Monday, September 04, 2017

სხეულმა ვერ იგუა ვერც ერთი პოზა

მოფერებაში ეძებდი პასუხს
მიმძიმს ძალიან , იცოდე მაინც....
დანაღმულ ველზე შესულ ახალბედა გამნაღმველს ვგავარ
შეკუმშული და თვალდახუჭული ყოველ ნებიჯზე 'წკაპუნის' ხმას რომ ელის

***

გონებამ სხეულის დატოვება გადაწყვიტა
სიშორეს სიშორით უნდა გაექცეს....
სხეულმა ვერ იგუა ვერც ერთი პოზა.

ჩემი სუნთქვა ჩემგან დამოუკიდებლად მაცოცხლებდა, ისე რომ ვერც კი ვხვდებოდი თუ გამომდიოდა.



***


 ყველაფერი ისევ შეიცვალა.
სუნთქვამ შთამბერა სული, თვალებმა აღიქვეს სხივი, გონებამ დაბრუნება გადაწყვიტა და ისევ ის ნაცნობი განცდები და გამოხედვა დახვდა, რომელიც ასე ძვირფასია.

ხანდახან ალისა ვარ, რომელიც რაღაც არარეალურ თეთრ კურდღელს მისდევს, მხოლოდ მან იცის რომ ის არსებობს, მაგრამ დევნის პროცესი დაუსრულებელია. მდევარსა და გაქცეულს შორის მანძილი უცნაურად იცვლება.


***

ხანდახან გულივერიც ვარ, რომელიც ვერ ეტევა იქ სადაც მოხვდა, ყველა გაქნევაზე რაღაცას აფუჭებს და აზიანებს და შეიძლება ლილიპუტებიც კი შემოეჭყლიტოს ყურადღებით თუ არ იქნება.

***

ხანდახან ისე ვბუჟდები, რომ საკუთარი აზრებიც კი არ მესმის, ყველაფერი ბლანტდება და ვხვდები, რომ შეიძლება საკუთარ თავში დავიძირო. მურაბაში ცურვას ჰგავს ეგ ყველაფერი. სხეულიც დუნდება, არაფერი უნდა და არაფერი შეუძლია.

ეს ყველაფერი მარათონზე სირბილს ჰგავს, უფრო სწორად სირბილს კი არა თავმოკრული ტომრით ხტუნვას.

შემდეგ ხვდები რომ თუ თავმოკრულ ტომარაში არსად გადაიჩეხე ესეიგიკიდევ გაქვს ძალა, კიდევ გაქვს უნარი, კიდევ გაქვს ომახი, კიდევ, კიდევ, კიდევ...

მთავარია სადამდე გეყოფა ჰაერი,ზუსტად ამ დროს ბრუნდება ის რეალობა, რეალობა რომელიც გინდა, გიყვარს, გჭირდება და შემდეგი სუნთქვის შეკვრამდე ჰაერის ნაკადი უწყვეტად მოდის.


მარათონია რომელზეც არც ერთი წრე წინას არ ჰგავს და თავმოკრული ტომარაც ხან ვიწროა, ხან განიერი, ხან ბოლომდე მოკრული თავით, ხანაც ჭუჭრუტანებიც დაჰყვება.


***

და მაინც ყოველ ჯერზე ახალ ქვას ჰკრავ ფეხს და ნეკა თითის ტკივილი კიდევ დიდხანს გახსენებს თავს.... 

Thursday, July 13, 2017

ორი! სამყარო! კვეთა! ერთად!

სულ...
ყველაფერი....
არ არსებობს საზღვარი იმისა სადამდე შეიძლება, სადამდე შევძლებთ, სადამდე გასტანს, სადამდე გამოვა....
იქამდე, იქამდე სადამდეც მოვიდომებთ. 
შეუძლებელი მხოლოდ მკვდრეთით აღდგომაა (თუმცა გვაჯრებენ რომ არა, მაგრამ ფაქტი არ გვინახავს) დანარჩენი კი მხოლოდ ენერგიაზეა, ჩვენზეა, აქ არის, პოვნადია, დანახვადია, შესაძლებელია.

ენის წვერზე მომდგარი მარილიანი გემო, რომელიც ხანდახან თვალებიდან  იწყება სხვა არაფერია თუ არა იმედის გამოძახილი, რომელიც არ იძლევა დანებების საშუალებას.
ამღვრეული და მუქი უპეები არაფერია თუ არა იმის ნიშანი რომ არ დავნებდებით.

იმ სამყაროში სადაც არსებობს ჩვენ არაფერი მგონია შეუძლებელი. სუპერ გმირების არსებობაც კი დავიჯერე.

ახლა თუ არა ცოტა მერე, ან კიდევ ცოტა მერე მაგრამ საბოლოოდ აუცილებლად ზუსტად ისე როგორც გვინდა, როგორც გინდა, როგორც მინდა, მხოლოდ ისე არა როგორც გამოვა, როგორც გამოვიყვანთ.

გრძნობების მორევში ნაფოტების გარდა - ყვავილის მტვერი, ფოთლები და მზიანი დღის ცისარტყელაც არის.

წარსული იზრდება აწმყოში და ბერდება მომავალში სადაც წყვეტს არსებობას იმ დონეზე, რომ აწმყოს მისცეს წარსულად ქცევის საშუალება და ისევ გააგრძელოს რაღაც ახალმა ზრდა.



მე აქ ვარ, სულ ვარ და ვიქნები! დამინახე! მიმიღე! აიღე! სულ! სანამ და როდემდეც! რამდენიც და როგორც!


Friday, May 19, 2017

შავი, მწარე ყავა

მიყვარს.

მიყვარს ისიც რაც მასში მიყვარს და ისიც რაც ჩემში მიყვარს, როცა მასში მიყვარს.

მე მგონი საერთოდ სიყვარულის სიყვარულიდან იწყება ყველა სიყვარული.

ძალიან მძაფრი და ცუნამისებრი განცდაა, ოღონდაც ძალების მოკრება რომ არ სჭირდება ისეთი. სულ მოქცევა აქვს, სულ აზვირთებულია, დასვენება არ სჭირდება.


ხანდახან ქვიშასაც მაყრის, უფრო სწორად ქვიშის ზვინებს სულ ნამცეცებად ისვრის გიჟური აჩქარებით, მაგრამ შემდეგ თვითონვე რეცხავს და აქრობს, თუმცა ალბათ ინახავს და უკან დააბრუნებს.

ყველაჯერ სრულია, თანაც ფერებს იცვლის, ყველაფერს იცვლის, ერთნაირი არასოდესაა, ან როგორ იქნება.

ჭიანჭველასავითაა, რომელსაც არასოდეს სძინავს, თევზივით რომელიც სულ თვალგახელილია, ფრთხილი ვირივით დანაღმულ გზებს რომ იკვლევს უსაფრთხოდ.

ყავის არომატი.
მწარე, შავი ყავის.
დილა.
განთიადისმერე დილა.
ბოლი.


მზიან დღეს ცისარტყელები წვიმის გარეშეც ჩდნება. მთავარია დაინახო.
მხოლოდ ერთი მოქმედება, ერთი სხივიც კმარა, რომ სამყაროსეული სითბო, მყუდროება, სიმშვიდე და სისრულე სულში ჩამეღვაროს.

დასანანია მხოლოდ რომ ყოველთვის არ ჩანს.