Tuesday, January 31, 2017

IKIGAI 生き甲斐


ცივი სუსხიანი ჰაერივით შეერიე ჩემს აზრებს, სისხლს, ემოციებს, განცდებს.

მთელს ტანში დამიარა და გამცრა, აბსოლუტურად უკონტროლოდ და აგრესიულად.

ჰორიზონტს მიღმა კიდევ ჰორიზონტია და ასე დაუსრულებლად, ყოველ ჩასუნთქვაზე ახალ უსაზღვრობას ვამჩნევ!

ყველა აკრძალვა, ჩარჩო, წარმოდგენა, შიში, დაბრკოლება, მთელი აბჯარი წკრიალით მემსხვრევა ზედ.

არც ერთ ამოსუნთქვას არაფერს ვატან თან, ყველაფერი მინდა ჩემში დარჩეს, არ მყოფნის და კიდევ მინდა.
არ ვიცი, თუ შეიძლება პირამდე სავსე ჭურჭელში კიდევ რამე ჩაეტიოს, მაგრამ ზუსტად ვიცი რომ მე კიდევ მინდა, კიდევ შემიძლია.

მზის ათინათი, ხაოიანი ხმა, ანარეკლები, ყველა უჯრედი.
თოვს, ისევ...

მღერი, ვისმენ და ყველაზე ჩუმი ემოციებიც კი ისე ღრიალებენ შეიძლება დავყრუვდე.
გეტყვი და მოვისმენ. დავფიქრდები და თავიდან გეტყვი.

სავსე, სრული და მთლიანი.

Wednesday, January 18, 2017

ლურჯის სხივი

ლურჯი სხივის დიდი ნაკადები უხვად რომ გაედინება შენში, რაც მოაქვს აღარაფერი მიაქვს უკან და ყველაფერს შენში ტოვებს.

ზვირთებად მოსული აღმაფრენა და განცდები. 
გამოსუნთქვის მოსწრება ფაქტობრივად შეუძლებელია, სულ შესუნთქული ხარ, სულ აგროვებ და იმდენი გროვდება, რომ დალაგებას ვეღარ ასწრებ.

ლურჯი სხივის უხვი ნაკადები დილაობით კანიდან მავსებს. ვგრძნობ ხისტ და მსუსხავ სურნელს. ვგრძნობ გემოს, ვგრძნობ შეხებას.
როდესაც უფრო ნაკლებად მეტი ხარ და პირიქით. ყოველ ჯერზე როდესაც ამოთქვამ კიდევ ბევრი გრჩება და ეს დაუსრულებელი პროცესია.

მზისსხივისფერი გაელვება, ყოველი გაღიმებისას თმებში ნიავივით მივლის. ყელს გადის, სუნთქვას მიკრავს და შემდეგ სადღაც მზის წნულთან გროვდება. გროვდება და მაწვება შიგნიდან.
არა, გაქცევას არ ლამობს, მხოლოდ თავს მახსენებს უწყვეტად და უტყვად.

როდესაც გრძნობ, როდესაც გადმოგაქვს, როდესაც ესეც ცოტაა,როდესაც სიტყვები არ გახსენდება, როდესაც ყველა შეხება არასაკმარისია, როდესაც შეგიძლია და მაინც ფიქრობ, ფიქრობ და მაინც არ შეგიძლია...

ლურჯის სიუხვე თვალს მჭრის, თითქოს თეთრ თოვლზე ვიდგე მთვარიანი ღამით. ღამით, როდესაც ლურჯი იპარება და მხოლოდ თეთრის რუხი ანარეკლები მრჩება იმისთვის რომ დავალაგო, გავიაზრო, უკეთ მივხვდე, ბევრი ვიფიქრო რომ აღარ ვიფიქრო. 

 წყლისფერი ანარეკლი და მისი სიღრმეები არ მიშვებს, რომ თვალი მოვწყვიტო. გამომცდელი და სითბონარევი ემოციების ნაკადი, სადღაც შენში რომ პასუხებს ეძებს და პოულობს კიდეც, თუმცა ალბათ არეულს, სიტყვებ და ასოებ ამოკლებულს, გადაზელილს და აბდაუბდას.

ყველა ნოტი რომელიც გესმის აბსოლუტურად ბნელი კუნჭულებიდან ამოტანილი განწყობაა, განწყობა, რომელიც უნდა ამოიცნო, შეინახო და შეაგროვო. ყოველი ჟღერადობა განწყობისა და განცდების აბსოლუტური გამოძახილია. ყოველ ჯერზე აფრენილი ნოტი თავისუფლების მომტანი უდიდესი ძალაა.

დათქმულ დროს, დათქმულ ადგილას როდესაც შევხვდებით, მაშინ გვეცოდინება რომ ყველაფერი ისეა როგორც უნდა იყოს.  ლურჯნარევი ყვითელი სითბო ნელა ჩაგვეღვრება და აგვავსებს.

ღიმილნარევი სიჩუმის ხმაური ყურებს როდესაც დამიხშობს და ფეხის გულებში საკუთარ ყველაზე ბნელ ნაწილს ამოვიცნობ, მყარად დავდგები, რომ არსად გამეპაროს და ისევ გონებას არ დაუბრუნდეს, შევძლებ ვთქვა რომ იქ ვარ სადაც უნდა ვიყო დანაკლისის გარეშე, ისე ვარ როგორც უნდა ვიყო და იმას ვაკეთებ რაც მინდა რომ გავაკეთო.

-ჩვენ- ის ბლანტი განწყობაა, რომელიც ყოველთვის ორფერში იქნება შერეული და აუცილებლად ყველა ლურჯი სხივის გამტარი აღმოჩნდება. მხოლოდ სითბო დარჩება, სხივი არაფერს წაიღებს, არაფერს გავატანთ.

დათქმულ დროს, დათქმულ ადგილას, შეუთანხმებლად შეხვედრა ყველაზე დიდი ტალღაა რომელში სუნთქვაც მასწავლე.


Friday, November 18, 2016

ის დილა როდესაც სხვა ვარ


ვფხიზლდები. მცივა. ფეხები მეყინება და ყურებში ქარი მიზუზუნებს.

ქუთუთოებზე ალბათ ორი შემრევი ბეტონი მაქვს მისხმული, ვერ ვახელ, მძიმეა. 
ვხვდები, რომ ერთბაშად ორივე თვალის გახელა არ გამოვა, ამიტომ მარცხენათი ვიწყებ.

ქვაფენილი
სიგარეტის ნამწვები
შიშველი ფეხი
***

ჯანდაბა ეს ფეხი ჩემია. რატომ ვარ ფეხშიშველი? 
სასწრაფოდ უნდა გავახილო მეორე თვალიც, მეორე ფეხიც შიშველი მაქვს თუ არა, საინტერესოა.

გამოვიდა, ორივე თვალი გახელილი მაქვს. თავბრუ დამეხვა, ამდენი სინათლე რატომ არის გარშემო?

მეორე შიშველი ფეხი. 
ვაჰ, არადა ფეხზე ნამდვილად მეცვა ბოლოს. როდის იყო ეგ ბოლო ისე?

ტაკ, ვიხსენებთ რაც შეგვიძლია ყველაფერს.
ესეიგი....

რა საშინელებაა ფიქრის დროსაც კი ენა მებმის, თუ აზრები, მოკლედ ვბორძიკობ.

ესეიგი, გუშინ გოგოებთან ერთად ვიყავი, ნუ თუ გუშინ იყო და არა უფრო ადრე ეგ ყველაფერი.

გარშემო გოგოები არ ჩანან, თავის მიტრიალებას კიდევ არაუშავს, მაგრამ ტანს ვეღარ მივაბრუნებ, იმედია უკან არ არიან. 
ისე შემიძლია დავუძახო...

ხმა გამიფუჭდა, არ არის. 
საფულე, საფულე და მობილურიც მქონდა. აუჰ ამ "კურტკებს" ამდენ ჯიბეს ვინ უკეთებს, ადამიანის გაჭირვებას სულ არ ითვალისწინებენ. 

აჰა, საფულე არის, ვაგრძელებ მობილურის ძებნას. ლიფში რაღაც მაწუხებს, რა ჯანდაბაა ნეტა...

ჰოო, მობილური. რატომ მიდევს მობილური ლიფში? რა ხდებოდა გუშინ, კი მაგრამ?
საფულე, საფულეში ფული დევს, ანუ არ დამიხარჯავს? თუ ვიშოვე?

გამოტოვებული ზარები არ არის, მესიჯები? არც ეგ.
რუკა, რუკის გახსნა არაა ცუდი იდეა. 
ვაააიმეე, ამდენს ვერ გავანაალიზებ ახლა, რამდენი კილომეტრი "დავწერეთ"?
და სად არიან გოგოები ბოლოს და ბოლოს?

ა გუშინ, ორი ტიპი რომ გავიცანით, რა ერქვათ...
ეს რაღაა ხელზე? ააჰ, აგერ თურმე რა ერქვა, ნომერიც კი მაქვს. ირონია. 
არ იშლება. იმედია რომ სვირინგი არ არის, აბა რატომ მეწვის? ნეტა მარკერი იყოს...
***

მოდი მივწერ გოგოებს, იქნებ მიპასუხონ და გავარკვევ სად ვარ, თუ ადგომა მოვახერხე ოღონდ.

ძნელი საქმე ყოფილა გაყინული ხელებით მესიჯის წერა. 
უი გამახსენდა. გუშინ რაღაც დიდ სახლში რომ ვიყავით წვეულებაზე და იქ რომ აუზში ჩავხტი... ანუ ჩემი ტანსაცმელი არ არის რაც მაცვია? 

ნამდვილად, არც ჯემპრი მეცნობა და შარვალიც კაცისაა. 
მე მგონია ჯობია შევწყვიტო წინა ღამის ამბების გახსენება, ვფიქრობ არ ღირს იმის ცოდნა რაც ტვინმა უკვე დაივიწყა.

აი პასუხი მოვიდა. მეზობელ ქალაქში? როგორ მოხვდა ეს გოგო მეზობელ ქალაქში 80 კილომეტრის მოშორებით, შუა ღამით? აზრზე არ არის ვის სახლშია, თანაც არც ხმები ისმის და ოთახშიც არავინაა.

ვუშველო? მე როგორ ვუშველო? ფეხზეც ვერ ვდგები, სხვისი ტანსაცმელი მაცვია და აზრზე არ ვარ მე თვითონ სად ვარ.

ნეტა მეორე სადღაა, რო არ ჩანს. იმედია კარგადაა და ისიც სადმე არ გადაკარგულა. 
უნდა ვცადო ფეხზე ადგომა და რუკაზე ლოკაციის ნახვა, აუცილებლად უნდა გავიგო სად ვარ, რაც მთავარია ფული მაინც მაქვს, აქ არ დავრჩები.

ერთი, ორი, სამი.... ოთხი, ხუთი, ოცდაშვიდი. 
ვერ ვდგები. 
რამდენი ხანი უნდა ვიჯდე ასე? ფეხებიც გამილურჯდა და ვერ ვგრძნობ. არადა მე მგონი არ ცივა. 
***


უკანასკნელი ძალები მოვიკრიფე და ტროტუარიდან ავდექი. ავდექი, მაგრამ იქვე მდგარ საფოსტო ყუთს, თუ რაღაც ასეთს ჩამოვეკონწიალე, ასეთი მოქნევით დაცემას ვერ გადავიტან. 

მობილური უნდა ამოვიღო, მაგრამ სად წავიღე, ნუთუ იქვე ჩავტენე სადაც ვიპოვე? აჰ არა, აგერ ჩამიდია ჯიბეში.
აააააააააააააააააააააქ რა ჯანდაბა მინდა? საერთოდ როგორ მოვხვდი აქ? ქალაქის ამ ნაწილის არსებობაზეც არ მქონდა გაგონილი და რატომ არავინ არ დადის ქუჩაში??
***

ალბათ ახლა არ ვარ ფხიზლად და ეს ყველაფერი ჩემს თავში ხდება, ძალიან მინდა რომ ასე იყოს, მაგრამ ისე მცივა უეჭველი რეალობაა. 

აჰა მეორე პასუხიც მოვიდა.... სასტუმროშია! სასტუმროშია! აი რანაირად, რატომ არის მხოლოდ ეს სასტუმროში? ჩვენ რატომ ვერ მოვახერხეთ იქამდე მიღწევა? 

აქედან რა გააღწევს, თან ფეხშიშველი. 

საფულე უნდა ამოვიღო, კიდევ ერთხელ.
რა კარგია რომ ერთ ჩვევას მაინც არ ვღალატობ და ყოველთვის ვიღებ სავიზიტო ბარათს იმ სასტუმროს ლობიში რომელშიც ვცხოვრობ.

ეეეე.... ბარათი არ არის, ეს რანაირად. სულ ვაკეთებ ამას, ახლა როგორ არ არის...
და ეს ვისი პირადობის მოწმობაა? 

მე ასეთი არ ვარ...
ვინ ვარ? სად ვარ? 
***

სიცივე მაფხიზლებს და მთელი სხეული მტკივა, თვალების გახელა უნდა ვცადო...