Thursday, July 13, 2017

ორი! სამყარო! კვეთა! ერთად!

სულ...
ყველაფერი....
არ არსებობს საზღვარი იმისა სადამდე შეიძლება, სადამდე შევძლებთ, სადამდე გასტანს, სადამდე გამოვა....
იქამდე, იქამდე სადამდეც მოვიდომებთ. 
შეუძლებელი მხოლოდ მკვდრეთით აღდგომაა (თუმცა გვაჯრებენ რომ არა, მაგრამ ფაქტი არ გვინახავს) დანარჩენი კი მხოლოდ ენერგიაზეა, ჩვენზეა, აქ არის, პოვნადია, დანახვადია, შესაძლებელია.

ენის წვერზე მომდგარი მარილიანი გემო, რომელიც ხანდახან თვალებიდან  იწყება სხვა არაფერია თუ არა იმედის გამოძახილი, რომელიც არ იძლევა დანებების საშუალებას.
ამღვრეული და მუქი უპეები არაფერია თუ არა იმის ნიშანი რომ არ დავნებდებით.

იმ სამყაროში სადაც არსებობს ჩვენ არაფერი მგონია შეუძლებელი. სუპერ გმირების არსებობაც კი დავიჯერე.

ახლა თუ არა ცოტა მერე, ან კიდევ ცოტა მერე მაგრამ საბოლოოდ აუცილებლად ზუსტად ისე როგორც გვინდა, როგორც გინდა, როგორც მინდა, მხოლოდ ისე არა როგორც გამოვა, როგორც გამოვიყვანთ.

გრძნობების მორევში ნაფოტების გარდა - ყვავილის მტვერი, ფოთლები და მზიანი დღის ცისარტყელაც არის.

წარსული იზრდება აწმყოში და ბერდება მომავალში სადაც წყვეტს არსებობას იმ დონეზე, რომ აწმყოს მისცეს წარსულად ქცევის საშუალება და ისევ გააგრძელოს რაღაც ახალმა ზრდა.



მე აქ ვარ, სულ ვარ და ვიქნები! დამინახე! მიმიღე! აიღე! სულ! სანამ და როდემდეც! რამდენიც და როგორც!


Friday, May 19, 2017

შავი, მწარე ყავა

მიყვარს.

მიყვარს ისიც რაც მასში მიყვარს და ისიც რაც ჩემში მიყვარს, როცა მასში მიყვარს.

მე მგონი საერთოდ სიყვარულის სიყვარულიდან იწყება ყველა სიყვარული.

ძალიან მძაფრი და ცუნამისებრი განცდაა, ოღონდაც ძალების მოკრება რომ არ სჭირდება ისეთი. სულ მოქცევა აქვს, სულ აზვირთებულია, დასვენება არ სჭირდება.


ხანდახან ქვიშასაც მაყრის, უფრო სწორად ქვიშის ზვინებს სულ ნამცეცებად ისვრის გიჟური აჩქარებით, მაგრამ შემდეგ თვითონვე რეცხავს და აქრობს, თუმცა ალბათ ინახავს და უკან დააბრუნებს.

ყველაჯერ სრულია, თანაც ფერებს იცვლის, ყველაფერს იცვლის, ერთნაირი არასოდესაა, ან როგორ იქნება.

ჭიანჭველასავითაა, რომელსაც არასოდეს სძინავს, თევზივით რომელიც სულ თვალგახელილია, ფრთხილი ვირივით დანაღმულ გზებს რომ იკვლევს უსაფრთხოდ.

ყავის არომატი.
მწარე, შავი ყავის.
დილა.
განთიადისმერე დილა.
ბოლი.


მზიან დღეს ცისარტყელები წვიმის გარეშეც ჩდნება. მთავარია დაინახო.
მხოლოდ ერთი მოქმედება, ერთი სხივიც კმარა, რომ სამყაროსეული სითბო, მყუდროება, სიმშვიდე და სისრულე სულში ჩამეღვაროს.

დასანანია მხოლოდ რომ ყოველთვის არ ჩანს.

Thursday, April 06, 2017

ხელის გაშვერის მანძილზე


ძალიან უცნაურია, რანაირად შემიძლია ვიგრძნო და აღვიქვა.

აი ვზივარ და ვუყურებ მის მოძრაობებს, მიმიკას, თმას, თვალებს... ნებისმერ დეტალს და ვფიქრობ, რომ ყველა ისტორიას, აი აბსოლუტურად ყველას აქვს საფუძვლად ნამდვილი ამბავი.

იმდენად ნამდვილი, მაგრამ იმდენად იშვიათი რომ ყველა ეს ამბავი დროთა განმავლობაში (გნებავთ თაობიდან თაობას) როგორც მოზღაპრო შინაარსის მონათხრობი ისე გადაეცემა და მიეწოდება.

ძალიან სასიამოვნოა იმის ცოდნა რომ ის არსებობს, რომ ის არის, რომ ის ნამდვილია

*.

საოცარი განცდაა როდესაც ისტორიას ქმნი და მარტო არ ხარ, როდესაც შენი ამბები გროვდება და ამ ამბავს მეორე მთხრობელიც ჰყავს...

აბსოლუტური ბედნიერებაა როდესაც პლედის გაყოფა გიხარია...
უცნაური განცდაა როდესაც თქმამდე პასუხს იღებ...

ბედნიერება ნამდვილია როდესაც გაზიარებულია, ხოლო როდესაც სრულად არის გაზიარებული, მაგის სიტყვა არ ვიცი.

*
ჰოდა, ასე ვზივარ ვუყურებ და თავში გეგმებს ვაწყობ, რამდენი რამეა რაც უნდა გავაკეთოთ, დავგეგმოთ, შევასრულოთ, ვნახოთ....
მისი ხელის ყოველი მოძრაობა დაახლოებით ისე მიზიდავს თითქოს ამაზე ჩემი გადარჩენა და სიცოცხლე იყოს დამოკიდებული....

მისი სახის გამომეტყველება ზოგჯერ წამში 27-ჯერ იცვლება, მაგრამ ყოველ ჯერზე აღმაფრთოვანებს.

ზის და ტელეფონში რაღაცას აკეთებს, ძალიან საქმიანად, ძალიან ჩაფიქრებული.
მინდა მივვარდე და ხელი შევუშალო, ჩავეხუტო სულის ამოხდამდე, მოვეფერო სანამ კანი არ გადაუტყავდება და შევისუნთქო სანამ სული არ შემიგუბდება, მაგრამ ამას არ ვაკეთებ....
ეს სურვილი აბსოლუტური ბედნიერების, აღმაფრენის და სიგიჟის განცდაა...

*


თვალებს ვახელ, ღრმად ვისუნთქავ და მუშაობას ვაგრძელებ....
არასოდეს ყოფილა მანძილი ასეთი მოკლე და ასეთი გრძელი, ასეთი ახლო და ასეთი შორი, დრო კიდევ ასეთი ნელი და ზარმაცი...