საფეთქელზე დადებული ლულა და სხვისი ხელი სასხლეტზე - Mariam Blanc

ყველაფერი რასაც ვქმნი

მოიძიეთ ბლოგზე სასურველი თემა

Saturday, January 22, 2011

საფეთქელზე დადებული ლულა და სხვისი ხელი სასხლეტზე

ისევ ადამიანებზე და მათ შორის ურთიერთობებზე უნდა დავწერო, რა ვქნა თუ ეს ძალიან დიდი და დაუსრულებელი პროცესია, რომელიც დღითიდღე უფრო და უფრო ღრმად მითრევს და არ მაძლევს მოდუნების საშუალებას?

თქვენ არ ხართ ეგრე?(ყოველი უარყოფითი პასუხი ჩემს გაოგნებას უფრო და უფრო ზრდის, იცოდეთ)

არ გგონიათ რომ ადამიანური ურთიერთობები ერთ დაუსრულებელ აზარტულ თამაშს ჰგავს ., რომელშიც ხან წაგებულები ვრჩებით, ხან მოგებულები, ხანაც ვა-ბანკ გვიწევს თამაში და თვალდახუჭულები ველოდებით რა შედეგი ”ამოვარდება”?

Human_Roulette_by_killedinhersleep

გავს თუ არა ცხოვრება და ადამიანები მასში - ”რულეტკის” პრინციპს? გვშობენ და შემდეგ რულეტკის სასწაული სიჩქარით მბრუნავ თეფშზე ჩაგვალაგებენ , იმ საზოგადოებაში რომლებში ჩვენი მშობლები არიან, შემდეგ კი მორიგეობით გვეცემა ბურთები თავზე, გვეხეთქება რაღაც პერიოდი და შემდეგ რომელიმე ჩვენგანთან ჩერდება(თუმცა ისიც კი საბოლოოდ მაინც ჰკარგავს ბურთს, მის შემდგომ გამოჩენამდე). ეს პროცესი დაუსრულებელია და ვერც თეფშიდან ვთავისუფლდებით და ვერც მხტუნავ Russian_roulette_by_invisiblekid555ბურთს ვიგერიებთ, რომელიც განუწყვეტლივ ჩნდება და ჩნდება….

ადამიანები მიდრეკილნი არიან თანაგრძნობის, სითბოს ან რაიმე შეგრძნების ძიებისკენ (ნუთუ ვცდები?) რაც ხდება მიზეზი იმისა , რომ ჩვენ ყველა ერთმანეთთან ნებით თუ უნებლიედ, მიზანმიმართულად თუ უბრალოდ სიტუაციას მინდობილნი ვეკონტაქტებით და კავშირებს ვაბავთ.

ისე ეს ურთიერთობები რუსულ ”რულეტკა”საც კი ჰგავს, ან გაისვრის შენს საფეთქელთან, ან არა… ან ეხლა გაისვრის ან რამდენიმე წრის შემდეგ და თუ მოხდა ისე , რომ თამაშის ბოლომდე არ გაისროლა მაშინ ალბათ შეგვიძლია ამას ბედნიერება ვუწოდოთ , რომელიც მაინც  სიკვდილით დასრულდება… ფიზიკური სიკვდილით და არა ემოციურით…

მე მჭირება ადამიანები, მათ გარეშე ვერ ვსწავლობ, ვერ ვიზრდები , ვერ საზრდოობ… ვიფიტები და ვკვდები… 

Blog Archive

Subsrcribe