ჩორვენი - Tjorven

ძუნძულით კარგი განწყობისაკენ

2012-01-20T23:40:00.001+04:00

ხომ არსებობს ცხოვრებაში წვრილმანი ბედნიერებები როგორიცაა:

დილის რიტუალები – ყავა და სიგარეტი ან ხილით გატენილი შვრიის ფაფა
გაზაფხულის წვიმაში ჭყაპაჭყუპით სეირნობა
უცაბედად მიღებული საჩუქარი
მოულონდელი სასიამოვნო ამბები
და ბევრი სხვა…

ამ წვრილმან სიამოვნებებს მე კიდევ ერთს მივამატებდი – ეს არის ვარჯიშის შემდეგ დარჩენილი შეგრძნება.

ეს ის მომენტია როდესაც 1-1.5 საათი ვარჯიშის შემდეგ ენერგიაზე მოსული ფარფატით მიემართები საქმეებზე (ან სულაც სახლში) როდესაც თავი ყოვლისშემძლე გგონია, როდესაც ხვდები რომ აი უარყოფითი რამეები თუ გქონდა ყველაფერი ოფლად დაღვარე.

ფანტასტიურია!

საერთოდ მსუბუქი ვარჯიშიც კი (ძუნძული მაგალითად) გენიალურ შეგრძნებებს ბადებს და ამასთანავე თუ ეს სხეულის გალამაზებაში გეხმარება საერთოდ ვერაფერს შეადარებ!

ახლა ჯამრთელ ცხოვრებაზე მონოლოგს არ წავიკითხავ, მაგრამ ვარჯიში ნამდვილად ის სიამოვნებაა რომელიც აუცილებლად უნდა იყოს ჩართული ცხოვრების წესსა და დღიურ ნორმაში.

ნიჭი რომელიც თანდაყოლილია მაგრამ გამოყენება ჭირს

2012-01-16T22:35:00.001+04:00

ადამიანებს ხომ უამრავი რამ ახასიათებთ:

კეთილგონიერება
შური
ბოღმა
გულკეთილობა
გულღიაობა
ენაკვიმატობა
სათნოება
სიბოროტე

მაგრამ არაფერი არ არის იმაზე მნიშვნელოვანი და აღმატებული როგორც მიტევებისა და პატიების უნარი.

მიუხედავად იმისა, რომ უცოდველი არავინაა, მაინც ძალიან რთულია ადამიანისთვის რაღაცის პატიება. რთულია გაიაზრო ის რომ ხდება, ყველაფერი ხდება ცხოვრებაში და ამით არაფერი სრულდება.

რა თქმა უნდა ყველას გვინდა რომ გვაპატიონ ჩვენი სისულელეები , მაგრამ როგორ გვიჭირს მაშინ როდესაც ჩვენ უნდა ვაპატიოთ სხვა მისი სისულელე.

რთულია ზოგჯერ საღი აზრი და სიტუაციის ანალიზი იმაზე წინ აღმოჩნდეს, ვიდრე ეგოს ყმუილი. ძალიან მნიშვნელოვანი მომენტია როდესაც ობიექტურობა და სამართლიანობა არის უმთავრესი პრიციპები, ზუსტად ამის დახმარებით თუ შეიძლება ადვილად პატიება, თორემ სხვა ყველა შემთხვევაში ეს იმაზე რთულია ვიდრე ბოდიშის მოხდა.

რთულია გადალახო ის ტკივილი და წყენა რაც მოგაყენეს, მაგრამ მაინც ღირს, ღირს თუ ხედავ რომ ეს სწორია და ობიექტურად კარგი საქციელია, რომ ასე ყველაფერს აჯობებს.

ჩემზე ბოღმა ადამიანი არსად მეგულება ალბათ, მაგრამ მაინც პატიება და მიტევება ყველაზე აღმატებული საქციელია რაც კი შემიძლია ახლა დავასახელო(და გავაკეთო)!

raw man – tick ანუ ვინ გვჭირდება

2012-01-08T15:43:00.001+04:00

სტანდარტული განმარტება:

რომანტიკა 1. ის, რაც ქმნის ემოციურ, ამაღლებულ დამოკიდებულებას რაიმესადმი. მაგ., თავისუფლებისათვის ბრძოლის რომანტიკა.
2. მხატვრული მეთოდი, რომელიც გამსჭვალულია ოპტიმიზმით და მიისწრაფვის-ნათელი სახეებით გვიჩვენოს ადამიანის მაღალი დანიშნულება.
3. რისამე იდეალიზაცია.

ზოგადად რომანტიკა ყველა ადამიანს რაღაცნაირად ესმის. ვიღაცისთვის ეს განსხვავებულ ატმოსფეროში ვახშმობაა, ზოგისთვის ვარდის ფურცლებით მოფენილი საძინებელი, სხვებისთვის სანთლებით გაფორმებულ გარემოში მშვიდი საუბარი და განმარტოვება.

მოკლედ ალბათ რამდენი ადამიანიცაა იმდენია წარმოდგენა და ახსნა რომანტიკისა და რომანტიულობის.

ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა სიტუაცია, მზის ჩასვლები, მთვარის ყურებები და ა.შ მართლაც სასიამოვნოა და არის ამაში რაღაც ამაღელვებელი, მაგრამ ჩემი აზრით რომანტიკა მთლად ეს არაა.

მეც ისევე როგორც ყველა რომანტიკის ჩემეულ აღქმას ”ვაწვები” , ხოდა ვფიქრობ რომ - ეს არის საჭირო დროს და საჭირო ადგილას ნაგრძნობი და მიხვედრილი სურვილი.

რომანტიკა მხოლოდ სანთლები კი არაა, ეს არის მომენტი როდესაც ერთ ადამინს შეუძლია სწორად და დროულად განსაზღვროს თუ რა ესიამოვნება მეორე ადამიანს და თუნდაც ეს იყოს ნახევრად დამჭკნარი ყვავილების თაიგული, რომელიც შუა ღამისას სადღაც მიყრუებული ქუჩის ბოლოში ნახევრად გახრწნილ ბებოსთან იყიდა.

რომანტიკა შეგრძნება უფროა ვიდრე სიტუაცია, შეგრძნება მეორე ადამიანისა, რომელიც შეიძლება ყველაფერს და ყოველთვის არ ამბობდეს, მაგრამ დაკვირვებითა და ყურადღებიანობით შესძლო მიხვედრა თუ რა და როგორ არის .

ის მოსაზრებაც არ მომწონს, რომ რომანტიული საჩუქარი/ სუპრიზი აუცილებლად ისეთი ორიგინალური და განსხვავებული უნდა იყოს რომ დედამიწას აოგნებდეს. არ არის ეგრე. ისევ და ისევ მთავარია ზუსტად იმ დროს იყოს გაკეთებული როცა საჭიროა და დროულია.

იყო რომანტიული ნიშნავს გახასიათებდეს - ყურადღებიანობა, დაკვირვებულობა, კრეატიული აზროვნება და რა თქმა უნდა კარგი ინტუიცია.

პ.ს ნუ ამასთანავე კარგი იქნება თუ პარტნიორი გეყოლებათ, თორემ ეს რომანტიულობა და უწი პუწები მოგრჩებათ გვერდით.

მე ვარ მაიას ტომის წარმომადგენელი და 2012-ს თავაწეული ვხვდები ♥

2011-12-31T20:42:00.001+04:00

მაშ ასე რა იყო 2011-ში?? რა იყო და ყველაფერი.

იყო ექსტრემი, ბევრი გართობა, სასიამოვნო და უსიამოვნო მომენტები, თავგადასავლები, ახალი ნაცნობები , მოკლედ ამ წელს ფაქტიურად არაფერი აკლდა.

ვრცლად და კონკრეტულად ყველაფერი არქივშია, ისე მაინც თუ გადახედვას გადაწყვეტთ.

გაზაფხული ექსტრემალური იყო და ემოციებით დატვირთული, ზაფხული ცხელი და თავგადასავლიანი, შემოდგომა ძააალიან უცნაური, შეიძლება ითქვას ზამთრის გენიალური დასაწყისი, ზამთარი კი ჯერ არ ვიცი , არ გასულა ბოლომდე ….

მიუხედავად ყველა მოვლენისა და სიტუაცისა, ვთვლი რომ ყველა წელი კარგია რომელსაც ცოცხალი გასტან ადამიანი და აუცილებლად უნდა გაიღიმო, იმიტომ რომ ის ყველაფერი იყო შენს თავს.

აუცილებლად უნდა გავიღიმოთ ყველამ, სხვანაირად კარგი ამბები უბრალოდ გვერდს აგვივლიან.

ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ თქვენი აზრით რატომ გვასწავლიდნენ ბავშვობაში, რომ კარგად თუ მოვიქცეოდით მხოლოდ მაშინ მივიღებდით საჩუქრებს? იმიტომ რომ კარგი ამბები მხოლოდ კარგად და კეთილად განწყობილ ადამიანებთან მოდის!!

არ დაგავიწყდეთ რომ არსებობს საახალწლო სასწაულები! გაახილეთ თვალები!!!

რას გისურვებთ არ ვიცი, ალბათ რასაც ყველა თავად ისურვებთ, მე ჩემს თავს კიდევ ვუსურვებ კედელზე გაკრული უზარმაზარი სიის ყველა პუნქტის დროულ შესრულებას!!!

მაშ ასე წავედით ყველა 2012 –ში , სადაც მაიას ტომი ხახა დაფჩენილი გველოდება და წინასწარ ხელებს იფშვნეტს, ისინი ხომ ამდენი ხანია კაიფობენ დედამიწის მთელს მოსახლეობაზე ♥

Single Bells – Happy New Year To me!

2011-12-29T15:00:00.000+04:00

იცი აი 5 წლის წინ არსებობდა ვიღაც ვინც ჩემს მეხსიერებაში შეუსრულებელ მისიად არის დალექილი და აი ზუსტად ახლა ყველაფერი განახლდა – მეუბნება და თვალებში მიყურებს, ზუსტად არ ვიცი რისი ამოკითხვა უნდა ან რა რეაქციას ელოდება.

და მერე რა გინდა ამით თქვა? – ვეკითხები ფრიად მშვიდად, ინტუიცია დიდი ხანია მკარნახობდა რაღაცას და მგონი მზად ვიყავი ასეთი განვითარებისათვის.

უბრალოდ ვთვლი რომ ეს უნდა იცოდე და არ ვაპირებ ტყუილებს, არ მინდა რომ ყველაფერი კიდევ უფრო იდიოტურად გამოვიდეს ვიდრე ეხლა არის… – საუბარს არ ვასრულებინებ

ამაზე იდიოტურად რაღა უნდა იყოს, უკვე არის. მე უკვე გაჩრილი ვარ უაზრო სიტუაციაში, ვზივარ და ამას ვისმენ – ვეუბნები და ვცდილობ აგრესია და გაღიზიანება არ შემეტყოს.

ჰო , ხოდა ზუსტად ამიტომ არ მინდა გაურკვევლობა, არც ის მინდა რომ უაზროდ გამოვიდეს და ცუდად დავამთავროთ – კიდევ რაღაცეები თქვა , მაგრამ არ მომისმენია ვფიქრობდი

მეტად უაზროდ როგორ შეიძლება დასრულდეს ურთიერთობა, რომელიც ერთი შეხედვით კარგია, არაფერი აკლია, ყველაფერი ზომიერად აქვს? ვიწყებ მიზეზების ძებნას ჩემში, მაგრამ ვერც ერთს ვერ ვპოულობ, ობიექტურად – მე არაფერი შემშლია.

უცებ ვფიხზლდები, არ საუბრობს, ზის მშვიდად და არც მიყურებს. ისე არც მე მინდა დიდად შეხედვა, თავი კარგად მიჭჳრავს და არ ვაპირებ სისუსტის გამოჩენას, არ ვთვლი საჭიროდ.

I am not in- მე არ მაწყობს ასე, არც ლოდინს ვაპირებ და მით უმეტეს არც შენს ამოქაჩვას. მე მესმის რა არის ”ნიხვატკა” და ვერ მოსურვილებული ურთიერთობა. ძალიან მენანება ის ყველაფერი რაც უნდა ახლა გააფუჭო, მაგრამ იყოს ეგრე. – სიმშვიდეს ვინარჩუნებ და მიუხედავად იმისა რომ მინდა ვუთხრა რომ აბსოლუტური შტერია– ამას არ ვაკეთებ.

ჰო მეც მენანება – მეუბნება და ძალდატანებით იღიმის.

მგონი უნდა მეთქვა რომ შტერია, მაგრამ აზრი არ აქვს, ადამიანს ჯანჯღარი არ შველის. ფაქტიურად გადაწყვეტილება მიღებული აქვს, უნდა გაურკვევლობაში და დაე. ყველა იმსახურებს იმას რაც აქვს ან არ აქვს.

გინდა გითხრა როგორ იქნება ყველაფერი? თუ გინდა წერილს დავწერ და რაღაც პერიოდის შემდეგ გახსენი , ნახავ რომ ერთი შეცდომაც კი არ მექნება დაშვებული პროგნოზებში – გამეცინა, მავნე ვარ და ზოგჯერ ბოროტიც, მაგრამ რატომ დავინდო ის ვინც არ მინდობს მე.

მიუხედავად იმისა რომ ვიცი იცის სისულელეს აკეთებს სხვანაირად ვერ მიხვდება რომ არ უნდა გაეკეთებინა. ვაფასებ იმასაც რომ სიმართლეს ამბობს, არ მატყუებს და ცდილობს იმაზე ცუდად არ გამოვიდეს ყველაფერი ვიდრე არის, მაგრამ მაინც….

ადამიანები მიდრეკილნი არიან სისულეებისკენ და სანამ შუბლით არ მიასკდებიან კედელს ვერაფერს ვერ ხვდებიან.

იცი შენ ჩემთან გახსნილი ბოლომდე არ ყოფილხარ – ვეუბნები და კიდევ ბევრი რამის თქმას ვგეგმავ.

როგორ? – გაუკვირდა ცოტა

როგორ და აი ეგრე , ზედმეტმა კონტროლმა დაგღუპა , ემოციების მოთიოკვამ და მოჩარჩოვებამ , სადღაც ”გაასხა” ბოლოს – ახლა ფაქტიურად დავცინი უკვე. ეს საუბარი მადებილებს.

რატომ უნდა ვიყო ასეთი სათნო, გამგები , დამყოლი და მეგობრული? ღმერთო რა ცუდი ჩვევა მავს რომ ადამიანების დაკარგვა მენანება, უნდა მენანებოდეს რომ?

იცი მე ზუსტად ვიცი რა რეაქცია ექნებათ ჩემს მეგობრებს – ღიმილით მეუბნება, უხერხული სიჩუმე უკვე მერამდენედ ჩამოვარდა, მე არაფერის თქმა არ მინდა, არ ვარ დარწმუნებული რომ რამე მწარეს თქმისაგან თავს შევიკავებ.

ჰო მეც ვიცი – ვეუბნები ღიმილით და მართლაც ვიცი. მე ჩემს თავში დარწმუნებული ვარ და იმაშიც, რომ მე შემიძლია ადამიანებთან ურთიერთობა და რომ მე კარგი მეგობარი ვარ.

იმედია გაგიმართლებს თუმცა მეეჭვება შენი მოლოდინები გამართლდეს – ჩემს ვარაუდს ვაცნობ, იმიტომ კი არა რომ მე არ მინდა რომ გამართლდეს - უბრალოდ მასეა, გამცდილებით ვიცი.

ისიც მეთანხმება და მაინც…..

ღმერთმანი რა რთულია ასეთ დროს თავი შეიკავო და არ უთხრა ადამიანს ყველაფერი რასაც ფიქრობ და რა რთულია არ დაკარგო ის სახე რომელიც გაქვს, იყო თავშეკავებული და საღი აზრის შენარჩუნება შეძლო. კარგია რომ მე შემიძლია ასეთი ვიყო , ვამაყობ იმით რომ ისიც შემიძლია ეს ყველაფერი იმაზე უცებ გადავხარშო ვიდრე ამას ჩემგან ელოდებიან.

დასანანია რომ ადამაინებს არ შეუძლიათ შეირგონ ის რაც აქვთ, დასანანია რომ მე არ ვარ ბოროტი, დასანანია ისიც რომ შემიძლია მშვიდად გაუშვა ყველაფერი ცუდი და კარგით ვისიამოვნო.

იცოდეთ რომ მეგობრობის იქით არანაირი ურთიერთობა არ ამართლებს, უბრალოდ არ გქონდეთ მაგის მოლოდინი : ) მიიღეთ ეხლავე და მთლიანად . იყავით ეგოისტები : ) ეს ერთი ორად სასიამოვნოა.

კარგია რომ ყოველი მოვლენა ახალ გამოცდილებებს და შეგრძნებებს ბადებს. გენიალურია რომ ურთიერთობა ადამიანებს შორის სიახლოს მომტანი ხდება, ერთი მენანება მხოლოდ – საკუთარ ჩვევებს რომ ვერ ვღალატობ.

VW კლუბი უკვე 2 წელია გვაწიოკებს :)

2011-12-26T01:49:00.001+04:00

ძირითადად ისე ხდება რომ ჩემი მოსაწონი ივენთები (ღონისძიებები) თბილისში ძალიან ცოტა იმართება, ან მე არ ვხვდები იქ.

თუმცა 25 დეკემბერს (შობა საღამოს) აღმოვჩნდი ფოლკსვაგენ კლუბის დაბადების დღის აღნიშვნაზე.

კლუბი მეორე წელია არსებობს და ამის აღსანიშნავად მათ ჰქონდათ ძალიან საინტერესო ღონისძიება მოფიქრებული.

პირველ რიგში ფანტასტიური იდეა იყო ივენთის ფოლკსვაგენ ცენტრში გაკეთება, მეორე და ძალიან მაგარი იყო სტუმრების დახვედრა და მათი დარბაზში შეყვანის ხერხი – შესასვლელის ორივე მხარეს იდგა კლუბის ავტომობილები , ჰქონდათ ანთებული ფარები და ისმოდა გაბმული საყვრის ხმა.

ძალიან სასიამოვნო იყო ასეთ კორიდორში გავლა, ეხლაც კი მბურძგლავს რომ მახსენდება(ისე დროშები აკლდა ამ ყველაფერს ცოტათი).

შესვლის შემდეგ მოვხვდით ლაზერებით განათებულ დიდ დარბაზში (სერვის ცენტრის მისაღებში) სადაც კედელზე სხვადასხვა თემატური ვიდეოები იყო გაშვებული, ისმოდა მუსიკა და წამყვანი(ასევე კლუბის დამფუძნებელი) ესალმებოდა სტუმრებს.

სიტუაცია ძალიან მეგობრული და სასიამოვნო გახლდათ, ივენთი კი დინამიური. მისალმების შემდეგ ახალი ვებ გვერდის პრეზენტაცია გაიმართა (რომელიც რამოდენიმე დღეში გაეშვება), შემდეგ სინათლე აინთო და სტუმრებს გაუმასპინძლდნენ სხვადასხვა სასმელითა და ”სნექებით”.

საერთოდ არ იგრძნობოდა ის მომენტი, რომ ამდენი განსხვავებული ადამიანი იყო შეკრებილი , რომლებსაც ერთმანეთთან მხოლოდ ავტომობილები აკავშირებდათ , თუმცა ისიც სულ სხვადასხვა კატეგორიისა და მწარმოებლის.

ამის შემდეგ უცებ ჩაქრა სინათლე და დარბაზში ფოლკსვაგენით (მოდელი მე მაპატიეთ არ მახსოვს) შემობრძანდა თოვლის ბაბუა დაცვის გნომებით ♥ ეს იყო ყველაზე სასაცილო მომენტი. თოვლის ბაბუამ მეგობარ ავტოკლუბებს გადასცა თემატური საჩუქრები (სხვათაშორის მინდა გითხრათ, რომ გენიალურად იყო მოფიქრებული საჩუქრები, აშკარად მაგრად იმუშავეს ამაზე - respect)

ბმჭ კლუბს ერგო ფრთები (როგორც იაღოველებს) და რედ ბული რომ ფრენა მალე ისწავლონ.

მერსედესის კლუბმა მიიღო ნიკელის რგოლზე გადაჭიმული სტრინგი.

ოფფ როუდ კლუბს ერგო ერთი ქილა ტალახი.

სუბარუ კლუბმა ფორესტერების სიყვარულში დანგრეული მაცივარი მიიღო და კიდევ ბევრი ბევრი საინტერესო sაჩუქრები დაარიგეს. რა თქმა უნდა ვალში არც სხვები დარჩნენ ფოლკსვაგენის კლუბის წევრებს – ბმჭ და ოფფ როუდ კლუბებმაც გადასცეს საჩუქრები იუბილარებს.

შემდეგ ამას მოჰყვა მანქანების ჩვენება (Show), ძალიან სახალისო ლატარეა (რომელშიც ბუფალო ბილის ფასდაკლების ერთ წლიანი ბარათი მოვიგე, რა ვიზუნჩიკი ვარ) ,ბოლოს კი ულამაზესი და უგემრიელესი ტორტი.

რეალურად ივენთზე 3 საათი ვიყავით, მაგრამ იმდენად კარგად დაგეგმილი და გაკეთებული იყო ყველაფერი, რომ დროის გასვლა ან მოწყენა არავის უგრძვნია. მართლაც იმ იშვიათ ღონისძიებათაგანი იყო რომელსაც ეტყობოდა, რომ ბევრი იყო ნაფიქრალი, დაგეგმილი და რაც მთავარია ძალიან კარგად მოყვანილი სისრულეში.

ფანტასტიური საღამო გავატარე და დარწმუნებული ვარ, რომ ფოლკსვაგენის კლუბი თუ ასეთი შემართებით გააგრძელებს რეალურად ძაალიან შორს წავლენ, ბევრად შორს ვიდრე სხვა კლუბები.

ვულოცავ მათ კიდევ ერთხელ

♥

პ.ს შორს არ წახვიდეთ და კიდევ შემოიარეთ, ხვალ დაემატება სახალისო ფოტოები : )

კრეატიულობა საქართველოში სულს ღაფავს

2011-12-20T15:39:00.001+04:00

ისევ და ისევ ახალი წლის თემაზე უნდა დავწერო. აგერ უკვე ნახევარი თვეც კი აღარ დარჩა წლის ერთ -ერთ მთავარ დღესასწაულამდე მაგრამ რა ? ქალაქში დიდად ვერ მივხვდებით რომ ახალი წელი მოდის.

ქუჩები უგემოვნოდ და სასტიკადაა გაფორმებული (მერია ფულებს რაში ხარჯავს ვერ გამიგია), საიდან მოაქვთ ეს უზარმაზარი მოჭაღო ელემენტები და რატომ კიდებენ მათ ქალაქის ცენტრალურ უბნებში ვერაფრით ავხსენი.

მაგას თავი დავანებოთ და მაღაზიების მფლობელებიც კი , რომელებიც ახალი წლის პერიოდში უნდა ცდილობდნენ ყველა საჩუქრის მაძიებელი თავისთან შეიტყუონ - არაფერს აკეთებენ ამისათვის. ვიტრინების უმეტესობა უგემოვნო და ამაზრზენია, ზოგი კი საერთოდაც არ არის მორთული. ვერაფრით ვხვდები რას ფიქრობენ გურჯი”ბიზმესმენები”??

ისევე როგორც შარშან, წელსაც ჩამოვიარე ქალაქის ორი ძირითადი უბანი და დიდი ვერაფერი შესაშური ვერ ვნახე. თქვენც გაგიზიარებთ იმ ვიტრინებს, რომლემბიც რამენაირად მაინც იყო მორთული, მაგრამ თქვენ შეაფასეთ ღირს კი ასეთი შტერობის გაკეთება საერთოდ?

ეს ყველაფერი ქართველების ფანტაზიის ნაყოფია , ეს კი - ქვემოთ რაც არის სხვადასხვა ქვეყანაში არსებული ვიტრინებია

ასე ყველაფერი : ) შედარებები და შეფასებები თქვენთვის მომინდია. მე კი წავალ და ჩემს საახალწლო განწყობას გავაძლიერებ : )

ზუსტად ნახევარი ანუ გვაგვიანდება

2011-12-16T19:01:00.001+04:00

აი ისევ დადგა დეკემბერი და ისევ ელვისებურად გვიახლოვდება ახალი წლის აღსანიშნავი დღეები.

რატომღაც ქალაქში საახალწლო განწყობა არ იგრძნობა, ადამიანების უმეტესობა არ არის შესაბამის ხასიათზე და სულაც არ უხარიათ.

მეუცნაურება ეს ყველაფერი.

ნებისმიერი ცვლილება ხომ საინტერესოა, ყველაფერი ახალი უკეთესია ვიდრე უკვე ძველი და დრომოჭმული – მაგრამ ეტყობა მაინც მიჩვევა იცის ”ყველაფერმა”.

დეკემბრის თვის ზუსტად ნახევარია გასული იქამდე სანამ სულშეგუბებული დავუცდი 12 საათს და კიდევ ერთხელ გამიხარდება ფანჯრების მიღმა ატეხილი ზრიალი, კიდევ ერთხელ მექნება მიზეზი ვნახო ყველა მეგობარი ერთბაშად, კიდევ ერთხელ მექნება შესაძლებლობა ღამის ქუჩებში ღრიანცელით ვიბოდიალო და ამის გამო არავინ გამლანძღოს.

წარმოუდგენელია რომ თითქმის ნახევართვე გალეულ ქალაქს ,ახალი წელი მხოლოდ აქა იქ მერიის მიერ შეკონწიალებული განათებებითა და ზოგიერთი დიდი სასტუმროს დეკორაციებით რომ ეტყობა.

სად იკარგება ადამიანში ის ბავშვი რომელსაც უყვარს დღესასწაულები? რა კლავს სიახლისა და ლამაზი მომენტების სიყვარულს ჩვენში?

რამდენი შესაძლებლობა არსებობს ახალი წლის საინტერესოდ გასატარებლად? უამრავი რაღაცის მოფიქრება შეიძლება, ამ დროს კი ჩვენ ყველა მხოლოდ წუწუნში ვხარჯავთ დროს.

ფაქტიურად ვცოფდები ამაზე და ვცდილობ ხოლმე ყველას დავუმტკიცო , თუ რა მაგარია როცა მოდის ახალი წლის დღესასწაული და რამდენი მიზეზი არსებობს ეს გვიხაროდეს…. სამწუხაროდ ცოტას თუ ესმის ეს….

სიკვდილის ამპლიტუდა

2011-12-02T15:20:00.001+04:00

ეს შეკრება დაახლოებით იმათ ჰგავდა სხვადასხვა მანიის მქონე ადამიანები ანონიმურად რომ იკრიბებიან და ცდილობენ ერთმანეთზე მაგრები გამოჩდნენ , ან ვითომ და სხვებსაც დაეხმარონ.

ამ კლუბში ”ვითომ და” არ არსებობს. აქ მართლაც ყველა ერთმანეთს ეხმარება, ეხმარება გულწრფელად და დიდი მონდომებით, ყველაზე კრეატიული ხერხებით, რომელიც კი შეიძლება არსებობდეს (მაგრამ ამ ხერხებს აქ შეკრებილთა გარდა არავინ აღიარებს).

წითელი ხავერდით გაწყობილ საკმაოდ უგემოვნო და ჩაბნელებული ოთახის ცენტრში, ასეთივე წითელ ხავერდგადაკრული სავარძელი დგას. სავარძელი ჩუქრთმებითაა გაწყობილი და ძალიან ჰგავს სპილოს ძვლისას, თუმცა რამდენად არის ამ მასალისაგან რთული სათქმელია. ხავერდზე ადგილ ადგილ ამოფლეთილი ადგილებია, ამ გაფუჭებულ ადგილებზე კი ზოგგან სისხლის პატარა კვალიც ეტყობა.

ოთახი ნელა ნელა ივსება განსხვავებული ასაკის ადამიანებით, ისინი უტყვები არიან. ჩუმად მოდიან და დგებიან ოთახის სხვადასხვა ნაწილში, შემდეგ კი თითქოს ცვილის ფიგურებად იქცევიან – აღარც განძრევას ცდილობენ და არც ხმის ამოღება სურთ.

შეკრება ყოველ კვირას , პარასკევ საღამოობით იმართება. მოსვლა ყველას შეუძლია, წასვლა კი მხოლოდ შეკრებილების ნებასა და ფანტაზიაზეა დმოკიდებული.

***

ყველა ადგილზეა, შეკრება ფაქტიურად დაწყებულია. შავგვრემანი და საკმაოდ შეუხედავი ქალი შემოდის და შუა ოთახში მდგარ სავარძელზე მოცელილივით ეცემა.

ყველა ტაშს უკრავს, მან ხომ წინა კვირის სურვილი აასრულა, თანაც იმდენად შთამბეჭდავად, რომ ამაზე საუბარსაც ვერავინ ბედავს, ვერავინ აქ მყოფთანაგან….

ქალს სახეზე ცინიკური, მაგრამ კმაყოფილი ღიმილი დასთამაშებს, დამთრგუნველი მელოდებიც, რომელიც ოთახის შორეული კუთხიდან მოდის ამ სცენას დრამატიზმს მატებს და მომენტს ამძაფრებს.

***

დილის გაზეთში საზარელი შემთხვევის შესახებ დიდი სტატიაა პირველ გვერდზე გამოტანილი.

”საუკეთესო მეოჯახე, სამი შვილის მამა, ქალაქის ერთ ერთი ფავორიტი გუშინ ღამით სასტიკად იქნა მოკლული.

მისი გატყავებული სხეული სასტუმრო ოთახის შუაში იყო მიყუდებული, ხელში სანადირო თოფი ეჭირა და მისი ტყავისაგან შეკერილ ფიტულზე ჰქონდა მიშვერილი.

ფიტულს პირში გაჩრილი ჰქონდა საოჯახო ალბომიდან ველურად ამოგლეჯილი ფოტოების ნაწილები, ხოლო მკერდზე ნახშირით მიჯღაპნათ - ”non omnis moriar”.

ეს წარმოუდგენელი სისასტიკითა და საოცარი პედანტიზმით ჩადენილი დანაშაული აუცილებლად უნდა იქნეს გახსნილი. მოქალაქეები პანიკაში არიან, ჩვენს რიგებში დაუნდობელი და სასტიკი მანიაკი ცხოვრობს”

ასეთი პატივი პირველად ხვდა წილად მსხვერპლსაც და შემსრულებელსაც. წარმოუდგენელია – რამდენად მნიშვნელოვანია, რომ რასაც აკეთებ ის უნდა მოგწონდეს, ასეთ დროს ხომ შედეგი ფაქტიურად სრულყოფილია.

***

წითელი ხავერდით გაწყობილ ოთახში არ წყდებოდა გაზეთის შრიალი, თუმცა ეს ერთადერთი ხმაური იყო რაც ყრუდ , შორეულ კუთხეში მჟღერ მუსიკას ერწყმოდა.

არანაირი გარჩევა, გადალაპარაკება, შეშფოთება. საერთოდ არანაირი ხმა არ ისმოდა ოთახში.

სავარძელში მისვენებული ქალი, ნელა - ნელა წელში გაიმართა, ოთახი ფრთხილად მოათვალიერა, ღრმად ჩაისუნთქა და …..

- დღეს კიდევ ერთი თქვენგანი გამოთქვამს სურვილს, კიდევ ერთი ჩვენგანი აღასრულებს უკანასკნელ ნებას, კიდევ ერთი აქ მყოფი მოახერხებს სავარძელზე ადგილის მიღებას….

მოგესალმებით ყველას! ამ საღამოს ჩვენი ანონიმურ სიკვდილის მსურველთა კლუბის მე-13 შეხვედრა გახნილად ცხადდება.

უსულო სხეული პატივისცემის ნიშნად

2011-11-27T15:20:00.001+04:00

ადამიანები გულმავიწყები არიანთქო ასე გადაჭრით ვერ ვიტყვი , მაგრამ ფაქტია რომ უმეტესობას სჭირდება რაღაც შემახსენებელი და წამახალისებელი იმისათვის რომ ახსოვდეს, პატივს სცემდეს და ”ეთაყვანებოდეს” სხვის მიღწევებს.

ამ ”შემხსენებლის” ნათელი მაგალითია ძეგლები, რომლებსაც მსოფლიოში წარმოუდგენელი ოდენობით დგავენ. არ არსებობს ალბათ ქალაქი თუ ქვეყანა სადაც მინიმუმ 100 განსხვავებული სკულპტურა /ძეგლი არ დგას, რომელიც რაიმე დარგში წარმატებულ ადამიანს ეძღვნება.

სასწაულად ცუდი სანახავია უსულო, გაქვავებული სახისა და სხეულის ყურება მე თუ მკითხავთ. კვარცხლბეკზე შემოსკუპებული, უცნაურ პოზებში გაქვავებული მწერლები, მხატვრები, მოცეკვავეები და მეცნიერები ერთობ სასაცილოდ გამოიყურებიან და პატივისცემის გაღვივებაზე მეტად - სიცილს იწვევენ.

მიუხედავად იმისა ,რომ ზოგიერთი ძეგლი თბილისში ძალიან მიყვარს (მაგალითად გალაკტიონის, იმიტომ რომ ის სტანდარტული გაქვავებული ადამინი კი არა, რაღაც უცნაური სიუჟეტური ძეგლია) უმეტესობა მაინც ძალიან სასაცილოდ მეჩვენება.

მესმის რომ აუცლებელია სიკვდილის შემდგომ პატივი მივაგოთ დამსახურებულ საზოგადო მოღვაწეებს, მაგრამ მაშინ ძალიან ,ძალიან დიდი სიფრთხილეა საჭირო თითოული ძეგლის შექმნისას, იმიტომ რომ ზოგჯერ ძეგლები უცნაურ, შეუსაბამო პოზაში, გაურკვეველი პროპორციებით არის ჩამოსხმული – რაც ამ შედევრს ნაკლებად მიმზიდველსა და დამახსოვრებადს ხდის.

მაგალითად ძალიან არ მიყვარს გამსახურდიას ძეგლი – ვთვლი რომ უზარმაზარი და ძალიან ბოროტი რამ არის დაკოფსებული ვაკეში, ასევე უზარმაზარ კვარცხლბეკზე და საერთოდ არანაირ დადებით ემოციას არ აღძრავს.

ვეხვისა და მოყმის სკულპტურა ბავშვობიდან ძალიან მეუცნაურებოდა და არასოდეს მომწონდა.

სამაგიეროდ ქართლის დედა ძალიან შთამბეჭდავი სანახავია, ის ხომ თბილისის თითქმის ყველა უბნიდან ჩანს.

მაინც ძალიან უცნაურია უსიცოცხლო სკულპტურები, რომლებიც რეალური ადამიანების ფრიად ზუსტი ასლებია….

წწწ. გამარჯობა კიდევ ერთხელ. ცომ

2011-11-19T00:41:00.001+04:00

არც ისე დიდი ხანი იყო რაც მიმოწერა გვქონდა ეგრეთ წოდებულ ვირტუალურ სივრცეში. აქტიური მიმოწერათქო რომ ვთქვა ძალიან მოვიტყუები, ძალიან.

როგორც არ უნდა იყოს ,მეტად თუ ნაკლებად ამას ურთიერთობა ერქვა, არაფრით გამორჩეული, მშვიდი, აუღელვებელი , სტაბილური და შორეული (ან თუნდაც დისტანციური).

თუმცა ”საქმემ” მოითხოვა და შეხვედრის აუცილებლობაც დადგა(არადა გეგმაშიც კი არ იყო მსგავსი რამ). შეხვედრის ადგილი და დრო ასევე მარტივად და მშვიდად დაითქვა, მეც როგორც მჩვევია (ძირითადად) დაუგვიანებლად მისვლა , ეგრე მივედი (ნუ კარგით ხო ,5 წუთი დამაგვიანდა დებილი მძღოლების გამო, ტარება რომ არ იციან და საცობებს ქმნიან).

ერთ უსახურ და არაფრით გამორჩეულ კაფეში შევედი , შემდეგ კი გაფაციცებით დავიწყე ყურება. ამ დროს ჩემი სახელი შორეული კუთხიდან გავიგე, თვალები მოვჭუტე და მოსალოდნელი ობიექტის ძიებაში , არც ისე დარწმუნებულმა, პირველი ნაბიჯი გადავდგი.

- გამარჯობა, როგორ ხარ? – მომმართა პირველმა

- მე იცი… შენ…. ისა …. – ავბლუკუნდი და ბრინჯივით მიმოვიფანტე ჰაერში

- ჰო ჩვენ ხომ უნდა შევხვედროდით, მე ვარ ი.რაღაცაგვარი – გაღიმებულმა და თითქოს ოდნავ შეცბუნებულმა გამაცნო თავისი თავი (თუმცა ასე თუ ისე მაინც ვიცნობდი)

კიდევ კარგი ჩემი ტვინი ბინარული სისტემით არ ახდენს ინფორმაციის დახარისხებასა და დამახსოვრებას თორემ უეჭველი ”ბლუ სქრინს ” ამოვაგდებდი, თუმცა გაჭედვით მაინც გავჭედე.

სკამზე დავეფერთხე და სულელივით გაღიმებული მივაჩერდი თანამოსაუბრეს.

- ვაიმე იცი მე , მე სულ სხვანაირი მეგონე, უფრო ასაკოვან და საერთოდაც სხვა ადამიანს ველოდებოდი. შენი საუბრის მანერიდან , აზროვნებიდან … მოკლედ სხვანაირი მყავდი წარმოდგენილი, იცი… – ვიღიმი, თავი შტერი მგონია , მაგრამ გულს არ ვიტეხ.

მიღიმის, უფრო სწორად იცინის და უცებ ვდუნდები, ვხვდები რომ It’s Ok.

- ჩაის დალევ თუ…? – კითხვას იწყებს მაგრამ არ ვაცდი დასრულებას.

- დიახ , ჩაის დიდი სიამოვნებით დავლევდი, მეტი არაფერი მინდა მადლობა – ჯერ კიდევ დაძაბული ვარ ფრიად, მე ხომ წარმოდგენები ჩამომექცა თავზე.

- იცი სასიამოვნოა შეხვედრა, როგორც არ უნდა იყოს მაინც სხვა შეგრძნებაა, სხვანაირია ურთიერთობა, თვალებს ვხედავ – ვეუბნები და უკვე ვხვდები, რომ ჩემი მორიდებულობა და გაოგნება ჩაისთან ერთად კუჭში გადავუძახე მოსანელებლად.

ჩუმად ზის ჩემი თანამოსაუბრე, თუმცა ვხვდები რომ მისმენს და სულაც არ აპირებს საკუთარ ფიქრებში ჩაძირვას (მიუხედავად იმისა რომ საკმაოდ დაფიქრებული იერი აქვს)

- ხო , აი იცი , ისა რაზეც შევხვდით მოკლედ , ისა … – ფუ ისევ გავჭედე, ისევ გავბრინჯდი, მგონი მისი მზერის ბრალია , უცნაური და გამომცდელი თვალებით იყურება.

- ხო , კი , რა თქმა უნდა – მერთვება ბლუყუნში და ეს ოდნავ მიმსუბუქებს მდგომარეობას.

”საქმეზე” საუბარი უფრო მარტივად წავიდა, შემდეგ ჩემი დაძაბულობა ერთიანად გაქრა და ისე ავჭიკჭიკდი, რომ ყურებმა ბზუილი დამიწყო.

ასაკი არ ეტყობოდა, ამიტომ გავბედე კითხვა (ეს აქამდე რატომ არასოდეს გამიკეთებია ვერ გეტყვით) შემდეგ პროფესიაზეც ჩამოვარდა საუბარი.

- მე ვწერ მე ბევრს ვწერ კარგად ვწერ თუ არა არ ვიცი მაგრამ ზოგადად მომწონს წერა საერთოდაც წერა …- ამოუსუნთქავად დავიწყე ლაქლაქი და მივხვდი, რომ ჰაერი აღარ მყოფნიდა, ამიტომ გაჩუმება მომიწია.

როგორც აღმოჩნდა ისიც წერდა, თუმცა მთლად ისე არა როგორც მე, თუმცა ფრიად საინტერესო იყო მისი წერის სტილი და თემატიკა, უფრო სპეციფიური, უფრო რთული, უფრო ..- მოკლედ ბევრი უფრო, მაგრამ ზუსტად რამდენი არ ვიცი, იმიტომ რომ ვერ გავერკვიე წესიერად, სად მეცალა გაქანებული ვლაპარაკობდი, ამოუსუნთქავად.

შემდეგ ბევრი ვისაუბრე ჩემს ბავშვობაზე, გატაცებებზე, თავს გადახდენილ ისტორიებზე, თუმცა ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ ეს ადამიანი სულ სხვა რამეს ისმენდა ჩემს ისტორიებში, სადაღაც უფრო სიღრმეში იყო ჩემს მონაყოლში ჩამძვრალი.

მისთვის ბევრი არაფერი მიკითხავს, არა უფრო სწორია თითქმის არაფერი. მიუხედავად იმისა რომ ძალიან ცნობისმოყვარე ვარ ვერ ვკითხე.

რატომ?

რთული სათქმელია- იქნებ იმიტომ, რომ მაინც ვერ გავითავისე ბოლოლმდე - ამ ადამიანს ვიცნობდი თუ არა, შემეძლო უფრო თამამი ვყოფილიყავი თუ არა, ან იქნებ იმიტომ რომ მისი იერი და დამოკიდებულება არ მაძლევდა საშუალებას?

იქნებ ჩემი ქვეცნობიერი რაიმე დისტანციას გრძნობდა იმ უშუალობის მიღმა რომელიც ზედაპირულად ჩანდა? იქნებ ის ადამიანიც ჩემნაირად დაძაბული და გაბრინჯებული იყო , მაგრამ მე ჩემი სისულელის გადამკიდე ვერ შევნიშნე?

რთული სათქმელია , თუმცა გეტყვით რომ ჩაის ხვრეპასთან ერთად იმდენი ინფორმაციის გაცემა მოვახერხე ,რომ ალბათ ასე 2 – 3 დღე თავი გაბერილი ექნებოდა და ტვინი კიდევ გამალებით ეცდებოდა ამ ყველაფრის გადახარსიხებას(რას ვერჩოდი კაცმა რომ თქვას) .

გამოგიტყდებით საინტერესო ადამიანად მომეჩვენა, უფრო მეტადაც კი ვიდრე მიმოწერის დროს, თუმცა მისი ”დამუღამება” ასე ადვილი არ აღმოჩნდა …

სასიამოვნო საღამო იყო ნამდვილად… იმედია კიდევ შევხვდები… იმედია ის უკვალოდ არ გაქრება (როგორ უცაბედადაც გაჩნდა, იქ კაფეში , შორეულ კუთხეში მდგარ მაგიდასთან)… იმედია კიდევ მომეცემა საშუალება მასთან ვისაუბრო და ახლა უკვე მას მოვუსმინო…

შეხვედრამდე ი. მორიგ შეხვედრამდე….

1 6 9

2011-11-14T02:58:00.001+04:00

აი უკვე 8760 დღეა მაქვს იმის შანსი რომ ცხოვრებით დავტკბე და ჩემი მე ვზარდო

აგერ უკვე 8760 ჯერ ამოვიდა მზე და შემდეგ ჰორიზონტს მიეფარა.

აგერ უკვე 24 ჯერ აღვნიშნე 13 რიცხვის დადგომა შემოდგომის სეზონის ყველაზე ბოლო თვეში.

მაშ როგორ? როგორ და კარგად.

დიდი ხანია ასეთი მგრძნობიარე და აჩუყებადი დაბადების დღის შესახსენებელი დღე არ მქონია.

ბევრი სიყვარული, სითბო, მეგობრები და ოჯახის წევრები. დაბადების დღე (და ახალი წელი) ყველაზე დიდი სიყვარულის დღეებია ჩემთვის (ჩემი იქნება თუ სხვისი მაინც მასეა)

♥♥♥

უამრავი საჩუქრები , თანაც ყველა ისეთი რომელზეც დარწმუნებული ვარ ჩემმა მეგობრებმა იფიქრეს და ისე აარჩიეს♥ რა კარგები არიან.

უძალიანესად აჩუყებული და დამთბარი ვარ.

ბედნიერი ვარ.

ყველაზე შორეული მანძილიდან ნაჩუქარი საჩუქარიც კი ისეთი ძლიერი და ემოციური იყო, რომ სიტყვები არ მყოფნის.

ცხოვრება მშვენიერია, ყოველ წელს კი უფრო და უფრო საინტერესო ხდება ♥

უმაგრესია ჩვენ ისევ ერთად გავ 24 დით

მაგარია ორი მამის ტყუპები ერთად იზრდებიან ♥

მართალია მეოთხე წელია ცოტა შორი შორს უწევთ აღნიშვნა მაგრამ მაინც………

ღიმილის ”ჟმოტები”

2011-11-10T19:51:00.001+04:00

სადღაც გამიგია ან წამიკითხავს, რომ უარყოფითი ენერგიები ჩვენს გარშემო სამყაროში გროვდება და მერე უკან გვიტევს სხვადასხვა ცუდი რამეების სახით.

სიმართლე რომ ვთქვა არ ვიცი ამის რამდენად მჯერა , მაგრამ ის კი ზუსტად ვიცი, რომ ადამიანები მიდრეკილნი არიან წუწუნისა და ცუდი განწყობისაკენ.

რატომღაც ისე ხდება ,რომ გარშემომყოფების უმეტესობა უფრო დიდი სიამოვნებით ავრცელებს უარყოფით ინფორმაციებს (სიკვდილზე, დაავადებაზე,დანაკარგზე, ტკივილზე) ვიდრე დადებითს.

ხალხის უმეტესობა გაუჩერებლივ მსჯელობს ცუდ მოვლენებზე , კარგი კი - ერთი ორი გადალაპარაკების მერე ყველას უცბად ავიწყდება.

ვერ ვხვდები ნუთუ თვითონ არ ითრგუნებიან? ან ვერ ხვდებიან , რომ სხვას თრგუნავენ ამ ამბებით , მუდმივი წუწუნითა და მოთქმით?

არ ჯობია ხაზი გაუსვან დადებით მოველენებსა თუ წარმატებებს? თავსაც უფრო ბედნიერად იგრძნობენ და სიცოცხლის ხალისიც მეტად ექნებათ.

ფაქტიურად ვერანაირი ახსნა ვერ მოვუძებნე ამ ყველაფერს , ამიტომაც ვცდილობ მაქსიმალურად თავიდან ავირიდო მსგავსი ადამიანები და ინფორმაციები, დავტკბე იმით რაც მაქვს (ან მინდა რომ მქონდეს და ვისწრაფი ამისკენ) , თავი მაღლა ავწიო და გავიღიმო ხშირად.

პრობემები ყველას გვაქვს, ყველას გავწუხებს რაღაც, შესაძლოა განსაკუთრებული ჯამრთელობითაც ვერ გამოვირჩევით , მაგრამ ეს არ უნდა იყოს იმის მიზეზი ,რომ გარშემო დიდი რუხი ფერის ღრუბელი შემოვირტყათ და სხვასაც მოვუწამლოთ ცხოვრება.

ერთი ატომური ბომბი ალალია!

2011-10-31T16:53:00.001+04:00

არაფერი შეიცვლება საქართველოში მანამდე სანამ:

პატრული დაიკოებით და ძამიკოებით მოგვმართავს
ჩემი დედას &^(*&^*& ყველაზე მტკიცე არგუმენტია
ბოლო მოდელი მობილური მხოლოდ სათამაშოდ და სამარიაჟოდ გვენდომება და არა მისი ჭეშმარიტად მნიშვნელოვანი ახალი ფუნქციების გამო
ორ ზოლიან საავტომობილო გზაზე 4 რიგი მანქანები იდგება შუქნიშანზე
ყველა ტაქტსისტი ორ დიპლომიანია
ყველა ბნელ ჩიხსა და მოსახვევში საზოგადოებრივი ტუალეტი გვაქვს
სასაფლაოები დედაქალაქის ცენტრალური უბნების 40 % –ს იკავებს
უზენაესი კანონი პატრიარქის ნათქვამია და არა კონსტიტუცია
რუსთაველის მეტრო საუკეთესო ადგილია პაემნისათვის

ეს ყველაფერი შემაღონებელი და სამწუხაროა. ყველანარ ნორმასა და საღ აზრს მოკლებულია.

გულისამრევია , რომ ეს რატომღაც უკვე ნორმად არის მიღებული და რეაქციაც აღარავის აქვს.

დასანანია რომ ასეთი იდიოტების დოღი ასეთ კარგ მიწასა და ტერიტორიას ვაფუჭებთ!

გაუზიარ გრძენ ყავი!

2011-10-26T22:56:00.001+04:00

იგრძენი სითბო. იგრძენი თანადგომა.მაშინ როდესაც იგრძენი სიყვარული. იგრძენი მეგობრობა. იგრძენი სიხარული. იგრძენი აღტაცება.

აგრძნობინე სითბო. აგრძნობინე თანადგომა. აგრძნობინე სიყვარული. აგრძნობინე მეგობრობა. აგრძნობინე სიხარული. აგრძნობინე აღტაცება.

იგრძენი სითბო. ადამიანები ყველაზე იგრძენი თანადგომა. იგრძენი სიყვარული. იგრძენი მეგობრობა. იგრძენი სიხარული. იგრძენი აღტაცება.

აგრძნობინე სითბო. აგრძნობინე თანადგომა. აგრძნობინე სიყვარული. აგრძნობინე მნიშვნელოვანია , ჩვენ მეგობრობა. აგრძნობინე სიხარული. აგრძნობინე აღტაცება.

იგრძენი სითბო. უკან ვიხევთ და იგრძენი თანადგომა. იგრძენი სიყვარული. იგრძენი მეგობრობა. იგრძენი სიხარული. იგრძენი აღტაცება.

აგრძნობინე სითბო. აგრძნობინე თანადგომა. აგრძნობინე მათთვის არაფერს ვაკეთებთ. სიყვარული. აგრძნობინე მეგობრობა. აგრძნობინე სიხარული. აგრძნობინე აღტაცება.

იგრძენი სითბო. ნუ დაგენანებათ იგრძენი თანადგომა. იგრძენი სიყვარული. იგრძენი თითოეული შეგრძნება რაოდენ მეგობრობა. იგრძენი სიხარული. იგრძენი აღტაცება.

აგრძნობინე სითბო. აგრძნობინე თანადგომა. აგრძნობინე სიყვარული. აგრძნობინე მეგობრობა. აგრძნობინე სიხარული. აგრძნობინე მცირე და უმნიშვნელოც არ აღტაცება.

იგრძენი სითბო. იგრძენი თანადგომა. იგრძენი სიყვარული.უნდა გეგონოთ ის. იგრძენი მეგობრობა. იგრძენი სიხარული. იგრძენი აღტაცება.

აგრძნობინე სითბო. ადამიანები ქმნიან ჩვენს აგრძნობინე თანადგომა. აგრძნობინე სიყვარული. აგრძნობინე მეგობრობა. აგრძნობინე სიხარული. აგრძნობინე აღტაცება.ცხოვრებას დაბადებიდან სიკვდილამდე!

იგრძენი სითბო. იგრძენი თანადგომა. ნუ გამოტოვებთ ყველაზე მთავარს ცხოვრებაში იგრძენი სიყვარული. იგრძენი მეგობრობა. იგრძენი სიხარული. იგრძენი აღტაცება.

აგრძნობინე სითბო. აგრძნობინე თანადგომა. აგრძნობინე სიყვარული. აგრძნობინე მეგობრობა. აგრძნობინე სიხარული. გაეცით და მიიღეთ აგრძნობინე აღტაცება.

იგრძენი სითბო. იგრძენი თანადგომა. იგრძენი სიყვარული. იგრძენი მეგობრობა. იგრძენი თამამად , დაუზარელად, ყოველთვის! სიხარული. იგრძენი აღტაცება.

აგრძნობინე სითბო. აგრძნობინე თანადგომა. აგრძნობინე სიყვარული. აგრძნობინე მეგობრობა. აგრძნობინე სიხარული. აგრძნობინე აღტაცება.დრო არავის უცდის!

იგრძენი სითბო. იგრძენი ჩვენ ყველას ერთმანეთი გვჭირდება თანადგომა. იგრძენი სიყვარული. იგრძენი მეგობრობა. იგრძენი სიხარული. იგრძენი აღტაცება.

აგრძნობინე სითბო. აგრძნობინე ასეა მოწყობილი სამყარო. თანადგომა. აგრძნობინე სიყვარული. აგრძნობინე მეგობრობა. აგრძნობინე სიხარული. აგრძნობინე აღტაცება.

იგრძენი სითბო. ყველა ემოციას ოქროს ფასი აქვს იგრძენი თანადგომა. იგრძენი სიყვარული. იგრძენი მეგობრობა. იგრძენი სიხარული. მხოლოდ მაშინ იგრძენი აღტაცება.

აგრძნობინე სითბო. აგრძნობინე როდესაც იგი გაზიარებულია! თანადგომა. აგრძნობინე სიყვარული. აგრძნობინე მეგობრობა. აგრძნობინე სიხარული. აგრძნობინე აღტაცება.

ქალები მხოლოდ ”სეკრეტუტკებად”? მეტი სარგებელი არ აქვთ?

2011-10-13T21:08:00.001+04:00

სამსახურეობრივი ზრდა და კარიერული წინსვლა ალბათ ყველა სქესის, ასაკისა და პროფესიის ადამიანის მამოძრავებელი ძალაა, მაგრამ რატომღაც რეალობაში სქესთა ბალანსი, მიუხედავად სფეროსა და პოზიციისა ხშირად ირღვევა.

ხართ თუ არა დაკვირვებული რომ მოწინავე პოზიციებს სხვადასხვა ორგანიზაციებში ქალები უფრო ნაკლებად იკავებენ ვიდრე მამაკაცები? ხდება ისე რომ ქალები მეორე ან სულაც მე-10 ხარისხოვან პოზიციებსა და ”წოდებებს” ჯერდებიან, შემდეგ კი ზრდასა და განვითარებას წყვეტენ.

საინტერესოა რატომ ხდება ასე? იქნებ ქალები კაცებზე უნებისყოფონი არიან? იქნებ მათზე ხშირად კარგავენ თავს? ან სულაც სხვა პრიორიტეტები აქვთ?ვერ ხედავენ პერსპექტივებს? არ აფასებენ რისკებს სათანადოდ? – მეეჭვება!

შესაძლებელია რომ მათზე და მათ გადაწყვეტილებებზე საზოგადოებაში გავრცელებული აზრი ახდენდეს გავლენას – რომ ქალების მთავარი მოწოდება ოჯახი და მომავალი თაობაა?- უფრო რეალურია, დასანანიც!

იქნებ სულაც კაცები – იქნება ეს კოლეგა თუ პერსონალი - ქალში მხოლოდ სექსის ობიექტს ხედავენ და მეტი დანიშნულება მათ არ ენიჭებათ? ესეც ქალების ერთ ერთი შეცდომაა! ისინი ისე არიან აღქმულნი როგორც თავს ”ყიდიან” , საქმეს კი სექსი იშვიათად უხდება.

თუმცა ალბათ ქალების შესაძლებლობების შეფასებას კაცები არასათანდოდ ახდენენ და კაცი უფროსის მიერ ქალის დაწინაურება ძალიან იშვიათი შემთხვევაა.

მეორეს მხრივ ქალებიც არანაკლებ შეცდომას უშვებენ სამუშაოზე – ისინი არ არიან მომთხოვნები, არ იცავენ თავიანთ მოსაზრებებს, ხშირად თავს უხრიან ზემდგომებს სრულიად უსაფუძვლოდ, როდესაც მართლები არიან, ცდილობენ არავისთან გაიფუჭონ ურთიერთობა – ეს ყელაფერი ძალიან კარგია , მაგრამ არ უწყობს ხელს მათ კარიერულ წინსვლას. სუსტ ადამიანებს არავინ ანდობს დიდი ფირმის მართვას და სერიოზული გადაწყვეტილების მიღებას. არის თუ არა ასე?

ვფიქრობ ქალებიც და კაცებიც ბევრ რამეზე უნდა დაფიქრდნენ როდესაც საქმე სამსახურებრივ ურთიერთობებს ეხება, იქნება ეს უფროსისა და დაქვემდებარებულის თუ კოლეგების ურთიერთობა.

კაცები ვერ აფასებენ ქალების შესაძლებლობას - რომელიც მასშტაბურად ფიქრსა და რამონდენიმე მიმართულების დამუშავებს გულისხმობს, ქალები კი მამაკაცებს რაღაც ქვეცნობიერისა თუ გენის გავლენის შედეგად მიღებული ინფორმაციით - უფრო წინ აყენებენ საკუთარ თავზე, რაც ისევ და ისევ მათ ვნებს.

დასანანია მაგრამ მართლაც ძალიან ცოტა ქალის ჩამოთვლა შეიძლება , რომელთა სახელიც ისტორიას შემორჩა, არადა პროცენტული მაჩვენებლით უმეტესობა ორგანიზაციებში (გნებავთ ხელისუფლებასა და მეცნიერებაში) დაახლოებით იმდენივე ქალია რამდენიც მამაკაცი, ხოლო საინტერესო და პერსპექტიულ პოზიციებს მხოლოდ მამაკაცები იკავებენ….

ქალებო გამოცოცხლდით! ოჯახი არის მნიშვნელოვანი, მაგრამ თვითრეალიზაცია თითოეულ ჩვენგანს სჭირდება!

ბაყაყებითა და კრუასანებით დაბრუნებული ოსეთი!

2011-10-09T22:36:00.001+04:00

ხალხო ეს რა ბედნიერება გვეწვია ქართველებს – გადაკეტილი გზებით, გამქრალი ტრანსპორტით, გაუქმებული მეტრო სადგურებითა და მრავალი მრავალი პოლიციელით ქალაქში – იხარეთ ჩვენი მეგობარი ბაყაყიჭამია ქვეყნის პრეზიდენტი გვესტუმრა!!

რეალურად პოლიტიკისაგან საკმაოდ შორს ვარ და დიდად არ მაღელვებს გაზულუქებული ღიპიანი ბიძიების დებილობები, მაგრამ საზოგადოების დებილიზმი კი ნამდვილად შემაშფოთებელია.

საფრანგეთის პრეზიდენტის ვიზიტისას გარდა ყველა იმ დისკომფორტისა რაც მე როგორც მოქალაქემ ვიწვნიე, კიდევ სასწაული სიბრაზე დამეუფლა.

როგორ შეიძლება გჯეროდეს რომ ერთი კაცის ვიზიტითა და 15 წუთიანი ,1000ჯერ გადაღეჭილი ტექსტით რამე შეიცვლება??

2008 წელს შეიცვალა რამე? დღემდე უკეთესად ვართ? დავიბრუნეთ ოსეთი? ევროპამ შეგვიყვარა და გულში ჩაგვიკრა?რუსეთმა თავი დაგვანება? დევნილები დაბრუდნენ?

ერთი ადამიანის ვიზიტი რომ საქმეს აკეთებდეს ალბათ კონგოს, ზიმბაბვესა და ნიგერიას აყვავების ხანა უნდა ედგათ უკვე.

აბსოლუტურად წარმოუდგენელია ასეთი სიბეცე და უმეცრება! თუმცა რა უნდა ვთხოვოთ ადამიანებს რომლებიც დღე და ღამეს ასწორებენ ყანაში და ვენახში იმისათვის ,რომ ოჯახი შეინახონ , ხოლო ამასთანავე ყოველ წუთს როცა კი პრეზიდენტს ”მასოვკა” დასჭირდება თბილისში ყვითელი ავტობუსებით წამოაჩაქჩაქონ!

ძალიან სამწუხაროა რომ 30 წუთიანი დებილობისათვის და უკვე 1000-ჯერ მოსმენილი ”ვაი რა მაგრები ვართ/ხართ ქართველები” ამდენი ფული, ენერგია , დრო და უამრავი სხვა რესურსი დაიხარჯა.

აბსოლუტურად არ ვამართლებ მსგავს კუდაბზიკობასა და მარაზმს! ამ ლაი ლაის სარკოზის ერჩივნა მედვედევისთვის თავში წამოერტყა, ნაკლები ბაყაყი შთაენთქა კრუასანებთან ერთად დილა-საღამოს და რამე შედეგი მიგვეღო, თორე ლამაზ, გაშალაშინებულ, კოხტა სიტყვებს მეც კი დავწერ რამდენსაც გინდათ, თუმცა ეგ ამინდს ვერ შექმნის…..

ქართველებო ტაში , ტაშიი…… რა გვიქნა საფრანგეთმა ნუღა დავკონკრეტდებით…..

ღვთაებრივი სერვისი,მოხურეთ ჯოჯოხეთის კარი…

2011-10-06T17:09:00.001+04:00

თუ სამოთხეშიც (ქართველებისთვის გამოყოფილ ნაწილში) ისინი ახორციელებენ სხვადასხვა სერვისსა და მომსახურებას ვინც საქართველოში , მაშინ ჯოჯოხეთსა და სამოთხეს შორის სხვაობას ვეღარ ვხედავ.

ძალიან მიკვირს, რომ ამხელა კონკურენციის პირობებშიც კი ქვეყანაში სერვისის დონე არ მაღლდება, არ ვითარდება და მხოლოდ უკან-უკან იხევს.

სულ რამოდენიმე ორგანიზაცია/დაწესებულება ვიცი დედაქალაქში ისეთი, სადაც გესიამოვნება შესვლა ან მათი სერვისით სარგებლობა, სხვაგან კი სასტიკი მდგომარეობაა ამ მხრივ.

მაღაზიაში კონსულტანტები ან აჩრდილებივით კუდში დაგდევენ და ამოსუნთქვის საშუალებას არ გაძლევენ, ან პირიქით სანთლით საძებარები ხდებიან. სუპერმარკეტებშიც იგივე სიტუაციაა, კაფესა და რესტორნებში ოფიციანტი გაცოფებულია მთელს სამყაროზე და კლიენტებიც სრულიად უმიზეზოდ ხვდებიან რისხვის ქარცეცხლში, უწევთ 5 მეტრიდან ნასროლი მენიუსა თუ სერვიზის დაჭერა, იქით ბოდიშის მოხდა რომ არსებობენ და ამ ყველაფერში ”ჩაივიების”ის დატოვებაც კი. სად არის სამართალი?

რატომ უნდა ვიგრძნო თავი დამნაშავედ მაშინ, როდესაც ვითხოვ ხარისხს იმაში რაშიც ფულს ვიხდი? თანაც მე თქვენ გეტყვით და კაპიკების გადახდა გვიწევს? ნურას უკაცრავად , მინიმუმ 10 % სერვისი (რომელიც არ არსებობს და მითია) და კიდევ კაცმა არ იცის თვითღირებულებას დამატებული რამდენი % თითოეულ პროდუქტზე.

უსამართლობაა და მეტი არაფერი. რატომ არ არსებობს ქვეყანაში სერვისის კონტროლის სამსახური, თუ არსებობს ხარისხსი მართვის რაღაც დეპარტამენტი? თუ უხარისხო საჭმელმა შეიძლება გამოიწვიოს ფაღარათი, მაშინ უხარისხო მომსახურებამ შეიძლება გამოიწვიოს ისტერიკა, სკანდალი და რავიც კიდევ რამდენი მენტალურ-ფსიქიური აშლილობის სახეობა.

წარმოუდგენელია რომ ავტოსადგომზე მდგომი ადამიანი (ეწ ”სტაიანშიკი”) უფრო კარგად მემსახურება, მიღიმის და სასიამოვნო დღეს მისურვებს სულ რაღაც 40-50 თეთრი სანაცვლოდ , ხოლო ოფიციანტი კაფეში რომელსაც მინიმუმ 2-3 ლარი რჩება ერთხელაც არ გაგიღიმებს, რამის სურვებაზე საუბარიც ზედმეტია.

პარადოქსია რომ საქართველოში ამ უზრდელობაში ჯერ კიდევ ვიხდით ფულს და არ ვმართავთ სკანდალებს , არ ვითხოვთ მენეჯერს და სულ თავში არ ვურტყავთ მის პერსონალს!

თუმცა ღირსები ვართ! მანამდე სანამ ჩუმად ვიქნებით და არ შევეცდებით ჩვენი უფლების დაცვას (მივიღოთ ნორმალური სერვისი მნიშვნელოვანი თანხის საფასურად) სულ ასე იქნება! მგონი დროა დავიწყოთ სერვისის განვითარება ჩვენი ძალებით, თორემ მენეჯერებსა და ორგანიზაციის მმართველებს ეს დიდად არ აწუხებთ როგორც ვატყობ, ჩვენ ხომ ფულს მაინც ვიხდით……

არც ფიფქია ვარ და არც კონკია, მაგრამ მე მათი მესმის….

2011-10-04T03:20:00.001+04:00

სიმართლე გითხრათ ამბები ბოროტ დედინაცვალზე ყოველთვის გამოგონილი და გაბუქებული მეგონა, თუმცა შევცდი და თანაც ძალიან….

პირველად რომ ჩვენი სახლის პარმაღს გადმოაბიჯა ისიც ისეთი თბილი და საყვარელი, კეთილი და მზრუნველი ჩანდა, მოკლედ გული აგევსებოდა სითბოთი და სიყვარულით. ჩვენც ოჯახის არსებულ წევრებს რა გზა გვქონდა - მივიღეთ ყველაფერი როგორც იყო და ვიფიქრეთ, რომ ნორმალური ადამიანი შემოგვემატათქო – ოი აქაც როგორ შევცდით.

ნელა ნელა, უფრო სწორად კი პატარას დაბადების შემდეგ სიტუაცია შეიცვალა, დამძიმდა, გაფუჭდა, ბურუსითა და ჩხუბებით დაიფარა. რთული იყო იმის აღიარება რომ ასეთი ”ფუმფულა”,”საყვარელი” და ”სათნო” ”დედიკო” მონსტრად გადაიქცა. თუმცა ფაქტია ამას ყველა ხედავდა (ეს ჩემს ინტრიგნობას და სუბიექტურობას გამორიცხავს) ყველას უკვირდა და შემდეგ თანდათან ყველამ ხმა ამოიღო. მაგრამ რად გინდა? კედელს ცერცვი შეაყარეო ხომ გაგიგიათ? ზუსტად ასე მოხდა, სიტუაცია კიდევ უფრო დაიძაბა და გაუსაძლისი გახდა, ახალი ”დედიკო” უფრო ბოროტი და შეუბრალებელი, ოჯახი კი დაქსასულ განერვიულებული.

დასანანია რომ დედინაცვლებზე ზღაპრები თუ მულტფილმები მხოლოდ ფანტაზიის ნაყოფი გვგონია და არა ჭკუის სასწავლებელი. ყველას ჰგონია რომ ეს მათ არ დაემართებათ , მაგრამ ცხოვრება სხვანაირადაა მოწყობილი და ეს ამ საკითხსაც ეხება.

სიმართლე თუ გინდათ ბრძოლით დავიღალე. აღარც ჩხუბი მინდა, აღარც აყალმაყალი, არც საქმის გარჩევა და მოკლედ ყველას თავში ქვა უხლია. ხომ არის ნათქვამი ყველას ის აქვს რასაც იმსახურებსო? ჰოდა დაე იყოს ეგრე. აღარც თვალის ახელას ვაპირებ ვინმესთვის, არც სიმართლის მტკიცებას – ამიერიდან ცალკე არსება ვარ, რომელიც უბრალოდ გვერდითა ოთახში ცხოვრობს , ცდილობს მათი საგიჟეთი არ გაიზიროს და არც მონაწილეობა მიიღოს რამენაირად.

ვწუხვარ რომ ჩემს თავს ასეთი რამ ხდება და რაღაც დოზით დანარჩენი ოჯახის წევრებიც კი მეცოდება თუმცა მარტო ვარ ამ ბრძოლაში და სასიკვდილო ჭრილობის მიღებას ჯობია თავი რამეს შევაფარო…. თუმცა ვინ იცის ამ ბრძოლის მერე ომი როგორ განვითარდება!

გადარიცხული ყოველი ლარი თქვენს რწმენას გაამყარებს….

2011-09-25T14:34:00.001+04:00

ამ პოსტს ალბათ ბევრი მიიღებს ისე თითქოს მე რამე მქონდეს საწინააღმდეგო მართლმადიდებლური სარწმუნოების მიმართ, ან სულაც ვერჩოდე სალოცავებსა თუ მორწმუნეებს, მაგრამ მე მაინც ვთვლი რომ არსებული სიტუაცია არ არის ნორმალური , კონკრეტულად კი აი რა:

დღესდღეობით დედაქალაქში ახალ კორპუსებზე მეტი ახალი ეკლესია/მონასტრები შენდება. ყველა კორპუსის ეზოში მინიმუმ ერთი ეკლესია მაინც დგას თუ მეტი არა, რეალურად რომ ვთქვათ ალბათ ასე თუ გაგრძელდა 3-4 წელიწადში ერთ სულ მოსახლეზე ორი ან სამი ტაძარი მოვა, რაც ისევ და ისევ მეეჭვება ნორმალური იყოს.

იცით თუ არა რომ მთელს კახეთში (რამხელა ტერიტორიაა) მხოლოდ და მხოლოდ 40მდე ეკლესია/მონასტერი დგას? და იქაც კი ასეთი სიმჭიდროვით არ არის განაწილებული ეს ნაგებობები, მე კი მხოლოდ საბურთალოს რაიონში შემიძლია ამდენივე ეკლესია დავთვალო.

მე მესმის რომ რწმენა მნიშვნელოვანია, რომ რელიგია ადამიანებზე დადებითად მოქმედებს და ა.შ მაგრამ ვერაფერით, ვერაფრით ვხვდები ამდენი ეკლესიის აშენების მიზეზს?

რწმენას ამყარებს? ქალაქს ალამაზებს? უფრო მეტი ადამიანი მოექცევა მართლმადიდებლობისკენ? თუ რა მიზანს ემსახურება?

ამასაც რომ თავი დავანებოთ ტელევიზორსა და რადიოში უამრავი რგოლი ტრიალებს - გადმორიცხეთ ერთი ლარი მობილურიდან ამა და ამ ეკლესიის მშენებლობაზე, გადმორიცხეთ ორი ლარი ამ მონასტრის მშენებლობაზე, კარგი მესმის ქველმოქმედება ,შემოწირულობა და ა.შ ,მაგრამ ასეთი მდიდარი ეკლესიისათვის ასე რთულია ეკლესიების აშენება რომ ლარ-ლარი არ აგროვონ?

ძალიან გამაღიზიანებელია სიმართლე თუ გინდათ ეს ყველაფერი. მე როდესაც მინდა, რომ ეკლესიას შევწირო რაღაც მივდივარ და შესაწირ ყუთში ვდებ იმდენს რამდენიც შემიძლია და მაქვს, ეს სარეკლამო რგოლები კი (რომელიც წუთში ერთხელ ტრიალებს) ძალიან საშინელებაა.

არასოდეს ყოფილა საქართველოში ასეთ მცირე ფართობზე ამდენი ეკლესია მონასტერი, მაგრამ ხალხს მაინც სწამდა, კილომეტრებს გადიოდნენ სალოცავების მოსანახულებლად და მოსალოცად , მაგრამ ეს მათ რწმენას ნამდვილად არ ასუსტებდა და მეეჭვება უფრო მეტი ეკლესიების არსებობის შემთხვევაში მორწმუნეთა რიცხვი რომ გაზრდილიყო.

საბოლოოდ კი ამ ყველაფერსაც რომ თავი დავანებოთ ქალაქის ასე დამახინჯება როდემდე უნდა გაგრძელდეს? არქიტექტურის სამსახურს ის არ ეყო თავისუფლების მოედანზე რომ ოქროსფერი ძეგლი დადგეს? გმირთა მოედანზე ყოვლად გაუგებარი მონუმენტი, ვაკეში გალაქტიონის ძეგლის უკან სასწაული თხრილი რომ წარმოშვეს?

ძალიან ცუდია როდესაც ჩვენს ქალაქში XXI საუკუნეშიც კი არაფერი გვაქვს საამაყო ახლად ამოყვანილი ეკლესიის კედლების გარდა….. არადა მსოფლიო ვითარდება…..

ისტორია ჟან ბატისტზე მთლად გამოგონილიც არა მგონია იყოს….

2011-09-17T23:49:00.001+04:00

ალბათ გარშემომყოფებზე ყველა ”აწარმოებს დაკვირვებას” – მეტად თუ ნაკლებად.

ერთ ერთი ასეთი შემთხვევითი დაკვირვება გამომივიდა მეც. აღმოვაჩინე რომ ერთი და იგივე ტიპაჟის ადამიანი თითქმის ერთსა და იმავე ჩაცმულობის სტილის გარდა – სუნებსაც(სუნამოს) ერთნაირს ანიჭებენ უპირატესობას.

ხშირად მომსვლია ისე, რომ ქუჩაში რაიმე არომატი მიგვრძნია, ხოლო ობიექტის დანახვამდე უცებ მივმხვდარვარ რა სტილის იქნებოდა მისი ”პატრონი”

უცნაურია და რთული იმის განსაზღვრა არომატები და სუნები ქმნიან ადამიანებს , თუ პირიქით.

მაგალითად მოდაზე ჩაციკლულ ადამიანებს ყოველთვის მძაფრი და მძიმე სუნამოები ასხიათ, მაშინ როდესაც ”სპორტული ადამიანების” სუნი უფრო ”ლაღი ” და გრილი არომატია ხოლმე.

საერთოდ ალბათ ნებისმიერი ადამიანი ანიჭებს რაღაც მნიშვნელობას სხვისის სხეულის სუნს, თუმცა ასეთი არომატებით გაჯერებულ სამყაროში რთულია ადამიანის პირადი სურნელის გაგება ან აღქმა და ეს მხოლოდ ახლო კონტაქტისას თუ ხდება.

სიმართლე რომ ვთქვა ,ჩემთვის სხეულის სურნელი ხშირად ყოფილა იმედგაცრუება და გულის აცრუვების მიზეზი. აი როგორც ზოგიერთს არ შეუძლია იქონიოს კონტაქტი მოდას აყოლილ ან ცანცარა ადამიანთან, ასევე ჩემთვის ძალიან რთულია კონკრეტული სურნელის მფლობელთან ურთიერთობა.

არ ვიცი რამდენად დაკვირვებიხართ, მაგრამ ქერებს უფრო მსუბუქი და ტკბილი კანის სურნელი აქვთ , შავგვრემნებს კი პირიქით – მათი სურნელი უმეტეს შემთხვევაში წიწვოვან არომატს ატარებს.

შეიძლება ისიც იფიქროს ვიღაცამ რომ ძალიან ჩაციკლული ვარ კანის არომატებზე, მაგრამ რას ვიზავთ ყველას სხვადასხვა აქვს შეფასების კრიტერიუმი, მე კი თუ ცხვირში სასიამოვნო სურნელი არ მიღიტინებს გამარჯობის თქმაც კი არ მინდება.

პატრიკ ზიუსკინდის ”პარფიუმერიც” ძალიან ახლოსაა ჩემთან, ჩემეულ აღქმასთან ადამიანებისა, თუმცა პირველივე ფურცლიდან შემშურდა მთავარი გმირის - მაინც ძალიან, ძალიან დიდი პატივს ვცემ ავტორსაც და წიგნსაც. ძალიან გენიალურია გრძნობდე სრულყოფილებას არა თვალებით, არამედ ცხვირით რომელიც პირდაპირ და უფრო მჭიდრო კავშირშია ტვინთან ♥

ზოგჯერ ჭურჭლის მტვრევა კარგი გამოსავალია…

2011-09-12T23:09:00.001+04:00

იმას თუ ვიტყვი რომ ადამიანები თავისი ხუშტურებითა და მარაზმებით დიდად არ გამოირჩევიან ერთმანეთისაგანთქო – ალბათ არავის გავაკვირვებ.

ყველა ადამიანს ჰყავს თავში თავისი ტარაკნები (როგორც ჩემი მეგობარი იტყოდა) მაგრამ თუ ეს ტარაკნები ერთ ჭერქვეშ მოხვდნენ ,სხვადასხვა ადამიანების თავებში - აი მაშინ იწყება თავდავიწყება.

ვფიქრობ არავისთვისაა უცხო ოჯახში არსებული გაუგებრობები, ჩხუბები და კინკლაობა (ნუ ფიზიკურ ძალადობას და მსგავს ქმედებებს არ ვგულისხმობ ეგ რაღაც ანომალიაა, თუმცა ვიღაცისთვის მაინც ნორმა) , მაგრამ რატომღაც თითოეულ ჩვენთაგანს მაინც ჰგონია, რომ მის ოჯახში ატეხილი დავი-დარაბა განსაკუთრებული და გამორჩეულია.

უნდა გაგიცრუვოთ იმედები – ცხოვრების რაღაც ეტაპზე ყველასთან ერთი და იგივე მეორდება , შესაძლებელია სხვადასხვა სიტყვებით ფორმულირებული, ან სხვადასხვა დროის პერიოდით, მაგრამ მაინც – ყველგან და ყოველთვის დავები თითქმის ერთსა და იმავე (ძირითადად დებილური) მიზეზებით ხდება.

არ ვარ ფსიქოლოგი და არც ამ სფეროში ვერკვევი დიდად, მაგრამ მაინც ვფიქრობ რომ ყველა ჩხუბი ოჯახის წევრების სიამაყისა და სტატუსის გამყარების გამო ხდება. ნებისმიერი ადამიანი ცდილობს დაიმკვიდროს ადგილი – ჯუნგლების კანონია და ის ყოველთვის მოქმედებდა და იმოქმედებს ,მე თუ მკითხავთ.

მიუხედავად იმისა რომ ადამიანებისერთგვარ გაერთიანებას ჰქვია ოჯახი - იქ მაინც მიდის პირველობისათვის ბრძოლა – იქნება ეს ღიად თუ ფარულად, ხოლო ის ვინც ნაკლებად მოქნილია და ნაკლებ დიპლომატიური (თუმცა ეს დიპლომატია არავის გამოიუყენებია თავის სასარგებლოდ და უბრალოდ ტყუილის ალტერ. სახელია) პირველი ნებდება , ან პირველი ფეთქდება და ზუსტად ამის გამო იწყება უკვე სკანდალები.

ჩემი ოჯახიც არა აგამონაკლისი , თანაც მაშინ როდესაც აქ 4 სხვადასხვა თაობის ადამიანი ცხოვრობს , თანაც ზოგიერთი მათგანი ”ახალშემოსწრებულია” უკვე ზრდასრულ არსებებს - იქ ტარაკნები ფაქტიურად უნახავ აქტივობას იჩენენ და გარემო ისეთი დაძაბული მუხტით გაჯერებულია , რომ ზოგჯერ ძილის წინ მისი ზუზუნიც კი მესმის.

ჰო ზოგადად საზოგადოებაში მიღებული არაა საკუთარი ოჯახის ამბების სააშკარაოზე და სხვების დასანახად გამოტანა, თუმცა ვთვლი რომ მაინც ყველამ ყველაფერი იცის. გადინების წყაროები უამრავია და გვინდა ეს ჩვენ თუ არა მაინც იციან გარშემომყოფებმა (მეზობლებმა. მეგობრებმა,.ნათესავებმა, თანამშრომლებმა და რავიც მეეზოვემაც კი) თუ რა ორომტრიალი გვაქვს თითოეულ ჩვენგანს სახლში.

იბადება კითხვა – თუ მაინც ყველამ ყველფერი იცის და იგებს , რატომ არ ხდება ამაზე ღიად საუბარი? რთულია სიმართლისათვის თვალებში ჩახედვა? მაინც გვჯერა რომ ”კაი ტიპის” იმიჯს ბოლომდე გავუმკლავდებით?

მერწმუნეთ მსგავსი იდეები მცდარია, მით უფრო თუ ჭორის დონეზე და ყურმოკრულ ამბებს ისმენენ ჩვენი გარშემომყოფები. ხომ იცით ენას ძვალი არ აქვს და წისქვილივით ფქვავს ტყუილსა თუ მართალს.

ძალიან ვწუხვარ მაშინ როდესაც საკუთარი ოჯახის შესახებ შეკითხვაზე ჩემი გულწრფელი პასუხის მოსმენისას მეუბნებიან – ” მაგას როგორ ამბობ”ო. არადა რაოდენ სამწუხაროც არ უნდა იყოს მე არ ვტყუი – ეს უბრალოდ არ მჭირდება , სიმართლე ისედაც სასწაულად უცნაური და არაადექვატურიც კი არის ხოლმე…

შემოდგომა მოვიდა – ცვლილებების დროა

2011-09-09T19:24:00.001+04:00

ჩემი გადაღლილობა პიკს რომ აღწევს ამას ერთადერთი რაღაცით ვხვდები – უამრავი რამის ერთდროულად კეთება მინდა და ვერც თავს ვპოულობ ამ ყველაფრისას და ვერც ბოლოს.

ასეთ დროს ვცდილობ ხოლმე ჩამოვწერო სია იმისა თუ რა უნდა მოვასწრო და შევასრულო , შემდეგ ნაბიჯ ნაბიჯ გავყვე – თუმცა ეს ასე ადვილი არასოდეს არ არის.

აი ახლაც – ზაფხული მიილია, შემოდგომა მოდის (თუ მოვიდა) და მეც ცვლილებების განწყობაზე მოვედი, თუმცა თავში 1000 იდეა მიტრიალებს და ყველა მინდა რომ განვახორციელო .

საიდან დავიწყო არ ვიცი, ამიტომ მოდით სიას აქ (”ხმამაღლა”) დავწერ:

1. ძალიან მინდა ახალი და ლამაზი ჩანთა, რომელიც ჩემი ხელით მინდა შევქმნა.

2. ოთახში არსებული ნივთები უკვე იმდენია რომ სასუნთქ ჰაერს მართმევს, ამიტომ აგერ უკვე ერთი თვეა ალბათ ვგეგმავ რაღაცეების გასხვისებას , მაგრამ ჯერ ვერ მოვახერხე.

3. ახალი სტილი მინდა მოვირგო – ახლებული იმიჯი ასე ვთქვათ, ხოდა ნელა ნელა ვეპარები ამასაც.

4. ახალი საქმე და საინტერესო აქტივობები მომენატრა

5.რა თქმა უნდა საკუთარი გარეგნობის ცვლილებები ისევე როგორც ყოველ შემდგომას ამ ჯერზეც უნდა დავიწყო (სიცხეში მეზარება და ცუდად ვარ, სიგრილე კი ზედგამოჭრილია ამისათვის)

6. რამოდენიმე კეთილი საქმე მაქვს ჩაფიქრებული და იმედი მაქვს ყველა გამომივა.

აქ კი მხოლოდ 6 პუნქტია, მაგრამ მენდეთ ეს პუნქტები მერე იმდენ ქვედანაყოფებად იშლება, რომ ნამდვილად დიდი აურზაური იქმნება ბოლოს, თუმცა ისევე როგორც ყოველთვის ამჯერადაც გავუმკლავდები ამ საგიჟეთს, ისევ გავაკეთებ იმას რაც მინდა და ისევ მექნება ახალი წლისათვის თავზესაყრელი ამბები შესაჯამებელი.

მოკლედ ვფიქრობ შემოდგომა ზუსტად ის დროა წელიწადში, როდესაც ცვლილებები უნდა დაიწყოს სიგრილესთან და სასიამოვნო ამინდებთან ერთად ♥

კანდიდატი #4 – თავს (მრავალჯერ)გადახდენილი ისტორია

2011-09-05T00:47:00.001+04:00

სახელი: გოჩა

ასაკი: 25

სიმაღლე: 172

პროფესია: ”დეგენერატი”

ერთადერთი და განუმეორებელია, ის რაც მასზე შემიძლია ვთქვა არის:

ზეკაცია ან სულაც სუპერმენი ან გენიოსია

მასში არის რაღაც რაც ძალიან სასაცილოა, გენიალური, მიმზიდველი, თბილი, საყვარელი, კეთილი, სათნო , შტერულიც….

ის არის მეგობარიც და საყვარელიც, ის რაღაც ძალიან ახლობელი და ნაცნობია.

არ არსებობს მომენტი როდესაც მისგან რაიმე დადანაშაულების მსგავსი ტექსტი მოდიოდეს, ან ვიღაცას აკრიტიკებდეს ან რაიმე უარყოფითს ამბობდეს .

სიდებილმდე სათნო და კეთილია მაგრამ ვერ იყენებს.

________კანდიდატის/ურთიერთობის შეფასება კრიტერიუმების მიხედვით_______________

ურთიერთობის ქულა – 9/10

სექსი – 8/10 (სტაბილურია ეგზომ,თანაც სანდო(მიანი) და მოკლედ კარგია)

ექსტრემალურობა/საინტერესოობა – 8/10 (ტ(ყ)ავგადასავლები იცოცხლე, ყოფილა ოხრად)

*****

პ.ს. ეს ამბავი გამოგონილია და ნებისმიერი დამთხვევა რეალურ პიროვნებასა თუ მოვლენასთან შემთხვევითობაა.

კანდიდატი #1

კანდიდატი #2

კანდიდატი #3

ერი რომელსაც ლალი მოროშკინა ცხოვრებისეულ რჩევებს აძლევს

2011-09-01T12:18:00.000+04:00

ორი დღის წინ მაოსთან აღმოვაჩინეთ რომ მის მეგობარს იქ დარჩენოდა წიგნი ლალი მოროშკინას ავტორობით – გათხოვების რეცეპტის შესახებ.

ბაკო იჯდა და ხმამაღლა კითხულობდა წიგნში მოყვანილ ინფორმაციას ( რომლის უმეტესი ნაწილი აბსოლუტური იდიოტიზმია ,მეორე ნაწილი კი ინტერნეტში მოძიებული ინფორმაცია)და აი რაზე დავფიქრდი:

მე მესმის რომ ნებისმიერ ქალს სადღაც გულის სიღრმეში უნდა იყოს ბედნიერი და გვერდით ჰყავდეს სანდო, საყვარელი ადამიანი, რომელიც იქნება მისი იმედი , სიხარული და ბლა ბლა ბლა, მაგრამ ნუთუ მდედრების 90%-ის თვითმიზანი და თვითრეალიზაციის ერთადერთი შანსი გათხოვებაა და ”სარფიანი” ქორწინებაა?

საინტერესოა - ნეტა ჩემი თაობის ქალებსაც/გოგოებსაც სწამთ რომ თუ 25 წლამდე არავინ ”წაგიყვანა” მერე წასულია შენი საქმე და ეს ნიშანია იმისა რომ ქალად ვერ შედექი?

უბრალოდ ვერაფრით ავხსენი ასეთი აყირავებული პრიორიტეტები საზოგადოების უდიდეს ნაწილში.

ან კიდევ რატომ ითვლება ქმარზე ფინანსურად დამოკიდებულება ნორმად? ნუთუ ასეთი სასიამოვნოა მაგალითად თვეში ერთხელ ქმარს ფული სთხოვო ჰიგიენურ პაკეტებსა თუ ტამპონებზე? ან დაქალებთან ერთად კოქტეილის დასალევად წასასვლელად რატომ უნდა გჭირდებოდეს მისი ნებართვა და ფინანსები?

ჩემთვის წარმოუდგენელია რომ საკუთარი ”თავისუფლება ” (ნუ ცოტა გაზვიადებული ნათქვამია, მაგრამ იყოს ესე) გაცვალო გათხოვებასა და მეორე ადამიანზე დამოკიდებულებაში?

არადა თითქოს რაც აზრი ემატება ადამიანს ცდილობს გაექცეს მშობლებისა და ოჯახის წნეხს, გაშალოს ფრთები და იცხოვროს ისე როგორც უნდა და ამ დროს ბაც, თურმე მხოლოდ იმიტომ რომ ახალი ”ბატონი” იპოვნოს და იმას შეეხიზნოს ”მონა-მორჩილად”? ასეა ეეს? თუ მე მაქვს მცდარი წარმოდგენები და არაჯანსაღად ვაფასებ/ვხედავ არსებულ სიტუაციას?

ან საერთოდაც რა ნათქვამია (გავრცელებული ქართულ ზეპირსიტყვიერებაში) - ”ჩაბარდა პატრონს”?

რას ქვია პატრონს და რას მიქვია ჩაბარდა? ყველა ადამიანი თავის თავისბატონ პატრონი არაა?

რატომ ვერ გამოვძვერით მაა-პაპისეული მარაზმებიდან? რატომ ვდეგრადირებთ ისევ, არადა წინსვლა ხომ ასეთი აუცილებელი ამავე დროს სამაოდ მარტივი და რეალურია? (თუმც რეალურობასთან დაკავშირებით უკვე ეჭვი მეპარება).

დავიჯერო ფიქრის უნარი არ აქვთ? ან იქნება განათლება არ ჰყოფნით და თვალსაწიერი არ აქვთ ფართო? ან რავიც კიდევ რა შეიძლება იყოს ამ ყველაფრის მიზეზი?

თუმცა რა მიკვირს - იქ სადაც მოტაცება და გაპარვა ჯერ კიდევ ”ხოდშია”, ასეთი რამეც ნორმაა ალბათ.

კანდიდატი #3 – თავს (ვერ)გადახდენილი ისტორია

2011-08-28T14:21:00.000+04:00

სახელი: ლევანი

ასაკი: 24

სიმაღლე: 178

პროფესია: ”უსაქმური”

შეხვედრა : პერიოდულად სტაბილური და არაფრისმომცემი

დამოკიდებულება: არანაირი სიმართლე რომ ითქვას

ხასიათი: თბილი და თავქარიანი

სიახლოვე: მხოლოდ და მხოლოდ ერთ ტახტზე ჯდომით შემოიფარგლა

საერთო ინტერესები: ალბათ მხოლოდ ბოდიალი, მეტი ვერაფერზე წამოვიკიდე

სიტუაციის ექსტრემალურობა: მგონი ცოტა დებილია

სამოქმედო გეგმა: ვერანაირი, საერთოდ ვერ გავიგე რა ჯიშისაა

ყველაზე მნიშვნელოვანი პუნქტი: ხუჭუჭაა

მოვლენების განვითარება: ვზივარ საფარში და ველოდები, მაინც მოვინადირებ

________კანდიდატის/ურთიერთობის შეფასება კრიტერიუმების მიხედვით_______________

ურთიერთობის ქულა – 4/10

სექსი – 0/10 (რა სექსი, გამარჯობა – ნახვამდისს ვერ გავაცდინე)

ექსტრემალურობა/საინტერესოობა – 8/10 (ესეც მხოლოდ იმის ხარჯზე რომ აზარტი მკლავს)

როგორი შემართებით იზრდებოდნენ წინაპრები

2011-08-25T14:05:00.000+04:00

ცოტა ხნის წინ სახლში ვიპოვნე წიგნი სახელად ”ქართული სიტყვიერება”. ძალიან სახალისო და ამავე დროს საინტერესო წიგნია. შიგნით თავმოყრილია საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში გავრცელებული ლექსები, ლეგენდები, თამაშობანი, იავნანა, ენის გასატეხები და სხვა.

სიმართლე თუ გინდათ ზოგიერთი იავნანა და თამაში ძალიან დამთრგუნველიც კია და როცა წარმოვიდგენ რომ მასზედ იზრდებოდნენ ჩვენი წინაპრები ცოტა ვიზაფრები, თუმცა არის ძალიან ლამაზი და თავშესაქცევი რაღაცებიც ამ წიგნში, რამაც აღმაფრთოვანა.

ერთ ერთი ნანა რომელიც მომეწონა:

მამის ოქროს გუთანო

ნანი, ნანი ყმაწვილო!

თეთრი პურის ნაწილო!

მამის ოქროს გუთანო,

დედის ჩიქილ – მანდილო!

ბიძის ქამარ-ხანჯალო;

ძალოს წითელო ვაშლო!

სუფრას საგორებელო,

ქვეყნის მომგონებელო. – ეს ნანა გახლავთ კახეთში ჩაწერილი.

არის ასეთი ნაწილიც ”სალალაო”- რას ნიშნავს არ ვიცი, მაგრამ აქაც მომეწონა ერთი ლექსი, რომელსაც ბავშვობაში ბებია მიმღეროდა ძილის წინ და კარგად მახსოვს ♥ :

ალი – პაპალი, პალები,

მაყვალს გიგავს თვალები,

თვალი მაყვალს დაუდგება,

მე შენ გენაცვალები.

არის კიდევ ნაწილი სახელად ”საგინგლაო” რომელშიც რაღაც უცნაური ლექსებია აი ისეთი სოფლის ორღობეში ბიჭების ძიძგილაობისას რომ შემოსძახებდნენ ალბათ,კიდევ ლექსები ბუნებაზე, ცხოველებსა და ფრინველებზე, ცოცხალ ტყუილზე – რომელშიც ის ლექსია შესული :

”აქეთ გორასა წიხლსა ვკრავ,

იქით გორასა ძვრას ვუზამ,

აზვირთებულ დიდსა მტკვარსა,

დავაყენებ და ყლაპს ვუზამ….”

მრავლადააა სალაღობო ლექსები და გათვლები, შემდეგ კი ყველაზე უცნაური ნაწილი თამაშობანი მოდის. მინდა გითხრათ ამ თამაშებში ძალიან ბევრია რაღაც სისხლისმსმელი და ძალადობის ელემენტებით გაჟღენთილი რამეები, მაგრამ ეტყობა იმ დროისათვის როდესაც ეს თამაშები აღიწერა და ჩაიწერა ეს ყველაზე შესაფერისი იყო.

მაგალითად სვანური თამაშია ”მურამულდი ქულა” და თამაშის აზრი შემდეგია - წრეზე შეკრულ ბიჭებს მხრებზე დაადგებიან მეორე რიგად, ასევე წრეზე შეკრული(მხრებში ხელჩაჭიდებული ბიჭები) და ქვედა მწკრივმა უნდა ჩამოყაროს ზედა მიწაზე და დაანარცხოს, ხოლო თვითონ ამ დროს ფეხზე დარჩეს და არ იქნეს ჩათრეულ ქვემოთ ჩამონარცხებულების მიერ : ) ან კიდევ თამაში ”ლილჩე” – როდესაც ერთი ბავშვი ზის მიწაზე ,მეორეს ხელი უდევს თავზე და იცავს დანარჩენებისაგან, რომლებმაც ეს მიწაზე მჯდომი უნდა სცემონ, ოღონდ ისე უნდა დაიცვას რომ თავიდან ხელი არ ააცილოს – თუ დაუკვირდები მაგარი ჟივაძიორული თამაშებია მაგრამ ეტყობა სხვანაირად ენერგიას ვერ ხრჯავდნენ თუ რავიცი, სპარტანულად ზრდიდნენ ახალგაზრდებს.

ამ ნაწილის მერე მოდის გამოცანები და ენის გასატეხები, ბოლოს კი ლექსიკონი - რომელშიც ზოგიერთი ისეთი უცნაური სიტყვა შემხვდა რომ სიცილისაგან გავიფშიკე.

მამენ კი ვიცხოვრებდი იმ ეპოქაში როდესაც ეს თამაშობანი და სხვა რამეები იყო ”ხოდში” . მაინტერესებს რამდენად შეიცვალა მას მერე ადამიანის შეგრძნებები და შინაგანი სამყარო.

სიცოცხლის 6 კმ-ი სამოთხემდე

2011-08-23T14:31:00.001+04:00

ყველაზე გენიალური ალბათ თავს დატეხილი უცაბედი ”მოგზაურობაა” ხოლმე, ხოდა მეც ზუსტად ასე დამატყდა თავს შემოთავაზება.

საჭესთან ვზივარ , ტელეფონი რეკავს. ძლივს მოვიძიე მობილური და ვპასუხობ – მაროა.

-მარ ხვალე ჯუთაში წამომყვები?

-საად? - ვკითხულობ და თან ტელეფონი მხრით მიჭირავს, სიჩქარე უნდა გადავრთო, შუქნიშანზე მანქანები მიმუხრუჭებენ წინ.

- ჯუთაში, როსტომი მიდის და გაყოლა გადავწყვიტე და იქნებ წამოხვიდე? – ისევ მიმეორებს.

- ჯუთაში? ხვაალ? რამდენი ხნით?

- ორი დღით უნდა ავიდეთ, ხოდა მარტო არ მინდა და წამო რა – ისე მეჩალიჩება თითქოს უარის თქმას ვაპირებდე.

- კიიი, კიიი წამოვალ აბა რაა! – და ვკიდებ ტელეფონს.

ბლინ, არც ის მიკითხავს რომელზე გავდივართ, არც ის კარავი უნდა წავიღო თუ არა, ან საერთოდ რა უნდა წავიღო, დავდებილდი, მაგრამ მანქანაში ვხტივარ უკვე.

სამოთხეში მივდივარ, ჩემს სამოთხეში – მე ხომ იქ ორი წელია არ ვყოფილვარ….

ნახევარ საათში ყველაფერი გავარკვიე და საქმიანი შეხვედრის მერე მაოსთან წავედი, რომ საჭირო რამეები ამეღო. სინდისის ქენჯნის გარეშე მივიღე გადაწყვეტილება (თანაც ჩემი ბიჭიც არ იქნება ქალაქში და ამიტომ უფრო მარტივი იქნება ვიკენდზე ”განშორებასთან” შეგუება :) )

მთელი ღამე ვალაგებდი ჩანთას , არა ბევრი კი არაფერი - მაგრამ მაინც, ზურგჩანთა კარგად უნდა იყოს ჩალაგებული რომ სატარებლად არ გამიზეზდეს, შემდეგ კი საკმაოდ გვიან დასაძინებლად დაწოლაც ვცადე.

შაბათს 1 საათზე დავიძარით სტეფანწმინდისაკენ. მარო, როსტომი, ზურა, გიორგი და მე. ზურა და გიორგი იმ დღეს გავიცანი, გზაში ბევრი ვიხალისეთ და სნოს როგორც კი გავცდით უკვე ყველა ზომაზე მეტად მობილიზებულნი გავხდით.

ჯუთიდან ასვლა ასე 5 საათზე დავიწყეთ. მომნატრებია ის 6 კილომეტრიანი მონაკვეთი, რომელიც სოფელს ჭაუხისგან აშორებს და რომელიც ასეთი დამღლელი, მაგრამ სასიამოვნო შეიძლება აღმოჩნდეს.

გზაში ნისლიც მოგვეწია, გვარიანადაც დავიღალეთ, წყალშიც გავტოპე და ფეხების მაგივრად უკვე ლოლუები მება ბანაკში მისვლის დროისათვის.

როგორც ყოველთვის ჭაუხის ძირში ბევრი, ფერად - ფერადი კარვები და ზომიერად შეზარხოშებული მეკლდეურ – მთასვლელთა გუნდები დაგხვდნენ, დაგვეხმარნენ კარვის გაშლასა და დაბანაკებაში რადგან უკვე გვარიანად დაღამებულზე მივედით იქ.

როგორც კი გამოვიცვალეთ და აზრზე მოვედით მას. ვახშმობაც გაიმართა, ჩვენთან მოდიოდნენ და მიდიოდნენ როსტომის ნაცნობები , ვცდილობდით ცხელი სუპითა და ჩაით გავმთბარიყავით …. მოკლედ მაგარია ღამე ბანაკში , თანაც კარგად შეციებულზე რომ შეგიძლია ”სასტავში” ჩახუტებული დაჯდე და ჩაი ხვრიპო.

მეორე დილას ბიჭების ხორხოცმა დილის 8 საათზე გამაღვიძა.კარვიდან გავძვერი და ნისლშემოხვეული ჭაუხი იყო რაც დავინახე პირველი. ბიჭებს დილა მშვიდობის ვუსურვე და თვალების ფშვნეტით გავეშურე დილის პროცედურების განსახორციელებლად.

სასწაულია როდესაც კარგად ჩამთბარი დილის ნამიან ბალახზე ფეხებს გადმოდგავ და შეგაჟრჟოლებს , მაგრამ რაღაც განსხვავებულად, ისე არა როგორც სახლში საწოლიდან ადგომისას….

საუკეთესო დილა იყო მთელი ზაფხულის განმავლობაში…. ბანაკში დაბრუნებულმა ბიჭების ადუღებული წყალი შვეხვრიპე ჩაის სახით და შემდეგ უკვე მათ მზადებას ვუცქერდი 2 საათი. მწერვალზე ასასვლელად გაემზადნენ და 10 საათზე ბანაკი დატოვეს. ამ დროისათვის მარომაც გაიღვიძა და მოვყევით მაიმუნობას.

ჯერ ვეყარეთ გარეთ ბალახზე, შემდეგ ვისადილეთ, შემდეგ ისევ ვეყარეთ, ფოტოები გადავიღეთ, დარჩენილ საჭმელს მუსრი გავავლეთ, შეგვცივდა, შევძვერით კარავში, გადავიღეთ ლამაზი ფოტოები და ასე გავატარეთ დრო ბიჭების დაბრუნებამდე.

მწერვალიდან ისინი მშვიდობით დაბრუნდნენ და ჩვენც სოფლისაკენ გამოვემართეთ რომ დაღამებამდე გაგვესწრო ტრასაზე .

ჭაუხმა წვიმითა და ულამაზესი ცისარტყელით გამოგვაცილა

საუკეთესო ვიკენდი გამომივიდა ჯუთაში. სასიამოვნო საზოგადოებასთან ერთად გენიალურ ადგილას განვიტვირთე და მიუხედავად იმისა, რომ კუნთები ახლაც ძალიან მტკივა მაინც ძალიან კმაყოფილი ვარ.

მე ♥ ჭაუხი!!! მე ♥ ლაშქრობა!!! მე ♥ მთა!!! მე ♥ საქართველო!!!

კანდიდატი #2 – თავს გადახდენილი ისტორია

2011-08-17T13:32:00.000+04:00

სახელი: აკა

ასაკი: 24

სიმაღლე: 174

პროფესია: ”ჟივაძიორ”

შეხვედრა #1

რთული სათქმელია პიკნიკზე შეხვედრა რამდენად კარგია ადამიანის გასაცნობად, თანაც არც ისე მეგობრულ გარემოში, თუმცა ფაქტია ჩემს შემთხვევაში ყველაფერი კარგად გამოვიდა.

ბუნება და ”ველური” გარემო ასე თუ ისე უბიძგებს ადამიანებს რაღაც პირველყოფილისა და გიჟურისკენ , ხოდა ეტყობა მასშიც გაიღვიძა იმ დღეს მონადირემ.

ძალიან, ძალიან მსუბუქად და შეუმჩნევლად (სხვებისათვის) ფლირტი წამოიწყო, თავიდან უბრალოდ შემთხვევითი გამოხედვები იყო, შემდეგ (ვითომ) რაღაც საერთო ”დავალება” საჭიროების მიხედვით, შემდეგ მსუბუქი შეხებები, რომელიც ასევე თითქოს და შემთხვევითობაა.

რეალურად თუ ვიტყვი - მაშინ მნიშვნელობაც არ მიმინიჭებია ამ ყველაფრისათვის, დიდი იყო შანსი იმისა, რომ შემდეგი შეხვედრა საუკუნის მერე გვქონოდა, აქედან გამომდინარე დავტკბი ამ ყველაფრით და პიკნიკის დასრულებისთანავე დავივიწყე.

შეხვედრა #2

რა თქმა უნდა რადგან თავიდანვე ერთად ”გავიჩითეთ”, ესეიგი სამეგობრო წრეც ასე თუ ისე ერთი გვქონდა - სადაც შედგა კიდეც მეორე შეხვედრა.

მეორე შეხევედრა უკვე ალკოჰოლშეპარული გამოვიდა, ცოტა უფრო თამამი და უფრო საინტერესო ფლირტით.

მსუბუქი შეხებებიდან უკვე ”სითბოების” აქტიური მიმოცვლა დაიწყო, თუმცა რა თქმა უნდა მაინც ვცდილობდით რომ ეს ყველაფერი გარშემომყოფებისათვის ნამეტანი თვალშიმოსახვედრი არ ყოფილიყო, თუმცა ვის რას გამოაპარებ?

გაჩნდა კითხვები , თუმცა მოხერხდა ამ კითხვების თავიდან აცილებაც, თანაც - ფაქტიურად მართალი პასუხებით.

შეხვედრა #3

ამჯერად ისე გამოვიდა რომ თავისთავად ”სკუჩნი პონტი” იყო ყველასთვის და ჩვენც ვცდილობდით ინფორმაციის მიმოცვლის საშუალებით უფრო მეტად ჩავღრმავებოდით ერთმანეთს.

საუბარი იმაზე თუ რას საქმიანობს, როგორ ხარჯავს უამრავ თავისუფალ დროს, რა ინტერესები გვაქვს ისეთი, რომელიც შეიძლება საერთო აღმოჩნდეს (ასეთები აღმოგვაჩნდა მინდა გითხრათ), მეგობრებზე ცოტა წაჭორავება და ისტორიების გახსენება, ნუ მოკლედ როგორც ხდება მაშინ ,როდესაც ადამიანები ერთმანეთს ერთ ”სასტავში ” ხვდებიან.

შეხვედრა #4

ფრიად ინტიმური გამოგვივიდა ეს შეხვედრა. ფრიად კი არა უბრალოდ ინტიმური. აი ისეთი - რომ იგრძნობ და ჰოპლაა გადაეშვები შეგრძნებების მორევში.

სიმართლე თუ გინდათ მაგრად მეკიდა გაგრძელდებოდა თუ არა ამის მერე ისტორია, არაფერს არ ჰქონდა მნიშვნელობა ინტიმის წუთებში. (რა ცუდი შემცვლელი სიტყვაა ინტიმი – სექსისათვის)

იცით როგორი მამრი აღმოჩნდა? აი შეგრძნებებს რომ ამუღამებს, წვრილმან დეტალებზე რომ კაიფობს, სხვანაირად რომ გრძნობს სიტუაციას (წინასწარ თუ რა დავარქვა არ ვიცი). მოკლედ შთამბეჭდავი იყო ნამდვილად.

შეხვედრა #5

- გამარჯობა აკა, როგორ ხარ? - ვეკითხები და თან ვაგრძელებ ჩაის დასხმას, რამ შემოახეტა სამზარეულოში ნეტა.

- არამიშავს, შენც კარგად იმედია… – ისიც ისევე მშვიდად და უემოციოდ მიბრუნებს პასუხს, თუ კითხვას.

- ჰო რავი, რატო არა რო? – ასე ვასრულებ დიალოგს და გავდივარ სასტუმრო ოთახში, სადაც ისეთი ღრიანცელია სიტყვას ვერ გაარჩევ ადამიანი.

ისიც შემოვიდა, დაჯდა მოპირდაპირე მხარეს და მთელი საღამო საუკეთესოდ გავატარეთ, ზუსტად ისე როგორც პირველი შეხვედრისას.

შეხვედრა #6 , 7, 8 ….. n-1

ზოგჯერ ”გვცხელა”, ზოგჯერ არც ისე. ხან პირველად და თავიდან ვიცნობთ ერთმანეთს, ხანაც ისე კარგად ვგრძნობთ დამკიდებულებასა და ემოციას ,რომ ეჭვიც კი მებადება - ჩემი მეორე მე ხომ არაა ოღონდაც მამაკაცის სხეულში.

ხანდახან ფეირვერკივით იფეთქებს ხოლმე ლტოლვა , ზოგჯერ კი ისეთივე უცნობები ვართ ერთმანეთისათვის როგორც ავტობუსის სავარძელზე გვერდით მჯდომი ადამიანი.

ეს რაღაც ავადმყოფურ გართობას ჰგავს, მაგრამ ძალიან მაგრად ”მოაქვს” და თანაც სულ, მაშინაც კი თუ თავი ავტობუსის მგზავრი მგონია.

ჩვენ კიდევ დიდხანს ვითამაშებთ კატა თაგვობანას – საერთო სამეგობრო წრეს ხომ ვერსად გავექცევით… და გვინდა რომ …?

________კანდიდატის/ურთიერთობის შეფასება კრიტერიუმების მიხედვით_______________

ურთიერთობის ქულა – 8/10 (აქედან 7-ი შეგრძნებებსა და ემოციურობაში, ერთიც ისე სპონტანურობას)

სექსი – 6/10 (თუმცა ვნახოთ როგორ განვითარდება მოვლენები)

ექსტრემალურობა/საინტერესოობა – 8/10

* * *

კანდიდატი #1 – თავს გადახდენილი ისტორია

2011-08-15T13:10:00.000+04:00

სახელი: იკა

ასაკი: 25

სიმაღლე: 180

პროფესია: ”უმნიკ” & ”ვსოზნაიკა”

რეალურად რომ ვთქვათ მისი აღწერილობა რა საჭიროა ისტორიის მოსაყოლად, მაგრამ რადგან ასე დავიწყე ბარემ იყოს.

ჩვენი ნაცნობობა რაღაც დოზით შემთხვევითობა იყო. აი ასე უბრალოდ საინტერესო სიტუაციაში მოვხვდით ერთად და ისეც გამოვიდა, რომ პირველივე შეხვედრაზე აქტიური კონტაქტიც მოგვიწია.

სიმართლეს თუ ვიტყვი ერთი შეხედვით მომეწონა, შავგვრემანი, ზომიერად ფერხორციანი, სასიამოვნო ღიმილით, აქტიური, ხმამაღალი მოკლედ ერთი ხელის მოსმით დიდად ვერაფერს რომ ვერ დაუწუნებ ისეთი აღმოჩნდა.

დროთა განმავლობაში გამოვიდა ისე რომ აქტიურ კონტაქტამდე ”განვვითარდით”, ნუ ძალიან სპეციფიური იყო ეს კონტაქტი, მაგრამ მამენტ მე მაწყობდა. საინტერესო იყო, ცოტა ექსტრემალურიც და თან არაორდინალური. როდის მიხვდა რომ მევასებოდა ვერ გეტყვით, იმიტომ რომ დიდად არ გამომიჟღავნებია ეს არასოდეს, ნუ მანამდე სანამ პირველად არ დავთვერით ერთად გულისწასვლამდე და სანამ არ მაკოცა.

ჰო , თვითონ . არც კი გავტოკებულვარ. გამეცინა, გაგვეცინა. ამის მერე არაფერი ყოფილა, ნუ თითქმის არაფერი თუ შიგადაშიგ ღამეული ბოდვასავით მოწოლილ მსუბუქ ფლირტსა და სითბოს მარტივ, ფიზიკურ გამომჟღავნებას არ ჩავთვლით.

სიმართლე თუ გინდათ რად მინდოდა არც ვიცოდი, უბრალოდ რაღაც დროის მერე როდესაც მივხვდი რომ არაფერი შეიცვლებოდა ეს უკვე აზარტად მექცა, მგონი ხვდებოდა კიდეც და ამით ისიც კაიფობდა. შეიძლება ისიც დავასკვნა რომ ”არ მნებდებოდა” და ამით სიამოვნებას გვიხანგრძლივებდა ორივეს.

ფაქტია ეს თამაში სადღაც წელიწადნახევარი გაგრძელდა, მაგრამ ხელოვნურად კი არა… ყველაფერი ძალიან ბუნებრივად , ძალიან სასიამოვნოდ მიდიოდა, აი ისე ზედმეტი რომ არაფერია საჭირო, საერთოდ არაფერი.

რას გადავყავდი ჭკუიდან მასში? ალბათ მის სულ ოდნავ აგრესიულ მანერას ურთიერთობისას, სიჯიუტეს, იქნებ რაღაც მომენტში ოდნავ თავხედობასაც, მის ცხოვრების წესს, ზოგადად ჩემთან ურთიერთობის მანერას და რავიც კიდევ არც მახსოვს ახლა (მე ხომ ის ”მოვინელე”).

თავს იცით როგორ ვგრძნობდი როგორც ლომი რომელიც ქურციკს ჩაუსაფრდა , ქურციკს რომელიც გრძნობს ლომის სიახლოვეს მაგრამ გაქცევას არ ცდილობს. ჩასაფრებული კი დიდ ხანს ვიყავი როგორც გითხარით წელიწადნახევარი ან ცოტა მეტი და ამ დროის მანძილზე ძალიან მშვიდად ვახერხებდი ვყოფილიყავი კარგი მეგობარი (ნუ რამდენადაც ის გახსნილი იყო ამისათვის), არ მოვიტყუები თუ ვიტყვი რომ ეს გამომდიოდა , თანაც არც თუ ისე ცუდად.

რა მოხდა შემდეგ? შემდეგ მომხდარი ამბის გასაგებად ახსნა მგონი ცოტა გამიჭირდება მაგრამ მაინც ვეცდები – ალბათ მონატრებისა და დიდიხნიანი პაუზის ბრალი იყო ჩვენს შორის განვითარებული და წამოწყებული საუბარი, უკვე აგრესიული ფლირტი და ბოლოს სე ქსიც რომლამდეც რაღაც დოზით ორივე ვიღწვოდით. ამის შემდეგ ვერ გეტყვით ჩემში გაქრა აზარტი და ინტერესი თუ მასში, მაგრამ ფაქტია ისევ დისტანცია, ისევ სიმშვიდე და გულგრილი საუბრები. იქნება მეტი არც იყო საჭირო და ერთადერთი მიზანი ორივემ მოვისურვილეთ და დავძლიეთ? თუმცა მომენტებში მქონდა შეგრძნება რომ ეს ადამიანი მაინც ძალიან ძვირფასია ჩემთვის , მომენტებში მქონდა იმის შეგრძნებაც რომ მზად ვიყავი დამეხრჩო და ვფიქრობდი ნუთუ ამდენი ხანი მართლა მევასებოდამეთქი…

ახლა რა ხდება? არც კი ვიცი. მგონი ჩემი გულგრილობა ეწინა, მგონი როგორც მეგობარიც აღარაა ჩემთვის და ეს ყველაფერი მისი სურვილით… მგონი არ ელოდა რომ შემეძლო მის პირველივე დაძახებაზე ამდენი ხნის მერე უარი მეთქვა და ისიც ვიღაცის გამო … არ ვიცი .

მართალია ვერ ვიტან ადამიანების დაკარგვას და ვერც მათ წყენინებას ვიტან მაგრამ მიწევს პატივი ვცე მათ პირად არჩევანსა და გადაწყვეტილებას.

…. ყველაზე მეტად ალბათ ერთად გათენებული უაზრო ღამეები მომენატრება : ) ლუდითა და დებილური ღრიანცელით…

________კანდიდატის/ურთიერთობის შეფასება კრიტერიუმების მიხედვით__________________

ურთიერთობის ქულა – 7/10

სექსი – 5/10

ექსტრემალურობა/საინტერესოობა – 8/10

* * *

თოჯინა საწოლში…

2011-08-12T12:01:00.000+04:00

- ქერები და სიმპატიურები იშვიათია, მით უმეტეს ამასთანავე კაი ტიპებიც რომ იყვნენ.

ეწყინა. ყოველშემთხვევაში სახე შეეცვალა და მის გამომეტყველებას კმაყოფილი არ ერქვა.- კარგი ხო , შენ მათ რიცხვში ფაქტიურად არ შედიხარ. – ვეცადე სიტუაციის გამოსწორებას.

ისე ეგრე რატომ ფიქრობ? - გამომცდელად შემომხედა და ნაფაზი დაარტყა.

ფუ აი ამ კითხვას ვერ ვიტან ყველაზე მეტად, სიმართლე რომ ვუთხრა ეწყინა და ტყუილების მოფიქრება კიდევ ძალიან მეზარება. რა ვქნა? პაუზაც გამეწელა, ღიმილი აღარ მშველის, ჩამაცივდა.ისე რას ველოლიავები , კაცმა არ იცის ვინაა და რა ჯანდაბა უნდა

- ნუ აი რააავიიი….. – ვწელავ სათქმელს- ყველა ქერა და ლამაზი ადამიანი თიხის თოჯინას მაგონებს და მათდამი არათუ ვნება ან ინტერესი, საერთოდ დადებითი დამოკიდებულებაც იშვიათად მიჩნდება. ცარიელებს გვანან, პრიალა ყდიან ფერად ჟურნალს , რომელშიც ვერაფერს ამოიკითხავ სარფიანს.

- ეგ სტერეოტიპების ბრალია – გაუხარდა რომ რაღაც ისეთი არ ვთქვი რომლითაც ეს არგუმენტი გაუბათილდებოდა.

ისე ჩემს გოგოებს ევასებათ ასეთი კაცები და რატომ ნეტა? იქნება მარტივები არიან და იმიტომ? ან იქნება მართლა ცუდად მაქვს სილამაზის აღქმასთან საქმე? არა ,ტყუილად ალბათ არ მეკაიფებიან ”ყველაფერი გაუპარსავი და გაბურძგნული შენ უნდა გევასებოდესო” მაგრამ მაინც…

- ე და აბა როგორი ”ვიდი” გევასება შენ ? – არ მაცდის ფიქრს.

მინდა ვუპასუხო არანაირი მეთქი , მაგრამ რა თქმა უნდა ეს აბსოლუტური უნამუსობა იქნება, ამიტომ სათქმელის დალაგებას ვიწყებ….

- ოო, ეგ რთული სათქმელია, არც კი ვიცი, თუმცა თუ ჩემს მეგობრებს დავესესხებით , მაშინ ”ყველაფერი გაბურძგნული და ბანჯგვლიანი” – მეცინება, აი ამას ქვია პასუხი, თან რა ”ატკრავენიე ” მეცა.

მგონი ცოტა დაიბნა და ვერ გაიგო ვიხუმრე თუ სერიოზულად ვუთხარი.

ისე რას მომაჩიჩინდა ვერ გავიგე, ან ვერ იჯდა იქით თავის პუფზე მშვიდად, რას გადმომიცოცდა აქეთ წურბელასავით? უცნაურად მემართება ხოლმე, როგორც კი სადმე ვინმეს გავხედავ და გავიფიქრებ რაღაც უხამსს და ცუდს იმავე წუთს ვახერხებ იმ ადამიანის ყურადღების მიქცევას, ფაქტიურად სასჯელია რა. საძაგლობაც ვეღარ გაგიფიქრებია ადამიანს ჩუმად.

სიმართლე რომ ვთქვათ ამ კაფეში იდენი გეია შეიძლება ესეც ერთ ერთი მათგანია, მაგრამ თუ მასეა მე რას მომაჩიჩინდა?

- რას სვამ? – ისე მეკითხება თითქოს მისი თანდასწრებით არ მოეტანოთ ჩემი შეკვეთა.

ნელა - ნელა უკვე ვბრაზდები.

-სოდიან წყალს – ვპასუხობ უკმეხად და საწრუპს სასწრაფოდ ვიდებ პირში.

- ვა კუჭი უნდა აიშალო? – ამ კითხვის დასმისას მოკალათდა უკეთ, ისე თითქოს წასვლას არ გეგმავს.

დამტყუებს ეხლა ეს დეგენერატი რაღაცას.

- იცი მეგობარს ველოდები, არა უფრო სწორად გოგოს ველოდები რომელიც მომწონს, მაგრამ იმას მგონი დიდად არ ვევასები

აქ მინდა ვუთხრა რომ მესმის იმ გოგოსი, მაგრამ ეგეთი ბოროტიც არ ვარ ჯერ და ამიტომ თავს ვიკავებ და საწრუპს ვაწვალებ კბილებით.

- ჰოდა ძალიან ლამაზია, მაგრამ არ ვიცი რა ვქნა, უფრო სწორად რაც არ ვქენი ყველაფერი ცუდად გამოვიდა…

- ჰოდა ეხლაც რომ მომიცუცქდი და მიზიხარ ისევ ყველაფერი ცუდად გამოვა, გადაჯექი უკან – როოგორ მინდა თავიდან მოვიცილო და რა უდრეკია.

- ჰოდა აი ძალიან ლამაზია, იცი როგორი? ჟურნალების გარეკანზე გოგოებს რომ ბეჭდავენ ეგეთი, ან კიდევ უკეთესიც – ოხრავს.

ეს მგონი იმაზე დებილია ვიდრე მისი გარეგნობა აძლევს საშუალებას, ჩემს თავშეკავებას მალე წერტილი დაესმება, თანაც სასმელიც მითავდება. ოფიციანტის დაძახების დროა.

ამ დროს კაფეს კარებზე ჩამოკიდებული უნიათო ზანზალაკმა წკარუნი დაიწყო და გადამავიწყდა ოფიციანტი, ინსტიქტურად გავიხედე.

მინდა გითხრათ ფრიად სასიამოვნო შესახედი გახლდათ ის რაც ამ კარში შემოვიდა.

ლამაზი მკერდითა და აბზეკილი ტრაკით პირდაპირ თვალს იპყრობდა, ეცვა კიდევაც ისე რომ ამას ხაზს უსვამდა თითქოს, ჭრელი ბერეტიც ძალიან უცნაურად ჰქონდა თავზე ჩამოფხატული, თითქოს დაუდევრად მაგრამ მაინც რაღაცნაირად . ფეხზე უზარმაზარი ბაფთებდაკოფსებული ფეხსაცმელი და გამაშები, ხოლო ხელზე თითებმოჭრილი ტყავის ხელთათმანი ეცვა. მოკლედ რომ ვთქვა მიყვარს ეგეთი არაორდინალური გარდერობი და ამიტომაც ძალიან , ძალიან კარგად დავაკვირდი.

- ლიზაააააა – აქ ვარ – ტფუ იდიოტი, ისეთი ხმით აღრიალდა ადგილზე შევხტი და ჭიქის ძირზე დარჩენილი ტონიკარეული ყინული მაგიდაზე დავღვარე. ბედი არ გინდა - ამის გოგოა.

ლიზამ მკვეთრად მოიხადა ბერეტი და ჩვენსკენ გამოანათა ცისფერი თვალები.

ტფუი ესეც ქერაა, პაჭუა ცხვირით და ცისფერთვალება… ჩემი ბედი რა ვთქვი მთელი სათამაშოების მაღაზია აქ იკრიბება დღეს თუ რა ხდება…

- უკაცრავად ანგარიში მომიტანეთ – ვეძახი ოფიციანტს და სწრაფად ვიწყებ აბარგებას.

- შენ რა უკვე მიდიხარ? არ დამეხმარები? ლიზა ხო ეხლა მოვიდა – ისეთი დანანებით მეუბნება თითქოს მისი მეგობარი ვიყო.

გააჯვი რა, დღეს მეოთხე თვე შერულდა რაც ფარჩაკ მონადირედ ვიქეცი და მარტო მძინავს – ძალიან ხმამაღლა მომივიდა ამის გაფიქრება, თუმცა ეგეც მეკიდა ფეხზე უკვე, ფული დავაგდე ჩეკზე და ”ზავიძენიის” კარები ისეთი ძალით მოვხურე რომ ალბათ მეორე მხარეს ზარი ჩამოვარდა.

კიდევ ერთი ადგილი ვიცი ამ დებილ ქალაქში… იქ კი ნაღდად გამიმართლებს და თანაც ბრტყელ და ბანჯგვლიან მკერდთან ერთად დაძინებაც არ მომიწევს… ვფიქრობ მშვიდად და ღიმილით ვუკიდებ სიგარეტს….

მაინც არსებობს სადღაც ადგილი, სადაც იმედები არ გიცრუვდება…

სოფელოო ჩემო სოფელოო….ქალაქელი ხოხობი ყოფილა მხოლოდ…

2011-08-09T02:31:00.001+04:00

რა ძალიან მაგარია როდესაც მანქანით (დამოუკიდებლად) მოძრაობა ახალი დაწყებული გაქვს და ქალაქიდან რაღაც იმაზე უფრო გრძელ მარშრუტზე უნდა წახვიდე ვიდრე სახლი – სამსახურია (მაგალითად) , თუმცაღა ეს პოსტი ამაზე არაა, მაგრამ მაინც ასე დავიწყებ.

პარასკევს დღისით მე და ბაკო ჩავსხედით ჩემს(ნუ მთლად ჩემს არა მაგრამ ხო რა) ბებერ მანქანაში და სოფლისაკენ გზას გავუდექით, თუმცა მანამდე რა თქმა უნდა გავიარეთ ვულკანიზაციაში (იმიტომ რომ სადღაც ცუდად დაგდებული ლურსმანი მქონდა ნაპოვნი) , შემდეგ მივირთვით ჩებურეკები (უფრო სწორად მე ჩებურეკი , ბაკომ გურული ღვეზელი) და მხოლოდ ამის მერე გავედით ქალაქიდან.

სოფლის გზას ძალიან კარგად ვიცნობ, მაგრამ როგორც აღმოჩნდა როდესაც საჭესთან ზიხარ ყველაფერი ცოტა სხვანაირადაა. სადღაც 30 წუთში უკვე თელადგორის დანგრეულ აღმართს შევუყევით და სოფლის სპეციფიური სურნელიც შევიგრძენით.

რა თქმა უნდა სოფლის ბირჟაზე კარგად დაგვათვალიერეს ორი გოგო მანქანით (როგორც ყველა სოფელში ბირჟაზე ახალჩამოსულებზე ხდება ხოლმე).

ბებია მობილიზებული დაგხვდა , ეგრევე დატრიალდა – აბა ხომ არ გშიათ , ხომ არ გწყურიათ, გცივათ და მოკლედ რავიც კიდევ რამედენი რამე გვკითხა.

ჩვენ გათანგულები შევეყარეთ სახლში , გადავიცვით თბილი ჟაკეტები (გასაოცრად გრილოდა თბილისისგან განსხვავებით და ეს გვესიამოვნა) და დავიწყეთ მასხრობა.

ნუ მანამდე რა თქმა უნდა ბებიას საადრეო ვაშლსა და სხვა გემრიელობებსაც შევესიეთ. საღამოს უკვე საკმაოზე მეტად დაღლილებს მოგვინდა რამე საინტერესოს კეთება და აი აქ (როგორც ყველა სოფელში) ბებიამ გამახსენა სუპერ კარადის არსებობის შესახებ , რომელშიც ღმერთმა იცის რამდენი თამაშები და საინტერესო რამეები ინახება. მეც მივვარდი და ამოვალაგე და ამოვალაგე სხვადასხვა სამაგიდო გასართობები – მიუნჰაუზენის მოგზაურობა, მენეჯერი, შანსი, ფოკუსი , ლოტო , დომინო და კიდევ რაღა მახსოვს რამდენი რამე .

ალბათ ასე ნახევარი ღამე ამ ყველაფრის დაძლევას მოვუნდით, თუმცა გასაოცრად ადრე მოგვწყდა კისრები (არადა თბილისში 5 საათზე თუ ვიძინებ გამთენიას ეგეც საქმეა) 1:00 საათზე უკვე საწოლში ჩათბუნებულები ვეყარეთ და იმაზე ვბჭობდით დაგვეძინა თუ ჯერ ცოტა გვეჭორავა. რა თქმა უნდა მეორე ვარიანტმა გაიმარჯვა, ცოტა ენები დავიქექეთ და მივითიშეთ.

მეორე და მესამე დღეს ძალიან ბებრულად ვიყავით. ვიძონძავეთ რასაც ქვია – ვჭამდით, გვეძინა, ვკითხულობდით, ფოტოებს ვიღებდით და ისევ თავიდან. თანაც გარეთ გვარიანად ციოდა ხოლო ოთახის სასიამოვნო ტემპერატურა და თბილი პლედები პირდაპირ მისწრება გახლდათ.

მაინც რა გენიალურია სოფელში ყოფნა- სხვა ჰაერი, სიტუაცია, განწყობა, გემო, ძილიც კი სხვანაირია. მე ძალიან მიყვარს თელადგორი, ალბათ ბავშვობის გენიალური წლები (როგორც იტყვიან) იქ მაქვს გატარებული და ძალიან მწყდება გული, რომ სახლი და სხვა შენობები ტერიტორიაზე ძალიან ცუდ დღეშია (ცოტა ხევში დგას და მიწა ჯდება ხოდა სახლიც იბრიცება)

წამოსვლის დღეს უამრავი დავალება მოგვცა ბებიამ – დაკრიფეთ ვაშლები (ამ დროს ორი ცალი თავში მომხვდა , ერთი მხარში და კიდევ ბაკოს დაეცა რამდენიმე), დაკრიფეთ თხილი (ამ დროს დაგვეთხარა თვალები) და ბოლოს იქნება მაღაზიაში ჩასულიყავით და რაღაცეები ამოგეტანათო. ყველაფერი რომ შევასრულეთ ბებიამ სპეციალურად მომზადებული ფლავი გვაჭამა და დაგვიბარა თბილისში, რომ შეხვალთ დამირეკეთ არ მანერვიულოთო.

სოფლიდან უზომოდ განტვირთული და დასვენებულები დავბრუნდით – სასწაულია პირდაპირ 3 დღე ასე ნახევრად ცივილიზებულ ადგილას და მაინც რა მსუბუქად გრძნობ ადამიანი თავს. ალბათ სიბერეში ასეთ ადგილას გადავცხოვრდები და მშვიდად დავწერ წიგნებს :)

ჰამაკი თოვლზე და გარუჯვა კავკასიონზე

2011-08-03T16:58:00.001+04:00

სიტყვა ზაფხულზეც კი ოფლი მასხავს ძირითადად, მაგრამ არსებობს რამოდენიმე მიზეზი რის გამოც არ ვიკეტები ერთ გრილ ოთახში და არ ველოდები გამოზაფხულებას (როგორც დათვები გამოზამთრებას) .

☼

1. ბევრი ბევრი ბევრი ლაშქრობები, ახალი ადგილები, ბუნება, სიმწვანე, ზურგჩანთა, ბოდიალი, კარავი.

2. ბევრი ექსტრემი, მანქანები, გაუვალი გზები

3.სოფელი, ბებია, ჰამაკი,სიგრილე, წიგნები

და ეს ყველაფერი ერთმანეთის ჩანაცვლებით, ხან ერთი, ხან მეორე და ხანაც მესამე. ზაფხულში ვაკეთებ იმას რაც (ერთადერთი ეს მინუსი აქვს ცივ სეზონს) ზამთარში ვერ ხერხდება.

სხვა მხრივ კი მეზიზღება როდესაც სულ გცხელა, სულ იწეპები, არ გშველის მთელი დღე შხაპში ჯდომა, ვერც იცვამ, მაგრამ კანსაც ვერ გაიძრობ რომ ნაკლებად დაგცხეს.

საერთოდ მე თუ მკითხავთ საკმარისია ერთი თვე სიცხე წელიწადში , დანარჩენი 6 თვე უნდა იყოს შემოდგომა და 5 თვე ზამთარი ♥ აი ეგ იქნება სასწაული და სამოთხე და ბედნიერება!

ვფიქრობ ამ ზაფხულსაც გადავაგორებ როგორმე და შემდეგი ზაფხულისათვის კი ვიფიქრებ რომელ ცივ ქვეყანაში გავექცე თბილისის ხვატს

☻

ყველას სასიამოვნო გამოზფხულებას გისურვებთ! მალე შემოდგომა მოვა!

♥

ქართული გენის ხელოვანი ნაწილი

2011-07-27T19:27:00.001+04:00

და აი თბილისელებს ისევ გაუჩნდათ საფიქრალი სად გაერთონ და გაგრილდნენ საღამოობით, რადგან ეთნოგრაფიული მუზეუმის ტერიტორიაზე დაგეგმილი ზაფხულის ფესტივალი არტ გენი 2011 დასრულდა.

დასრულდა ძალიან ექსცენტრულად, ნუ იმედენად რამდენადაც ეს შესაძლებელი იყო : ) ნიაზი, ზუმბა და სუხიშვილები ერთად ახერხებდნენ მაყურებლებისათვის სიამოვნების მინიჭებას.

ხალხი ღელავდა , ეთნოგრაფიული გუგუნებდა და ყველა კმაყოფილი გახლდათ, არც ზაფხულის ხვატი აღარ იგრძნობოდა და არც ის რომ საზოგადოება მიჯრით იყო ჩალაგებული ამფითეატრის ტერიტორიაზე, ზუსტად ისე როგორც კონსერვის ქილაში თევზები.

ისევ და ისევ რა შეგვიძლია ვთქვათ?

მე ისევ დაველოდები მომავალი წლის არტ გენს, ისევ მექნება სიახლის იმედი, ისევ დავფიქრდები იმაზე თუ რისი შეცვლა შეიძლება, ისევ ვეცდები ვიყო ჩართული ამ ყველაფერში და რა თქმა უნდა ალბათ ისევ მოგიყვებით ფესტივალის შესახებ, თქვენ ყველას კი გირჩევთ მოემზადოთ ზაფხულის ყველაზე ცხელი თვისათვის და რაღა თქმა უნდა არ დაგავიწყდეთ, რომ მხოლოდ უკეთესის იმედით ხდება მოვლენების გაუმჯობესება და გაკეთილშობილება, რაოდენ უკმაყოფილონიც არ უნდა ვიყოთ წელს ჩვენ იმედია მომავალში ყველაფერი უფრო სხვანაირი იქნება.

არტ გენი ეს არის ქართული სულის, ტრადიციების, შემართების, ისტორიის, გემოვნების, კულტურის და უბრალოდ თანამეგობრობის ფესტივალი. ეს ჯერ ჯერობით ერთადერთი ადგილია სადაც საქართველოს აფხაზეთიც და ოსეთიც ერთ მთლიანობაში ყავს მოქცეული და ყველანი ბედნიერად და მეგობრულად ვცხოვრობთ.

ზაფხული განახევრდა, არტ გენიც ბოლო დღეებს ითვლის

2011-07-21T19:07:00.001+04:00

აგერ უკვე ზაფხულიც განახევრდა, ისევე როგორც ფესტივალი არტ გენის დარჩენილი საკონცერტო დღეები.

მიუხედავად წინა პოსტში დაწერილი წუწუნისა ,მაინც მენანება არტ გენის სწრაფი დასასრული, ბევრი რაღაცის გამო ძალიან მიყვარს ეს ღონისძიება.

არტ გენზე ყოველთვის ნახავთ რაღაც ახალს, იქნება ეს სამკაული , თუ რომელიმე რეგიონის წარმომადგენლების მიერ შესრულებული ნომერი – წელს მე აფხაზეთის წარმომადგენლება გამაოცეს.

ეთნოგრაფიულ მუზეუმში ყოველთვის შეძლებთ შეხვდეთ მეგობრებს ,რადგან არტ გენი ყველასათვის საყვარელი ფეტსივალია, ზაფხულის ყველაზე ცხელ დღეებს რომ ალამაზებს. ამავე ფესტივალის ფარგლებში იმდენი ლამაზი რამის შეძენა შეიძლება, რომ ვერც მშრალი ხიდი აანაზღარურებს ამას და ვერც რაიმე ”სვეტსკი” ბუტიკი.

იცით რა ვფიქრობ ხოლმე თუ რატომ უყვარს თბილისის მოსახელობას ეთნოგრაფიულში ზუსტადაც რომ არტ გენზე ასვლა და მივხვდი – ეს არის ყველაზე ეროვნული, ყველაზე მეგობრული და ყველაზე გრილი ფესტივალი, რომელიც კი ტარდება ან ჩატარებულა თბილისში.

ეთნოგრაფიული მუზეუმი ყოველ ჯერზე პატარა საქართველოა, რომელიც თავის თავში იტევს იმ სიხარულსა და აღფრთოვანებას, რომელიც მაყურებელს კონცერტის დროს ეუფლება და არ აქვს მნიშვნელობა ვინ დგას სცენაზე – ნინო ქათამაზე თუ თსუ გორდელა, ნიაზი თუ ზუმბა – ხალხი ღელავს, ხმაურობს და ტაშის ხმა ,ისედაც ძლივს შემონახულ ექსპონატებს უცნაურ ფერხულში აბავს.

აუცილებლად ესტუმრეთ ეთნოგრაფიულს სანამ კიდევ შეგიძლიათ შვებულებამდე მორჩენილი დრო რაიმეთი გაიხალისოთ, დრო ხომ უკანმოუხედავად გარბის…

ზაფხულის სიცხეს ეთნოგრაფიულში დავემალოთ

2011-07-17T16:56:00.001+04:00

აი როგორც იქნა , ზაფხულის ჩახუთული დღეების დროს ერთ - ერთი შველა, ფესტივალი არტ გენი 2011 თბილისშიც დაიწყო.

15 ივლისიდან - 24 ივლისამდე საკმაოდ ბევრი კონცერტი და წარმოდგენაა დაგეგმილი ეთნოგრაფიული მუზეუმის ტერიტორიაზე. აქვე (ისევე როგორც სულ) არის ქართული რეწვის ნიმუშები გამოფენილი, თუმცა ამ წელს , რამოდენიმე ძალიან გამორჩეული ავტორი აღმოვაჩინე, რომელიც მანამდე არასოდეს მენახა.

ისე სანამ გადავალთ იმის მოყოლაზე თუ რა იყო უკვე და რა იქნება, უნდა აღვნიშნო შემდეგი რამ :

- ამდენი წელია ტარდება არტ გენი (თუ არ ვცდები უკვე 8 ან მეტი წელია), მაგრამ ამ ფესტივალში არაფერი იცვლება, სრულებით არაფერი. მე ვხვდები რომ ორგანიზატორები დარწმუნებულები არიან იმაში, რომ ხალხი მაინც მივა ,რანაირიც არ უნდა იყოს მორიგი ფესტივალი და რა შეცდომებიც არ უნდა იქნეს დაშვებული ორგანიზებაში , მაგრამ როდესაც ღონისძიებას ორი ისეთი სპონსორი ჰყავს როგორიცაა ბანკი კონსტანტა და ევროკავშირი – ასე არაფრით არ შეიძლება.

ვფიქრობ რომ არტ გენის ფესტივალზე უამრავი სიახლის დამატება შეიძლება, რომელებიც მხოლოდ და მხოლოდ მოიზიდავს ხალხს და მათ უფრო დიდ სიამოვნებას მოჰგვრის.

ჰო ახლა კი უფრო კონკრეტულად იმაზე თუ რა და როგორაა ეთნოგრაფიულ მუზეუმში (თუმცა უმეტესობამ ალბათ ძალიანაც კარგად იცით ყველაფერი)

ისევ და ისევ ფესტივალი დღის 12:00 საათიდან იწყება, რაც ძალიან შთამბეჭდავია, რადგან ზაფხულის ხვატისგან გასაქცევად ეთნოგრაფიული ყველაზე გენიალური და ჩემი აზრით ეკოლოგიური ადგილია თბილისში. წარმოდგენილი არიან სხვადასხვა რეგიონისა და ეროვნების მომღერალთა გუნდები და მოცეკვავეთა ანსამბლები, ძალიან ბევრი ნიჭიერი ადამიანი იყრის ერთად თავს არტ გენზე – ეს უდავოა.

ერთ ერთი ყველაზე ნერწყვის მომდენი, როგორც ყოველთვის - თონეში შეფიცხინებული პურები (რომელიც ადგილზევე ცხვება) და მწვადია, მიუხედავად ცოტა მაღალი ფასისა ამ ”წარმოებას” კლიენტები სულ ჰყავს, ასევე შეგვიძლია აღვნიშნოთ ლუდის საკმაოდ კარგი ფასი (რამაც გამაკვირვა ამჯერად არტ გენზე)

შუა დღეს შეინიშება უცხოელების დიდი ნაკადი, რომელსაც საღამოს - გართობას მოწყურებული ქართველობა ცვლის, ამფითეატრი უმალვე ივსება ხოლმე 18:00 საათს რომ გადაცილდება და ყველა სულგანაბული უცდის პირველი გამომსვლელის გამოჩენას სცენაზე, თუმცა ”საუნდ ჩეკის” ყურება/ მოსმენა კიდევ უფრო დიდი ხანს უწევთ ხოლმე, ვიდრე თვითონ კონცერტის.

მიუხედავად ამ ყველა პლიუს მინუსისა, არტ გენი მაინც ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ფესტივალია და ვისურვებდი რომ ის კიდევ უფრო მრავალფეროვანი და გრანდიოზული, ორიგინალური და საინტერესო გამხდარიყოს.

პ.ს რჩევა: ვისაც საკუთარი ავტომობილით გნებავთ იქ ასვლა ან დღის 5 საათამდე გააკეთეთ ეს , ან საერთოდ დაივიწყეთ მსგავსი იდეა. საღამო ხანს გზაზე ისეთი საცობები იქმნება რომ შეიძლება საერთოდ დაგეკარგოთ ფესტივალზე მოხვედრის სურვილი.

ფრანგული ვნებები (კამპა)

2011-07-13T20:09:00.001+04:00

ეს პოსტი წარმოადგენს საკონკურსო ნამუშევარს საუკეთესო ისტორიის კონკურსისთვის “პეპელა სახელად – კამპა“.

საფრანგეთს პირველად არ ვსტუმრობდი, თუმცა ქალაქი ნიცა მანამდე არ მქონდა ნანახი. პირველივე შთაბეჭდილება ფრიად დადებითი იყო. შეიძლება ვცდები, მაგრამ ასეთი ფეშენებელური და ძვირადღირებული ქალაქი ევროპის მასშტაბით ბევრი არა მგონია იყოს.

სასტუმროში გამთენიისას მივედით, როგორც იქნა ”დავჩეკინდით” და დასასვნებელად მივესვენეთ. როგორც მოგვიანებით აღმოვაჩინე – ჩამძინებოდა და თვალი მხოლოდ გვიან საღამოს გავახილე.

რატომღაც მაინც დაღლილი ვიყავი , ამიტომ სასტუმროს ახლო მდებარე მაღაზია-კაფეებში გასეირნება გადავწყვიტე, ბოლოს და ბოლოს სულ 3 დღე მქონდა და რამე ხომ უნდა მენახა ამ ყველაზე სნობურ და ”სვეტსკი” ქალაქში.

იმედები გამიცრუვდათქო არა, მაგრამ ისეთი განსაკუთრებულიც არ აღმოჩნდა ნიცა როგორსაც მე ველოდებოდი. ბევრი მაღაზიები – სხვადასხვა ცნობილი დიზაინერების სახელებით, ძვირადღირებული , უამრავი ვარსკვლავებით დახუნძლული სასტუმროები, ბევრი შავკანიანები, ჩემთვის უცნობი მარკის ავტომობილები და არც ისე ლამაზი ქალები იყო ყველგან.

ასე 3 საათი ბოდიალის მერე მივხვდი ,რომ ახლა მხოლოდ ცხელი შხაპი და რბილი საწოლი თუ გამახარებდა. საღამოს ჩახუთულობისაგან კიდევ უფრო მოვითენთე და სასტუმრომდე ძლივს მივაღწიე, თუმცა იმ მომენტში ძილმა თითქოს უცებ გადამიარა, სასტუმროს მოპირდაპირე მხარეს ოდნავ ჩაბნელებულ მოსახვევში ულამაზესი ქალები იდგნენ.

იმათი დანახვისთანავე დავიჯერე გამოთქმა რომ ფრანგი ქალები ყველაზე ელეგანტურები, სასურველები და ეშხიანები არიანო. ვუყურებდი და არ მჯეროდა, რომ ამდენი ლამაზმანი იდგა სულ ახლოს და ყველა მათგანი ”სამუშაოდ” იყო მომზადებული.

ეტყობა გაოცება სახეზევე დამეტყო რადგან ერთ ერთი მათგანი , რომელიც საკმაოდ მრგვალი ფორმებითა და მოელვარე ჟღალი თმებით გამოირჩეოდა , ნელა და ზანტად მომიახლოვდა . ასე ორიოდე წუთი დააყოვნა და ფრანგულად რაღაც ჩამოარაკრაკა, რა თქმა უნდა სიტყვა ვერ გავიგე და ისევ ყბადაღებული დავრჩი.

ვგონებ ამ პროფესიის ადამიანები საკმაოდ საზრიანები არიან, რადგან ჩემი ურეაქციობისთანავე , ამ ერთობ უცნაურმა , მაგრამ ძალიან მომნუსხველმა არსებამ ვიღაც მეორეს დაუძახა, აი მისმა დამტვრეულმა ინგლისურმა კი უცებ გამომაფხიზლა.

-for You only 160 Euro… –საშინელი კაცური ხმით მითხრა.

-რაა?? – უცებ ვერ მოვედი აზრზე რას მეუბნებოდა.

-want her? pay 160 Euro, understand?

-oh, excuse me, yes please, I would like to invite her to my hotel.

- hey, aller prendre 160 euros par heure – ეს ფრაზა უკვე ჩემს მიერ არჩეული ”პროდუქტის” მისამართით იქნა გასროლილი, მივხვდი ამცნო ფასზე შევუთანხმდიო, თუმცა ეგ არ მადარდებდა .

სიმართლე გითხრათ სანამ ნომერში არ შევედით ვერც კი მივხვდი რა გავაკეთე, ისევ ისე მონუსხული ვიყავი ამ ქალის ფორმებითა და ეშხიანობით. რა ზანტად დაატარებდა ლამაზად აბზეკილ უკანალს, მშვიდად ირხეოდა მისი მკერდიც, აბსოლუტურად მსუბუქად, ზედმეტი მოძრაობის გარეშე.

ცოტა დაბნეულმა დალევა შევთავაზე, მე ხომ არ ვიცოდი რას აკეთებენ ასეთ სიტუაციებში, ეს ჩემი პირველი მცდელობა, თუ მიქარვა იყო ქალის ”მოხსნის”.

ალბათ მიჩვეული იყო საქმის დროულად შესრულებას, ამიტომ ისევ ისე მშვიდად, სხეულის ტორტმანით მომიახლოვდა და მკერდზე მოფერება დამიწყო, შემდეგ ტანსაცმელი ისე შემომაძარცვა როგორც შემოდგომის სიომ ალვის ხეს, ნელა ნელა მისი ქმედებები უფრო და უფრო აქტიური გახდა.

დამცხა, კიდევ უფრო დავიბენი, თუმცა წინააღმდეგობის გაწევა არც კი მომსვლია თავში აზრად, მე ხომ პირველად ვიხდიდი სიამოვნებაში ფულს. ეტყობა ეს დაბნეულობაც მალევე შემატყო, გამიღიმა ძალიან სანდომიანად და ფრანგულად მითხრა:

-se détendre, ce sera l'une des meilleures nuits de votre vie – ეს კი ისეთი ხაოიანი ხმით გამოუვიდა რომ ერთბაშად ავიბურძგლე და უცნაური ხვნეშისმაგვარი ხმა ამოვუშვი , თუმცა აზრზე არ ვიყავი რა უნდოდა.

სულ რაღაც ერთ საათში , როდესაც ჩემი ”შეკვეთის” ვადა გავიდა და მაშინ როდესაც ეს აღვირახსნილი სიამოვნების მორევი უცებ უნდა გამომცლოდა ხელიდან სიტუაცია მკვეთრად შეიცვალა.

საფულიდან ამოვიღე მისი კუთვნილი თანხა გავუწოდე და ტრუსის ძებნა დავიწყე , მან ფული მშვიდად გამომართვა, ჩადო პატარა ჩანთაში და ისევ საწოლზე ჩამოჯდომა შემომთავაზა.

არ ვიცოდი როგორ ამეხსნა რომ მეტის გადახდა არ მინდოდა, თუმცა როგორც გითხარით ამ პროფესიის წარმომადგენლებში საზრიანები ჭარობენ და ისე რომ მე არაფერი მითქვამს მიპასუხა:

-No Euro, No Euro.

არც კი ვიცი ეს რას ნიშნავდა, თუმცა რაღაცნაირად მომეშვა კიდეც, მან კი ისევ ისე ვნებიანად გააგრძელა ფერება, ისევ დამბურძგლა და ისევ დავკარგე აზროვნების უნარი. სიმართლე გითხრათ რამდენი დრო გავიდა ჩემი პირველი გადახდის შემდეგ არ ვიცი, მაგრამ ფაქტი იყო სიამოვნებისაგან სიამოვნების მიღების თავიც აღარ მქონდა.

ის წამოდგა საწოლიდან, მშვიდად გადაიცვა თითქმის არ არსებული , სიფრიფანა კაბა, აკრიფა ჩანთა და თეთრეული, ძალიან უცნაურად გამომხედა და ერთადერთი ფრაზა გამოისროლა:

-Je suis Kampa, Au revoir Débutant …

და კარი მეორე მხრიდან გაიხურა.

ჩემი მწირი ფრანგულით მხოლოდ იმას მივხვდი რომ ეს იყო ყველაზე ლამაზი, ყველაზე ეშხიანი, ყველაზე მიმხიდველი, ყველაზე უცნაური და ყველაზე საუკეთესო ღამის

პეპელა სახელად – კამპა.

ის იყო ყველაზე გენიალური ქალი რომელზეც კი დავხარჯულვარ ოდესმე…

ფეკალიების ზვირთებში დამხრჩვალი სერვისი

2011-07-08T03:11:00.001+04:00

ორი სამი დღის წინ ეკა ხოფერიას რაღაც გადაცემას ვუყურე და თემა იყო იმაზე, თუ რა გვაღიზიანებს ჩვენს ნაციაში ყველაზე მეტად. ბევრი ვერსიები იყო გადაცემის შემაჯამებელ ნაწილში ჩამოთვლილი ხოდა იდეა მომივიდა მეც გაგაცნოთ ჩემი ასეთი ”ლისთი” იმისა თუ რა მაღიზიანებს გურჯებში ყველაზე მეტად.

რიგში დგომის კულტურა
აი იაპონიის კატაკლიზმების შემდეგ გავრცელდა ფოტო მასალა , სადაც წყლის რიგში ერთ საღებავით გასმულ ზოლში წესიერად დგანან ყველანი და ელოდებიან როდის მოუწევთ ონკანთან თუ რაღაც მსგავსთან მისვლა, რა იქნებოდა ჩვენთან?
ზედახორა, გაწი-გამატარე , თვალში თითის ტაკება, კბენა,ღრენა – მოკლედ ყველაფერი ჭეშმარიტად რიგის გარდა. რატომ? რააატომ?
სანერწყვე ჯირკვლების მოქმედების მაღალი კოეფიციენტი
ქართველი მამაკაცების უმეტესობაში რაღაც უწყვეტი ნერწყვგამოყოფა შეინიშნება, მაგრამ ისინი რატომღაც ქალების მსგავსად კი არ ყლაპავენ ნერწყვს, როგორც ეს ფიზიოლოგიურად ნორმალურ არსებებში ხდება, არამედ გარეთ გამოისვრიან და აყენებენ ქალაქში უზარმაზარ ფურთხის გუბეებს. მე არ ვიცი ეს რაღაც გადაჯიშებაა, ანომალია თუ მაგარი ტიპობის მაჩვენებელი, მაგრამ აი ისე მაღიზიანებს , რომ ამის გამო თბილისის ერთ ერთ ”კოლორიტულ” უბანში უწმაწური სიტყვებითაც კი გამოვლანძღე ”მესტნი” ძველბიჭობა.
ფეკალიების გუნდები ფურთხის ზვირთების გვედით
ქალაქში არსებული ძაღლების უმეტესობას იდიოტი პატრონი ჰყავს! დიდი სიამოვნებით ვაჭმევდი პატრონებს ტროტუარებსა და სათამაშო მოედნებზე დაგროვილი ფეკალიების დიდ ზვინებს. ვაჭმევდი იქამდე სანამ არ დაიხოცებოდნენ!
მიდრეკილება სუიციდისკენ
მე მგონი მსოფლიოში სუიციდისკენ ყველაზე მეტად მიდრეკილები ქართველები არიან, აბა სხვა რით შეიძლება ახსნა ის რომ მოქალაქეები ქუჩაზე გადადიან ისეთ გადატვირთულ მოძრაობიან ადგილებზე როგორიცაა: რუსთაველის გამზირი, ჭავჭავაძის პროსპექტი, პეკინის ქუჩა (თუ რა ჭირი ქვია ახლებურად) , კოსტავას ქუჩა და სხვა. ნუ ვერაფრით ვერ გამიგია რატომ უნდა გარისკო საკუთარი სიცოცხლითა და ვიღაცის თავისუფლებით მაშინ როდესაც 5-10 მეტრში მიწის ქვეშა/ზედა გადასასვლელები და ღილაკიანი შუქნიშნები არსებობს (აწ უკვე გაგვიკეთა ეგ მთავრობამ ფაქტია)
სერვისის არ არსებობა
ვერაფრით ვხვდები რატომ უნდა მიბღვერდეს მიმტანი/გამყიდველი/ბარმენი ან სხვა ნებისმიერი არსება რომელიც მომხმარებლისათვის საუკეთესო სერვისს უნდა ახორციელებდეს იმისათვის რომ ყოველთვიური გასამრჯელო მიიღოს? რატომ ? ჰგონიათ რომ იჩაგრებიან? რატომ ვერ ხვდებიან რომ ბედნიერი მომხმარებლის ზრდა პირდაპირპროპორციულია დაწესებულების შემოსავალთან და მათ ანაზღარურებასთან? ან სად იყურებიან მენეჯერები? აბსოლუტური განრისხება მემართება როდესაც ისეთი სახით მიყურებენ თითქოს დავალებული ვიყო მათაგან რამით, მაშინ როდესაც სასიამოვნო გარემოში მინდა ვისადილო/ჩავიცვა/გავერთო?

ამ ეტაპზე სულ ეს იყო რაც გამახსენდა და თქვენც დაამატეთ კომენტარებში თუ ამაზე უფრო ან ასეთივე ამაზრზენი ფაქტები გაგახსენდებათ!

სადღაც გამიგია გამოთქმა ”რუსებს საქართველო მოსწონთ ქართველების გარეშეო” , ხოდა ნელა ნელა მგონი მეც მაგ აზრამდე მივდივარ! რა მიწას ვაფუჭებთ და რა ტყუილად!

პოკერის სიყვარულის მიზეზით - სიღნაღში

2011-07-04T21:54:00.001+04:00

კარტის დასტა - მივიღე შემოთავაზება ”Europe Bet”-ის პოკერ რინგის ფინალზე დასასწრებად (როგორც ბლოგერმა)

პირველი დარიგება – 11 ბლოგერი რედისონთან შევიკრიბეთ , შაბათს, 2 ივლისს და დავიძარით სიყვარულის და იმ დღეს პოკერის ქალაქ - სიღნაღისაკენ.

ამ დარიგებაში ყველას კარგი კარტი მოგვივიდა, კარგად ვიმგზავრეთ, თუმცა პირველი ხელი მაინც სასაცილო აღმოჩნდა ,როდესაც კაზინოში საკვებით გავიმასპინძლდნენ ოღონდაც ჩანგლები რამის უკვე ჭამის დროს დაგვაწიეს.

მეორე დარიგება – კაზინო ევროპაში (ბლექ ჯეკის) მაგიდასთან სხედან ბლოგერები და ტეხასურ პოკერს სწავლობენ, ვინც იცის ისინი პირდაპირ და თამამად თამაშობენ. კიკიტოს არ უმართლებს, ქილიფა იგებს, სვითიმ ადგილი აართვა და ისიც აგრძელებს მოგებას….

ეს დარიგება გადასაღებ მოედანზე მისვლით დასრულდა, ისევ ყველამ მოვიგეთ.

მესამე დარიგება – ნელა ნელა გავერიეთ ნაღებ საზოგადოებაში და ბუმბულები ავათამაშეთ. სადღაც ახლოს მოროშკინას მკერდი და ნანკას თმები იგრძნობა. იქვე ახლოს ქუჩის ბიჭები ახალგაზრდობას იხსენებენ და ბებერ ძვლებს გულისგამგმირავად აჩხრიალებენ – თურმე სამღერად ემზადებიან. ბლოგერებს კარე ”გაგვეჩითა” და სასტუმრო ფიროსმანში ვიპ მაგიდაზე ადგილი დავიკავეთ.

ამ დარიგებაზე ფეილი იყო ჩაწერის საათნახევრით გვიან დაწყება და ”wanna be” წითელი ხალიჩა.

მეოთხე დარიგება – ფურშეტი შთაბმეჭდავია , თუმცა ალაგ - ალაგ ძალიან უზრდელი და აუტანელი ”ვალეტები” იჩითებიან , რომლებსაც ვერ გაურკვევიათ უბანში ბირჟაზე დგანან , თუ რამე ნორმალურ დაწესებულებაში არიან და ამაზრზენად იქცევიან.

ამ რიგებაზე ბლოგერები გაშლეგდნენ , აქაოდა გვიმართლებსო ნოუთბუქით დაიწყეს სირბილი და ონლაინ პირდაპირი ჩართვა გააკეთეს. ფაქტია მაყურებლები ოხრად ჰყავდათ.

შესვენება: კრუპიე ძალიან, ძალიან მიმზიდველი და ეშხიანი ქალი აღმოჩნდა, რომელზეც კაციან ქალიანად ყველას ნერწვი მოადგა და ხმაურიანად იქნა ეს ნერწყვი ჩაყლაპული.

სასტუმრო ფიროსმანი ლამაზი და კომფორტული ადგილია სიღნაღში.

ჩვენი მასპინძლები ნატა, თამთა და ბატონი ზურაბი ფრიად სტუმართმოყვარეები და ყურადღებიანები იყვნენ – მადლობა მათ.

მეხუთე დარიგება – კამერები გათიშეს და დარბაზში მჯდომი მაყურებელი სრულყოფილად ვეღარ ვუყურებთ თამაშს (ესეც გურჯების იდიოტიზმის გამო, დარბაზიდან რომ ყვიროდნენ ვის რა კარტი ჰყავდა), დავიღალეთ და მოვიწყინეთ.

After Party გაიმაზა თამაშს ბოლო არ უჩანს და ღამის 2 საათისათვის ჯერ მხოლოდ ერთი მოთამაშეა გავარდნილი.

მეექვსე დარიგება – ბლოგერები შევგროვდით, ორგანიზატორებს გულითადად დავემშვიდობეთ და სამარშრუტო ტაქსში ავლაგდით.

არაფრის თავი აღარ გვაქვს, როიალ ფლეშიც კი ვეღარ გვაცოცხლებს.

სულ ეს იყო ჩვენი ვოიაჟი სიღნაღში პოკერ რინგის ფინალზე – ხოლო აი თქვენ კი , თუ გამარჯვებული გაინტერესებთ აუცილებლად დაელოდეთ ამ ტურის ეთერში გასვლას. მერწმუნეთ მართლაც კარგი საყურებელი იქნება!!

წავედი ახალი ხელი დავარიგო და ვნახო ამ ეტაპზე თუ მომივა კარგი კარტი ცხოვრებაში!

Europe Bet Slideshow: Tjorven’s trip to Tbilisi, Georgia was created by TripAdvisor. See another Tbilisi slideshow. Create your own stunning slideshow with our free photo slideshow maker.

გააჩინე, მიატოვე, დასტრესე, გაუშვი და ისიც იგივე გზას გაივლის….

2011-06-27T16:03:00.001+04:00

ადამიანებს შვილების გაჩენა რომ ახასიათებთ ამას დედამიწაზე კაცთა მოდგმის პოპულაციითაც შეატყობდით , თუმცა იმას თუ როგორ და როდის , ან სულაც რატომ უნდა გააჩინოს ადამიანმა შვილი ასე მარტივი სტატისტიკით ვერ გაიგებდით.

მე თუ მკითხავთ ადამიანები შვილებს იმ დროს აჩენენ როდესაც არ იციან თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია მათთვის ახალი სიცოცხლე და ვერც იმას ატყობენ - ამ ახალ სიცოცხლეს რა სჭირდება მათგან.

ახალგაზრდა წყვილები რომლებიც ჯერ ფეხზე ვერ დამდგარან მყარად, შვილებს საკუთარ მშობლებთან (ან უკეთეს ვარიანტში კარგად დატრენინგებულ ძიძა-ფსიქოლოგთან) ამწესებენ და ჰგონიათ, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, შემდეგ კი – ანუ უკვე იმ მომენტისათვის როდესაც მათში მწიფდება ის აზრი თუ რა არის შვილი და უნდათ მასთან ურთიერთობა ყველაფერი დაგვიანებულია და ბავშვი უკვე გაიზარდა.

გაიზარდა თავისებური, ან ბებია-ბაბუისებური, ან სულაც არანაირი და მშობლებს უჩნდებათ უკმაყოფილება, პრეტენზიები. ამის შემდეგ იწყება სკანდალები, ბავშვი ვერ იგებს რას ჩასჩიჩინებენ, მშობლები ვერ იგებენ რატომ ვერ იგებს მათი შვილი რას სთხოვენ… არადა სამწუხაროდ საერთო ენა ხომ უკვე დიდი ხნის წინად დაიკარგა მათ შორის.

ისევ და ისევ გავმეორდები და ვიტყვი : ადამიანებმა ბავშვი მხოლოდ მას შემდეგ უნდა გააკეთონ და გააჩინონ რაც ექნებათ იმის ტრაკი, რომ ყოველ საღამოს მხოლოდ ძილი ნებისა კი არ უსურვონ, არამედ მათთან ერთად ივახშმონ და მერე თუნდაც კონსტრუქტორები მოფანტონ დიდ ოთახში, შაბათ კვირას აიკრიფონ და პიკნიკზე წავიდნენ ან ახალი ატრაქციონები მოინახულონ.

ბავშვი არ არის ლამაზი და საამაყო ლარნაკი , რომელიც მხოლოდ დღესასწაულებზე უნდა აჩვენო ნაცნობ მეგობრებს.

ბავშვი არც რაიმე მიღწევაა – მანამდე მაინც სანამ ის რამეს თვითონ არ მიაღწევს იმით ,რაც მშობლისგან გაიგო ან ისწავლა.

ბავშვი არაა საკუთრება, ის ცოცხალი და დამოუკიდებელი ორგანიზმია, რომელსაც დაბადებისთანავე თავისი მოთოხოვნილება/სურვილები და უფლებები აქვს.

ბავშვი არც აუხდენელი ოცნებების განსახორციელებელი მანქანაა… ის ახალი ადამიანია, რომელსაც ისევე უნდა რომ ვიღაცას უყვარდეს, როგორც თვითეულ ჩვენგანს და მოდით გავიხსენოთ როგორი ურთიერთობა გვქონდა მშობლებთან, როგორ გვზრდიდნენ, რას ჩაგვჩიჩინებდნენ და ვეცადოთ რომ ყოველი შემდეგი სიცოცხლე უფრო დამოუკიდებელი, გონებაგახსნილი და წარმატებული იყოს , თანაც ისე რომ მას ჩვენი ”ცოდნა-სიბრძნეები” თავს კი არ მოვახვიოთ, არამედ მასში აზროვნების და ფიქრის შესაძლებლობა, გადაწყვეტილების მიღების დამოუკიდებელი უნარი გავაღვივოთ.

დაბადე სიცოცხლე და მიეცი მას საშუალება საკუთარი შეცდომები დაუშვას! ორიგინალი ყოველთვის ჯობია კოპიას!

არტ გენი – რუსთავს სტუმრობდა

2011-06-23T22:13:00.001+04:00

ქალაქში სადაც ”ხელოვანთა კლუბი” დიდი ბოქლომითაა ჩაკეტილი კულტურული ცხოვრება ალბათ მინუს უსასრულობისკენ ელვის სიწრაფით მიჰქრის, თუმცა არტ გენის გასვლითი ტურის მეორე დღემ ქალაქ რუსთავში მაინც ჩაიარა და შეიძლება ითქვას - არც თუ ისე ცუდად.

რა თქმა უნდა დილას ისევ შევიკრიბეთ დათქმულ ადგილას , კონსტანტამ კი ისევ იზრუნა ტრანსპორტზე. სულ რაღაც 30 წუთში აღმოვჩდნით რუსთავის თეატრის შენობასთან.

12:00 საათისათვის კონცერტი უკვე დაწყებული იყო და ჟრიამული სცენიდან საკმაოდ შორს ისმოდა .

50 ადამიანი ჩამოვლაგდით ავტობუსიდან და მიმოვიფანტეთ. მე და ნასტასია დავყიალებდით და ვათვალიერებდით გამოფენილ ნამუშევრებსა და აზერბაიჯანელი წარმომადგენლების კულინარულ შედევრებს. რამოდენიმე სახეობის ტკბილეულობა გავსინჯე კიდეც და ძალიან მომეწონა.

ერთი იყო ჰალვა რომელიც ლავაშით იჭმევა და ძაალიან ნოყიერი, ტკბილი და გემრიელია, ხოლო მეორე იყო ნამცხვარი სახელად ”განტამა”. ეს იყო 11 ფენისაგან გაკეთებული ხრაშუნა რგოლები, რომლებიც თურმე მათი ტრადიციის მიხედვით საპატარძლოს უნდა გაატანოს ოჯახმა როცა ის საქმროს ოჯახში მიდის პირველად.

ამის შემდეგ უკვე სცენისკენ გადავინაცვლეთ და დავიწყეთ კონცერტის ყურება. რუსთავში წარმოდგენილ კონცერტზე ჩემი ფავორიტები გახლდნენ ანსამბლები:

ენგური
მწვერვალი (თუ სახელი არ მეშლება)
გორგასალი

უნდა ითქვას რომ მიუხედავად ჩემი არტ გენისადმი დიდი სიყვარულისა არაფრით არ შეიძლება, რომ ასეთ გასვლით ტურებში მოუწესრიგებელი იყოს საპირფარეშოს ამბავი. კინაღამ ყელში გამეჩხირა შარდის ბუშტი, იმიტომ რომ ერთადერთი - თეატრში არსებული - ტუალეტი ისეეთ სასტიკ მდგომარეობაში იყო , რომ მინიმუმ აკვალანგები და ღამის ხედვის აპარატი უნდა გეშოვნა იქ შესვლა თუ დაგჭირდებოდა , ეს ამბავი კი ასეთ ღონისძიებაზე სასწაულ დისკომფორტსა და უხერხულობას ქმნის.

ამ დღესაც აამღერეს ჩვენმა ლოტბარებმა მთელი თუ არა ნახევარი ავტობუსი ნამდვილად და ეს ყველაფერი ისევ ძალიან სასიამოვნოდ ჟღერდა!

ასევე უნდა აღვნიშნო ისიც რომ 12:00 დან 18:00 საათამდე ტრადიციული ფოლკლორი კარგია, მაგრამ დამღლელი, ხოლო 18:00 საათისათვის ყველა ისე იღლება რომ არც ”რეგიონის” გამოსვლა უნდა არავის და არც სხვა ვინმე თანამედროვე შემსრულებლის, რაც ძალიან ცუდია ფესტივალისათვის.

ჯამში შემიძლია გითხრათ რომ მაინც არ იყო ცუდი რუსთავის არტ გენის დღე , ხოლო მე სულმოუთქმელად ველოდები 25 რიცხვს - როდესაც არტ გენის დიდი კოლონა დაიძვრება ფოთისაკენ და მალთაყვის ტბის პირას აღჟერდება ქართული სულისკვეთებით გაჟღენთილი ჰანგები!

View Full Album

ემოციები და შეგრძნებები ამ დღის შესახებ ასევე იხილეთ – ნასტასიასთან.

არტ გენი 2011 დაიწყო – ფანდური დაქოქეთ!

2011-06-18T22:34:00.001+04:00

”გახსოვდეს ვისი გორისა ხაარო…”- ასე უბარებდნენ ჩვენი წინაპრები შთამომავლებს და ჩემი აზრით ჩვენ ყველას გვმართებს ამის გახსენება, იმ მომენტებში მაინც როდესაც საქართველოში

ფოლკლორის ფესტივალი – არტ გენი – იწყება ხოლმე!

18 ივნისიდან არტ გენის ფესტივალმა სტარტი კახეთში, მირზაანში -ფიროსმანის მუზეუმის ეზოში აიღო.

ბანკმა კონსტანტამ (როგორც არტ გენის მთავარმა მხარდამჭერმა და პარტნიორმა) ფეისბუქზე გამოაცხადა კონკურსი , რომლის გამარჯვებულები ამ დღის გახსნაზე დაპატიჟა.

მოდით მოგიყვებით როგორ ჩაიარა დღემ:

დილით 9:00-ზე რედისონთან იყო შეკრება, უამრავი ადამიანი ირეოდა, თუმცა კონსტანტას წარმომადგენელი ნანა უცებ მოვიძიე და გავეცანი, იქვე იყო კიდევ ერთი წარმომადგენელი, რომელიც თვითონ გამეცნო. მალევე მეორე ბლოგერი – ნასტასიაც გამოჩნდა, ჩავსხედით უზარმაზარ ავტობუსში, კონკურსის ბევრ გამარჯვებულთან ერთად და დავიძარით კახეთისკენ.

პირველი და ყველაზე საინტერესო იყო ავტობუსში არსებული ლოტბარები , რომლების მეშვეობითაც ჩვენი ავტობუსის ”გუნდი” უნდა ამღერებულიყო.

მირზაანს 12:30 საათისათვის დავესხით და მომენტალურად დავიფანტეთ უზარმაზარ მინდორზე , სადაც იმდენი საინტერესო რამე ხდებოდა, თუმცა რა – ისევე როგორც ყველა არტ გენზე – აქაც იყო : ხალხური რეწვის ნიმუშები, ბევრი მუსიკოსი რომელიც ყველა კუთხე კუნჭულში რაღაცას ამღერებდა, დიდი ქვაბები რომელშიც იქვე მომზადებული ხინკალი თუხთუხებდა, დიდი კარავი სადაც ცხვებოდა ხაჭაპურები, ნაკვერჩხლის უზარმაზარი ზოლი რომელზეც მწვადი შიშხინებდა და კიდევ 1000 გემრიელობა.

სხვადასხვა ასაკის, სქესის , კუთხისა და რჯულის ადამიანები ერთ გუნდათ ზუზუნებდნენ, კახური ღვინო და ტრადიციული ატმოსფერო მაინც საასწაულებს ახდენს და მინდორი მეგობრებით სავსე გეგონებოდა, ვერ იფიქრებდი რომ ერთმანეთისათვის ამდენი უცხო ადამიანი ასე მშვიდობიანად ახერხებდა გვერდიგვერდ გართობასა და ფოლკით ტკბობას.

შუადღისათვის ნანამ (კონსტანტას წარმომადგენელმა) იზრუნა იმაზე რომ ჩვენც ჩაგვეტკბარუნებინა პირი იქვე მმზადებული ხორაგით, რა თქმა უნდა დიდი ხანი არ ვალაპარაკეთ, ამოვიყორეთ მუცლები და მინდა გითხრათ ძალიან სარფიანადაც, ყველაფერი ძალიან გემრიელი მეჩვენა, თუმცა შიმშილის ბრალი იყო თუ ჭეშმარიტად ასეთი იყო საკვები - ვერ გეტყვით.

კონცერტი მთელი დღის განმავლობაში არ შეწყვეტილა, წარმოდგენილი იყო უამრავი ანსამბლი ახმეტიდან, თელავიდან, დედოფლისწყაროდან, გურჯაანიდან და კიდევ ვინ მოსთვლის რამდენი რაიონიდან, თუმცა გეტყვით რომ ჩემი ფავორიტები იყვნენ თბილისელი სტუმრები ”თსუ გორდელა” და საგარეჯოს ფოლკლორული ანსამბლი ”გარეჯი”.

შეიძლება ითქვას რომ ფესტივალის პირველი დღე მართლაც ძალიან სასიამოვნო და კარგი იყო, თუმცა აქვე უნდა დავსძინო რომ ნაგვისყუთების ნაკლებობისა და ნაგვის ველად გაფანტვის პრობლემა ჯერ კიდევ საკმაოდ მასშტაბურია ასეთ ივენთებზე , ხოლო (ნორმალური) საპირფარეშო საერთოდ ფანტასტიკის სფეროა, რაოდენ დასანანიც არ უნდა იყოს.

ყველაზე საინტერესო დღევანდელ დღეს ის იყო რომ ჩვენი ავტობუსის მგზავრებისაგან საუკეთესო ანსამბლის ჩამოყალიბება შეძლო ორმა ადამიანმა რომლებმაც სცადეს და აამღერეს გოგო - ბიჭები. საუკეთესო პოპური გამოუვიდათ, ბოლოს ნიაზმაც კი შეაფასა და დასძინა ეს რა მარტივი რამეები დაგისწავლიათო, თუმცა ნახევარი დღის კვალობაზე მაინც ძალიან კარგი შეფასება იყო.

უკანა გზაზე ყველანი კაი გვარიანად დაღლილ დაქანცულ დასიცხულები გახლდით, თუმცა ავტობუსში მაინც ღრიანცელი და დიდი ორომტრიალი იდგა, ვინ ცეკვავდა, ვინ მღეროდა, ვინ უბრალოდ დახტოდა ვერ გაიგებდი.

მაინც რა უცნაურია როგორ შეუძლია ტრადიციას და დღესასწაულს ამდენი ერთანეთისათვის უცხო ადამიანი გააერთიანოს და დროც საუკეთესოდ გაატარებინოს…

ამ დღის აღწერის განსხვავებული ვარიანტი იხილეთ - ნასტასიასთან

View Full Album

ჩემში გაცოცხლებული ლიონებერგელი ემილი

2011-06-15T01:11:00.001+04:00

იცით რა ? ცუდი დღეების არ მჯერა , უფრო სწორად არ მჯეროდა, მაგრამ უნდა მოგიყვეთ სულ ახლო წარსულში ჩემს თავს გადამხდარი ამბები.

ნუ ერთი შეხედვით წარმოუდგენელია ადამიანს ამდენი სისულელე ერთბაშად შეემთხვეს, თუმცა ფაქტია მე მოვახერხე.

იმ დღეს თავი ლინდგრენის ემილი მეგონა იმდენ ხათაბალაში მოვახერხე თავის გაყოფა.

გაღვიძებისთანავე გამახსენდა რომ დიდი ხანია ”ბატინკებს” ცხვირები აქვთ ამძვრალი, ხოდა რაღა ”საპოჟნიკი” გავაბედნიერო მეთქი ვიფიქრე და სასწრაფო წესით წებო მოვიძიე ოთახში, მაგიდასთან მოვკალათდი - დავიწყე დაწებება. ერთი ცალი კარგად წავიდა, უცებ მოვახერხე შეკეთება და გადავედი მეორეზე, აი აქ კი ჩამოკრა პირვლად უბედურების ზარმა. მაშინ როდესაც დიდის ამბით ჩავასხი წებო და ხელიც მაგრად მივაჭირე ლანჩას მივხვდი, რომ ჩემი ხელი საგულდაგულოდ მიეწება ”ბატინკის” ცხვირს, რომელზეც თურმე გამოჟონილი წებო იწონებდა თავს და მე ვერ შევნიშნე.

მინდა გითხრათ ფეხსაცმელზე მიწებებული ყოფნა დიდი ვერაფერი სარფიანი საქმეა, ესეც არ იყოს თქვენ არ იცით ხელის ”აწებება” რაოდენ რთული და მტკივნეული პროცესია. მოკლედ ერთი ბოთლი აცეტონი დავიცალე ხან ხელზე ,ხან ფეხსაცმელზე და როდის - როდის მოვახერხე კანიანად მობრდღვნა.

ეს ამბავი სადღაც შუადღემდე მეყო იმისათვის, რომ მშვიდად მჯდარიყავი, შემდეგ კი ისევ მოვიწყინე. დიდი ხანი არ მიფიქრია და ჩემს ოთახში არსებულ უზარმაზარ სარკეზე ნახატის გაკეთება გადავწყვიტე.

ჰო თითქოს საშიშად არ ჟღერს არა? მეც ეგრე მეგონა.

გადმოვალაგე საღებავები, ფუნჯები, გამხსნელი, ტილო და მოკლედ ყველა საჭირო ატრიბუტი, კომფორტულად მოვთავსდი (უკუღმა) დადგმულ სკამზე (სარკის წინ) და გამხსნელის ქილას თავი ავხადე. ვაიი რატომ არ გამისკდა იმ მომენტში მიწა და არ ჩამიტანა?

გამხსნელის ქილაში დაგროვებული უცნობი (ჩემთვის) აირები ამ გამხსნელთან ერთად პირდაპირ სახეში და გახელილ ცხვირპირში შემომეფრქვა.

აი გამწარება ამას ქვია თუ ჰქვია, უკან მომრჩა კანამძვრალი ხელიც და დილის თავგადასავალიც. ავღრიალდი და გავიქეცი აბაზანაში . ალბათ ასე 15 წუთი გამდინარე წყალს ვიყავი შეშვერილი, ხან პირღია, ხან თვალებდაყვლეპილი, ბოლოს როგორც იქნა წვამ და უსიამოვნო გემომ პირში იკლო , ხოდა დავბრუნდი სარკესთან.

ხასიათი გამიფუჭდა , ხატვა გადავიფიქრე (თუმცა დამცავი სათვალე მეგდო უჯრაში, რომელიც თავის დროზე არ ვიხმარე და შემდეგ განწყობა აღარ მქონდა). ცოტა ხანი ვიჯექი კომპიუტერთან უაზროდ ,შემდეგ კი ჩემში ისევ იმ მოუსვენრობამ გაიღვიძა , რომლითაც დილით მე თვითონ გავიღვიძე.

დიდი ხანი ვიწრიალე ოთახში, ხან კედლებს ვუყურე, ხან უჯრაში ვიქექე, ხან ბლოკნოტები ვაწიალე წინ და უკან , ბოლოს კი ჩემი ყურადღება ჩემმა პინ ბორდმა (საჭიკარტე დაფამ ) მიიპყრო.

დიდი ხნია კედელზე მაქვს მიყუდებული და ვიფიქრე დროა უკვე რომელიმე კედელზე ჩამოვკიდო, რომ უფრო აქტიურად მოხმარებადი გახდეს მეთქი.

ისევ დიდი ხანი არ მიფიქრია, ჩავირბინე მამაჩემის სახელოსნოში, მოვიძიე საჭირო ზომის ლურსმანი, საშუალო ჩაქუჩი და ბედნიერი ამოვედი უკან. კედელი კომპიუტერის გევრდით მოვზომე, ისე რომ ხელი არ შეეშალა დაფას არც შუქის ანთებაში , არც ფანჯრის გაღებაში და მოვემზადე კედლის განსაგმირად.

ჩაქუჩის პირველივე მოქნევა სავალალო აღმოჩნდა და პირდაპირ ცერა თითში ვიტკიცე. ლურსმანი გამივარდა , ჩაქუჩი ტელეფონს დაეცა და მე კიდევ ისევ უწმაწური სიტყვებისა და გაურკვეველი ყმუილის კორიანტელი დავაყენე. კიდევ კარგი ტკვილმა მალე გაიარა და ისევ საქმეს მივუბრუნდი, ამ დღეს ისედაც ბევრ რამეს დავანებე თავი ბოლომდე მიუყვანლად და გადავწყვიტე ეს ამბავი მაინც ”მომეშორებინა” , თუმცა გაგიგონიათ – კოვზი ისევ ნაცარში ჩამივარდა და ისევ თავი დავიზიანე.

აი რა ვქენი : მეორე ჯერზე ლურსმანს ხელი იმაზე ქვემოთ მოვკიდე ვიდრე წინა ცდაზე, ხელი კედელს კარგად მივაბჯინე და ჩაქუჩი მოვიღერე, რა მინდოდა ასე დაუნანებლად რომ მოვიქნიე არ ვიცი , მაგრამ ფაქტია ლურსმანნმა კედლის მაგივრად ჩემს თითზე კანი და ცოტაც ხორცი გახვრიტა , შემდეგ კი - გაჩერდა.

აი ამ დროს უნდა გენახათ თქვენ დიადი მორბენალი. ალბათ ასე 100 მეტრ ჩქარ სირბილში მსოფლიო პირველობას მოვიგებდი ისეთი ტემპით მივრბოდი ჩემი ოთახიდან სამზარეულოში, რომ იოდი და ბამბა მეპოვნა.

როგორც კი თითს მოვუარე ექსპერიმენტებს თავი დავანებე და საბოლოოდ შევეშვი იმ დღეს რამე საინტერესოს კეთებას, ამ დროს უკვე მოშიებულიც ვიყავი და სამზარეულოში მაცივარს ვეძგერე…

თუმცა ისიც ხომ გაგიგონიათ - გაჭირვებულ კაცს ქვა აღმართში მიეწევაო? ბევრს არ გავაგრძელებ და უბრალოდ გეტყვით – ამ დღეს მაჯაც დავიწვი ცხელი ტაფის დახმარებით.

ხოდა სულ ეს იყო რაც მინდოდა მომეყოლა , არავის გისურვებთ ასეთ უკუღმართ დღეებს ცხოვრებაში, ეს მართლაც მტკივნეულია!

თავადიშვილებო რიგში მოეეეწყვეთ!

2011-06-08T19:03:00.006+04:00

ბატონყმობა საქართველოში XVII საუკუნეში გადავარდა (თუ არ მეშლება), თავად-აზნაურების ფული თუ დიდებაც ჩაბარდა წარსულს, მაგრამ მე მიკვირს ჩვენს საუკუნეშიც კი როგორ შემორჩნენ ისეთები ,რომლებსაც ჰგონიათ რომ მათი გვარი(წარმომავლობა) ჯერ კიდევ რაღაცას ნიშნავს და მათ საზოგადოებაში რაიმე უპირატესობას ანიჭებს .

დღესდღეობით ამილახვარი მხოლოდ წარმომავლობას თუ განსაზღვრავს და ბაგრატიონის გაგონებაზე თვალწინ მამულები და ყმების რაოდენობა აღარ წარმოგვიდგება.

თუმცაღა დღევანდელობაში ჯერ კიდევ არსებობენ ადამიანები , რომლებიც თვლიან რომ მათი ოჯახი და გვარიშვილობა მაინც განსაკუთრებულია და ვინმე ”გლეხური” წარმომავლობის გვარის ადამიანს ზემოდან უნდა დაჰყურებდნენ, რომ მათი ოჯახის წევრი ასეთს თავს არ უნდა უყადრებდეს , ხოლო მათთან ურთიერთობაზე ფიქრი კი საერთოდ სასაცილოდ არ ჰყოფნით.

დიახ ძვირფასებო, სასაცილოა სატირალი რომ არ იყოს. სულ ახლახანს შევხვდი ერთ ასეთ ოჯახს შემთხვევით. ამ ოჯახის წევრები თავს ცისფერსისხლიანებად თვლიან, დღემუდამ იმას მოსთქვავენ თუ როგორ იცვლება ხალხი და როგორ იკავებენ სიმაღლეებს ”გლეხუჭები”, როგორ ხელმოკლედ ცხოვრობენ ისინი – მაშინ როდესაც მათი მამა-პაპა აზრიალებდა ქვეყანას და ოქროსა თუ ვერცხლს ქარს ატანდა უპრობლემოდ.

ნუთუ თქვენ არასოდეს შესწრებიხართ მომენტს როდესაც მშობლები შვილებს გულისსწორს მხოლოდ გვარიშვილობისა თუ წარმომავლობის გამო უწუნებენ? მხოლოდ ამ ნიშნით განსაზღვრავენ, რომ ისინი ერთმანეთისათვის შეუფერებლები არიან?

ვწუხვარ რომ ერის არც ისე პატარა ნაწილი დეგრადირებს, რომ ხალხი მისტირის წარსულს - რომელიც ისეთი ღირშესანიშნავიც არ ყოფილა როგორიც მათ წარმოუდგენიათ და ჰგონიათ. დასანანია რომ ვიღაცეები ჯერ კიდევ არაფრისმთქმელი მახსიათებლებით აკეთებენ ადამიანის შეფასებას და არა მათი ღირსებების მიხედვით.

ყმუილი სავსე მთვარეობისას

2011-06-04T19:42:00.001+04:00

”ძალიან ემოციური ხარ”ო – მითხრეს სულ რამოდენიმე ხნის წინად და ალბათ უნდა დავეთანხმო ამ მოსაზრებას,, რადგან ჩემთვის ყველაფერი იწყება და მთავრდება ემოციით. ყველაფერი რაც ჩემში რაიმე სახის შეგრძნებას იწვევს მამახსოვრდება , დანარჩენისადმი კი გულგრილი და ნეიტრალური ვრჩები, ხოლო ერთ ერთი ”რაღაც” რაც ჩემში უსაზღვრო ემოციებს და ვნებათაღელვას იწვევს - ბუნება და მისი მრავალფეროვანი მოვლენებია.

მე აღმაფრთოვანებს ყველაფერი რაც უსაზღვრო ბედნიერებისა და აღმაფრენის შეგრძნებების გაჩენას უწყობს ხელს.

მიყვარს სავსე მთვარე რომელიც რუხ ღრუბლებში ყვითლად ირეკლება. ამ დროს მესმის მგლების, რომლებიც სავსე მთვარეობისას ამ მოვლენას გულისგანმგმირავი ყმუილით ხვდებიან, მეც მინდება ხოლმე მასეთი რამის გაკეთება.

მიყვარს ზაფხულის წამლეკავი წვიმა, რომელიც უზარმაზარ წვეთებად ეცემა მიწას და სასწაულ სურნელს აყენებს გარშემო, ამ დროს ვგრძნობ რომ კიდევ დიდი ხანი მინდა სიცოცხლე, რათა ბევრჯერ მოვესწრო ასეთ რამეს.

მიყვარს პირველი ფანტელები, ლამაზები მაგრამ სუსტები იმისათვის რომ გარემო დაფარონ, ყველა თავისებურად მშვენიერი და განსხვავებული ფორმის მატარებელი, როდესაც ისინი თმას და ტანსაცმელს მიფარავენ თავი მასეთივე მსუბუქი მგონია (ჩემს შემთხვევაში კი ეს ფრიად შთამბეჭდავი შეგრძნებაა)

მთაც მიყვარს და დილის ნამიც, გრილი ჰაერი და ჩუმი სიო, რომელიც ერთიანობაში რაღაც ყრუ სიმშვიდეს და მყუდროებას ქმნის.

მზის ამოსვლაც უზომოდ მიყვარს, ამ მოვლენის ყურებისას მგონია რომ ყველაფერს შევძლებ და საერთოდაც ძალიან ძლიერი ვარ.

ბუნება ეს იმ ერთ ერთ ბედნიერებათაგანია რომლის გარეშეც თავს ”ცოცხლად” ალბათ ვერასოდეს ვიგრძნობდი, ეს არის ის რის გამოც წელიწადის დროების ცვლილებას ვეგუები (მიუხედავად იმისა რომ ზამთარზე ჭკუა მეკეტება) და მაინც ველოდები მათ ცვლას…

დატკბით იმით რაც ჯერ კიდევ არ განადგურებულა დედამიწაზე და ეცადეთ სულ ცოტათი მაინც მოუფრთხილდეთ იმას რაც ენერგიის უშრეტი წყაროა არსებული მომენტისათვის. (სანამ ადამიანები რამე შემცვლელს მოიგონებენ)

ჩვენისთანა ბედნი – ერი…ჯანდაბისკენ ჰერი - ჰერი

2011-05-31T17:50:00.001+04:00

”ბებია და ბაბუა

ქართველისთვის ტაბუა”

(ც) კოტე ყუბანეიშვილი

უფროს თაობას უკვირს და აწუხებს ისეთი კითხვები როგორიცაა : რატომ არიან ახალგაზრდები ასეთ აგრესიულები? რატომ ინგრევა ამდენი ოჯახი? რატომ არიან ამდენი ნარკომანები? რატომ ბერდება ერი? და კიდევ სხვა მრავალ თემასთან დაკავშირებული კითხვები ჟღერდება… თუმცა არავინ არ დაფიქრებულა მე მგონი ,რომ ახალგაზრდა თაობის ფსიქოლოგიური ტრავმები უმეტესობა მათი(წინამორბედი თაობის) ბრალია.

ჩვენს საზოგადოებაში პრობლემის აღიარება (რომელიც ოჯახს ან ინდივიდს აქვს) დიდ სირთულეს წარმოადგენს, ხოლო ამ პრობლემის რამენაირად გადაწყვეტა, მაგალითად ფსიქოლოგის დახმარებით მაინც - საერთოდ სასწაულს უტოლდება. ადამიანები ვერ აცნობიერებენ იმას , რომ როგორც ბრმა ნაწლავის შეტევისას უნდა მიხვიდე ექიმთან , ისევე უნდა მიხვიდე ექიმთან მაშინ, როდესაც მაგალითად შვილი შენი საკუთრება გგონია და ფიქრობ, რომ როგორც გინდა ისე უნდა გამოიყენო -დამოუკიდებელი, საღად მოაზროვნე , მუშა ინდივიდი.

მშობლების უმეტესობას მე მგონი დღემდე აქვს ის აზრი თავში ჩაბეჭდილი ,რომ ჯობია ბავშვმა ორივე მშობელთან ერთად იცხოვროს, მაგრამ დღენიადაგ სკანდალებს და ისტერიკებს, ცემას და სხვა სახის ძალადობას უყუროს , ვიდრე ის რომ მშობლები კვირაში 3-3 დღე ნახოს და ორივე ლამაზი, ჭკვიანი და კეთილი ეგონოს.

წარმოუდგენელია რატომ ვერ ხვდებიან (ზრდასრული და წესით მოაზროვნე) ადამიანები რომ 2-3 წლის ბავშვის ტვინიც კი უკვე ისრუტავს ყველაფერს დაწყებული – მშობლების დამოკიდებულებისაგან ერთმანეთისადმი და დამთავრებული თავისი ტოლი არსებებისაგან წამოსული იმპულსებით დამთავრებული.

ახლგაზრდა თაობების პრობლემების უმეტესობა არის მათი წინამორბედების ბრალი, ხოლო თუ ისინიც ისეთივე შეუგნებლები იზრდებიან , მაშინ კიდევ უფრო ახალგაზრდა თაობა უფრო მეტად დეგრადირებული და ჩაკეტილი გამოდის, ან ცდილობს გათავისუფლებას არასწორი გზებით – ეს ყველაფერი კი უფრო და უფრო ვნებს მთელს ერს.

ვერაფრით წარმომიდგენია რომ თაობა რომელიც 17-18 წლის ასაკში გაგრაში საჭყუმპალაოდ დადიოდა დღეს თავის 17 წლის შვილებს მონებივით ეპყრობა და თავს იმით იმართლებს , რომ დღევანდელი სიტუაცია მაშინდელს არ ჰგავს და ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა.

არაფრით მჯერა რომ ჩვენი დედები და მამები , რომლებიც თითქოს ასეთ ლაღ და საინტერესო ისტორიებს ყვებიან , ასეთ მონსტრებად გადაიქცნენ და ვერც კი იაზრებენ მარტივ რაღაცას - ცვლილება მათში იმდენად დიდია რომ ეს მათ შვილებზე უარყოფითად ისახება.

იქნებ შემახსენოთ როგორ იქმნება სტერეოტიპები? მენტალიტეტის წვრილმანი დეტალები რომლითაც ყველას თავი გვაქვს გამოჭედილი და ათასი ფსიქოლოგიური წნეხის განხორციელების საშუალება? ნუთუ მათ ახალი თაობები ქმნიან? – არა ხო?

ძალიან რთულია გააცნობიერო რომ გაქვს პრობლემა, მაგაზე რთული მისი ხმამაღლა აღიარებაა ხოლო ამის შემდეგ უკვე მოგვარებას წინ აღარაფერი უდგას , მაგრამ ვაი რომ ვცდებით და გვგონია -

”ჩვენისთანა ბედნიერი

არის განა სადმე ერი?”

(ც) კოტე ყუბანეიშვილი