Friday, May 19, 2017

შავი, მწარე ყავა

მიყვარს.

მიყვარს ისიც რაც მასში მიყვარს და ისიც რაც ჩემში მიყვარს, როცა მასში მიყვარს.

მე მგონი საერთოდ სიყვარულის სიყვარულიდან იწყება ყველა სიყვარული.

ძალიან მძაფრი და ცუნამისებრი განცდაა, ოღონდაც ძალების მოკრება რომ არ სჭირდება ისეთი. სულ მოქცევა აქვს, სულ აზვირთებულია, დასვენება არ სჭირდება.


ხანდახან ქვიშასაც მაყრის, უფრო სწორად ქვიშის ზვინებს სულ ნამცეცებად ისვრის გიჟური აჩქარებით, მაგრამ შემდეგ თვითონვე რეცხავს და აქრობს, თუმცა ალბათ ინახავს და უკან დააბრუნებს.

ყველაჯერ სრულია, თანაც ფერებს იცვლის, ყველაფერს იცვლის, ერთნაირი არასოდესაა, ან როგორ იქნება.

ჭიანჭველასავითაა, რომელსაც არასოდეს სძინავს, თევზივით რომელიც სულ თვალგახელილია, ფრთხილი ვირივით დანაღმულ გზებს რომ იკვლევს უსაფრთხოდ.

ყავის არომატი.
მწარე, შავი ყავის.
დილა.
განთიადისმერე დილა.
ბოლი.


მზიან დღეს ცისარტყელები წვიმის გარეშეც ჩდნება. მთავარია დაინახო.
მხოლოდ ერთი მოქმედება, ერთი სხივიც კმარა, რომ სამყაროსეული სითბო, მყუდროება, სიმშვიდე და სისრულე სულში ჩამეღვაროს.

დასანანია მხოლოდ რომ ყოველთვის არ ჩანს.

Thursday, April 06, 2017

ხელის გაშვერის მანძილზე


ძალიან უცნაურია, რანაირად შემიძლია ვიგრძნო და აღვიქვა.

აი ვზივარ და ვუყურებ მის მოძრაობებს, მიმიკას, თმას, თვალებს... ნებისმერ დეტალს და ვფიქრობ, რომ ყველა ისტორიას, აი აბსოლუტურად ყველას აქვს საფუძვლად ნამდვილი ამბავი.

იმდენად ნამდვილი, მაგრამ იმდენად იშვიათი რომ ყველა ეს ამბავი დროთა განმავლობაში (გნებავთ თაობიდან თაობას) როგორც მოზღაპრო შინაარსის მონათხრობი ისე გადაეცემა და მიეწოდება.

ძალიან სასიამოვნოა იმის ცოდნა რომ ის არსებობს, რომ ის არის, რომ ის ნამდვილია

*.

საოცარი განცდაა როდესაც ისტორიას ქმნი და მარტო არ ხარ, როდესაც შენი ამბები გროვდება და ამ ამბავს მეორე მთხრობელიც ჰყავს...

აბსოლუტური ბედნიერებაა როდესაც პლედის გაყოფა გიხარია...
უცნაური განცდაა როდესაც თქმამდე პასუხს იღებ...

ბედნიერება ნამდვილია როდესაც გაზიარებულია, ხოლო როდესაც სრულად არის გაზიარებული, მაგის სიტყვა არ ვიცი.

*
ჰოდა, ასე ვზივარ ვუყურებ და თავში გეგმებს ვაწყობ, რამდენი რამეა რაც უნდა გავაკეთოთ, დავგეგმოთ, შევასრულოთ, ვნახოთ....
მისი ხელის ყოველი მოძრაობა დაახლოებით ისე მიზიდავს თითქოს ამაზე ჩემი გადარჩენა და სიცოცხლე იყოს დამოკიდებული....

მისი სახის გამომეტყველება ზოგჯერ წამში 27-ჯერ იცვლება, მაგრამ ყოველ ჯერზე აღმაფრთოვანებს.

ზის და ტელეფონში რაღაცას აკეთებს, ძალიან საქმიანად, ძალიან ჩაფიქრებული.
მინდა მივვარდე და ხელი შევუშალო, ჩავეხუტო სულის ამოხდამდე, მოვეფერო სანამ კანი არ გადაუტყავდება და შევისუნთქო სანამ სული არ შემიგუბდება, მაგრამ ამას არ ვაკეთებ....
ეს სურვილი აბსოლუტური ბედნიერების, აღმაფრენის და სიგიჟის განცდაა...

*


თვალებს ვახელ, ღრმად ვისუნთქავ და მუშაობას ვაგრძელებ....
არასოდეს ყოფილა მანძილი ასეთი მოკლე და ასეთი გრძელი, ასეთი ახლო და ასეთი შორი, დრო კიდევ ასეთი ნელი და ზარმაცი...

Tuesday, January 31, 2017

IKIGAI 生き甲斐


ცივი სუსხიანი ჰაერივით შეერიე ჩემს აზრებს, სისხლს, ემოციებს, განცდებს.

მთელს ტანში დამიარა და გამცრა, აბსოლუტურად უკონტროლოდ და აგრესიულად.

ჰორიზონტს მიღმა კიდევ ჰორიზონტია და ასე დაუსრულებლად, ყოველ ჩასუნთქვაზე ახალ უსაზღვრობას ვამჩნევ!

ყველა აკრძალვა, ჩარჩო, წარმოდგენა, შიში, დაბრკოლება, მთელი აბჯარი წკრიალით მემსხვრევა ზედ.

არც ერთ ამოსუნთქვას არაფერს ვატან თან, ყველაფერი მინდა ჩემში დარჩეს, არ მყოფნის და კიდევ მინდა.
არ ვიცი, თუ შეიძლება პირამდე სავსე ჭურჭელში კიდევ რამე ჩაეტიოს, მაგრამ ზუსტად ვიცი რომ მე კიდევ მინდა, კიდევ შემიძლია.

მზის ათინათი, ხაოიანი ხმა, ანარეკლები, ყველა უჯრედი.
თოვს, ისევ...

მღერი, ვისმენ და ყველაზე ჩუმი ემოციებიც კი ისე ღრიალებენ შეიძლება დავყრუვდე.
გეტყვი და მოვისმენ. დავფიქრდები და თავიდან გეტყვი.

სავსე, სრული და მთლიანი.

Wednesday, January 18, 2017

ლურჯის სხივი

ლურჯი სხივის დიდი ნაკადები უხვად რომ გაედინება შენში, რაც მოაქვს აღარაფერი მიაქვს უკან და ყველაფერს შენში ტოვებს.

ზვირთებად მოსული აღმაფრენა და განცდები. 
გამოსუნთქვის მოსწრება ფაქტობრივად შეუძლებელია, სულ შესუნთქული ხარ, სულ აგროვებ და იმდენი გროვდება, რომ დალაგებას ვეღარ ასწრებ.

ლურჯი სხივის უხვი ნაკადები დილაობით კანიდან მავსებს. ვგრძნობ ხისტ და მსუსხავ სურნელს. ვგრძნობ გემოს, ვგრძნობ შეხებას.
როდესაც უფრო ნაკლებად მეტი ხარ და პირიქით. ყოველ ჯერზე როდესაც ამოთქვამ კიდევ ბევრი გრჩება და ეს დაუსრულებელი პროცესია.

მზისსხივისფერი გაელვება, ყოველი გაღიმებისას თმებში ნიავივით მივლის. ყელს გადის, სუნთქვას მიკრავს და შემდეგ სადღაც მზის წნულთან გროვდება. გროვდება და მაწვება შიგნიდან.
არა, გაქცევას არ ლამობს, მხოლოდ თავს მახსენებს უწყვეტად და უტყვად.

როდესაც გრძნობ, როდესაც გადმოგაქვს, როდესაც ესეც ცოტაა,როდესაც სიტყვები არ გახსენდება, როდესაც ყველა შეხება არასაკმარისია, როდესაც შეგიძლია და მაინც ფიქრობ, ფიქრობ და მაინც არ შეგიძლია...

ლურჯის სიუხვე თვალს მჭრის, თითქოს თეთრ თოვლზე ვიდგე მთვარიანი ღამით. ღამით, როდესაც ლურჯი იპარება და მხოლოდ თეთრის რუხი ანარეკლები მრჩება იმისთვის რომ დავალაგო, გავიაზრო, უკეთ მივხვდე, ბევრი ვიფიქრო რომ აღარ ვიფიქრო. 

 წყლისფერი ანარეკლი და მისი სიღრმეები არ მიშვებს, რომ თვალი მოვწყვიტო. გამომცდელი და სითბონარევი ემოციების ნაკადი, სადღაც შენში რომ პასუხებს ეძებს და პოულობს კიდეც, თუმცა ალბათ არეულს, სიტყვებ და ასოებ ამოკლებულს, გადაზელილს და აბდაუბდას.

ყველა ნოტი რომელიც გესმის აბსოლუტურად ბნელი კუნჭულებიდან ამოტანილი განწყობაა, განწყობა, რომელიც უნდა ამოიცნო, შეინახო და შეაგროვო. ყოველი ჟღერადობა განწყობისა და განცდების აბსოლუტური გამოძახილია. ყოველ ჯერზე აფრენილი ნოტი თავისუფლების მომტანი უდიდესი ძალაა.

დათქმულ დროს, დათქმულ ადგილას როდესაც შევხვდებით, მაშინ გვეცოდინება რომ ყველაფერი ისეა როგორც უნდა იყოს.  ლურჯნარევი ყვითელი სითბო ნელა ჩაგვეღვრება და აგვავსებს.

ღიმილნარევი სიჩუმის ხმაური ყურებს როდესაც დამიხშობს და ფეხის გულებში საკუთარ ყველაზე ბნელ ნაწილს ამოვიცნობ, მყარად დავდგები, რომ არსად გამეპაროს და ისევ გონებას არ დაუბრუნდეს, შევძლებ ვთქვა რომ იქ ვარ სადაც უნდა ვიყო დანაკლისის გარეშე, ისე ვარ როგორც უნდა ვიყო და იმას ვაკეთებ რაც მინდა რომ გავაკეთო.

-ჩვენ- ის ბლანტი განწყობაა, რომელიც ყოველთვის ორფერში იქნება შერეული და აუცილებლად ყველა ლურჯი სხივის გამტარი აღმოჩნდება. მხოლოდ სითბო დარჩება, სხივი არაფერს წაიღებს, არაფერს გავატანთ.

დათქმულ დროს, დათქმულ ადგილას, შეუთანხმებლად შეხვედრა ყველაზე დიდი ტალღაა რომელში სუნთქვაც მასწავლე.