Friday, July 24, 2015

213 - XL

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში

4 თებერვალი - ანკორი

წინა ღამით ჰოსტელის მეპატრონეს შევუთანხმდით, ჩვენთვის დაბალ ფასიანი ტუკ-ტუკი ეშოვნა ანკორში წასასვლელად. 
ჩვენი უკანასკნელი გეგმა კამბოჯაში - ვნახოთ მსოფლიო ისტორია, რომელიც ჰოლივუდმაც კი აღიარა და გამოიყენა.

დიახ, ანჯელინა ჯოლის მშვენიერი პერსონაჟი სამარხებს კამბოჯაში დაეძებდა.

დილის 8 საათზე სასწრაფოდ ვჭამეთ, წყალი ვიყიდეთ და ჩავიტვირთეთ ტუკ-ტუკში.
ანკორში შესვლა საოცრად ძვირი სიამოვნებაა. $20 ადამიანზე და ერთი დღით თანაც. საშვზე ლამაზად აკრავენ შენს ფოტოს და უამრავ ჩეკ პოინტზე გამოწმებენ.


ჩვენი გეგმა ანკორის მცირე წრე იყო. უაზარმაზარი ტერიტორიაა და ერთ დღეში ამ ყველაფრის ნახვა ფანტასტიკის ჟანრიდანაა. რუკაზე "მასთ ვიზით" ადგილები მოვნიშნეთ და მძღოლს ცხვირზე ავაფარეთ. მდუმარედ დაგვიქნია თავი და დავიძარით.

რიგი მალე გავიარეთ და საშვებიც მოგვაჩეჩეს. 
ბაკომ სიმწრით გადაიხადა საფასური, მაგრამ მაინც ბედნიერები დავიძარით მთავარი სიამოვნებისკენ.

მართლაც, საოცარი ადგილია, უზარმაზარი შენობები, რომელიც ჯერ კიდევ დგას, თუმცა კი ინგრევა და ამიტომ UNESCO სასწრაფო წესით ახორციელებს დაკონსერვების სამუშაოებს.


არ ვიცი აღვნიშნე თუ არა უკვე, მაგრამ ტურისტები არ მიყვარს. იმდენი ხალხი იყო სუნთქვა არ შეიძლებოდა, ზოგიერთ ადგილას. 
განსაკუთრებით იაპონელი ტურისტების დასახრჩობად ვიწევდი, მაგრამ ბაკომ არ დამანება.

თითოეული ლოკაციის ნახვას 40 წუთიდან 1.5 საათამდე ვუნდებოდით. სიცხეში და ამდენ გზააბნეულ ტურისტში გზის გაკვლევა ფრიად ექსტრემალური გასართობია.

ჩვენი ტუკ-ტუკი ღირშესანიშნაობების შესასვლელებთან ჩრდილში გვიცდიდა და თავს სხვა მძღოლებთან ჭორაობით ირთობდა ხოლმე.


იმდენი სილამაზეები ვნახეთ, რომ არც კი ვიცი როგორ გამოვხატო ემოცია. მართალია, ერთგან დავიკარგეთ კიდეც, მაგრამ რუკის საშუალებით მაინც დავდექით სწორ გზაზე.

უზარმაზარი ისტორია აქვს ანკორს, თუმცა ჩვენ გიდის გარეშე, ბაკოს გზამკვლევით ვეცნობოდით სხვადსხვა ღირშესანიშნაობებს.
 გზადაგზა გვხვდებოდნენ გამყოლები, რომელიც ჯგუფებს ჩვენთვის გასაგებ ენაზე ესაუბრებოდნენ და იმათ ვუგდებდით ყურს.

უცნაური არსებები კი ვართ ადამიანები. ქვების გროვების თვალიერება უზარმაზარ სიამოვნებას რომ გვანჭებს, მაგრამ ფაქტია ძალიან მაგარია და არც კი ვიცი რატომ.


დილის 8 საათზე მისულებმა დანიშნულების უკანასკნელ წერტილს საღამოს 5 საათზე მივაღწიეთ, თუმცა კი ბაკომ კატეგორიეული უარი თქვა მზისჩასვლის მთაზე ფეხით ასვლაზე. სპილოებით ასვლა კი ნამეტანი ძვირი სიამოვნება აღმოჩნდა, თანაც ბაკო მგონი სპილოებს დიდად არც ენდობა, ისე ალმაცერად უყურებდა.

ჩვენმა მძღოლმა მოწიწებით იკითხა - ჰოტელო? ჩვენც თავი დავუქნიეთ და გაქროლდა. 

რაც არ უნდა თქვა, რამდენიც არ უნდა იბოდიალო, რამხელა სიამოვნების მორევმაც არ უნდა ჩაგყლაპოს, საცხოვრებელში მისული ხვდები, რომ უუსაზღვროდ დაიღალე და რაღაცნაირად სევდიანდები კიდეც. 
დრო ცოტაა, სანახავი ბევრი, ემოციების ზღვა და არსებობს საზიზღარი გრძნობა - დაღლა.

ჰოსტელში ცოტა დავისვენეთ და დავიწყეთ ჩალაგება გადახარისხების პროცესი.

ჩვენს იაფფასიან ბილეთებს კამბოჯა - მალაიზია მხოლოდ 20კგ ბარგის გატანის უფლება ჰქონდა, ამიტომაც უნდა გვეთქვა უარი ნივთებზე.


გადავყარეთ წინდები, შარვლები, მაისურები, ტრუსები, ქუდები, ჭურჭლის ნახევარი.
წამლების უდიდესი ნაწილი ჰოსტელის მეპატრონე გოგოს დავუტოვეთ.

ვახშამი მივირთვით და ისევ მოვითხოვეთ ტუკ-ტუკი დილისთვის.
საღამოს ცოტა ვიბოდიალეთ და კამბოჯას დავემშვიდობეთ ფაქტიურად.

ხვალ უკვე ახალ ქვეყანაში დავდგამთ ფეხსთქო ვთქვით და დავწექით დასაძინებლად.


Sunday, July 12, 2015

213 - XXXIX

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში


3 თებერვალი -  ველოსიპედი

დილიდან, ბაკომ ინტერნეტში ნაყიდი ბილეთები, კამბოჯა-მალაიზია გადაცვალა. მართალია ცოტა ფულის დამატება მოგვიწია, მაგრამ ეგ არაფერი. 

შემდეგ, ბაკომ ჭამა ერთი თეფში ცარიელი ბრინჯი, რადგან წინა დღით რაღაცამ მოწამლა და გასკდა რწყევით, გადავწყვიტეთ არ გაგვერისკა. მე მხოლოდ ყავა მივირთვი, ამ ბოლო დროს ამას ხშირად ვაკეთებ, რაც ძალიან უცნაურია - ყავა არ მიყვარს.

დადგა ჩვენი მორიგი გეგმის განხორციელების ჯერი - ეს ველოსიპედს შეეხებოდა.
ჰო ისე აღმოჩნდა, რომ არც მე და არც ბაკომ ველოსიპედის ტარება არ ვიცოდით, ჩვენს ჰოსტელში კი ბედად ერთ დოლარად მთელი დღით ქირავდებოდა ველოსიპედები.

ძალიან დიდი ხანი ვარჩიეთ რომელი გვინდოდა, ისეთი უნდა ყოფილიყო, რომ ბაკოსთვის დაბალი არ აღმოჩენილიყო, ჩემთვის კი მაღალი. 
როგორც იქნა ერთი მშვენიერი მწვანე ეგზემპლარი შევარჩიეთ და გამოვაგორეთ ჭიშკრიდან. 
გზაზე ვარჯიში და სწავლა გამორიცხული ამბავი იყო, უეჭველი რამე დაგვჭყლეტდა, ამიტომ ცოტა ბოდიალის მერე, ჰოსტელთან არსებული ქვიშიანი, შემაღლებული ადგილი მოვნახეთ და იმაზე დავიწყეთ ვარჯიში (ჰო ვიცი, ქვიშა და ფხვიერი მიწა ცუდი ვერსიაა მაგრამ სხვა არჩევანი არ იყო)

თავიდან ბაკომ სცადა, არ გამოუვიდა, შემდეგ კიდევ სცადა, კიდევ და კიდევ და ბოლოს მშვიდად გაიარ - გამოიარა. ახლა მოხვევის ამბავი იყო. თავიდან კინაღამ გზაზე გადავარდა, შემდეგ იქ მდგომ ერთადერთ მანქანას მიასკდა, ბოლოს როგორც იქნა ორივე მხარეს მოხვევა გამოუვიდა.


დადგა ჩემი ჯერი, თავიდან ძალიან გაუბედავად დავადგი პედალს ფეხი და იმ წამსვე წამაყირავა, მაგრამ ბედად ფეხზე დავრჩი. შემდეგ ცოტა უფრო თამამად ვცადე და გამოვიდა. გავგორდი და გამოვგორდი, მაგრამ მარჯვენა მხარეს მოხვევა ვერაფრით ვერ დავამუღამე.

რომ დავიღალე და დამცხა ბაკოს ვუთხარი ახლა პრაქტიკა გჭირდება (თუ ანკორის სანახავად ველოსიპედით ვაპირებდით წასვლას, აუცილებლად ტრასაზე სიარული უნდა დაგვემუღამებინა) წადი დონატები და წყალი მოიტანე მეთქი. ბაკომ ერთი შემომხედა, მაგრამ შემდეგ გაბედა და გაქროლდა.

დაახლოებით ნახევარი საათი ველოდე (არადა, მაგდენი ფეხით არ უნდოდა გზას) და ბოლოს ავნერვიულდი, იქნება რამემ დაჭყლიტა და ვერც გავიგებ მეთქი, ის ის იყო უნდა გავდგომოდი გზას, რომ გამოჩნდა - დაღლილი, დაქანცული და დასტრესილი.

ჯერ ხო კალათი არ ჰქონდა ველოსიპედს და ხელში ჩაბღუჯული  მოიტანა ყველაფერი, მერეც დიდი ტრასა (მთავარი გზა) უნდა გადაეკვეთა და ჩამოსულა, ხელით გადაუყვანია ველოსიპედი და მერე ისევ დამჯდარა ზედ, ასე უკანა გზაზეც.
ძალიან ბევრი ვიცინე ამაზე. მთავარია ბაკომ ქვესთი შეასრულა, თუმცა დაიქანცა საოცრად და განაცხადა ანკორში ველოსპიედით წასვლა წარმოუდგენელი მეჩვენებაო.

გათანგულები დავბრუნდით ჰოსტელში და არაფრის თავი არ გვქონდა, თუმცა მაინც უნდა წავსულიყავით და ფული გამოგვეტანა ბანკომატიდან, სხვანაირად ვერ მოვახერხებთ ანკორის ნახვას და კიდევ რაღაცეების მოგვარებას, ჩვენ ხომ ორ დღეში ფრენა გვაქვს მალაიზისიისკენ.

გვიან საღამოს გავედით და ასე 5 ბანკომატი დავტესტეთ სანამ ფულის აღება შევძელით, საოცარია აზიაში ბანკომატები, ყველაზე დიდი საფრთხე მათაგან მოდის - უფულოდ დარჩენის საფრთხე.

როგორც იქნა გამოვიტანეთ არსებული თანხა, ცოტა წავიცმუცნეთ და დავბრუნდით სახლში.

ყველაფერი გადავალაგეთ და დავახარისხეთ, ჩვენ ხომ ჯამში 20 კილოგრამის ატანა შეგვიძლია თვითმფრინავში, ხოლომარტო  ჩემი ჩანთა 17 კილოგრამია. 

შარვლები, მაისურები, წინდები და ტრუსები, პირსახოცი და კიდევ ათასი რამ გავამზადეთ გადასაყრელად და გასაჩუქებლად, ჩვენ მათ უბრალოდ ვერ ვატარებთ თან. კიდევ გავაკეთეთ სათადარიგო სია, თუ რამეა და გადავაჭარბეთ, რას გადავყრით აეროპორტშივე.

ამის შემდეგ შევძვერით ჩვენს ბადიან საწოლებში და სიცხისა და დაღლილობისგან გავითიშეთ.



Thursday, July 02, 2015

213 - XXXVIII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში

1 თებერვალი - იპოვნე სამსახური

რა თქმა უნდა, ისევ ადრეული დილიდან დავიწყეთ ბოდიალი, ფული მხოლოდ იმაზე გვყოფნის, რომ დილით 40-50 ცენტიანი ადგილობრივი დონატები ვჭამოთ საუზმეზე. 

ეს სადონატე ჩვენი სახლიდან არც ისე შორსაა და წინა დღეებში შევთვალიერეთ. 
შაქრიან - შოკოლადიანი საუზმის შემდეგ (ყავის გარეშე) წავედით Artisans საწარმოში, სადაც უფასო ექსკურსია გველოდებოდა.


ძალიან საინტერესო ადგილი აღმოჩნდა, გავიარეთ სხვადასხვა დარბაზები, სადაც მუშაობდნენ ქვაზე, ხეზე, ფაიფურზე და ნაჭერზე. აქ ძალიან ბევრი ადამიანი ჰყავთ დასაქმებული, რომელსაც შეზღუდული შესაძლებლობები აქვს. 


გასაოცარია, რომ კამბოჯაში ასე მშვენივრად აქვთ აწყობილი ამ ადამიანების დასაქმება, თანაც რასაც ისინი აკეთებენ, შემდეგ შოუ რუმში იყიდება და მშვენივრად ხმარდება მათ კეთილდღეობას.

ძალიან საინტერესო გამოვიდა ექსკურსია, რომელიც ბოლოს შოურუმში დასრულდა. გული მომეწურა ხელნაკეთი მშვენიერობების ნახვისას, რომელსაც ნამდვილად ვერ ვიყიდდი (მიუხედავად იმისა, რომ აბრეშუმის თავსაფარი 3 დოლარი ღირდა, მაინც)


ამ ექსკურსიის შემდეგ ბაკო გაემგზავრა სადღაც, ქალაქგარეთ ტექსტილის საწარმოში, მე კი ისევ ჰოსტელს მივაშურე და ბუნგალოში განვერთხე სკამზე.

დაახლოებით შუადღეზე, ბაკოს ისეთი მშიერი დავხვდი კინაღამ ფეხები მოვაკვნიტე, ამიტომ სასწრაფო წესით გავემართეთ სადილის საშოვნელად. 

ძველი გამოცდილებით, უკვე აღარ ვუფრთხივართ გარე კვების ობიექტებს (მიუხედავად რამდენიმე მარცხისა და ფაღარათისა) ასე რომ ჰოსტელთან მდებარე პატარა "კაფეში" მივირთვით სადილად ბრინჯი და ჩვენი მისიის - სამსახურის პოვნის- შესასრულებლად დავიძარით ცენტრისკენ.

მოგეხსენებათ თაკარა მზე და გულისგამაწვრილებელი მეტუკტუკეები ჩვენი ყოველდღიურობის განუყრელი ნაწილია.

პირველად იმ დაწესებულებებს მივადექით სადაც ვიცოდით, რომ არაადგილობრივი ხელმძღვანელობა ჰყავდა, იმედი გვქონდა მათ არ შეეშინდებოდათ უცხოელების აყვანა დროებით სამუშაოზე. 

შევცდით.

შემდეგ, ვცადეთ ადგილები სადაც ბევრი ტურისტი დადის და სხვადასხვა ენაზე კომუნიკაციაა საჭირო, მაინც ვერაფერი.  კამბოჯაში უფრთხიან უცხოელების აყვანას სამუშაოდ, თანაც დროებით სამუშაოზე (რომელიც რამდენიმე კვირას ან თვეს გულისხმობს)

ძალიან გულდაწყვეტილები დავბრუნდით ჰოსტელში, ფული მართლაც ძალიან ჩქარა ქრება, ჩვენ კი ჰოსტელის ფულიც უნდა ვიხადოთ, ვჭამოთ კიდეც და ანკორიც ხომ უნდა ვნახოთ, რომელიც ცეცხლის ფასი ღირს.

საღამო საკმაოდ სევდიანად გავატარეთ და ადრე დავიძინეთ, სიცხეში ქალაქის მასშტაბით ბოდიალი საკმაოდ ძნელია. იმდენ წყალს ვსვამთ, ალბათ ერთ საკაიფო ტბას დიდი ხნის წინ გავავსებდით.

2 თებერვალი - გადაწყვეტილება მიღებულია

ამ დღის გეგმაც არ იყო წინასგან განსხვავებული, ჩამოვუარეთ სასტუმროებსა და ჰოსტელებს, ნებისმიერი საქმე გვაწყობდა, რომელსაც ვინმე მაინც შემოგვთავაზებდა, თანაც ჰოსტელში და ბარში მუშაობის გამოცდილება უკვე გვაქვს ტაილანდიდან, მაგრამ რად გინდა.

ყველა სამუშაო, რომელიც გამოკრული იყო ინგლისურად მაინც ადგილობრივებისთვის იყო განკუთვნილი, რაც უცნაურია - რატომ წერენ განცხადებას ინგლისურად თუ ადგილობრივი უნდათ დამლაგებლად.


ბაკო ძალიან გაბრაზებული დაიარებოდა და ფაქტიურად მზად იყო ყველასთან ეჩხუბა.
ამ მოგზაურობისას მგონი როლები და ხასიათები გავცვალეთ. წარმოუდგენელი რამეები გვემართება, ერთმანეთს ვერ ვცნობთ და გაოცებულები ვუყურებთ ხოლმე.

სადილისთვის ისევ ჰოსტელში დავბრუდნით და ცხვირჩამოშვებულები დავესვენეთ ბუნგალოში.

ვჭამეთ თუ არა ბაკოს უცნაურად გაუნათდა თვალები. გეტყვით რომ კამბოჯიდან მალაიზიაში გადასაფრენი ბილეთები ჯერ კიდევ ტაილანდში ყოფნისას ვიყიდეთ, თანაც საზიარო ბარგით რომლის ჯამური წონა 20 კილოგრამს არ უნდა აჭარბებდეს.

ხოდა ბაკომ შვა იდეა - ჩვენ ფული გვიმთავრდება, მოდი ბილეთები გადავცვალოთ და უფრო ადრე გავფრინდეთ მალაიზიაში ვიდრე ვგეგმავდითო, ამას ისიც მოჰყვა რომ ვაღიარეთ დაღლა, ვაღიარეთ რომ გეგმას ვერ მივყვებით, მაგრამ მაინც ძალიან ამაყები ვართ საკუთარი თავით.

მართალია რაღაცეებზე მოგვიწევს უარის თქმა, მაგრამ მაგაზე გულს არ ვიწყვეტთ, თანაც მივიღეთ გადაწყვეტილება რომ არავის ვეტყვით გეგმის ცვლილების შესახებ.

ერთი პრობლემაა მხოლოდ, ფული. ფული რომელიც არ არის საკმარისი.

გადავწყვიტეთ, რომ ოჯახებს და მეგობრებს დავეკონტაქტოთ და ცოტა ფული მოვიმათხოვროთ, თორემ უეჭველი სადმე გავეჭედებით და მერე მოგვიწევს ტრეფიკინგის მსხვერპლობა.