Saturday, March 28, 2015

213- XXXIV

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში

26 იანვარი - Savannaket, Srsly?

პაქსან-ში ისევ უამრავი ბოდიალი დაგვჭირდა სანამ მთავარ მაგისტრალზე გამოვედით და დავიწყეთ ავტობუსის ლოდინი (პაქსანის სადგურიდან ავტობუსები მხოლოდ ვიენტიენში და ახლომდებარე ყრუ სოფლებში დადიოდა)



 1 ავტობუსი მოვიდა გატენილი და 75 000 კიპი გვითხრა სავანაკეტამდე, თანაც ფეხზე უნდა ვმდგარიყავით 5 საათი, ან რიგებს შორის ტაბურეტზე გვეყანყალა.
ასეთი 3 ავტობუსი გავუშვით და ბოლოს მივხვდით, რომ პაქსანიდან გაღწევის სხვა შანსი არ გვქონდა.

შუადღეგადაცილებულზე როგორც იქნა ერთ ავტობუსში ავედით და რიგებს შორის ჩადგმულ ტაბურეტებზე მოვთავსდით, უფრო სწორად ჩამოვეკონწიალეთ ტრაკებით.

5 საათი არც ისე კარგ გზაზე, არამყარ ტაბურეტზე ჯომა - მოკლედ ასეთია ლაოსური მოგზაურობა.


სადღაც 2.5 საათში ადგილები გათავისუფლდა და ცოტა უკეთ მოვკალათდით.

საკმაოდ გვიან საღამოს სავანაკეტში ჩამოგვსვა ავტობუსმა. ამჯრად კარგი რუკით შეიარაღებულებმა ტუკ-ტუკზე უარი ვთქვით და ფეხით შევუყევით ქუჩებს. მთელი ქალაქი სავსეა ავი, დამპალი ძაღლებით, რომლებიც მოგსდევენ, გიყეფენ, გიღრენენ და მოკლედ კბენაზეც არ იხევენ უკან.

დაახლოებით 1.5 საათი ვიბოდიალეთ (ქალაქი რატომ ქვია არ ვიცი) სავანაკეტში და ძლივს ვიპოვნეთ პატარა სორო, სადაც დავცხოვრდით.
2 დღე დარჩენა გადავწყვიტეთ. აქ სანახავი არ არის საერთოდ არაფერი, საერთოდ.


27 იანვარი - ხვრელი

გორაობა და ძლივს გაღვიძება იყო დილის მადლი.

ავდექით, ჩავედით მეკონგის პირას. საოარ სიცხეში მოვძებნეთ ტურისტული საინფორმაციო ცენტრი, რომელიც რაღაც შეხვედრის გამო დაკეტილი დაგვხვდა. გზად ვნახეთ კათოლიკური ეკლესია და დავბრუნდით ჩვენს სოროში.


არაფერი აქ არ ხდება. ჩანჩქერიც კი, რომელიც სანახავია, ქალაქიდან მაგრად შორს არის. მოკლედ გადაწყვეტილია - მივდივართ პაქსეში და ვაჯვამთ ლაოსიდან კამბოჯაში.
ამ ქვეყანაში ყოფნით ვერ ვიკაიფეთ.

ლაოსი არ ასწორებს.

Tuesday, March 24, 2015

213 - XXXIII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში

24 იანვარი - again? Buddha?

საუზმე ისევ გვერგო დილით, თუმცა განსაკუთრებულად გემრიელი არ იყო.
გადავწყვიტეთ ლაოსური ბუდა პარკი გვენახა, რადგან სამხრეთით წასულები უკან აღარ მოვბრუნდებოდით.

ავტობუსის სადგომზე ნომერი 14 ვიპოვნეთ და შევაფრინდით.
25 კილომეტრის გავლას 40 წუთი მოვანდომეთ და ბოლოს ნანატრი ჭიშკარიც გამოჩნდა.
შესასვლელში სამი ბილეთი ავიღეთ - ჩემი, ბაკოსი და ბაკოს ფოტოაპარატის (პროფესიონალური ან ნახევრად პროფესიონალური კამერის გამოსაყენებლად იხდი ფულს შესვლისას)

შევედით და ისეთი რია-რია დაგვხვდა გული შეგვიღონდა. შაბათი დღე იყო და პარკი გატენილი აღმოჩნდა ტურისტებით და ადგილობრივებით. ტაილანდისგან განსხვავებით ლაოსის პარკი მაგრადაა გაპიარებული (აბა ლაოსელის გაკეთებულია და)

დაახლოებით 1.5 საათი დაგვჭირდა სრულად სანახავად და ფოტოების გადასაღებად. შემდეგ კი ისევ ტრასაზე გამოვედით, რომ ავტობუსი დაგვეჭირა.

ავტობუსის მაგივრად მიკროავტობუსი გამოჩნდა, რომელმაც იგივე ფასად წაყვანა შემოგვთავაზა და გავყევით. სულ 4-ნი ვისხედით - ჩვენ, ბერი და ვიღაც ქალი. მთელი გზა ყველა ჩვენსას ვყაყანებდით, შუა გზაში ქალმა პური იყიდა, რომელიც ჩვენც შემოგვთავაზა გულითადად, ბოლოს კი ქალაქის მისადგომებთან რაღაც გადაიფიქრეს, ჩვენ ავტობუსში გადაგვსვეს (ფული არ გამოგვართვეს) და თვითონ სადღაც გადაუხვიეს.
ქალაქში მშვიდობიანად დავბრუნდით და ამ დღეს მხოლოდ ბარგის ჩალაგებაღა გვქონდა გეგმაში.

25 იანვარი - Thaphabath-ის გზას ვერ მიგვასწავლით?

დილით რა თქმა უნდა ადრიანად გამოვედით ჰოსტელიდან და სამხრეთის ავტობუსების გაჩერებას მივაშურეთ. ჩვენს ტურისტულ რუკაზე იყო მშვენიერი ადგილი Thaphabath დატანილი - 2 ჩანჩქერით, გადმოსახედით და ა.შ


ავტოსადგურზე სონგტაუსკენ მიგვითითეს და ის მიდის მანდ მხოლოდო გვითხრეს. ჩავსხედით, ბარგიც დავაბინავეთ და დაიწყო ჩატენვა. 8-10 კაციან სონგტაუში 16 ადამიანი დავთვალე. ჩვენს სამარშრუტოებს ლაოსელების მოხერხებულობის შეშურდებოდათ.

2 საათი ვიჩაქჩაქეთ და მოულოდნელად შუა ტრასაზე (ისევ), რაღაც wat-თან ჩამოგვყარეს - აი მოხვედითო.

თაკარა მზეში რაც მოვახერხეთ უცებ ქუდები მოვიმარჯვეთ და მიმოვიხედეთ. გზის გადაღმა ტურისტული სოფლის აბრა შევნიშნეთ, სადაც ახალზელანდიაც იყო ნახსენები და იმედი გაგვიჩნდა  რამე სარფიანი იქნებათქო.


ამ სიცხეში და უბედურებაში, მტვრიან და ძაღლებიან გზაზე 40 წუთი (ერთ მხარეს) ვიარეთ და მერე მივხვდით - რაღაც ისე არ იყო. Ban Na არ აღმოჩნდა ის რასაც ველოდით.
ინგლისური მთელს სოფელში ერთმა ტიპმა იცოდა და Elephant Tower-ზეც იმას ვკითხეთ (შემდეგ რუკას ჩავხედე და 500 მეტრი 3 კილომეტრს უდრიდა), მაგრამ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდით - ადგილობრივებ არ უნდა ენდო მთლად.

გამოვზოზინდით უკან ტრასაზე (გზაში ფულიც ვიპოვნე ბედად) და ვიკითხეთ სად და რა მანძილზე იყო უახლოესი გესთჰაუსი - პასუხმა დაგვაღონა. 3-5 კილომეტრი იყო უახლოეს დასაძინებლამდე მანძილი.
ცხელ ასფალტზე, თაკარა მზეში, ჩანთებით ბოდიალი არ გვეპიტნავებოდა, ამიტომ ჰიჩჰაიკინგის ცდა გადავწყვიტეთ.

სადღაც 30-40 წუთი უშედეგოდ დგომის შემდეგ დავასკვენით, რომ არ იციან "თითის" მნიშვნელობა. ბოლოს რაღაც ავტობუსი გავაჩერეთ და საერთოდ სხვა ქალაქში Paxan-ში ჩავყევით.

თუ გგონიათ რომ კარგი ვქენით ძალიან ცდებით.
მთელს პაქსანში (პატარა დასახლება არაა ნამდვილად) მხოლოდ 2 გესთჰაუსია, ერთმანეთისაგან რამდენიმე კილომეტრის დაშორებით.


ტრასაზე დაახლოებით 7 კილომეტრი ვიარეთ სანამ სასურველ საცხოვრებელს მივაღწიეთ. დიდ ეზოიან საყვარელ გესტჰაუსში მასპინძლებმა სულ 5-6 სიტყვა იცოდნენ ინგლისურად, თუმცა ოთახის დაქირავებისთვის საკმარისი აღმოჩნდა.

ვახშმად შვრიის ფაფა და ხილი მივირთვით, რომელიც იქვე ოთახში დავამზადეთ თვითონ და მეორე დილით უკეთეს ადგილას მოხვედრის იმედით დავიძინეთ.

პ.ს Laos sucks

Thursday, March 12, 2015

213 - XXXII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

22 იანვარი -  გამოქვაბული სად არის?

დილას ავიზლაზნეთ, მიუხედავად იმისა, რომ დილიდან ვეხვეწებოდი ბაკოს იქნებ არ გვინდა ეს გამოქვაბულითქო. ვჭამეთ სენდვიჩები, რომელიც ნუდლების ფონზე აბსოლუტური გემრიელობა აღმოჩნდა. 

გავიყეყეთ და გამოქვაბულის გზას დავადექით. პირველად ნიშნულზე ეწერა 2 კმ, შემდეგზე ისევ 2კმ, ბოლოს კი 3კმ. ჯამში ალბათ მასეც ვიარეთ 6-8 კმ. ბოლო კი ცოტა უცნაური აღმოჩნდა, მაგრამ მაინც მივყევით და ტყის პირას კლდოვან ნაპირზე დაგვხვდა ბიჭი, რომელიც ინგლისურის გარტყმაში არ იყო. 10 000 კიპს ითხოვდა გამოქვაბულში შესვლის საფასურად, თანაც ბილიკი მარცხნივ მიდიოდა, ეს კი დაჟინებით მარჯვნივ გვიშვებდა. 


გავცეცხლდით და საერთოდ გადავიფიქრეთ იმ გამოქვაბულში წასვლა, თანაც ფანრებით უნდა შევსულიყავით და 6კმ-ის რადიუსში მხოლოდ ეს უცნაური მაჩეტეიანი ბიჭი მოძრაობდა.

მოკლედ, პერსპექტივა არ მოგვეწონა და უკან დავბრუნდით. გზად შევხვდით ბლუ ლაგუნის გადასახვევს, რომელიც იუწყებოდა რომ ლაგუნამდე 12 კილომეტრიაო. ტუკ-ტუკმა 100 000 კიპი მოგვთხოვა წაყვანაში და ესეც გადავიფიქრეთ, თანაც ბლანტ, მღვრიე წყალში ბანაობა რაღაც არ გვეპიტნავა.
ამის შემდეგ ისევ დავუგდეთ ყური სიზარმაცეს და საწოლში შევგორდით.


ჯერ ერთი ვან ვიენი ფართო სოფელია, მეორეც ლაოსში თუ რამე ტრანსპორტი არ იქირავე (ტუკ-ტუკი ან მოპედი) ვერაფერს ნახავ, ყვლაფერი ტყეებშია მიმოფანტული და სტაბილურად არაფერი დადის იქამდე.
ამიტომაც სევდიანად დავიკიდეთ ყველაფერი და სინდისდამშვიდებულებმა დავიძინეთ საღამოს 8 საათზე.

23 იანვარი - Back To Black, ტფუ ვიენტიენ

საუზმის შემდეგ ცენტრალურ ავტოსადგომს მივაშურეთ, მაგრამ ნურას უკაცრავადო. ჯერ ერთი აქედან არაფერი მიდის BOKEO-სკენო და დანარჩენის სამყოფი ინგლისური ჩვენ არ ვიცითო.
გაავებულები დავედით ისევ ვან ვიენის ცენტრში და რომელიღაც ტურისტულში ვიეტინის ავტობუსის ბილეთი იმაზე იაფად ვიყიდეთ ვიდრე სადგურში ღირდა (რაც ძაალიან უცნაურია)


3 საათი ველოდეთ და ბოლოს მიგვიყვანეს ავტობუსის გაჩერებაზე. ავტობუსმა 1 საათი დააგვიანა, პირველ ავტობუსში ადგილი ყველას არ ეყო, არადა ბილეთი ყველას ჰქონდა. შემდეგ მალევე მოვიდა მეორე ავტობუსი და იმაში ავეტენეთ დანარჩენები.
ისევ 3 საათი ვიჯაყჯაყეთ და გვიან საღამოს ჩავედით ვიენტინში. 
ისევ ნაცნობ ქუჩას მივაშურეთ და რაღაც უცნობი ჰოსტელი ვიპოვნეთ. 2 ღამით დარჩენა გადავწყვიტეთ.


დავყარეთ ბარგი და საჭმელად გამოვედით, ამ დროს ნაცნობი ესტონელი ბიჭი და 2-ც უნცობი გოგო-ბიჭი შეგვხვდნენ და შემოგვიერთდნენ.
რაღაც ჩინური რესტორანი ვიპოვნეთ და ვივახშმეთ სიცილ - ხარხარით.
სახლთან კეთილი სურვილებით დავიშალეთ და დასაძინებლად ომახიანად გავეშურეთ.


Wednesday, March 11, 2015

213 - XXXI

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

 20 იანვარი - ვიენტინი

დილით სასტუმროში (ჰოსტელში) საუზმე გვერგო, დავნაყრდით და ქალაქში გავედით.
პირველი Wat Sisaket-თან მივედით, რომელიც დაკეტილი დაგვხვდა. გავეშურეთ ტრიუმფალური თაღის სანახავად.
ლაოსი ფრანგული აზიაა, იმდენი ხანი იყვნენ კოლონია, რომ ყველაფერს ფრანგული წარწერები აქვს და ქუჩასაც Rue - აწერია.
ტრიუმფალური თაღი ლამაზი აღმოჩნდა, გარშემო საყვარელი სკვერით. უკანა გზაზე ტურისტულ საინფორმაციოში შევიარეთ, ავიღეთ რუკები, ბუკლეტები და კითხვებზე პასუხები, შემდეგ ლაოსური Spring Roll და ტაფამწვარიც გავსინჯეთ და დავბრუნით უკან ჰოსტელში.


ბაკო ოთახში გაშპა, მე კი ლობიში შევრჩი. პოლონელი ბიჭი (სახელად კამილი) დამაცხრა თავზე და ჩემს სვირინგებზე რაღაცეებს მეკითხებოდა. როგორც აღმოჩნდა თვითონაც tattoo მასტერია და ახლა მხოლოდ ბამბუკით მუშაობს, კიდევ ფილმს იღებს და დიჯირიდუებს აკეთებს. ერთი თავისი თან დააქვს და უკრავს კიდეც.
ძალიან ბევრი ვისაუბრეთ, შემდეგ დიჯირიდუზე უკრავდა, ბოლოს კი ვუყურე როგორ გაუკეთა ერთ ბიჭს სვირინგი ლობიში.

ძალიან გავხალისდი, ამ დროს ინდრეკიც (ესტონელი ბიჭი) გამოჩნდა და შემოგვიერთდა.
ბევრი ვისაუბრეთ და საინტერესო ამოცდილებები გამიზიარა, ბოლოს კი ჩემი პასპორტი რომ ნახა "You are real Estonian Girl"-ო და სიცილისაგან გავიგუდე.

დასაძინებლად ფრიად გვიან ავედი, ბაკო მძინარე დამხვდა და ამიტომ საღამოს შთაბეჭდილებების გაუზიარებლად დავიძინე.


21 იანვარი - Vang Vieng 
დილით წავედით ცენტრალურ ავტოსადგურზე, საიდანაც წავედით ჩრდილოეთ ავტოსადგურზე, საიდანაც წავედით ვან ვიენში (ჯანდაბა ამათ, საოცრად ჩახლართული სისტემაა)

აქ ერთი სადგური არაა, 4-ია ჩრდილოეთი, სამხრეთი, აღმოსავლეთი და დასავლეთი. მოკლედ, ქვეყნის რომელ მხარესაც გინდა მოხვედრა იმ სადგურზე უნდა წახვიდე. ასეა არა მხოლოდ დედაქალაქში, არამედ სხვა დიდ ქალაქებშიც.

ჩრდილოეთ ავტოსადგურზე ბოლო ორი (გადმოსაშლელი) სკამი დავიკავეთ მინი ავტობუსში და დავიძარით.
3 საათი მოკუნტულს და გვერდზე გადახრილს რაღაცნაირად მეძინა შიგადაშიგ, სანამ მიკროავტობუსი გრუნტის გზაზე არეკილი მიქროდა.

გზაზე ერთ-ერთ გაჩერებაზე მინიავტობუსს მოაწყდნენ გამყიდველი ქალები და ათას რამეს გვთავაზობდნენ.
ბაკო შესასვლელთან იჯდა ზუსტად და ამ ქალებიდან ერთმა ჯოხზე აცმული მშვენიერი, დაბრაწული ვირთხები შემოყო ავტობუსში, რომ ყველასთვის ეჩვენებინა საქონელი, ბაკოს კი კინაღამ გული წაუვიდა.
სახე შეატრიალა და მე მეხვეწებოდა უთხარი გაწიოსო, არადა ეს ქალი ისე ცდილობდა ბაკოსთვის ეს ვირთხუნიები შეესაღებინა, თუმცა არაფერი გამოუვიდა.


ვან ვიენის ცენტრში ჩამოვეყარეთ და პირველივე გესთ ჰაუსში შევაჭერით. ოთახი იყო სანაქებო, ფასსაც არაუშავდა და დავრჩით 2 ღამით.

იმ საღამოს რა თქმა უნდა ჩვენი სიზარმაცე ვკვებეთ და არ გავნძრეულვართ. წავივახშმეთ და დავიძინეთ..
ლაოსში რთულია ცოტა, რაღაც ფართი ქვეყანა უფროა თინეიჯერებისთვის.


Monday, March 09, 2015

213 - XXX

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

18-19 იანვარი - გვიან, მაგრამ კარგად

დილის 7 საათზე გიჟებივით მივქანდით ავტობუსის გაჩერებაზე რომ ნონგ ხაიმდე ავტობუსს გავყოლოდით, მაგრამ ნურას უკაცრავადო. დილის ავტობუსზე ყველა ბილეთი გაყიდული დაგვხვდა.
ალტერნატივა მხოლოდ 14:30 და 19:00 საათიანი ავტობუსებიღა იყო დარჩენილი.
ვიყიდეთ შუადღის ავტობუსის ბილეთი და დავიწყეთ გაჩერების გარშემო ბოდიალი - ჭამა და ინტერნეტი გვჭირდებოდა.

ბედად დიდი Mall იყო იქვე ახლოს რომელშიც აღმოჩნდა ერთადერთი ღია კაფე ნორმალური ფასებით. დავსხედით და დაახლოებით 3-4 საათი გავატარეთ იქ.
ხან ინტერნეტში ძრომიალში, ხან ჭამაში და ხანაც ლაქლაქში.
როგორც იყო მოვიდა წასვლის დრო და მშვენიერ კომფორტულ ავტობუსში წინა სავარძლებზე მოვთავსდით. 
წვენი, ორცხობილა და პლედები დაგვირიგეს რადგან 13 საათი გვიწევდა მზაგრობა. მთელი გზა მთიან და სერპანტინებიან, ჯუნგლებიან გზაზე ვიარეთ, ერთადერთი გაჩერებით სადაც ვერაფერი ვჭამეთ. გზაში ტაილანდურად ვუყურე ჰერკულესს.
არა, კი არ მინდოდა ან მესმოდა, უბრალოდ ეკრანი ისე ახლოს ეკიდა, რომ თვალი ვერაფრით მოვწყვიტე და 3 საათი შტერივით ვუცქერდი აბსოლუტურ იდიოტობას, უცხო ენაზე.


ნორმალურად ძილი ვერც მოვახერხეთ, ღამის 3 საათზე (19 იანვარს უკვე) ჩავედით უდონტანიში, სადაც ავტობუსმა შუა ქალაქში ჩამოგვსხა და იქიდან ტუკტუკმა კიდევ 40 ბატი აგვახია 2 ნაბიჯში წაყვანაში. 
გაჩერებაზე 2 ავტობუსი შევიცვალეთ და აბსოლუტურად გადატენილი ავტობუსით წავედით ნონგ ხაიში.
იქაც დილის 5 საათზე აღმოვჩნდით და 7 საათამდე ბუდა პარკის გახსნას ველოდეთ.
აბსოლუტურად გაავებულები, დაღლილები და უძინრები ალბათ საოცარი სანახავები ვიქნებოდით გაჩერებაზე.


ავიყვანეთ ერთადერთი ქალი მძღოლიანი (და ინლისურად მოლაპარაკე) ტუკტუკი და წავედით. რატომღაც ჩავთვალეთ, რომ პარკი დიდი უნდა ყოფილიყო და ტუკტუკი უკან გავუშვით, 4 საათში მოსვლის პირობით.

პარკის ნახვას 1 საათი მოვანდომეთ, შემდეგ ცოტა ვჭამეთ და პარკში ქვის (მოუხერხებელ) სკამებზეც გვეძინა.


ტუკ-ტუკმა გადაგვაგდო და ამიტომ ტრასაზე ბოდიალმაც მოგვიწია კარგა გვარიანად. როგორღაც მივაღწიეთ ავტოსადგურამდე ისევ, ჩავდექით ბილეთის რიგში (ვიენტინის ავტობუსზე), მაგრამ არ მოგვყიდეს. ვიზა არ გირტყიათ და სხვა მგზავრებს შეაფერხებთო.
წამოვედით უკან გინებით და გავეშურეთ ბანკისკენ, რადგან ლაოსის ვიზის ფულს მხოლოდ დოლარში იღებენ. 


მივედით ბანკში და ფულის გადახურდავება რომ მოვითხოვეთ მოლარემ გვითხრა სტოკში დოლარი საერთოდ არ გვაქვსო, ბანკოკ ბანკს უნდა მიაკითხოთო.
გამოვშტერდით, ბანკი სადაც აწერია Exchange, მაგრამ დოლარი არ არის.

ავიღეთ ჩანთები, დავჯექით ისევ ტუკ-ტუკზე და წავედით ჯერ ბანკში, შემდეგ კი Lao-Thai Friendship Bridge-ზე.
ტაილანდის მხარეს ისევ უაზროდ უყურეს ჩემს პასპორტს (რაღაც ჯადოა რა), მაგრამ ბოლოს გამიშვეს.
შემდეგ ვიყიდეთ ავტოუბსის ბილეთი, 500 მეტრის ფეხით გავლა არ შეიძლებაო და ჩვენც ავეტენეთ.

ავტოუბსით ნეიტრალურ ტერიტორიაზე საცობში ვიდექით 30 წუთი და როგორც იქნა მივაღწიეთ ლაოსის მხარეს. შევავსეთ აპლიკაციები და ჩავდექით მომლოდინეთა რიგებში. მთელს პროცედურას დაახლოებით 20 წუთი დასჭირდა. რა თქმა უნდა ამ დროის განმავლობაში გულისგაწვრილებამდე ბევრი ტუკ-ტუკის და მინიავტობუსების მძღოლ-ოპერატორები მოვიდნენ და სერვისი შემოგვთავაზეს, თუმცა პირველივე ჯერზე არ ვთანხმდებით და ჯერ ვარიანტებს ვარკვევთ ხოლმე, არდაგოიმების ამბავში.

ჩანთა გკიდია, დიდი თვალები გაქვს და მორჩა, ფულის კეთების პონტი ხარ ყველასთვის.

40 წუთი დაგვჭირდა ვიენტიენის ცენტრამდე მისასვლელად სონგტაუთი.
საკმაოდ უცნაურ ადგილას ჩამოგვყარა სონგტაუმ და დავაწექით ფეხით.
ყველა შემხვედრ გესთჰაუსსა და სასტუმროში შევყავით ცხვირი, მაგრამ ან ძვირი იყო და ან ადგილი არ ჰქოდათ,

რთულია მშიერზე და ნამგზავრზე საცხოვრისის ძებნა, მაგრამ სხვა გზა არ გვქონდა, უკვე კარგა გვიანი იყო. სულ ბედად ერთ-ერთ გზაჯვარედინზე ნაცნობი სახელი შევნიშნე (რამდენიმე დღით ადრე booking.comზე ვნახეთ) და ეგრევე მივაჭერით.
Backpacker-ების სპეც ჰოსტელი იყო სადაც Mixed Dorm-ში ადგილი ჰქონდათ და ბევრი არ გვიფიქრია დავრჩით 2 ღამით.


იმავე საღამოს ვერანდაზე ვისხედით, რომ უცებ ზურგიდან გავიგე: 
"Tere, ma nägin oma nime Teataja" და შეცბუნებული შევტრიალდი.
ჩემს წინ გაჩხიკული ესტონელი ბიჭი იდგა და რაღაცას მეუბნებოდა ჩქარ-ჩქარა. მივესალმე და გავაჩერე - ესტონურად ვერ ვლაპარაკობ, სულ 10 სიტყვა ვიცი მეთქი.

გაეცინა და კარგი, კარგი მოგვიანებით შევხვდებითო.
პირველი ესტონელი რომელიც 3 თვის განმავლობაში შემხვდა. ძირითადად ავსტრალიელები, ინგლისელები და გერმანელები დაბოდიალობენ, დანარჩენები ცოტა.

იმ საღამოს მოცელილებმა დავიძინეთ რა თქმა უნდა, თანაც ამ ბოლო დროს სიზარმაცე გვიტევს, დავიღალეთ და სახლიც გვენატრება.

Friday, March 06, 2015

213 - XXIX

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

 17 იანვარი - Same Same Last Episode

დილის 9 საათიდან დავიწყეთ წანწალი. წავედით ყველაზე ცნობილ და ღირშესანიშნავ Wat-ზე (Doisuthep) რაც კი არის  ჩიანგ მაიში. 
გზაში 2 საათი დავხარჯეთ და 2 სონგტაუ გამოვიცვალეთ(სონგტაუ ორჯერ დიდია ტუკტუკზე და დიდ მანძილებზე გადაადგილდება). 


Wat-ის კიბეზე იმდენი ხალხი ირეოდა ფოტოს გადაღებაც კი ჭირდა. აზიელებისთვის შესვლა უფასოა, დანრჩენი ტურისტები კი 100 ბატს იხდიან. ფრიად ლამაზი იყო, თუმცა როგორც ქეროლაინმა თქვა - ერთ Wat-ს რომ ნახავ ჩათვალე 90% ნანახი გაქვსო - ასეცაა.

ამ ტაძარში ბერები ისხდნენ და ლოცავდნენ მომლოცველებს. რიგში ჩვენც შევეტენეთ და წმინდა წყალში ჩაწობილი თეთრი თოკის პატარა ნაჭერი შეგვხვდა თითოეულს, ამ თოკს კიდევ პატარა კვანძიც აქვს. რა თქმა უნდა იქვე გარშემო შესაწირებისთვის გამოყოფილი ადგილებიც იყო სადაც რიტუალის შემდეგ ფულს ტოვებდნენ მომლოცველები.


Wat-იდან ჩამოვედით, ყავა მივირთვით და ქეროლაინის წასვლის მომენტიც დადგა.

მოგზაურობისას კიდევ 2 რამეა აბსოლუტურად საწყენი - კარგ ადამიანებთან დამშვიდობება და მენსტრუაცია.

მოკლედ, ბევრი ჩახუტებებით და მალე შეხვედრის აღთქმით დავემშვიდობეთ ქეროლაინს (ძალიან ძალიან უცებ საოცარი მეგობრობა განვითარდა ჩვენსა და მას შორის. საოცარი ადამიანია რომელთანაც სულ გინდა ისაუბრო და საოცრად მხიარულად გაატარო დრო.) და დავეყარეთ ოთახში ცოტა დასასვენებლად

მოგვიანებით გავედით შაბათის ბაზარში, რომელიც ერთ-ერთი ცენტრალური ქუჩის მთელს გაყოლებაზე იმართება და სრულად მოიცავს მას. 2 საათი ვიბოდიალეთ და დავწყდით, ნახევარიც ვერ გავიარეთ.
ასეთი ბაზრობები მთელს აზიაში ძალიან ხშირია და გავრცელებული, ტურისტებისთვის ყველაფერი ერთ ადგილასაა მოკრებილი - საჭმელი, სასმელი, სუვენირები და ათასი სხვა რამ.


განსაკუთრებული არაფერი გვიყიდია, მხოლოდ რაღაცეები შევსანსლეთ და ისევ სასტუმროში დავბრუნდით. ეს ჩვენი ბოლოს წინა დღე იყო ტაილანდში.

Thursday, March 05, 2015

213 - XXVIII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

15 იანვარი - ჩანჩქერზე

მეორე დილასაც ადრიანად ავდექით და პირველი საბავშვო ბაღში წავედით. იქ დილის მას. შეკრებაზე გავეცანით ბავშვებსა და ყველა მასწავლებელს და შევქანდით ქეროლაინის ოთახში.


პატარებთან ინგლისურის პრაქტიკა ცოტა რთულია ამიტომ ვეთამაშეთ Stick-man Joe და ფრიად სწრაფად გავიდა 4 გაკვეთილი. იქიდან სკოლაში გადავედით. დიდ შესვენებას დავემთხვიეთ. 


სადილობისას ჩვენც იქ დავსხედით სადაც ბავშვები და ჩვენი მაგიდის გარშემო მცირე ჯგლეთა ატყდა. ზოგიერთ სკამზე 2ნიც კი ისხდნენ. ზოგადად ტაილანდელი მასწავლებლები ძალიან მკაცრები და უხასიათოები არიან, ამიტომ უცხოელებთან თავს მეტად ლაღად გრძნობენ ბავშვები, თანაც ყველას უნდოდა თეთრ (დიდთვალება) გოგოებთან ახლოს ყოფნა. ზოგიერთს ეყო სითამამე და რაღაცეები გვკითხეს კიდეც.
2 გაკვეთილი გავატარეთ სკოლაში, შემდეგ სახლში დავყარეთ ზედმეტი რამეები და უდიდესი პაგოდას სანახავად წავედით. 



პაგოდის გარშემო აბსოლუტური სიმშვიდე და სიჩუმე სუფევდა. ჩვენც ცოტა ხნით მის ქვეშ, პირდაპირ ფილებზე დავეყარეთ და მოვდუნდით. შემდეგი ადგილი ნაციონალურ პარკში მდებარე ლამაზი ჩანჩქერი გახლდათ.


ცოტა რთული იყო გრძელ მარშრუტზე საჭესთან ჯდომა, თუმცა თავი გავართვი და სულ რაღაც 40 წუთის გზის შემდეგ მშვენიერ ჩანჩქერთან აღმოვჩნდით.
დამენანა რომ ციოდა და საცურაო კოსტუმებიც არ გვქონდა თან. ის იშვიათი ადგილი გახლდათ, სადაც დიდი სიამოვნებით გავიჭყუმპალავებდი მიუხედავად სიღრმისა და წყლის შიშისა.


უკანა გზაზე მუსიკაც ჩავრთეთ და თავი მართლაც სხვის ისტორიაში მეგონა. ვერაფრით აღვიქვი, რომ ეს ამბავი ჩემს თავს ხდებოდა და მოქმედი პირი ვიღაც სხვა (გამოგონილი პერსონაჟი კი არა) ჩვენ ვიყავით. ძალიან საინტერესოა, როდესაც აბსოლუტურად დაუგეგმავი რაღაცეები ხდება თრიფში, ჩვენს თავს კი სულ ასე ხდება რაც წამოვედით.

16 იანვარი - დილა - ავტობუსი - უძილობა

ისევ დილის 6 საათზე ადგომა, ისევ გზა და მგზავრობა - დავუბრუნდით ჩვეულ ცხოვრებას.
ტრასაზე ჩამოდგომიდან 10 წუთში ჩიანგ მაის ავტობუსიც გამოჩნდა. ქეროლაინს ხელის დაქნევაც არ დასჭირვებია , მძღოლმა ზურგჩანთები შენიშნა თუ არა ეგრევე გააჩერა.
3 საათის განმავლობაში local bus-ით ვიმგზავრეთ, მე კი ნახევარი გზა ზურგჩანთაზე დამხობილს მეძინა.


ჩიანგ მაიში მოხვედრა თავიდან გვქონდა გეგმაში, შემდეგ გადავიფიქრეთ და საბოლოოდ მაინც აღმოვჩნდით იქ. ამ მოგზაურობაში სამყარო თავისთვის წყვეტს რაღაცეებს და ჩვენ უბრალოდ ვნებდებით.
ქალაქი ძალიან ტურისტული და ძალიან "ვესტერნიზებულია". თავიდან საკმაო დრო დავხარჯეთ სასტუმროს პოვნაში, შემდეგ ქეროლაინი წავიდა საიმიგრაციო სამსახურის ოფისში, ჩვენ ცოტა წავუძინეთ.


საღამოს გავედით Night Bazaar-ში, სადაც აუარებელი რაღაცეები იყიდება და ტურისტების ზღვა მოძრაობს. 
მოგზაურობისას გული ხან იმის გამო გვწყდება რომ ფული არ გვაქვს, ხანაც იმის გამო რომ ფული კი გვაქვს , მაგრამ ზურგით ამდენის თრევა ფიზიკურად არ შეგვიძლია. თუმცა რა თქმა უნდა ეს გულისწყვეტა წამიერია ხოლმე.


საღამოს 9 საათზე მისავათებულები დავეყარეთ და სულ, სულ უცებ ჩაგვეძინა, ნუ ან მე ჩამეძინა და დანარჩენებზეც ეგრე მეგონა.