Monday, January 26, 2015

213 - XXVI


13 იანვარი - Freedom

ერთი თვე მართლაც მუხლჩაუხრელი მუშაობის შემდეგ (pizza house-ში, სადაც დღე დილის 7 საათზე იწყებოდა და 10-11 საღამომდე გრძელდებოდა) ისევ განვაგრძეთ გზა, ამჯერადაც გადავუხვიეთ გეგმას და სოფელ ლი-ში აღმოვჩნდით 6 საათი მგზავრობის შემდეგ.

ამ სოფელში ტურისტები თითქმის არ ხვდებიან და ჩვენც, რომ არა Caroline (ადამიანი, რომელიც მუშაობისას გავიცანით და საოცარი ვინმე აღმოჩნდა) ჩვენც არ მოვხვდებოდით.

ავტოსადგურზე კაფეში შევედით და ვაიბერით დავურეკეთ, 30 წუთში ჩვენთან გაჩნდა და მთელი წივილ - კივილიანი შეხვედრის და ცოტა ჭორაობის შემდეგ სახლისაკენ გზას დავადექით.

ძალიან საყვარელ კერძო სახლში ცხოვრობს 2 უზარმაზარ კატასთან ერთად, რომლებსაც ერთს Jesus ქვია და დედალია, ხოლო მეორეს Michael და 9 კგ-ს იწონის.


ცოტა დავისვენეთ და თვალში გამოვიხედეთ, შემდეგ კი Gnocci-ს კეთებას შევუდექით.

ჩვენ რა, ქეროლაინი აკეთებდა და ჩვენ გზადაგზა ხელს ვაშველებდით. ძალიან ბევრი ვიჭორავეთ და ვიცინეთ.

ფილიპინელი, რომელიც ნიუ იორკ სითიში გაიზარდა - ეს არის ქარიზმატული ქეროლაინის მოკლე დახასიათება, მაგარი ხალისიანი ადამიანია მშვენიერი იუმორის გრძნობით და უამრავი ისტორიებით.
ლი-ში მასწავლებლად მუშაობს სკოლასა და ბაღში.

საღამოს კარგად გავიყეყეთ ნიოკებით და ჩვენთვის გამოყოფილ პაწაწუნა ოთახში შევძვერით დასაძინებლად.
გზა გრძელდება, გრძელდება თავგადასავლებიც!

Saturday, January 24, 2015

213 - XXV


31 დეკემბერი - 2015


ახალი წლის შეხვედრა თბილ ქვეყანაში ძალიან უცნაურია.

საერთოდ ვერ გრძნობ რომ დეკემბერია, თანაც დასასრული და რომ მსოფლიოს მეორე ნაწილში მთელი საახალწლო ციებ-ცხელებაა.

ცხელა, არსად არ არის მცირე მინიშნებაც კი რომ 31 დეკემბერი ახლოვდება (ძალიან დიდი მაღაზიებს თუ არ ჩავთვლით სადაც მხოლოდ შესასვლელში კიდია Happy New Year)
ამ დღეს დიდად არც დაგვისვენია. ტაის ვეხმარებოდით და თანაც საახალწლოდ ჩვენ-ჩვენი კერძი გვქონდა მოსამზადებელი.

ბაკომ ჩიზქეიქები შეაცხო, მე კი ბადრიჯანი უნდა მომემზადებინა მაიონეზის სოუსში.

სტუმრებიც იქნებოდნენ საღამოს სუფრასთან და მასპინძლის მეგობრებიც.

მოკლედ აუარებელი საქმე მოვასწარით და შუადღეზე დასაძინებლადაც დავბრუნდით ბუნგალოში, რომ 12 საათამდე როგორმე გაგვექაჩა.


მუშაობას პიცა ჰაუსი 9 საათზე მორჩა, შემდეგ ერთ საათში მაგიდაც გავაწყვეთ და დავსხედით.
ახალი წლის ოჯახისგან შორს შეხვედრა სხვანაირი შეგრძნებაა. ახლებური და ცოტა სევდიანი, თუმცა მაინც კარგი.
2015 წელი სუხოტაიში ტაილანდში 3 საათით ადრე დადგა.
პ.ს მოგზაურობა 2014 წლის მიწურულს შემოდგომაზე დავიწყეთ და თანაც ფაქტიურად გიჟურად და დაუგეგმავად და აი ასე დაგვაცხრა თავს ახალი წელი, რომელშიც ისევ ვაგრძელებთ მოგზაურობას.



(მინდოდა წლის შეჯამება, მაგრამ აზრი არ აქვს!!)
რა თქმა უნდა ამ ყველაფერს აქვს თავისი უუუდიდესი პლუსები და მინუსების გარეშეც ვერ გადავრჩით მინდა გითხრათ, თუმცა აქვე უნდა დავსძინო, რომ ოფისში ჯდომას და ცხოვრების ფლანგვას ნამდვილად ასე მოგზაურობა, წანწალი, სირთულეები და თავგადასავლები მირჩევნია.
ახლა ზუსტად ვიცი, რომ სულით მაწანწალა ვარ და მიუხედავად იმისა, რომ მაქვს სახლი და ვიცი იქ მელიან და რომ მენატრება ეს ადგილი, მაინც საოცრად აღმატებულია წანწალისა და მოგზაურობის შეგრძნება და ცნება ჩემთვის.

Thursday, January 22, 2015

213 - XXIV


8 დეკემბერი - უკან წარსულში

ძველი სუხოტაი ახალი ქალაქიდან 14 კილომეტრშია და ან მოპედი უნდა იქირავო ან ადგილობრივი ავტობუსით წახვიდე, რომელიც სინამდვილეში ტუკ-ტუკია ოღონდ ბევრად დიდი. 15 წუთში ძველი ქალაქის მისადგომებთან ჩამოგვსვა ავტობუსმა.

ბილეთები (მხოლოდ ცენტრალური ნაწილის ნაგებობების სანახავად) ვიყიდეთ და შევედით. (ჯამში სადღაც 3-5 კმ-ზეა გაფანტული შენობა-ნანგრევები, თუმცა ყველას ეზარება ბოდიალი და ველოსიპედებს ქირაობენ) ძალიან ლამაზი პარკია, ტბებით, პალმებით და ლამაზი ნანგრევებით(თუ ასეთი შეძიძლება იყოს). უცნაურია რომ ნაგვის ყუთები აქაც კანტიკუნტად დგას არადა ესეც Unesco მსოფლიო საგანძურის სიაშია. ულამაზესი სვეტები და ბუდას ქანდაკებებია მოფანტული მთელს ტერიტორიაზე.


ტურისტები ბევრი არ იყო, ამიტომ მშვიდად ვიბოდიალეთ და ფოტოებიც გულიანად გადავიღეთ. სახლში დაბრუნებულზე ჩვენს მასპინძლებს ისე სხვათაშორის ვკითხე - ხომ არ იცით უცხოელებისთვის რამე სამუშაო თუა ქალაქში მეთქი. დაინტერესდნენ რისი კეთება გინდათ და შეგიძლიათო. ჩვენც მთელი რიგი რაღაცეები ჩამოვთვალეთ, შემდეგ გვკითხეს ხარჩოს კეთება თუ იცითო.

რა თქმა უნდა ხარჩოს კეთება ადვილი საქმეა მეთქი (ხინკალთან და ჩაქაფულთან შედარებით) მოკლედ ვიფიქრებთ, დავილაპარაკებთ ერთმანეთში და გეტყვითო, იქნებ რამე შემოგთავაზოთ კიდეცო. ამ იდეით და აღტინებით წავედით დასაძინებლად, მანამდე ვისაუბრეთ კიდევაც რა კარგი იქნებოდა გამოვიდეს ეს აბავიო. პ.ს გავსინჯეთ უამრავი street food - Takoyaki, კიდევ ღორისა და ქათმის ნაჭრები ტკბილ სოუსში და კარტოფილის ბრაწულები თხილით და ტკბილი სოუსით.




9,10,11 დეკემბერი
აღმოჩნდა (სასიხარულოდ) რომ სუხოტაიში ცოტა უფრო დიდხანს დავრჩებით ვიდრე ვგეგმავდით. მშვენიერი მასპინძლები გვყავს. ბორშზე რომ ვოცნებობდით მე და ბაკო აქ გაგვიმასპინძლდნენ მშვენიერი ბორშით. ტაი- ოჯახის დიასახლისი უსაყვარლესი გოგოა. ყოველ დღე ცდილობს რამე ტაილანდური გაგვასინჯოს. ხან შავი კვერცხი (century egg), ხან Longan, ხან სახლის ნაყინი შავი ლობიოსგან, ხან ქათმიანი ბრინჯი ტაილანდურად და ჩინური სუპი.

რა თქმაუნდა ვალში არც ჩვენ ვრჩებით. ფაქტიურად ავიწყვეთ ცხოვრება და ეგაა, თუმცა მოგზაურის ცხოვრება როდის ყოფილა ადვილი. კარგი ქალაქია სუხოტაი - პატარა და მშვიდი. განსაკუთრებულად არაფერია შემაწუხებელი. მოკლედ ცხოვრება ისე მიდის როგორც საჭიროა.



16 დეკემბერი - ვიზა

ჩვენი ვიზების ამბავი ისეთი უცნაური აღმოჩნდა რომ აუცილებელი გახდა ბირმის (მიანმარის) საზღვარზე წასვლა საემიგრაციო სამსახურში. დილის 7 საათზე დავაჯექით Tak-ის ავტობუსს, იქ Mae Sot-ისაზე გადავჯექით, შემდეგ ტუკ-ტუკის დაქირავება დაგვჭირდა, რომ როგორმე საზღვრამდე მიგვეღწია.

საზღვარი ერთი ხიდია, რომლის თავზეც მიანმარი (იგივე ბირმაა) ხოლო ქვეშ ტაილანდია. უცნაური ადგილია. ვიზის აპლიკაციაში კი არის პუნქტი (თუ როგორ მოხვდი ქვეყანაში) შემოსეირნება - Walk. დაახლოებით 8 საათი დასჭირდა მთელს ამ მოგზაურობა-გარკვევა-გამორკვევას და აღმოჩნდა, რომ ჩემი ვიზის გაგრძელება $60 ღირს, რაც არ გვიღირს, ყველაფერი ისე თუ არ დალაგდა როგორც გვინდა.

Tuesday, January 20, 2015

213 - XXIII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

7 დეკემბერი - ჩქარა, ჩქარა

ბედი არ გინდა რომ ორი მაღვიძარადან არც ერთმა არ დარეკა! 8:00 დილა. ბაკო პანიკით მაღვიძებს: " ჩაგვეძინა მარუს, ჩაგვეძინა!!"
საწოლიდან ეგრევე ფეხზე ვდგები და ფაქტიურად ჩაცმულიც ვარ იმ წამსვე. ზუსტად 3 წუთში ყველაფერი მზად გვაქვს და სირბილით გავდივართ ქუჩაში. პირველივე გზაჯვარედინზე მივრბივართ და ტუკ-ტუკს ვეძებთ. ავტობუსი სუხოტაისკენ 8:30ზე გადის. უკვე 9ის ათი წუთია ამასობაში. ერთმა ტუკ-ტუკმა საოცარი ფასი გვითხრა, იმედი თითქმის გადაგვეწურა, მაგრამ ბაკოს ვარწმუნებ რომ მივასწრებთ. მეორე ტუკ-ტუკმა $10 გვითხრა და შევხტით გიჟებივით, თან ვთხოვეთ ძალიან იჩქარეთქო - დაგვთანხმდა.
გიჟივით იარა, ყველა გზაჯვარედინზე ქარივით გავიქროლეთ. მოძრაობა თითქმის თავისუფალი იყო, თუ შეიძლება ბანკოკის გზებზე ასე ითქვას.

ტუკტუკი მიქრის, ჩვენ კი საათს ვუყურებთ გამალებით. რატომღაც არ მტოვებდა ოპტიმისტური განწყობა რომ მივასწრებდით.
ვიჯექი და ვფიქრობდი - თუ გაგვასწრო რა უნდა ვქნატ მეთქი. ზუსტად 8:30ზე ტუკტუკიდან ჩამოვხტით და სადგურის მეორე სართულიდან პირველზე აირბილით დავეშვით.

გეტყვით რომ ზურგზე 17 კილოგრამით სირბილი მაგარი რთულია (საღოლ სამხედროებს). ქშენით მივვარდით #2 სადგომთან და ავტობუსი დაგვხვდა! 
ასეთი სიხარული ბევრი არ გვქონია ამ მოგზაურობაში. მძღოლმა წარბშეკრულმა შემოგვხედა და ბარგი ჩვენ თვითონ შევალაგეთ საბარგულში.
იდეაში 7 წუთი დავაგვიანეთ მაგრამ მაინც გაგვიწყრა მძღოლი, თუმცა აქ ავტობუსი ყოველთვის 10-15 წუთი ელოდება დაგვიანებულ მგზავრებს (რადგანაც მეტროშიც კი საცობებია ზოგჯერ) 

7საათი ვიჩაქჩაქეთ. 2 გაჩერება ერთი სწრაფი მოფსმის, მეორე სწრაფი ჭამისთვის და დანარჩენი სულ გვეძინა.
სუხოტაის ავტოსადგურზე რა თქმა უნდა დაგხვდნენ გულისგამაწვრილებელი ტიპები და ხან გესტჰაუსი შემოგვთავაზეს ხან ჭამა, ხანაც სმა.

მოკლედ ტუკ ტუკში ჩავსხედით და ქალაქამდე ისევ საოცარი ფასი გადავიხადეთ. ვნახეთ ერთი დუჟინი სასტუმროებისა და  ოლოს Somprasong guest house-ში გავჩერდით. ასეთი კარგი პირობები ამ ფასად ჯერ არსად გვქონია.
საღამოს მისავათებულები ღამის ჭამა-სმის ქუჩაზე გავედით.

გესტჰაუსის მეპატრონეები რუსი ტიპი და მისი ტაილანდელი ცოლი აღმოჩნდნენ- კარგები არიან. 
კარგა ხანს ვერანდაზე ვის ედით სანამ კოღოებმა მთელი სისხლი არ გამოგვწოვეს

Sunday, January 11, 2015

213 - XXII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


5 დეკემბერი - მეფე

დიდი დღე. დაღლილზე გამოვიძინეთ და 12ისთვის საჭმლის საშოვარზე გავედით. რაღაც ნახევრად ქუჩის კაფეში მივირთვით. პაპაიას სალათი გავსინჯე და გასაოცარი აღმოჩნდა. აქ იმდენი რამეა გასასინჯი, რომ ვერც კი ჩამოვთვლი. 
ამის შემდეგ დავგეგმეთ რა უნდა გვექნა სანამ მეფის დაბადების დღის ძირითად ღონისძიებას შევუერთდებოდით. წავედით Anatasamakgom Throne Hallთან საიდანაც დიდი მსვლელობა უნდა ყოფილიყო გრანდ პალასისკენ. გზაში შევხვდით ქუჩის უზარმაზარ ბაზრობას, იმდენი ვიბოდიალეთ რომ დრო გაგვეპარა და უკვე პალასში უნდა ვყოფილიყავით. ავტობუსის და ტუკ-ტუკის საძებნელად რომ დავიძარით სამეფო სპილოების მსვლელობაც ვნახეთ. განსაკუთრებით ალბინოსი (ან უბრალოდ თეთრი) სპილო მომეწონა, ოდნავ ვარდისფერი ტონალობა განსაკუთრებულად საყ არელს ხდიდა. ყველა სპილო ლამაზი ფარდაგებით და ბაფთებით იყო მორთული და ერთი მხედარი ჰყავდა.
ფეხით ვეღარ ვასწრებდით და ავტობუსში ავეტენეთ. მეფის დაბადების დღეზე ყველას ყვითელი აცვია და მთელი ქალაქი მზესუმზირას ემსგავსება. დიდიან პატარიანად ყველა ერთობა და ზეიმობს როგორც შეუძლია. 
ავტობუსში ძალიან მკვეთრად გამოვირჩეოდით დანარჩენებისგან, სასაცილოც კი იყო - ფერადი ყვავები ვიყავით.
პალასთან მობილიზებული იყო პოლიცია, სამხედროები, სპეც რაზმი და უუუუამრავი ხალხი.

დიდ სკვერში გაშლილი იყო კარვები სადაც წარმოდგენილი იყო ყველა სამინისტრო. ბევრ მათგანში ცხვირიც შევყავით და ფრიად საინტერესო აღმოჩნდა (ენერგეტიკის, განათლების, გარემოს დაცვის და სოფლის მეურნეობის).
სკვერის გარშემო პატარა კარვებში რა თქმა უნდა ჭამა-სმის წერტილები იყო სულ. 
ცერემონიალის დაწყებას დაახლოებით საათნახევარიველოდეთ. ამ დროის განმავლობაში ჩვენს ახლოს პატარა გველი გამოსისინდა და ბაკო იმ წამსვე სკვერის მეორე ბოლოში აღმოჩნდა (მანძილი-1,5 კმ), ხოლო უსაფრთხოების სპეც სამსახურმა გველი წამებში შეიპყრო და ხალხს გაარიდა.

ყველაფერი აღლუმით დაიწყო. პირველი სამხედრო (საზღვაოსნო) ორკესტრი მოდიოდა და ხსნიდა მსვლელობას, შემდეგ კი (თანმიმდევრობა არაზუსტია) სხვადასხვა სამხედრო შენაერთები, ომის ვეტერანები, სასაზღვრო ძალები, შშმ ადამიანები და ფონდები, ეთნიკური და რელიგიური უმცირესობები, სხვადასხვა საწარმო-ქარხნების მუშები, მოსწავლეები, ბოისკაუტები და ათასი დაჯგუფება მოჰყვებოდათ.
40 წუთზე მეტი დასჭირდა ამ ხალხის მოედანზე გამოსვლას. ამის შემდეგ ყველა წარმოდგენილმა გაერთიანებამ მეფის უზარმაზარ ფოტოსთან ძღვენი მიიტანა და თავი დაუკრა, ეს კიდევ 1,5 საათი გრძელდებოდა. მხოლოდ ამ ყველაფრის შემდეგ გამოვიდა სცენაზე სამეფო ოჯახი. თავიდან რაღაც მიმართვა იყო და ამ დროს ყველამ აანთო სპეციალური ყვითელი სანთლები (ჩვენც გვქონდა)  და მიმართვის  ბოლო რამდენიმე წინადადება მთელმა ზღვა ხალხმა ლოცვასავით გაიმეორა, შემდეგ კი ამღერდნენ. ძალიან უცნაური შეგრძნება იყო, დამბურძგლა და ავჩუყდი.

ბოლოს მთელმა უზარმაზარმა სკვერმა ერთად იქუხა მილოცვის ტექსტი და ფეირვერკიც დაიწყო. ბედად ძალიან ახლოს ვიდექით და როდესაც პირველი გასროლა გავიგეთ უკვე თავზე გვაცვიოდა ცხელი ნახშირები და დაუმწვარი ნარჩენები. დანარჩენებთან ერთად გავიქეცით მოშორებით, თუმცაღა გეტყვით - სააოცარი სანახაობა იყო. მეფემ უნდა თქვას ჩემი დაბადების დღე შედგაო. ამის შემდეგ უკვე დამასრულებელი კონცერტი დაიწყო, მაგრამ ისეთი დაღლილები ვიყავით რომ წამოსვლა ვარჩიეთ, თუმცაიქიდან ჯგლეთაში გამოსვლა ცალკე სირთულე აღმოჩნდა რომელმაც 20 წუთი წაგვართვა. საბოლოოდ სახლში ოთხზე ფორთხვით მივლასლასდით. გზაში მარკეტში ცოტა საჭმელი ვიყიდეთ და მოცელილები დავეყარეთ საწოლზე.
პ.ს ტაილანდში პირველად ვნახე ბაიკი ტაქსი.
პ.პ.ს ცხვირის გასახსნელად რაღაც საოცრებებს ყნოსავენ ყველა (ძალიან მენთოლიანი კოშმარია) 
პ.პ.პ.ს იმდენ ცელოფნის პარკს იყენებენ რომ ვერ დათვლი, მაგრამ არსად არ ყრია (ნაგვის ურნებიც ძალიან ცოტაა)
პ.პ.პ.პ.ს ცელოფანში ჩამოსაახმელ წვენებსაც კი ყიდიან

Thursday, January 08, 2015

213 - XXI

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

1-2-3 დეკემბერი - ქოქოსი

არც ისე მცდარია წარმოდგენა იმაზე რომ კუნძულზე არაფერია საკეთებელი ქოქოსების კრაწუნის, ბანანების ღეჭვისა და სანაპიროზე გორაობის გარდა. თუ შტორმებს არ ჩავთვლით ჩვენც ზუსტად ამით ვიყავით დაკავებული ეს დღეები. 

ახლომდებარე სანაპიროები მოვიარეთ. ბევრი ვიჭყუმპალავეთ და ცოტა დავიბრაწეთ. კუნძულზე ბე რი რუსი ტურისტები არიან, ხოლო backpacker-ები კი სულ ერთი შეგვხვდა პოლი, ჩვენთან ერთად ცხოვრობდა კემპში რამდენიმე დღე და შემდეგ შემოგვეცალა.
სანაპიროები საუცხოოა, ადგილ-ადგილ ოდნავ ბინძური, მაგრამ საგანგაშო ოდენობის ნაგავი ნამდვილად არ ყრია. გართობის მხრი  დიდი არჩევანი არაა, თანაც დნცკ-დნცკ ჩვენს ინტერესებსა და მუღამებში არ შედის ამჯერად, ამიტომ საღამოობით ბევრს ვკითხულობთ, მზის ჩასვლით ვტკბებით და ადრეც ვიძინებთ.

დილის 8 საათზე ფეხზე ვართ და ფაქტიურად ჯანმრთელ ცხოვრებას ვეწევით თუ "პაჩკის" სუპების ჭამას არ ჩავთვლით (ბანაკთან 2 კმ-ის რადიუსში არაფერი არაა მზა კვებისთვის), თუმცა ცოტას ვაჭარბებ. რა თქმა უნდა ხილსაც ბევრს მივირთმევთ, თანაც არჩევანია სანაქებო. 

მოკლედ დეკემბერში რომ გცხელა ადამიანს კარგი არაა, მაგრამ ცუდიც არ ეთქმის.


4 დეკემბერი - ბოზები

დავემშვიდობეთ კუნძულს და დავბრუნდით ბანკოკში, თუმცა დასვენებისთვის არ გვეცალა და მოსაღამოვდა თუ არა "წითელი ფანრების" ქუჩას ვეწვიეთ. ქუჩა სულ 150 მეტრია და ზედ 40 დაწესებულებაა განლაგებული.

ვის აღარ ნახავთ ქალებს, კაცებს, ცოტა ქალებს ცოტა კაცებს, მოკლედ შიმეილები, ტრანსები რა გინდა სულო და გულო. ცოტა გული კი დამწყდა ფული რომ არ გვქონდა თუმცა ეგ არაფერი, აქ ხომ ცოტა ხნით საცხოვრებლად ჩამოსვლას ვგეგმავ და...

Thursday, January 01, 2015

213 -XX

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

30 ნოემბერი - წამი
ღამე მოუქნელად გვეძინა, ჯერ რომ ცხელოდა მაგის გამო, საძილეები არც გავშალეთ, თავქვეშ ამოვიდეთ შეკრულები და მერეც მთელი ღამე საიდანღაც ჩნდებოდნენ ჭიანჭველები. 
ძირითადად კარვის მოსკიტო ბადეს დიდ ყურადღებას ვაქცევ და ძალიან მიკვირდა როგორ შემოგვეპარნენმეთქი.
საქმე რაში იყი მხოლოდ დილის 7 საათზე გავიგეთ. კარვიდან გამოსულებს რუხი ქვის ფილები ფაქტიურად შავი და მოძრავი დაგვიხვდა. ღამით საჭმელი და ჩანთები კარვის კართან ძირს დავაწყვეთ(კიდევ კარგი კარავში შეტანა გადავიფიქრეთ) ხოდა ამ საჭმელს იყვნენ შესეულები, მაგრამ შესეულები მსუბუქად ნათქვამია. ალბათ მილიარდობით ჭიანჭველა ფუთფუთებდა კარვის გარშემო, ჩანთებზე და ჩანთებშიც. მთელი დილა, უფრო ზუსტად კი 2 საათზე მეტი მათან ბრძოლას და ყველაფრის გასუფთავებას შევალიეთ. ჩათლახები-წასვლა ხომ არ უნდოდათ და თანაც ძალიან მწარედ იკბინებოდნენ.
მთელი ტანსაცმელი ზღვაზე გადასახედის მოაჯირებზე გავკიდეთ, ამოვყარეთ ორივე ჩანთა და "კოსმეტიჩკები". ბათინკების დაფერთხვამაც კი მოგვიწია. მოკლედ საჭმელი და ნაგავი როგორც კი მოვაცილეთ, მათი მოშორებაც თითქმის გამოვიდა, მაგრამ ეს იყო სცენა საშინელებათა ფილმიდან სადაც ცოცხალ ადამიანებს წამებში ჭამენ დიდი ჭიანჭველები.
ამის შემდეგ კარავი გადავანაცვლეთ და საჭყუმპალაოდ წავედით სანაპიროზე.

სანაპირო და ფსკერი ქვიშაა, თუმცა ამ მხარეს კლდეებიცაა ადგილ-ადგილ. წყალში მიდიხარ, მიდიხარ, მიდიხარ და ვერაფრით მიხვალ ადგილამდე სადაც წყალი მკერდს მაინც წვდება. დაახლოებით 40 მეტრის მოშორებით ვჭყუმპალაობდი და წყალი ჭიპს ზემოთ ძლივს მწვდებოდა. წყალი უგამჭვირვალესი იყო და ფსკერი და თევზიკები ნიღბის გარეშეც გარეშეც მშვენივრად თვალიერდებოდა. შუადღით როდესაც მზემ სახე გაგვაძრო ბანაკში ავბრუნდით. ბაკო მაღაზიაში წავიდა, რომელიც სამ კილომეტრში იყო, საჭმელი და წყალი გვქონდა საყიდელი. კუნძულის აქეთა მხარეს ძვირადღირებული კურორტ-სასტუმროებია და ერთი მაღაზიაც არაა წამლად. ბაკოს დაბრუნებისთვის წყალი ავადუღე (ხელნაკეთ პრიმუსზე რომელიც ზოგჯერ სისხლს გვიშრობს) და უგემრიელესი კრემ-სუპი მოვამზადეთ. ბედად ამ დროს ქარი ამოვარდა, ცა მოიქუფრა და ჭამა ძლივს მოვახერხეთ. თან დავრბოდით და კარავში ვყრიდით ნივთებს და თან სუპს ვხვრეპდით. ამას მოვრჩით თუ არა და ისეთი დასცხო თქვენი მოწონებული.
ქარიშხალი დაიწყო 3-4 ბალიანი იქნებოდა ალბათ. ბაკო კარავში შევაძვრინე. ამ დროს ამოვიდა კანოეებით მოგზაური ბავშვების დიდი გუნდი და ერთ-ერთ შენობას ქვეშ შეეფარნენ.ზუსტად ამ მომენტში ქარიშხალმა პიკს მიაღწია. მე შევრჩი გარეთ, კარვის უკანა მხარეს (საიდანაც წვიმა ურტყამდა) ვიდექი და კარავს ვამაგრებდი(რომელიც ბაკოიანად და ჩანთებიანად ფრიალებდა). კარავი ბეტონის იატაკზე გვედგა ერთ-ერთი შენობის ქვეშ, ასეთი შენობები კი 4იყო.
ვცდილობდი რომ კარავში წყალს არ შეეღწია დიდი რაოდენობით, ბაკო კი შიგნით ახდენდა ნივთების ორგანიზებას, რომ რაც შეიძლება მეტი ნივთი გადაგვერჩინა მშრალად. დაახლოებით 15 წუთი  ვიდექი ასე გაფარჩხული და კარავს ჩაჭიდებული, ბაკო კი შიგნიდან მგულშემატკივრობდა, კანოისტი სასტავი კიდევ პირდაღებული უყურებდა ამ სცენას. როგორც იქნა ჩადგა ქარიშხალი. სველი ტანსაცმელი გავიძრე და პირსახოცშემოხვეულმა დავიწყე ბანაკში ბოდიალი. ამ საღამოს კარვებისა და ხალხის (16-18წლის) სიმრავლე იყო. 8 საათისთვის უკვე კარავში ვეყარეთ ნახევრადმძინარეები, თუმცა ნორმალურად ძილი არ დაგვცალდა. ღამის 2 საათზე ქარიშხალი ისევ განახლდა და ახალი ძალით შემოგვიტია, ამჯერად უკვე კარის მხრიდან. დაახლოებით ნახევარი საათი მე და ბაკო კარავს შიგნიდან ვამაგრებდით, რომ ქარს თავზე არ წამოეხურა. თანაც კარიდან წყალიც ასხამდა, ჩემს მხარეს კედელიც დასველდა და ნივთების გადაჯგუფებაც სწრაფი წესით მოვახდინეთ. სანამ ჩვენ ამ ბრძოლებში ვიყავით, ნახევარი კანოისტები წივილკივილით დარბოდნენ ბანაკში და ცდილობდნენ მშრალები დარჩენილიყვნენ, რა თქმა უნდა მათი კარვებიც ფრიალებდა შტორმისას. მორიგ ჯერზე ჩაძინებამ აბსოლუტურ ქაოსში მოგვიწია. თავქვეშ დიდი ჩანთები გვეწყო, შუაში საძილე ტომარა, შემდეგ წვილმანი ელ-დანადგარები და ჩემი პატარა ზურგჩანთა. ამ ყველაფერს ზემოდან თბილი ტანსაცმელი დავაყარეთ და ფანარი და ტუალეტის ქაღალდი დავადეთ, რომ საჭიროების შემთხვევაში ადვილად გვეპოვნა. ასე ჩავიძინეთ შტორმიანი ღამის შემდეგ დაახლოებით 4 საათზე იმ იმედით რომ დილით კარგი ამინდი დაგვხვდებოდა და ყველაფერს გავაშრობდით სწრაფად რადგან შემდეგ დღეს სხვა სანაპიროზე ჭყუმპალაობა გვქონდა დაგეგმილი.