Sunday, November 01, 2015

იქ სადაც დაღმართს დაღმართი მოჰყვება

-მი რენა თენეფ?

მეგრულად სულ სხვაგვარად შრიალებს ტყე.....

-მუ ოკონა?

ასე გგონია უნდა გაიგო რას გეუბნება, მაგრამ მეგრულს ცოდნა უნდა

ან ამეკიდე, ან აგეკიდები - ასე გეტყვის თუ შეხვდი, არ უნდა შეგეშინდეს - ამტკიცებს დაჟინებით და ბილიკს ნახევრად სირბილით მიუყვება.

- ეთი თომამ ჭკვერას ორდას

რა თქმა უნდა გველმა სისინამ არ დააყოვნა და სადღაც მწკრივის ბოლოდან გავიგონეთ:
-როგორც ინებებთო, მაგასაც დააყოლებს ბარემ და ეგ არის.
სულ სიცილ - ხარხარით ჩავიარეთ უცნაური, ტყიანი მონაკვეთი.

მთელი ისტორია კი სულ სხვაგან და სხვაგვარად დაიწყო.

***

მატარებლის ვაგონის მთელი თუ არა უდიდესი ნაწილი მაინც, ჩვენ დავიკავეთ. დერეფანში მზეზე გასაშრობი ჩურჩხელებივით გამოვეფინეთ და სანამ არ დავიძარით კაი ღრიანცელი იდგა.

შუა ღამის მოახლოებასთან ერთად ყველა ჩვენს კუპეებში მივჩუმდით, უმეტესობას აბსოლუტური ძილქუშიც დაეცა.

რომლიმე ღმერთმა მაინც თუ უწყის როგორ გაიარა ღამემ უკვე კარგია, ჯერ კიდევ გაუთენებელზე ჩამოგვსხეს მატარებლიდან, თვალებდაწებებულები, პირშიმკვდარკატაგამოვლებული და აბსოლუტური ჯუჯღუნის ხასიათზე მყოფი, უსაყვარლესი 13 ადამიანი.

კიდევ კარგი ერთი მეგრულად მოჭიკჭიკე მაინც გვერია რიგებში, თავიდანვე გამოდგა.

სამარშრუტო ვიპოვეთ და ავეხვეტეთ შიგნით, გზაში იყო გაუგებრობები, "გამიშვიგამატარეთ"-ებიც და "ვისა ბიჭოებიც", მაგრამ სტარტის წერტილში მაინც მშვიდობიანად მივედით.

გამკვირვებია ადამიანების ვისაც დილა უთენია, გამოუძინებელზე შემართება ჰყოფნით რომ აქტიურად იმოძრავონ წინ და უკან, ჩაატარონ უცნაური პროცედურები და ეს ხალისით აკეთონ.

რამდენიღაც ბევრი საათი სატვირთო მანქანის ძარაზე ყურყუტის შემდეგ, პირველი ქოხიდან უკვე მეგრულად აჭიკჭიკებულები დავიძარით (თითქმის ყველა). 
მაინც რას შვება დალოცვილი სასმელი - ონტკა.

მთლად მწკრივში კი არ გვივლია ახლა, მაგრამ როგორც გამოდიოდა ისევე მივბოდიალებდით. ვისაც ომახიდ ა სირბილის კაიფი ჰქონდა წინ იყო გავარდნილი მზვერავად, ვისაც თან გვერდით გახედვა უნდოდა შუაში იყო მოქცეული და ვისაც თავის მოკვლა არ გვეპიტნავებოდა უკან მოვჩანჩალებდი. მთლად მარტოც კი არ ვიყავი, ორნი მოვჩანჩალებდით, მე იმიტომ რომ სხვა ტემპით ვერ ვივლიდი, ის კი იმიტომ რომ 12-ნი არ დაბრუნებულიყვნენ უკან.

პირველივე დღეს ადრენალინის უდიდესი წილი მივიღეთ მეც და ჩემმა მეგზურმაც, ასე არც ვაციე არც ვაცხელე და თავქვე ჩავეკიდე ხევში.

რა საკითხავია კაცო, დამაინტერესა ხევის ბოლოს რა ხდებოდა, თორემ ფეხი ცუდად კი არ დამიდგამს და წონასწორობა კი არ დამიკარგავს. 
ჩემს მაფშალიას კი ეგონა ვაიმე იღუპებაო და კი არ მაცალა, მწვდა ფეხში და შემაკავა ხევის პირზე.
არ გავუბრაზდი რა თქმა უნდა, აბა ხომ უნდა გამეფრთხილებინა თავქვე მინდა ხევი დავათვალიეროთქო, რა იცოდა.

ასე იყო თუ ისე, ავად თუ კარგად, საბანაკე ადგილსაც მივაგენით. 
მიგნებით კი მივაგენით, მაგრამ მეგრელების ჯინიანობა მითი არ ყოფილა.

წინ მზვერავები წავიმძღვარეთ და ნელა მივყევით უკან. სანამ ჩვენ გავაკება მოვახერხეთ ისეთი ხელებისქნევით დაბრუნდნენ უკან, წინ ქარიშხალი მოუძღვოდათ.
აღმოჩნდა მწყემსმა აჰყარა ქოშები და აქ არ გადაბანაკებთ ვაკეზე, ჯანდაბამდე გზა გქონიათო. ვერც ჩვენი სულიერი მსაზრდოებლის დიპლომატიამ და ვერც მთის ქალის ბრაზიანმა კილომ ვერ უშველა.

სხვა რა გზა იყო შევეკიდეთ ფრიალოს, ღამემ ნაკადული მკვდარ იისფრად რომ შეფერა მაშინღა შევეხიზნეთ კარვებს და დილამდე რა ხდებოდა ვერ გეტყვით.

დილა გაგვითენდა მშვენიერი, ცივი, მზიანი და სუფთა. გზა იყო გრძელი, ძნელი და სახალისო.
იმდენი ქვა გადავიარეთ, მაგდენი მხოლოდ ვარსკვლავი თუა ცაზე. აღმართიც ბევრი იყო და აღმართიც, აბა ადვილი გზა არ იციან სამეგრელოში.



მოწანწალეთა რიგი ნელა - ნელა იხვეწებოდა და ყველამ იპოვნა თავისი მანერის მეწყვილე. მე რა თქმა უნდა ყველაზე კარგი შემხვდა, მოდიოდა და ჟღურტულებდა. შემდეგ მოჩანჩალეთა რიგებს ყიზილბაში და ევროპას შეხიზნული თვითმარქვია გერმანელიც დაემატა.

როდესაც ყველანი უღელტეხილზე შევგროვდით, ისეთი ქარი ქროდა ერთმანეთის ლაპარაკს ჩვენ ვერ ვიგებდით, მაგრამ მუხურამდე კი ჩაჰქონდა ქარს ურცხვი დიალოგები.

უზარმაზარ ლოდებს შორის ენერგიის არსებობას ისე გრძნობ, როგორც ტაფაზე დაგდებული კარაქი გრძნობს სიმხურვალეს. 
წარმოუდგენელი მუხტი და სიამოვნება იყო, მერე რა თუ ქარი აზრებს ფქვილივით ფანტავდა თავიდან.

თოვლზე სიარულს რა ვუთხარ, მაგრამ კარგი გამოცდა კია, საკუთარი თავისაც და სხვისი თავგანწირვისაც.
მაშინ, როდესაც ფეხი ამიცდა კვალის კეთებისას, მწვერვალს მოწყვეტილი ზვავივით დავეშვი. 
უკან მომავალმა, ციცქნა, კრაზანასავით გოგომ კი სცადა ჩემი შეჩერება, მაგრამ კიდევ კარგი დროზე მიხვდა რა კატასტროფა მოჰყვებოდა ამას და დანებდა ჩემს ბედს.

სანამ მე ძალებს ვიკრებდი დაღმართში, ევროპას შეხიზნულმა პოზიციები გაამაგრა, თავი თოვლში ჩაიფლო (კი არ ამობრუნებულა, ფეხები გაამაგრა მხოლოდ) და გადაწყვიტა, რადაც არ უნდა დაჯდომოდა შევეჩერებინე. 
კი გამოვიდა, მაგრამ მის მოცელვას ცოტა დამაკლდა. 
დანარჩენები კი უიმედოდ უყურებდნენ როგორ "ვმხიარულობდით" ჩვენ. 
ჩვენ რა ახლა, ერთი კი ვიფიქრე მოვწყდე კიდევთქო, მაგრამ ხომ არ ავანერვიულებდი ამ სათნო ხალხს და უკუვაგდე იდეა.

ეს იყო ადგილი სადაც დაწალიკებულები მივდიოდით ყველა, ყველას თავის მეთოდი ჰქონდა, ყველა ფრთხილობდა და მაინც რამდენი დაცემა, სრიალი და სიცილ - ხორხოცის მიზეზი ჩნდებოდა.

როგორც იყო გამოჩნდა ადგილი, ადგილი რომელიც მართლაც ცას შეჰხიზვნია.
ცაშკიბულის ტობავარჩხილი.

ეს ის ადგილია სადაც ვერ მიხვდები ვარსკვლავები თავს ზემოთ გაქვს თუ ფეხს ქვეშ. 

ადგილი სადაც ყოველი ჩასუნთქვა უნდა დაიმახსოვრო, ყოველი მობერილი სიო უნდა შეინახო, ყოველი ყვავილი და ბალახი უნდა იცნო და გამოემცნაურო.
ადგილი, სადაც მოპარულ სიზმრებს ცას ჰკიდებენ, იმ იმედით რომ ისინი ვარსკვლავებად იქცევა.



მაშ 13 კეთილი მობოდიალე დაბანაკდა და ყველამ თავის გზა იპოვნა, ზოგმა წყალზე იარა, ზოგმაც მიწაზე, ქვებზე და ბალახზე. ყველასთვის იყო რაღაც.

ისე დაგვაღამდა ვერაფერი გავიგეთ, ჩვენს გარშემო მხოლოდ სიჩუმის და ჩვენი ღრიანცელი იდგა.

დილა გათენდა ისეთი, ღმერთი სასეირნოდ სწორედ იქ ჩამოივლიდა გვეგონა.
მთელი დღე ვინ სულიერ და ფიზიკურ განვითარებას ანიჭებდა უპირატესობას, ვინ სიღრმისეულ საუბრებს და წიაღსვლებს, ვისთვის კი ჟირაფების მწყემსვა და ქვიდან ქვაზე გადაყვანა იყო დიდი საქმე.

დღე გავიდა და საღამოჟამს ყველა ცას შევჩერებოდით, მთვარე ისე ამონათდა მიხატულს ჰგავდა.

სანამ ყველა ქარაფზე იყო გადაკიდებული და ღამის სიჩუმით ტკბებოდა, ბანაკთან სინათლე შევნიშნე და გაკვირვებულმა გავძახე რომელი ხარ მანდმეთქი.

გზასაცდენილი მეგობრის ძიებაში ბიჭმა მოაკითხა ჩვენს ბანაკს, აღელვებული, შეციებული და საღი აზრიდან გადასული იყო.
საძებნელად ყველა დაირაზმა, სანამ კლდეს გადაუშხუილეს და უკან დაბრუდნენ მეორე კაციც მოადგა ბანაკს. 
შეციებულებს და შეშფოთებულებს ცხელი ჩაი და ცოტაც საჭმელი შევაშველეთ და დარჩენა გადავაწყვეტინეთ.

ღამე ალს არ სძინავს და მთას თავისი ხრიკები აქვს, არ ღირდა იმათი გაშვება.

დილით დახმარება აღუთქვეს ბიჭებმა და ყველამ სასწრაფო წესით დავიძინეთ, ჩვენც დიდი გზა გვქონდა წინ და დაკარგულის ძიებაც არ იყო იოლი ამბავი.

შეღამებულზე ამდგარან მაძიებელნი და შემოუვლიათ ყველაფერი გარშემო, სამწუხაროდ დაკარგულის ვერაფერს მიაკვლიეს.
მაშველები უკან გავაბრუნეთ და ჩვენ ბანაკის აშლა დავიწყეთ, ამ დროს კი გაირკვა, რომ ღამის უამინდობისას ჟირაფი დაგვეხრჩო. ღრმა წყალში ჩასვენებულიყო და მისი მწყემსი კლდიდან თავს ადგა, შველით კი ვერაფერს შველოდა.

როგორ გგონიათ 13 კეთილ ადამიანში ერთიც არ აღმოჩნდებოდა ვისაც შეაშფოთებდა ჟირაფის უდროო დახრჩობა? რა თქმა უნდა ასეთი მზეჭაბუკი აღმოჩნდა, რაღაც ხერხებით ჟირაფი წყლიდან ამოიყვანა და მწყემსს დაუბრუნა.

გზა გრძელი იყო, ჭითაგვალაშ ტობავარჩხილამდე მისულებს მზე ისე გვქონდა მოკიდებული, თავი ჯოჯხეთში თუ არა სადმე მახლობლად გვეგონა, ნამდვილად.

სივრცე, წყალი და კიჭინა კბილებივით მიმოყრილი კლდეები გარშემო, ეს ადგილიც რაღაცნაირი იყო. 
ჯადოსნური, მაგრამ არამეგობრული. უფრო მკაცრი და ჯუჯღუნა დედაბერივით უკმაყოფილო.



ჭამამ და ცურვამ კი არგო ყველას, მაგრამ ჩემი ფეხები ზღვარს იყვნენ მისული, თავქვე რომ დავეშვით ბანაკამდე 700მდე ქვა დავთვალე და მივხვდი, რომ ყურადღება უნდა გადამეტანა, ამიტომ ჩემს ირგვლივ მოყიალეებთან ერთად მსოფლიოსა და სამყაროს საჭირბოროტო თემებზე დავიწყე საუბარი.

კარგია ჭკვიან და სათნო ადამიანებთან ერთად ბოდიალი, ციური მანანასავით მოვლენილი სასწაულია.

ბანაკში ამ დღეს ყველა ურევდა, ზედმეტი ჟანგბადის მიღებამ და უცხო ადამიანებმა ერთმანეთზე საოცრად იქონიეს გავლენა.

დღის მიწურულს მზის ჩასვლის თვალის დევნება და ფეხისგულებში ნაგრძნობი განწყობის მერე, 13 კაციანი სამზარეულოში ჩაის დალევაც კი ისეთი კარგის ნიშანი იყო, ასეთი მხოლოდ 10 მცნების მიღება თუ იქნებოდა სინას მთაზე, ისე კი რით ვიყავით მაგაზე ნაკლებ ადგილას, თუმცა კი ციდან არავინ დაგვლაპარაკებია, ან არავინ ტყდება ამაში.



შემდეგი დილაც ისეთვე კარგი რომ არ ყოფილიყო, როგორც ყველა წინა, ეჭვი შემეპარებოდა ამ ადგილის სასწაულეობრიობაში, მაგრამ ეჭვის საფუძველი არ მქონია.

დილიდან კამანჩების ტომმა შემოგვიტია და აშა-აშას ძახილში და სახრეს ქნევაში მხრები ამოვიყარეთ.

რაც პირველ დღეებში აღმართები იყო ახლა სულ პირიქით შემობრუნდა ყველაფერი. ამდენი დაღმართი ერთად არასოდეს მინახავს, დაღმართს დაღმართი მოჰყვებოდა, შემდეგ ისევ დაღმართი და არაფრით უნდოდა გავაკება. საოცარი ამბავი ხდება სამერელოში. არადა ვერ იფიქრებ ადამიანი თუ ამდენი დაღმართი ან აღმართი აქვთ. ყველაფერი ტყაშმაფების ბრალია, ამაში ეჭვი არ შეგვპარვია, თითქმის.

ტყეში შესვლისთანავე სულიერებაზე მზრუნავმა ისევ დაიწყო ტყაშმაფების ძებნა, ისე გულით უნდოდა შეხვედრა, კაცი იფიქრებდა მთელი თავისი დღე და მოსწრება მეტი არაფერი უკეთებია , მათთან შესახვედრად დიალოგებს იგონებდაო.

- ათენეფ თაურე ვავორღვით და, ეგება ადგილ ხოლო მიდამღანი.

სანამ არ გავივაკეთ იმას ამტკიცებდა ვგრძნობ აქ არიან და არ უნდათ რომ ვიპოვნოთო.

-ბჟაკეთ გილუოსერგელუე ოკო

არადა როგორ დავუმეგობრდებოდი, რა საყვარელი იქნება - არ ცხრებოდა არაფრით და მთელი გზა ჩვენს მეგრელ ბულბულს აყოლებდა ტყის ზღაპრული მაცხოვრებლების 
შესახებ. 



ამ დღეს მდინარის ხეობაშიც ვიარეთ, გზაგასაყარზე დიდი სირთულის წინაშეც აღმოვჩნდით, ქვიდან ქვაზე ხტუნვა და სიმაღლის სწრაფი ცვლილებაც რამდენიმეჯერ მოგვიწია, საბანაკე ადგილი კი მზვერავმა ბედად იპოვნა.

ლეგენდის თანახმად ჭითაგვალაშ ტობავარჩხილი თავს წვიმას ატეხს მათ ვინც ტბაში ბანაობას იკადრებს, ხოდა ჩვენც გვიან, მაგრამ ისეთი სამაგიერო გადაგვიხადა მეორე დღის გვიან დილამდე მთელი ტბა თავზე ჩამოგვაფერთხა.

გეგმის მიხედვით ალაგება ვერ მოვახერხეთ, მშრალი არაფერი გვებადა თითქმის, საჭმელი ბოლო პორციები დავინაწილეთ. ბოლო დღე იყო, სქურში უნდა ჩავსულიყავით.

აბა ჩემი ფეხების სისხლიანი ისტორიის მოყოლაზე როგორ მოგაწყინოთ, მაგრამ უნდა გითხრათ რომ ჯადოსნურ ტყეში ჩატარებულ მინი ოპერაციას მხოლოდ მაშინ უნდა დათანხმდე როდესაც იცი, შენს გვერდით მყოფი ადამიანები ყველაფერს გააკეთებენ შენი გასაჭირიდან გამოსაყვანად.

არავის დავუჯერებდი რომ ეთქვათ ჭრილობაზე მეგრული ტალახია რომ შველისო და მეგობრის მოქნილი ხელი, რომელსაც ალესილი დანა უჭირავსო, მაგრამ დამიჯერეთ ზუსტად ეს ნაზავია იმის გარანტი, რომ ორივე ფეხით დბრუნდები ადამიანი მთიდან, ამაყად გაივლი დაბრეცილი ფეხებით, ოხშივარასულ ასფალტზე ფეხშიშველი და სიამოვნებით გაიხსენებ სისხლისღვრას ტყეში. (მართალია "ქირურგის" სახე არ დამინახავს, ცრემლებმა ამივსეს თვალები, მაგრამ დარწმუნებული ვარ კმაყოფილი და მომართული იქნებოდა)

გზად ციდან ჩამოცვენილი კეთილი ადამიანები და ცეცხლოვანი სასმელი რომ არა, ომახი დიდხანს არ მიგვყვებოდა. ამ დღეს იმდენი ვიარეთ ზღაპარი რომ ყოფილიყო 9 მთა და 9 ზღვა ორგზის გადავლილი გამოგვივიდოდა.

კარგად დაღამებულზე, სრულად სიმაღლედაკარგულზე და ისევ აკრეფილზე, ნისლში და ყელამდე ტალახში ნავალზე, სლუკუნით ნათრევ საკუთარ მუხლებზე და ტკბილ შხამად ჩასულ სიგარეტის ბოლზე აღარაფერს მოგიყვებით, მაგის სიტყვებად გადმოსაცემად ალბათ ასე 4-5 ლექსიკონის გადაკითხვა მომიწევს.

ზუგდიდში ჩასულს ისე მენანებოდა ყველა წამი, რომელიც ცივილიზაციამდე მისვლაში გავლიეთ.

მძიმედ მიღებულმა გადაწყვეტილებამ ყველას შვება მოჰგვარა, საწოლებზე გართხმულებს, დიდ ოთახში ყველას საამო სიზმარი თუ არა, ცუდი ნამდვილად არაფერი დაესიზმრებოდა.

დღე გათენდა ცივილიზაციაში, იქ სადაც ყველა დაღმართი დასრულდა და ვაკედ იქცა, მაგრამ ამბავი სულ სხვაგან და სხვაგვარად დასრულდა....



გებჟალია






Wednesday, September 23, 2015

Jörð (Fjörgyn)

ჯიქივით დაწინწკლული და ზუსტად ასეთი თავისუფალი, თავზეხელაღებული, უშიშარი, მოქნილი და ლამაზია.

ნეტა განახათ, ყოველ დილას ფეხშიშველი როგორ მიჰქრის ხასხასა მოლზე, მიწას არ ეხება...

სანამ ყველაზე მაღალ მწვერვალს თავზე არ მოექცევა და მზის ამოსვლას ზემოდან არ გადმოხედავს, მანამდე თვალები სისხლმოწყურებული მხეცივით უელავს.


იქ, სადაც ჩვენ ვართ სიმშვიდე და უსასრულობა ერთმანეთში ისე ძლიერად არის გადახლართული, რომ არც დასაწყისი ჩანს და არც ბოლო.
ისე, აქ არც გვჭირდება დასაწყისი ან დასასრული. ყველაფერი იმდენად კარგია, რომ არანაირ ახსნასა და განმარტებას არ საჭიროებს.

სანამ არის ის, ვიქნები მეც... შემდეგ, როგორც გამოვა.


ხის კარს ისე ძლიერად ჰკრავს ხოლმე ხელს, თითქოს მთლიანი მორებისგან შეკრული სულაც არ არის. 
შემოფრიალდება ოთახში ბრინჯაოსფერი თმების შრიალით. გადატკეცილ ხორბლისფერ კანს მხოლოდ სახესა და ხელებზე თუ შენიშნავთ, სხვა ყველაფერს საკუთარი ხელით შექმნილი კაბები უფარავს, შემოფრიალდება და ყველგან ყვავილებს აწყობს.

ყვავილები გვაქვს ლარნაკებში, ღრიჭოებში, სათლებში, ჭიქებში, ბუხარშიც, მაგიდაზე, ფანჯრის რაფაზე.... ყველგან....
თვითონაც ყვავილს ჰგავს - ედელვეისს რომელიც ისეთ სიმაღლეზე ამოდის მხოლოდ ერთეულებს თუ შეუძლიათ მისით ტკბობა.

ის სიველურე რაც მასშია წარმოუდგენლად მოქმედებს ჩემზე. 
იცით როგორია? ზუსტად ისეთი როგორსაც ბუნება ზრდის მის ქმნილებებს, ადამიანის ჩარევის გარეშე. 

ჰო, მასზე საუბარი არასოდეს მბეზრდება, გიკვირთ?
წარმოუდგენელ მუხტს მგვრის მისი ყურება როდესაც დაჯირითობს სახლის მახლობლად, უბრალოდ დაჯირითობს და არ ვიცი ჩემს, ცხენის თუ საკუთარი თავის გასამხნეველბად - კიჟინას სცემს ხოლმე. 
სისხლი მეყინება.

ველურია. ტყიური. მაგიური.

ჭკვიანი ცხოველივით უტყვია და საშიში. ყოველდღე ვუყურებ და არ ვიცი - დღეს თავს დამესხმება თუ ისევ გუშინდელივით ვეყვარები.



არც ერთი დღე წინას არ ჰგავს, არასოდეს ვიცი დაბრუნდება თუ არა, მაგრამ როდესაც ბრუნდება ყოველ ჯერზე ახალი მუხტი და ემოცია მოაქვს.

როდესაც ბრუნდება ბუხარს ვახვედრებ, ბუხართან ფეხმორთხმით ჯდება და წიგნების თაროდან შემთხვევით შერჩეულ წიგნს ყდიდან ყდამდე, ერთ ამოსუნტქვაზე კითხულობს. 

ცეცხლის წინ როდესაც ზის მეჩვენება, რომ შეიძლება ალს  შეერიოს და საკვამურში გაუჩინარდეს, შემდეგ კი სადღაც ცაში ვარსკვლავად იქცეს და მაშინ კი ნამდვილად ღამეების მოლოდინში ამომხდება სული.

ზოგჯერ, როდესაც ტბაზე გავდივარ ღამით, რომ როგორმე საკუთარი აზრები დავალაგო, უჩუმრად მომდევს და ვიცი შორიახლოს ჯდება. ასეთ დროს ვერ ვხვდები მასაც ეშინია რომ არ დავბრუნდები? ამის ხომ მე მეშინია? როგორ შეიძლება არ იცოდეს, რომ მე არსად წავალ სანამ ის იქნება?


ხანდახან, მესმის როგორ ღიღინებს, თავისთვის ჩუმად. ღიღინებს ისე თითქოს ვიღაცას ელაპარაკება, ნეტა ვიცოდე ამას რატომ აკეთებს.

არასოდეს ვიცი რას ფიქრობს, უბრალოდ თვალების ელვარებით ვატყობ როგორი დღე გვექნება, დილის კიჟინა მაგებინებს როგორ ჩაივლის დრო მზის ჩასვლამდე.

ერთ დღესაც, როდესაც მასიური მორებისგან შეკრული კარი ჭრიალით აღარ შემოიღება, როდესაც დილით კიჟინას ვერ გავიგებ, როდესაც ულაყი თავლაში აღარ დამხვდება, როდესაც ყველა ყვავილი დაჭკნება, როდესაც წაუკითხავი წიგნი აღარ დარჩება, მაშინ წავალ ტბაზე საბანაოდ, მარტო... 

როგორც დაწინწკლული ჯიქი ის არავის ეკუთვნის და არასოდეს, არავის ეცოდინება სად იქნება მისი შემდეგი თავშესაფარი.




Monday, September 21, 2015

ტროლი :)


დაწერა მინდოდა, არ გამოვიდა, სამაგიეროდ ეს გავაკეთე და მომეწონა.

ზუსტად ისაა, რაც უნდა დამეწერა.


მუზები ბრუნდებიან, ნელ-ნელა

მგონი




Friday, July 24, 2015

213 - XL

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში

4 თებერვალი - ანკორი

წინა ღამით ჰოსტელის მეპატრონეს შევუთანხმდით, ჩვენთვის დაბალ ფასიანი ტუკ-ტუკი ეშოვნა ანკორში წასასვლელად. 
ჩვენი უკანასკნელი გეგმა კამბოჯაში - ვნახოთ მსოფლიო ისტორია, რომელიც ჰოლივუდმაც კი აღიარა და გამოიყენა.

დიახ, ანჯელინა ჯოლის მშვენიერი პერსონაჟი სამარხებს კამბოჯაში დაეძებდა.

დილის 8 საათზე სასწრაფოდ ვჭამეთ, წყალი ვიყიდეთ და ჩავიტვირთეთ ტუკ-ტუკში.
ანკორში შესვლა საოცრად ძვირი სიამოვნებაა. $20 ადამიანზე და ერთი დღით თანაც. საშვზე ლამაზად აკრავენ შენს ფოტოს და უამრავ ჩეკ პოინტზე გამოწმებენ.


ჩვენი გეგმა ანკორის მცირე წრე იყო. უაზარმაზარი ტერიტორიაა და ერთ დღეში ამ ყველაფრის ნახვა ფანტასტიკის ჟანრიდანაა. რუკაზე "მასთ ვიზით" ადგილები მოვნიშნეთ და მძღოლს ცხვირზე ავაფარეთ. მდუმარედ დაგვიქნია თავი და დავიძარით.

რიგი მალე გავიარეთ და საშვებიც მოგვაჩეჩეს. 
ბაკომ სიმწრით გადაიხადა საფასური, მაგრამ მაინც ბედნიერები დავიძარით მთავარი სიამოვნებისკენ.

მართლაც, საოცარი ადგილია, უზარმაზარი შენობები, რომელიც ჯერ კიდევ დგას, თუმცა კი ინგრევა და ამიტომ UNESCO სასწრაფო წესით ახორციელებს დაკონსერვების სამუშაოებს.


არ ვიცი აღვნიშნე თუ არა უკვე, მაგრამ ტურისტები არ მიყვარს. იმდენი ხალხი იყო სუნთქვა არ შეიძლებოდა, ზოგიერთ ადგილას. 
განსაკუთრებით იაპონელი ტურისტების დასახრჩობად ვიწევდი, მაგრამ ბაკომ არ დამანება.

თითოეული ლოკაციის ნახვას 40 წუთიდან 1.5 საათამდე ვუნდებოდით. სიცხეში და ამდენ გზააბნეულ ტურისტში გზის გაკვლევა ფრიად ექსტრემალური გასართობია.

ჩვენი ტუკ-ტუკი ღირშესანიშნაობების შესასვლელებთან ჩრდილში გვიცდიდა და თავს სხვა მძღოლებთან ჭორაობით ირთობდა ხოლმე.


იმდენი სილამაზეები ვნახეთ, რომ არც კი ვიცი როგორ გამოვხატო ემოცია. მართალია, ერთგან დავიკარგეთ კიდეც, მაგრამ რუკის საშუალებით მაინც დავდექით სწორ გზაზე.

უზარმაზარი ისტორია აქვს ანკორს, თუმცა ჩვენ გიდის გარეშე, ბაკოს გზამკვლევით ვეცნობოდით სხვადსხვა ღირშესანიშნაობებს.
 გზადაგზა გვხვდებოდნენ გამყოლები, რომელიც ჯგუფებს ჩვენთვის გასაგებ ენაზე ესაუბრებოდნენ და იმათ ვუგდებდით ყურს.

უცნაური არსებები კი ვართ ადამიანები. ქვების გროვების თვალიერება უზარმაზარ სიამოვნებას რომ გვანჭებს, მაგრამ ფაქტია ძალიან მაგარია და არც კი ვიცი რატომ.


დილის 8 საათზე მისულებმა დანიშნულების უკანასკნელ წერტილს საღამოს 5 საათზე მივაღწიეთ, თუმცა კი ბაკომ კატეგორიეული უარი თქვა მზისჩასვლის მთაზე ფეხით ასვლაზე. სპილოებით ასვლა კი ნამეტანი ძვირი სიამოვნება აღმოჩნდა, თანაც ბაკო მგონი სპილოებს დიდად არც ენდობა, ისე ალმაცერად უყურებდა.

ჩვენმა მძღოლმა მოწიწებით იკითხა - ჰოტელო? ჩვენც თავი დავუქნიეთ და გაქროლდა. 

რაც არ უნდა თქვა, რამდენიც არ უნდა იბოდიალო, რამხელა სიამოვნების მორევმაც არ უნდა ჩაგყლაპოს, საცხოვრებელში მისული ხვდები, რომ უუსაზღვროდ დაიღალე და რაღაცნაირად სევდიანდები კიდეც. 
დრო ცოტაა, სანახავი ბევრი, ემოციების ზღვა და არსებობს საზიზღარი გრძნობა - დაღლა.

ჰოსტელში ცოტა დავისვენეთ და დავიწყეთ ჩალაგება გადახარისხების პროცესი.

ჩვენს იაფფასიან ბილეთებს კამბოჯა - მალაიზია მხოლოდ 20კგ ბარგის გატანის უფლება ჰქონდა, ამიტომაც უნდა გვეთქვა უარი ნივთებზე.


გადავყარეთ წინდები, შარვლები, მაისურები, ტრუსები, ქუდები, ჭურჭლის ნახევარი.
წამლების უდიდესი ნაწილი ჰოსტელის მეპატრონე გოგოს დავუტოვეთ.

ვახშამი მივირთვით და ისევ მოვითხოვეთ ტუკ-ტუკი დილისთვის.
საღამოს ცოტა ვიბოდიალეთ და კამბოჯას დავემშვიდობეთ ფაქტიურად.

ხვალ უკვე ახალ ქვეყანაში დავდგამთ ფეხსთქო ვთქვით და დავწექით დასაძინებლად.


Sunday, July 12, 2015

213 - XXXIX

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში


3 თებერვალი -  ველოსიპედი

დილიდან, ბაკომ ინტერნეტში ნაყიდი ბილეთები, კამბოჯა-მალაიზია გადაცვალა. მართალია ცოტა ფულის დამატება მოგვიწია, მაგრამ ეგ არაფერი. 

შემდეგ, ბაკომ ჭამა ერთი თეფში ცარიელი ბრინჯი, რადგან წინა დღით რაღაცამ მოწამლა და გასკდა რწყევით, გადავწყვიტეთ არ გაგვერისკა. მე მხოლოდ ყავა მივირთვი, ამ ბოლო დროს ამას ხშირად ვაკეთებ, რაც ძალიან უცნაურია - ყავა არ მიყვარს.

დადგა ჩვენი მორიგი გეგმის განხორციელების ჯერი - ეს ველოსიპედს შეეხებოდა.
ჰო ისე აღმოჩნდა, რომ არც მე და არც ბაკომ ველოსიპედის ტარება არ ვიცოდით, ჩვენს ჰოსტელში კი ბედად ერთ დოლარად მთელი დღით ქირავდებოდა ველოსიპედები.

ძალიან დიდი ხანი ვარჩიეთ რომელი გვინდოდა, ისეთი უნდა ყოფილიყო, რომ ბაკოსთვის დაბალი არ აღმოჩენილიყო, ჩემთვის კი მაღალი. 
როგორც იქნა ერთი მშვენიერი მწვანე ეგზემპლარი შევარჩიეთ და გამოვაგორეთ ჭიშკრიდან. 
გზაზე ვარჯიში და სწავლა გამორიცხული ამბავი იყო, უეჭველი რამე დაგვჭყლეტდა, ამიტომ ცოტა ბოდიალის მერე, ჰოსტელთან არსებული ქვიშიანი, შემაღლებული ადგილი მოვნახეთ და იმაზე დავიწყეთ ვარჯიში (ჰო ვიცი, ქვიშა და ფხვიერი მიწა ცუდი ვერსიაა მაგრამ სხვა არჩევანი არ იყო)

თავიდან ბაკომ სცადა, არ გამოუვიდა, შემდეგ კიდევ სცადა, კიდევ და კიდევ და ბოლოს მშვიდად გაიარ - გამოიარა. ახლა მოხვევის ამბავი იყო. თავიდან კინაღამ გზაზე გადავარდა, შემდეგ იქ მდგომ ერთადერთ მანქანას მიასკდა, ბოლოს როგორც იქნა ორივე მხარეს მოხვევა გამოუვიდა.


დადგა ჩემი ჯერი, თავიდან ძალიან გაუბედავად დავადგი პედალს ფეხი და იმ წამსვე წამაყირავა, მაგრამ ბედად ფეხზე დავრჩი. შემდეგ ცოტა უფრო თამამად ვცადე და გამოვიდა. გავგორდი და გამოვგორდი, მაგრამ მარჯვენა მხარეს მოხვევა ვერაფრით ვერ დავამუღამე.

რომ დავიღალე და დამცხა ბაკოს ვუთხარი ახლა პრაქტიკა გჭირდება (თუ ანკორის სანახავად ველოსიპედით ვაპირებდით წასვლას, აუცილებლად ტრასაზე სიარული უნდა დაგვემუღამებინა) წადი დონატები და წყალი მოიტანე მეთქი. ბაკომ ერთი შემომხედა, მაგრამ შემდეგ გაბედა და გაქროლდა.

დაახლოებით ნახევარი საათი ველოდე (არადა, მაგდენი ფეხით არ უნდოდა გზას) და ბოლოს ავნერვიულდი, იქნება რამემ დაჭყლიტა და ვერც გავიგებ მეთქი, ის ის იყო უნდა გავდგომოდი გზას, რომ გამოჩნდა - დაღლილი, დაქანცული და დასტრესილი.

ჯერ ხო კალათი არ ჰქონდა ველოსიპედს და ხელში ჩაბღუჯული  მოიტანა ყველაფერი, მერეც დიდი ტრასა (მთავარი გზა) უნდა გადაეკვეთა და ჩამოსულა, ხელით გადაუყვანია ველოსიპედი და მერე ისევ დამჯდარა ზედ, ასე უკანა გზაზეც.
ძალიან ბევრი ვიცინე ამაზე. მთავარია ბაკომ ქვესთი შეასრულა, თუმცა დაიქანცა საოცრად და განაცხადა ანკორში ველოსპიედით წასვლა წარმოუდგენელი მეჩვენებაო.

გათანგულები დავბრუნდით ჰოსტელში და არაფრის თავი არ გვქონდა, თუმცა მაინც უნდა წავსულიყავით და ფული გამოგვეტანა ბანკომატიდან, სხვანაირად ვერ მოვახერხებთ ანკორის ნახვას და კიდევ რაღაცეების მოგვარებას, ჩვენ ხომ ორ დღეში ფრენა გვაქვს მალაიზისიისკენ.

გვიან საღამოს გავედით და ასე 5 ბანკომატი დავტესტეთ სანამ ფულის აღება შევძელით, საოცარია აზიაში ბანკომატები, ყველაზე დიდი საფრთხე მათაგან მოდის - უფულოდ დარჩენის საფრთხე.

როგორც იქნა გამოვიტანეთ არსებული თანხა, ცოტა წავიცმუცნეთ და დავბრუნდით სახლში.

ყველაფერი გადავალაგეთ და დავახარისხეთ, ჩვენ ხომ ჯამში 20 კილოგრამის ატანა შეგვიძლია თვითმფრინავში, ხოლომარტო  ჩემი ჩანთა 17 კილოგრამია. 

შარვლები, მაისურები, წინდები და ტრუსები, პირსახოცი და კიდევ ათასი რამ გავამზადეთ გადასაყრელად და გასაჩუქებლად, ჩვენ მათ უბრალოდ ვერ ვატარებთ თან. კიდევ გავაკეთეთ სათადარიგო სია, თუ რამეა და გადავაჭარბეთ, რას გადავყრით აეროპორტშივე.

ამის შემდეგ შევძვერით ჩვენს ბადიან საწოლებში და სიცხისა და დაღლილობისგან გავითიშეთ.



Thursday, July 02, 2015

213 - XXXVIII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში

1 თებერვალი - იპოვნე სამსახური

რა თქმა უნდა, ისევ ადრეული დილიდან დავიწყეთ ბოდიალი, ფული მხოლოდ იმაზე გვყოფნის, რომ დილით 40-50 ცენტიანი ადგილობრივი დონატები ვჭამოთ საუზმეზე. 

ეს სადონატე ჩვენი სახლიდან არც ისე შორსაა და წინა დღეებში შევთვალიერეთ. 
შაქრიან - შოკოლადიანი საუზმის შემდეგ (ყავის გარეშე) წავედით Artisans საწარმოში, სადაც უფასო ექსკურსია გველოდებოდა.


ძალიან საინტერესო ადგილი აღმოჩნდა, გავიარეთ სხვადასხვა დარბაზები, სადაც მუშაობდნენ ქვაზე, ხეზე, ფაიფურზე და ნაჭერზე. აქ ძალიან ბევრი ადამიანი ჰყავთ დასაქმებული, რომელსაც შეზღუდული შესაძლებლობები აქვს. 


გასაოცარია, რომ კამბოჯაში ასე მშვენივრად აქვთ აწყობილი ამ ადამიანების დასაქმება, თანაც რასაც ისინი აკეთებენ, შემდეგ შოუ რუმში იყიდება და მშვენივრად ხმარდება მათ კეთილდღეობას.

ძალიან საინტერესო გამოვიდა ექსკურსია, რომელიც ბოლოს შოურუმში დასრულდა. გული მომეწურა ხელნაკეთი მშვენიერობების ნახვისას, რომელსაც ნამდვილად ვერ ვიყიდდი (მიუხედავად იმისა, რომ აბრეშუმის თავსაფარი 3 დოლარი ღირდა, მაინც)


ამ ექსკურსიის შემდეგ ბაკო გაემგზავრა სადღაც, ქალაქგარეთ ტექსტილის საწარმოში, მე კი ისევ ჰოსტელს მივაშურე და ბუნგალოში განვერთხე სკამზე.

დაახლოებით შუადღეზე, ბაკოს ისეთი მშიერი დავხვდი კინაღამ ფეხები მოვაკვნიტე, ამიტომ სასწრაფო წესით გავემართეთ სადილის საშოვნელად. 

ძველი გამოცდილებით, უკვე აღარ ვუფრთხივართ გარე კვების ობიექტებს (მიუხედავად რამდენიმე მარცხისა და ფაღარათისა) ასე რომ ჰოსტელთან მდებარე პატარა "კაფეში" მივირთვით სადილად ბრინჯი და ჩვენი მისიის - სამსახურის პოვნის- შესასრულებლად დავიძარით ცენტრისკენ.

მოგეხსენებათ თაკარა მზე და გულისგამაწვრილებელი მეტუკტუკეები ჩვენი ყოველდღიურობის განუყრელი ნაწილია.

პირველად იმ დაწესებულებებს მივადექით სადაც ვიცოდით, რომ არაადგილობრივი ხელმძღვანელობა ჰყავდა, იმედი გვქონდა მათ არ შეეშინდებოდათ უცხოელების აყვანა დროებით სამუშაოზე. 

შევცდით.

შემდეგ, ვცადეთ ადგილები სადაც ბევრი ტურისტი დადის და სხვადასხვა ენაზე კომუნიკაციაა საჭირო, მაინც ვერაფერი.  კამბოჯაში უფრთხიან უცხოელების აყვანას სამუშაოდ, თანაც დროებით სამუშაოზე (რომელიც რამდენიმე კვირას ან თვეს გულისხმობს)

ძალიან გულდაწყვეტილები დავბრუნდით ჰოსტელში, ფული მართლაც ძალიან ჩქარა ქრება, ჩვენ კი ჰოსტელის ფულიც უნდა ვიხადოთ, ვჭამოთ კიდეც და ანკორიც ხომ უნდა ვნახოთ, რომელიც ცეცხლის ფასი ღირს.

საღამო საკმაოდ სევდიანად გავატარეთ და ადრე დავიძინეთ, სიცხეში ქალაქის მასშტაბით ბოდიალი საკმაოდ ძნელია. იმდენ წყალს ვსვამთ, ალბათ ერთ საკაიფო ტბას დიდი ხნის წინ გავავსებდით.

2 თებერვალი - გადაწყვეტილება მიღებულია

ამ დღის გეგმაც არ იყო წინასგან განსხვავებული, ჩამოვუარეთ სასტუმროებსა და ჰოსტელებს, ნებისმიერი საქმე გვაწყობდა, რომელსაც ვინმე მაინც შემოგვთავაზებდა, თანაც ჰოსტელში და ბარში მუშაობის გამოცდილება უკვე გვაქვს ტაილანდიდან, მაგრამ რად გინდა.

ყველა სამუშაო, რომელიც გამოკრული იყო ინგლისურად მაინც ადგილობრივებისთვის იყო განკუთვნილი, რაც უცნაურია - რატომ წერენ განცხადებას ინგლისურად თუ ადგილობრივი უნდათ დამლაგებლად.


ბაკო ძალიან გაბრაზებული დაიარებოდა და ფაქტიურად მზად იყო ყველასთან ეჩხუბა.
ამ მოგზაურობისას მგონი როლები და ხასიათები გავცვალეთ. წარმოუდგენელი რამეები გვემართება, ერთმანეთს ვერ ვცნობთ და გაოცებულები ვუყურებთ ხოლმე.

სადილისთვის ისევ ჰოსტელში დავბრუდნით და ცხვირჩამოშვებულები დავესვენეთ ბუნგალოში.

ვჭამეთ თუ არა ბაკოს უცნაურად გაუნათდა თვალები. გეტყვით რომ კამბოჯიდან მალაიზიაში გადასაფრენი ბილეთები ჯერ კიდევ ტაილანდში ყოფნისას ვიყიდეთ, თანაც საზიარო ბარგით რომლის ჯამური წონა 20 კილოგრამს არ უნდა აჭარბებდეს.

ხოდა ბაკომ შვა იდეა - ჩვენ ფული გვიმთავრდება, მოდი ბილეთები გადავცვალოთ და უფრო ადრე გავფრინდეთ მალაიზიაში ვიდრე ვგეგმავდითო, ამას ისიც მოჰყვა რომ ვაღიარეთ დაღლა, ვაღიარეთ რომ გეგმას ვერ მივყვებით, მაგრამ მაინც ძალიან ამაყები ვართ საკუთარი თავით.

მართალია რაღაცეებზე მოგვიწევს უარის თქმა, მაგრამ მაგაზე გულს არ ვიწყვეტთ, თანაც მივიღეთ გადაწყვეტილება რომ არავის ვეტყვით გეგმის ცვლილების შესახებ.

ერთი პრობლემაა მხოლოდ, ფული. ფული რომელიც არ არის საკმარისი.

გადავწყვიტეთ, რომ ოჯახებს და მეგობრებს დავეკონტაქტოთ და ცოტა ფული მოვიმათხოვროთ, თორემ უეჭველი სადმე გავეჭედებით და მერე მოგვიწევს ტრეფიკინგის მსხვერპლობა.

 

Monday, June 29, 2015

213 - XXXVII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში

31 იანვარი - ისევ ახალი "სახლი"

რა თქმა უნდა უკვე ისე ვართ გაზარმაცებულები, რომ საწოლიდან ფეხის გადმოდგმა გვეზარება, მაგრამ არ ვნებდებით. ისევ ჩავალაგეთ ბარგი, ისევ ავეხვეტეთ საცხოვრებლიდან. გავმუსრეთ ბოლო მარაგი, რაც გვქონდა (ყავა, შვრია და ხილი). დროულად დავჩექაუთდით და თაკარა მზეში დავიწყეთ ქალაქის გადაკვეთა. 



გულისგამაწვრილებელი მძღოლები გასაქანს არ გაძლევენ აქაც - Tuk-Tuk lady?? want to see Angkor wat? today? tomorrow? - საოცრებაა, ბოლოს ერთ მძღოლს ისე გავუბრაზდი ბაკო შეცბა.

როგორც იქნა მივაღიწეთ ჰოსტელამდე. ყველაზე უცნაური საცხოვრებელია რომელიც კი ოდესმე გვქონია. კერძო სახლის მანსარდაში, მოწყობილია დორმი, არ აქვს კარი, არ აქვს შუშები ფანჯრებში, არ აქვს ტიხრები. საწოლები ერთსართულიანია და ზედ ბადეები აქვს ჩამოფარებული, მწერებისგან დასაცავად.

ისეთი ციცაბო კიბე ადის მანსარდაში, რომ ზურგჩანთიანად ძლივს ავედით ზემოთ, მარცხის გარეშე. გამბოჯა მალარიის ზონაა და ამიტომ მწერებისგან დაცვაც აუცილებელია. 

საწოლები ოთახის სხვადასხვა ბოლოში შეგვხვდა, თუმცა ამას უკვე მივეჩვიეთ კიდეც, ცოტათი სახალისოცაა. 

არ არის ლოქერები, არ არის თაროები, არ არის კარადები, არ არის საშრობები. საოცარი ადგილია, მაგრამ ამასაც მივეჩვიეთ, როცა ძილი გჭირდება გძინავს სადაც მოგიხერხდება.

დავყარეთ ბარგი და ჩავედით ლობიში, მისაღებში თუ რაც ქვია, რომელიც ბუნგალოს სტილშია გაკეთებული ღია ცის ქვეშ. 
ბაკოს ძალიან უნდოდა ექსკურსიებზე წასვლა, თანაც უფასო რაღაც შემოთავაზებები იპოვნა და გადავწყვიტეთ ამ ყველაფერის დეტალების გასარკვევად წასვლა.

ჩვენი განუყრელი ქუდები თავზე ჩამოვიფხატეთ (ბაკოს ქუდი ისე გახუნდა აღარ ეტყობა პირვანდელი ფერი), წყალი მოვიმარაგეთ, რუქები ამოვიიღლიავეთ და წავედით.

პირველი რასაც მივადექით იყო სიამ რიპის ყველაზე ცნობილი, ხელნაკეთი აქსესურებისა და დეკორაციის საწარმო, სადაც შეგიძლია აიღო ექსკურსია და დაათვალიერო როგორ იქმნება ის რასაც შემდეგ ტურისტები ყიდულობენ. ვარკვიეთ და გავარკვიეთ, რომ ხვალ დილიდან უნდა მივიდეთ და მთელი ეს ამბები დავათვალიეროთ, ბაკომ კი გადაწყვიტა რომ აბრეშუმის და საქსოვი ნაწარმის ქარხანაშიც წავა დასათვალიერებლად, მე მეზარება.


შემდეგ ვცადეთ გაგვერკვია რა ღირდა კვადროციკლის ტურები, საოცრად ძვირი აღმოჩნდა. გზადაგზა საინტერესო მაღაზიებიც ვიპოვნეთ, ხელნაკეთი ნივთების რომელსაც ღარიბი ოჯახებიდან დასაქმებული ქალები აწრამოებენ ხელით. ულამაზესი რამეები გამოსდით ნამდვილად და ისეთი ფასებია გული მომიკვდა, რომ ყიდვის შანსი არ გვაქვს.

ამ უფულობის ჟამს ჩვენი მთავარი პრობლემაა - სად ვჭამოთ იაფად, ეს ყოველთვის ადვილი არ არის. 

ამასთანავე ლაოსივითიაა აქაც, ბანკომატთან მისვლისას ყველა ნაცნობი და უცნობი ღმერთი უნდა გაიხსენო რომ ფული აიღო, ან ბარათი არ ჩაგეყლაპოს თორემ ვეღარც დაიბრუნებ (ეგრევე ნადგურდება). ალბათ ნახევარი ქალაქი მხოლოდ ბანკომატების გამოცდაში გადავსერეთ.

ეს დღეც გავიდა, დავბრუნდით ჰოსტელში, სადაც კარგად დავაკვირდით ჩვენს თანამეოთახეებს, რომელთაგანაც ყველაზე უცნაური ტიპი ავსტრალიელი ყრუ-მუნჯი ტიპია. მთელი დღე სვამს ლუდს, საწოლის ქვეშ ერთი სავსე ყუთი უდევს და საწოლზეც, ჩაძინებამდე, მუცელზე შემოდებული ლუდის ქილით წევს.

ცხელა.

Monday, May 04, 2015

213 - XXXVI


მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში

30 იანვარი - კვლევა

რა თქმა უნდა სიზარმაცე კიდევ უფრო გაძლიერდა, ძლივს ავეხვეტეთ საწოლიდან, ვჭამეთ დარჩენილი შვრიის ფაფა და გავუდექით გზას.

რუკის მიხედვით სიემ რიპში ცხოვრება ჩვენგან კარგა მოშორებით დუღდა. ჩავუყევით მდინარის მშვენიერ კალაპოტს, რომლის ნაპირებზეც სიმწვანე და ჩამოსაჯდომები აღმოვაჩინეთ.


გზაში ვიპოვნეთ ფოსტა, სადაც ბაკოს იდეამ დაარტყა ღია ბარათები გავგზავნოთო, ის ოთოს უგზავნიდა, მე გადავწყვიტე საკუთარ სახელზე (ნაწილობრივ დედასათვის) გამეგზავნა რამე სასაცილო წერილი.

მე იქვე დავწერე წერილი, კარგად გატლეკილი მარკაც დავურთე ბარათს და ჩავაბარე ფოსტის თანამშრომელს, ბაკომ კი ბარათი თან წამოიღო სანამ მისამართს გავარკვევ მოვიფიქრებ შიგნით რა დავწეროო.

გავუყევით ისევ გზას, გეგმაში გვქონდა ღამის მარკეტის ტერიტორია გვენახა და თანაც ახალი ჰოსტელი გვეპოვნა, რადგან არსებულში მხოლოდ 2 ღამე ავიღეთ, თანაც რამე იაფიანი ვერსია გვესაჭიროებოდა, ფული ნელ-ნელა კი არადა ჩქარ ჩქარა ილეოდა.

ამ ხეტიალში აღმოვჩინეთ ჭამა სმის ქუჩა, სადაც გადავწყვიტეთ გვეჭამა ლანჩი. 
ახალ ქვეყანაში პირველ ჭამას მასშტაბურს ვუწოდებდი, რადგან 3 დოლარს ან ცოტა მეტს ვხარჯავთ, შემდეგ კი ვიწყებთ ფულის დაზოგვას.

ამ ჯერადაც მშვენიერი დაწესებულება ვნახეთ, სადაც მენიუს ღრიჭოებში პატარა მოძრავი საჭმელი იყო ჩამალული (ტარაკნებს ვგულისხმობ).
ავირჩიეთ ორი კერძი და ბაკომ უცებ ამოიკითხა "ნიანგის ხორცი" და გადაეკეტა. რა თქმა უნდა ბევრი არ გვიფიქრია ერთი თავი ნიანგის ხორცის კერძიც შევუკვეთეთ და დავიწყეთ ლოდინი.


ამასობაში მენეჯერმა გაგვაცნო ცოლი, მოგვიყვა თავის თავზე ათასი რამე და მშვენივრად გაგვართო.

საჭმელი მშვენიერი აღმოჩნდა, ხოლო ნიანგის ხორცი ძალიან უცნაური. ეს იყო შუალედური რაღაც ქათამსა და თევზს შორის. საკმაოდ მყარი ხორცი, რომელიც ბოჭკოებად ძალიან ადვილად იშლებოდა და ოდნავ მოტკბო გემო ჰქონდა. სააოცრად ვისიამოვნეთ ნიანგის სტეიკით.

არ დაგავიწყდეთ, ჩვენ გადაწყვეტილი გვქონდა კამბოჯაში დროებითი სამუშაო გვეპოვნა და ცოტა უფრო ღრმად შეგვესწავლა ადგილობრივი ადათ-წესები.

საკმაოდ დიდი ხანი ვიბოდიალეთ სანამ სასურველ ჰოსტელს მივაგენით (წინა დღით ჰოსტელვორლდზე ძალიან დიდი ხანი ვარჩიეთ). მასპინძელი საყვარელი გოგო აღმოჩნდა და უპრობლემოდ დაგვიჯავშნა 2 საწოლი, თუმცა კი გეტყვით, რომ ერთ ერთ ყველაზე უცნაური ადგილი აღმოჩნდა ეს იმათ შორის სადაც კი აქამდე გვიძინია.

გულდამშვიდებულებმა დავტოვეთ მომავალი საცხოვრისი (ამასთანავე კარგად დავიმახსოვრეთ გზა და მოვნიშნეთ რუკაზე, არც ისე ადვილი მისაგნები აღმოჩნდა) და გავემართეთ საბოდიალოდ.


სიცხეში ბოდიალმა დიდად არ გაგვახალისა, ამიტომ დავბრუნდით სასტუმროში, ჩავალაგეთ ბარგი და გავამზადეთ მომავალი დღისთვის, შემდეგ კი წავედით ერთ მშვენიერ ბარში სადაც უცხოელი მფლობელი შევიგულეთ ჩამოსვლისას.

თან ადგილობრივ ლუდს მოვწრუპავთ და თან იქნება სამსახურის პონტიც გავარკვიოთთქო ვიფიქრეთ.

კაფეში სიმყუდროვე და სიმშვიდე დაგვხვდა ლუდიც მშვენივრად ვშთანთქეთ და ამ ჯანმრთელი ცხოვრების წესის გადამკიდე ორ კათხაში გავილეწეთ, საოცრად, შემდეგ კი ბაკო გაემართა ბარის მფლობელისკენ.

სამწუხაროდ, მასპინძელი შეშფოთდა სამსახურზე რომ ჩამოუგდო ბაკომ ლაპარაკი და მხოლოდ მოხალისეობაზე მოგვცა რამდენიმე რჩევა. გულდაწყვეტილები გამოვედით ბარიდან და ამ ღამესაც ბონდოსთან ერთად დავიძნეთ მოზუზუნე ვენტილატორების ქვეშ.

Monday, April 27, 2015

213 - XXXV

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში

28 იანვარი - Ticket to the new world

ავტობუსის გაჩერებაზე მისვლისთანავე აგვლალეს რაღაც დანჭყრეულ ავტობუსში და დავიძარით პაქსესკენ. გზაში 5 საათი უნდა ვყოფილიყავით. 
დრო სწრაფად გავიდა მიუხედავად იმისა, რომ დაძინება თითქმის ვერ მოვახერხეთ.

პაქსეში ისევ შუა ტრასაზე ჩამოგვყარა ავტობუსმა.
 ვითომ შემთხვევით იქვე მდგომი ტუკტუკიც გამოჩნდა და 25000კიპი გაგვაძრეს კამბოჯის ავტობუსამდე მიყვანაში, თუმცა ავტოსადგურზე როდი ამოვყავით თავი.
ტუკ-ტუკმა მიგვიყვანა სადღაც ტურისტულ სააგენტოსთან და გაირკვა, რომ დილამდე არანაირი ავტობუსი არ იქნება სიამ რიპამდე და რომ სადმე უნდა დავრჩეთ ერთი ღამით. სააგენტოს მშვენიერი, იაფი ოთახიც აღმოაჩნდა, იქვე მეორე სართულზე. ჩვენც დაუყოვნებლივ შევცხოვრით, "პაჩკის" სუფები და ყავა მივირთვით და დავიძინეთ, დილის 8დან 13 საათი გზაში უნდა გაგვეტარებინა მეორე დღეს - კამბოჯის მიმართულებით.

29 იანვარი - ახალი ქვეყანა, ისევ

დილის 8 საათიდან სხვა გზააბნეულ მაწანწალებთან ერთად ტურისტულის წინ ვეყარეთ, სანამ ავტობუსი არ მოვიდა.
ავბარგდით და 2,5 საათი მოვანდომეთ საზღვრამდე მისვლას, უფრო სწორად სასაზღვრო ზონამდე, სადაც მიკრო ავტობუსში უნდა გადავმჯდარიყავით.

როგორც აღმოჩნდა საკმარისი ფული (ნაღდი) არ გვქონდა და ბაკოს ATMთან 10 წუთი რიგში დრომამ მოუწია. როგორც იქნა ყველა ვინც კამბოჯაში მივდიოდით ჩაგვტიეს ავტობუსში, დაგვირიგეს სააპლიკაციო ფორმები, რომელიც საზღვარზე მისვლამდე შევსებული უნდა გვქონოდა.

შევავსეთ ყველაფერი,ჩავდეთ ეს დოკუმენტები და ფული პასპორტებში და გამცილებელს ჩავაბარეთ (მანამდე ამაზე კარგა ხანს ვიფიქრეთ, ღირდა თუ არა) - ასეთი იყო სისტემა.
ჩვენ ნეიტრალურ ზონაში უნდა დავლოდებოდით გამცილებელს, რომელიც ყველას მაგივრად გააკეთებდა ვიზებს.
მართლაც ასე მოხდა, ჩამოგვყარეს ავტობუსიდან და ნეიტრალურ ზონაში მყოფი კაფესკენ მიგვითითეს.


ავტობუსში გერმანელი კრისტიანი გავიცანით, რომელიც საქართველოში ცხოვრობდა და ცოტა ქართულიც კი ჰქონდა ნასწავლი.
აღვფრთოვანებული გვიყვებოდა რა მაგარი ერთი წელი გაატარა ჩვენს ქვეყანაში. 
დაახლოებით 1.5 საათი ველოდეთ ვიზებს, თუმცა არ მოგვიწყენია.

როგორც იქნა დაბრუნდა გამცილებელი და პასპორტებიც უკან დაგვირიგა. ჩამოდგა ავტობუსი, რომელშიც მოვასწარით და ადგილები დავიკავეთ, იმიტომ რომ ზოგიერთებს, შუაში ჩაკვეხილ პლასტმასის სკამებზე მოუწიათ დასხდომა.

გზა 11 საათი უნდა ყოფილიყო, თანაც გვარიანად დანგრეული, რადგან ახალი გზით მიმავალი ავტობუსი ბევრად ძვირი ღირდა, ჩვენ კი ამდენის გადახდა არ გვინდოდა და ამიტომ ეს ვარიანტი ავირჩიეთ.

გზაში სულ ორჯერ გავჩერდით, ერთხელ რაღაც გავიფუჭდა და მეორედ საჭმელად. კამბოჯაში ინგლისური უფრო მეტმა ადამიანმა იცის, ვიდრე ლაოსში.

გზაში დაძინება გაგვიჭრდა, ჩვენი სკამი ძალიან მორყეული აღმოჩნდა და მაგრად გვაჯნჯღარებდა სულ.

ნავარაუდები 11 საათის მაგივრად სიემ რიპში 8 საათში ჩავედით და საღამოს 9 საათზე დანგრეულ და უკაცრიელ ავტობუსების გაჩერებაზე აღმოვჩნდით, სადაც მხოლოდ ტუკ-ტუკის მძღოლები იყვნენ შეკრებილები.

სანამ მოვიფიქრეთ სად გვინდოდა წასვლა, თავზე გულისგამაწვრილებლად დაგვზუზუნებდნენ ეს მეტუკტუკეები და ბოლოს ერთ-ერთს ვკითხეთ ჩვენი გესთჰაუსი თუ იცოდა სად იყო, კიო გვითხრა და 3 დოლარზე შევთანხმდით (რუკაზე არც ისე ახლო ჩანდა ამიტომ ფასი ნორმალური მოგვეჩვენა)

კამბოჯაში რიალები ჰკიდიათ, კი იყენებენ, მაგრამ ყველაფრის ფასი მაინც დოლარში აქვთ.

ავტოსადგურს რომ მოვშორდით, უცებ გააჩერა მძღოლმა ტუკ ტუკი და დაიწყო ლაი-ლაი რომ აიო ფული დამიმატეთო, ეგ გესთჰაუში შორიაო და რაღაცეები.

გავცეცხლდით საოცრად. ვუთხარით რომ ან უკან წაგვიყვანდა სხცა ტუკ-ტუკებთან ან გესთჰაუსამდე მოუწევდა ჩვენი მიყვანა და რადგან დათანხმდა პირველად თანხაზე ფულს არ დავუმატებდით.

უკმაყოფილო სახით დაჯდა უკან და ზუსტად არ ვიცი სადაა და ახლოს მიგიყვანთ სადმეო, ნუ აზრი აღარ ჰქონდა ჩხუბს. მიგვიყვანა სალოცავამდე, რომელიც ჩვენს გესთჰაუსთან ახლოს იყო და გვეუბნება - აი ფული რომ დაგემატებინათ პირდაპირ იქ მიგიყვანდითო.

ამაზე ისე ავკრიფე რომ მივენთე და საოცარი კივილით გაცლა ვუბრძანე სანამ თავი წამიცლიამეთქი. აშკარად არ ელოდა და შეეშინდა კიდეც, რადგან საოცარი სისწრაფით მოგვცილდა.

ავიკიდეთ ჩანთები და ჩემი რუკის მიხედვით სადაც უნდა ყოფილიყო ჩვენი საცხოვრისი იქით გავჩანჩალდით. რაღაც მომენტში, ერთ გზადშემომხვდარ ჰოსტელში შევიჭყიტეთ და გვითხრეს, რომ მეორე მხარეს უნდა წასულიყავით თან იქით უფრო მეტი დასარჩენებია და რამეს იპოვნითო.

ჩვენც სხვა გზა არ იყო ზუსტად ასე მოვიქეცით და ბევრი ფიქრი არც დაგვჭირვებია პატარა სასტუმროში მყუდრო ოთახი ვიპოვნეთ.

მისავათებულებმა გავიმზადეთ ცხელი ყავა და საწოლებზე დავეყარეთ. 
უცნაურია, მაგრამ როდესაც ბაკომ ოთახში ბონდო აღმოაჩინა (პატარა ხვლიკი) რეაქციაც კი არ ჰქონია, მშვიდად წაიხურა საბანი, ჩართო მისი წილი ვენტილატორი და დაიძინა.