Tuesday, December 23, 2014

213 - XIX

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

29  ნოემბერი - ალეჰოპი
როჯერის ჩახუთული ოთახიდან დაახლოებით 11 ზე გამოვედით და Ao Phraoსკენ გავუყევით გზას. გვითხრეს რომ ახლა მხოლოდ იქ არის კემპინგი შესაძლებელი. 3 კმ ვიარეთ თაკარა მზეში ზურგჩანთამოკიდებულებმა და ძლივს მივაღწიეთ ახალგაზრდულ კემპინგს სადაც იდეაში უნდა დავბანაკებულიყავით.
ადგილზე ორი ინგლისურის უცოდინარი ტიპი დაგვხვდა და ვერაფერი გაიგეს, შემდეგ ერთმა ვიღაცას დაურეკა და ბაკოს მიაწოდა ტელეფონი. საწყალი ბაკო 15 წუთი ცდილობდა აეხსნა იმისთვის რომ ჩვენი კარავი გვაქვს და დაბანკება გვინდაო. ტელეფონში უცნაური პასუხი მიიღო "მოგვიანებით მოვალ და გავარკვიოთო" და სულ ეგ იყო.

გავცეცხლდით, რას ჰქვია მოგვიანებით თანაც როდესაც არც იცი გტოვებენ თუ არა. ავიბარგეთ,წერილი დავწერეთ და ჩავედით სანაპიროზე, რაღაც უნიათო ადგილი მოვნახეთ და საცურაო კოსტუმები გადავიცვით. სულ ერთხელ გავიჭყუმპალავეთ და ისევ ცენტრისკენ (სადაც ბანაკი მიგვასწავლეს) წასვლა გადავწყვიტეთ. სიცხისგან თავი საოცრად მტკიოდა და ზურგჩანთებით იმ 3კმს უკან გავლა აბსოლუტური ჯოჯოხეთი აღმოჩნდა.
როგორც კი ნაკრძალის შესასვლელში მივედით, ვეცი ტიპს რომელმაც წინა დღით დაგვაკვალიანა და ცოტა დამაკლდა თვალები რომ არ ამომეჩიჩქნა.

მოკლედ, როგორც იყო გაირკვა ამბავი ჩვენი კემპინგისა და უკან დაბრუნების. ჩვენ უარი განვაცხადეთ ფეხით უკან წასვლაზე,რადგან მათი მიზეზით მოხდა ყველაფერი, არც ტაქსში გვინდოდა $7 გადახდა ასე რომ საბოლოოდ პარკის ორმა თანამშრომელმა ბაიკებზე მოგვისვეს ბარგიანად და წაგვიგვანეს.


მე ცოტა ცეტი შემხვდა და გიჟურად მოდიოდა, თუმცა ამას არაუშავდა სანამ უნებლიედ სასწაულმა წვიმამ არ დასცხო. სახეში უზარმაზარი წვეთები მეტყლაშუნებოდა, რა თქმა უნდა 2ვე ჩანთა უმოწყალოდ სველდებოდა და თანაც ჩემი მძღოლი მიქროდა არანორმალურად. მიუხედავად იმისა, რომ გზას ვერ ვხედავდი ვიგრძენი ორჯერ როგორ მოაცურა ბაიკი და ვუთხარი ნამეტანი მივქრივართ და მეშინია მეთქი. ამან არ გაჭრა და ახალგაზრდული კემპის შესასვლელში რომ შევფრინდით ხრეშზე დამუხრუჭებისას გაუჭირდა ბაიკის დაჭერა და ძალიან გადავიხარეთ. თვითონ კი დარჩა ზედ და (ჯერ საჭეს იყო ჩაფრენილი და მერეც გრძელი ფეხები ჰქონდა) მე კი თავი ვეღარ შევიმაგრე და ხრეშზე ალეჰოპით დავეზღნართე.

მართალია სიცილი ამიტყდა მეც და დანარჩენებსაც, მაგრამ  ხელი კი მაგრად მეტკინა, გადავიტყავე და სისხლიც მომდიოდა. ბაკომ უცებ ჩამომბანა და იოდით დამიმუშავა ხელი, ამიტომ ისღა დაგვრჩენოდა წვიმის გადაღეებისთვის დაგვეცადა. კემპის ხელმძღვანელობამ გადასახედზე დადგმულ გადახურულ (view point) რაღაცაში გაგვაშლევინა კარავი. მშვენიერი ადგილი იყო ზღვის და ნახევარი კუნძულის ხედით.

მართალია ცოტა უბერავდა, მაგრამ უკმაყოფილების მიზეზი თითქმის არ გვქონია, ცოტა წავიხემსეთ და დაღლილ დაქანცულები კარავში შევძვერით.

Saturday, December 13, 2014

213 - XVIII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


28 ნოემბერი - რობინზონი

ისევ დილით ადრე ადგომა და დოღის ცხენებივით სირბილი ავტოსადგურამდე.
კიდევ კარგი აქ მეტრო და sky train მაინცაა და სიგრილეში მგზავრობ. 

სწრაფად " ნა ხადუ" ვისაუზმეთ და ავბარგდით ავტობუსში. საოცრად კომფორტული ავტობუსი იყო, თუმცა რაღა დარჩა მეტი ავტობუსს რა უნდა ჰქონდეს თანაც 10 $ გადავიხადეთ. წყალი დაგვირიგეს და დავიძარით.
მხოლოდ ბანკოკიდან გასვლას 40 წუთი მოანდომა ავტობუსმა, შემდეგ კი ავტობანით 3 საათში ჩავიშხუილეთ. სანაპიროზე მისვლისთანავე ისევ გვეცა ვიღაც ქალი და აქეთ მოდით ყველაფერს დაგიგეგმავთ და გაყიდინებთო, ხოლო როცა მივუგე აგერ არის ბილეთების ამბავითქო იხტიბარი არ გაიტეხა და აფერისტობა დაიწყო მანდ ვისქც უკვე ნაყიდი აქვს ბეჭედს ურტყავენო. 

მივეჩვიეთ ასეთ აფერისტობებს და არ დავნებდით ამ ქალს. მშვენივრად შევიძინეთ ბორანის ბილეთიც და დაცული ტერიტორიების საშვიც (300ბატი) 

ბორანმა კუნძულამდე 45 წუთი მოანდომა მაგრამ ეს ამად ღირდა. უსაყვარლესი კუნძულაკია. თეთრი ქვიშა და ბევრი სიმწვანე, ჟრიამული და გასართობების მრავალფეროვნება- საუკეთესოა. მგონი სიცხის გამოა რომ პირველად მიხარია სანაპიროზე ყოფნა.

კემპინგის ადგილას აღარ წავედით უკვე ბნელდებოდა და იაფი საცხოვრისი ვიპოვნეთ მხოლოდ. 1 მეტრი მეტრზე ოთახი, სადაც მხოლოდ საწოლი ეტევა ისე რომ კარი გაიღოს, თუმცა ჩვენ გვყოფნის. უგემრიელესი ზღვის პროდუქტებიანი ბრინჯებიც მივირთვით და აღვტაცდით რომ აქ sea food უფრო იაფია ვიდრე სხვა ყველა ხორცი. საღამოს ცოტა ლუდი დავლიეთ და მოვდუნდით კიდეც. მორიგი თავგადასავალი გველის 4დღე და შემდეგ მეფის დაბადების დღეზე წავალთ ბანკოკში. 

ცხელა. ძალიან ცხელა ამ ნოემბრის ბოლოს.

Sunday, December 07, 2014

213 - XVII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


25,26,27 ნოემბერი - პირველი შთაბეჭდილება

ბანკოკში დავფუძნდით 4დღით.გეგმაში კი 3 გვქონდა, მაგრამ რიგ მიზეზთა გამო ერთი ღამეც დავამატეთ. მეორე და მესამე დღეს რა თქმა უნდა რუკაზე დატანილი ღირსესანიშნაობები უნდა გვენახა, ისე როგორ.

პირველი რასაც მივაგენით ბუდას 5 ტონიანი ოქროს ძეგლი აღმოჩნდა. ძალიან შთამბეჭდავი კი იყო. უამრავი მომლოცველები მოდიოდნენ და ზოგი ფულს სწირავდა, ზოგიც ყვავილებსა და სხვა რამეებს. შემდეგ მზის ჩასვლის ტაძრისკენ გავემართეთ. ამისთვის არხზე ბორანის ბილეთისყიდვა და 15 წუთიანი გასეირნება დაგვჭირდა. დიდად არ მეპიტნავებოდა ეს ამბავი, მაგრამ ალტერნატივები ძვირი ჯდებოდა. ძალიან ცუდი არ აღმოჩნდა და მშვიდად გადავიტანე. 
მზის ჩასვლის ტაძარი მართლაცგასაოცარი ადგილია. ფაიფურით მოპირკეთებული უზარმაზარი დონეებიანი სვეტები დაგვხვდა, თანაც არაერთი. აღვფრთოვანდი.პირველი ორი დღე ქუჩის საკვებ ობიექტებში ჭამას ვერიდებოდით, თუმცა სულ ტყუილად. როდესაც ჩინურ ტაილანდური დასადილოს მენიუს გავეცანით ძალიან იაფად და გემრიელადაც ვისადილეთ. 

საერთოდ როგორც მივხვდი ტაილანდი ჭამისა და შოპინგისთვისაა ზედგამოჭრილი. ყოველ კუთხეში კვების ობიექტები და დახლებია და რას აღარ ამზადებენ ღია ცის ქვეშ.  ნახევარზე მეტი ვერც მივხვდით საერთოდ რეები იყო. ჯერ თითქმის არაფერი დაგვიტესტავს მაგრამ ვგეგმავთ.

ღირშესანიშნაობები ბანკოკში არის, თუმცა განსაკუთრებული სულ რამდენიმეა. ერთ-ერთი მათგანია გრანდ პალასი, რომელსაც ვერ მივუსწარით და კუნძულიდან დაბრუნების მერე ვგეგმავთ ნახვას. 

აა,ტურისტებს ასევე ფრიად ეაფერისტებიან უბრალო გამვლელებიც კი. ჯერ ერთი ამათი კი შეიძლება მტკიცე კი არც იყოს და არ ვიცისაც ნიშნავდეს. მოკლედ ადგილობრივს როცა რამეს ჰკითხავ სამჯერ მასთან უნდა გადაამოწმო და სამ სხვას ჰკითხო კიდევ იგივე. ერთმა გაგვიშვა რაღაც ტურისტულ ცენტრში, რომელიც იდეაში სახელმწიფოა. იქისეთი სასწაული ფასები გვითხრეს კუნძულზე წასვლაზე თმები ყალყზე დაგვიდგა. საბოლოოდ კი იმის მესამედ ფასად დავგეგმეთ ჩვენ თვითონ. თანაც შემოთავაზებაზე უარს რომ ეუბნები ეგრევე "როჟას" კერავენ და ზურგს გაქცევენ. მაგ ამბავში ნეპალელები ჯობიან. 

ტაილანდი საკმაოზე მეტად განვითარებულია და მამენტ კარგი ადგილია საცხოვრებლად. მე და ბაკომ აქ ცოტახნით გადმოცხოვრება გადავწყვიტეთ მომავლისთვის.
ტაილანდის ნახვა ძალიან კარგი გეგმაა ზოგადად იმჰო.