Tuesday, November 25, 2014

213-XVI


მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.


შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.



24  ნოემბერი - სამხრეთ - აღმოსავლეთი

დილით ისევ იმაზე ადრე ავდექით ვიდრე საჭირო იყო და ცოტა ხანი სახურავზე ჯდომაც მოვასწარით.
დაახლოებით 10 საათისთვის უკვე გავლილი გვქონდა სექიურითი ჩეკების ნახევარი და მოსაცდელ დარბაზში ჩასხდომის გამოცხადებას სულმოუთქმელად ველოდით.

რა ტყუილად ველოდეთ რომ ველოდეთ. თვითმფრინავმა აფრენა 1 საათით დაიგვიანა. ღმერთმა უწყის რატომ, მაგრამ კი ვიყურყუტეთ.

თითქმის მთელი ფრენა მეძინა, კითხვის თავი არ მქონდა, გვიან დავწექით წინა ღამით. ჯერ ვიბოდიალეთ არტუროსთან (ტაივანელი რუმმეითი-სუპერ კაი ვინმე) ერთად, მერე ოთახში ვიღლაბუცეთ და როდის-როდის გაგვახსენდა დაძინება.

ტაილანდის პირველი ხედები, როდესაც თვითმფრინავი ღრუბლებს ჩამოცდა, წყლით დაფარულ-დატბორილი მიწის ნაკვეთები აღმოჩნდა. უამრავი წუმპე ტბორები, შუაში ვიწრო გზები და კანტიკუნტად დაკოფსებული სახლები დავინახეთ თავიდან.

აეროპორტი უზარმაზარი, თუმცა კი აბსოლუტურად საათივით გამართული - არანაირი შეყოვნება და ლოდინი.

პირველი ტურისტების პოლიციას მივადექით და საიმიგრაციო აპლიკაციების შესახებ რამდენიმე კითხვა დავუსვით, შემდეგ კი საპასპორტო კონტროლი ელვისუსწრაფესად გავიარეთ და აი მანდ დაგვერხა.

ტურისტული საინფორმაციო ვერ ვნახეთ, თუმცა რუკა რაღაც სააგენტოს desk-ზე ავიღეთ.

აეროპორტის ქვეშ გადის რკინიგზა, რომელსაც ქალაქამდე უნდა გავყოლოდით. გზაში აპარატთან ჟეტონების ყიდვაში აეროპორტის თანამშრომელი დაგვეხმარა და ჩავძვერით მიწისქვეშ.

პირველი ფინთი გოიმობა იყო რომ თურმე ჟეტონი დამაგნიტებულია და ჩაგდების მაგივრად უნდა დაადო გასასვლელს, ჩვენ ღრიჭოს ვეძებდით დიდი ხანი. შემდეგ მატარებლის კარის ადგილი ძლივს შევნიშნეთ, რადგან ის დიდ შემინულ გვირაბში მოდის, რომელსაც გარედან სულ რეკლამები აქვს მიკრული. ჩამოვდექით ცხვრებივით და ამ დროს მატარებლის სპეც დაცვამ მიგვითითა კარის ან მარცხნივ დადექით ან მარჯვნივ, იატაკზე ისრები ტყუილადაა დატანილიო??



მატარებელი როგორც კი ჩამოდგა შიგნით ჯერ სამხედროები შეცვივდნენ შესამოწმებლად, შემდეგ საიდანღაც დამლაგებელიც გაჩნდა, იატაკი მოწმინდა და შემდეგ მგზავრებიც შეგვიშვეს.

მოკლედ პირი არც დაგვიხურავს მე და ბაკოს ელექტრო ჟეტონების მერე და სასტუმრომდე ასე დაფჩენილებმა ვიმგზავრეთ.
სამი ხაზის გამოცვლის შემდეგ როგორც იყო სასტუმროშიც მივლასლასდით და დავეყარეთ, თუმცა კი მაგრად გვშიოდა.

 სასტუმროსთან ახლოს ვივახშმეთ სწრაფი კვების ობიექტში და უკანა გზაზე ბანკოკელ ვირთხებსაც გავეცანით ახლოდან.

პ.ს პირველად შემხვდა რომ აეროპორტში ბარგის გამოსასვლელს ეწერებოდეს რომელი რეისიდან დაიწყო ჩანთების გადმოცლა და რომ ბოლო ჩანთაც გამოშვებულია დარბაზისკენ.

Saturday, November 22, 2014

213 - XV

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

13 ნოემბერი - დიდი გოგო

დაბადების დღეზე 8 საათზე გაგვეღვიძა. სადღაც ჩიტვანის მყრალ სასტუმროში. გვეძინა ჩაცმულ შეფუთულებს.

გასიებული სახეებით შევხედეთ ერთმანეთს და მივულოცეთ დაბადების დღე.
27-ე ელს ნეპალში შევხვდით.   დილის სწრაფი მილოცვები მივიღეთ ფეისბუქის საშუალებით და ავიბარგეთ. ბედი რომ ავტობუსების გაჩერება 2 ნაბიჯში აღმოჩნდა და ლუმბინის ავტობუსიც ადგილზე დაგვხვდა. 

ავეყარეთ და რამდენიმე წუთში დავიძარით. საოცრად პატარა ხალხისა ნეპალელები. ვერც ერთ ტრანსპორტში ფეხებს ვერ ვატევ სკამებს შორის. 
4 საათიანი მგზავრობის და 3 ავტობუსის გამოცვლის შემდეგ ლუმბინიში ჩამოგვსვეს. 

მშვენიერია - დაბადების დღის აღნიშვნა ბუდას დაბადების ადგილას. რამდენიმე გესთ ჰაუსის ნახვის შემდეგ არცევანი შევაჩერეთ, ფასი დავაკლებინეთ და ვისადილეთ. 
მესამე დღე სრულდებოდა ამ დღეს რაც არ გვგვესადილა (სხვადასხვა მიზეზების გამო).


ავბარდგით ოთახში, ვიყიდეთ დაბადების დღის "party"-სთვის საჭირო რამეები და გრილი (აქ ცხელი წტალი სათლით მოგვარტVეს, მაგრამ ჩემი აზრით ონკანშიც კარგი ტემპერატურის იყო) შხაპის მერე ტორტზე სანთელიც ჩავაქვრეთ. მანამდე აღმოვაჩინეთ რომ 2-იანი სანთელი სულ დაფშხვნილიყო, ამიტომ 7-იანისა და 2 თითის კომბინაციით ვქენით 27 და ისე ჩავაქვრეთ.

ტორტი რა თქმა უნდა ომპროვიზირებული იყო და ბანანებისა და ჩოკო პაიებისგან შეგდებოდა.  ამ ყველაფერს შამპალუდიც დავაყოლეთ და შმედეგ დავიწყეთ სიბერესა და ჟამთასვლაზე ფიქრი. რაღა დაგიმალოთ და თავი ისევ 23 წლისა მგონია და სულ ვბორძიკობ როდესაც ასაკს მეკითხებიან.


მაშ ასე ჩვენ გავ27დდით ერთად.

ბუდა იყოს ამის მოწმე.


14 ნოემბერი - ბუდა 

ცუდი ძილის მერე საოცრად ადრე გამეღვიძა და უსაქმობისგან გავშტერდი. ბაკოს გაღვიძების და დილის სწრაფი პროცედურების შემდეგ სასტუმროს კაფეს მივაშურეთ.

ყავა მივირთვით (მანამდე პეჩენიას ოთახში გეახელით) და წავედით ბუდას სამფლობელოებში. დიდი ტერიტორიაა, რომელიც ბუდას ეკუთვნოდა და სასახლე და დაბადების ადგილი და ყველაფერი იქ იყო. ახლა ამ შემოღობილ ტერიტორიას რამდენიმე შესასვლელი აქვს, შიგნით კი არის მიანმარის, ინდოეთის, ლაოსის, კამბოჯას, შრი-ლანკას, ჩინეთის და კიდევ რამდენიმე ქვეყნის მონასტრების კომპლექსები.

ასევე სხვადასხდვა ბუდისტური გაერთიანებები და რა თქმა უნდა დიდი სამეფო ოჯახის კუთვნილი სხვადასხვა დანიშნულების შენობები.

ტერიტორიის ნახევარი მოვლილია, მეორე ნახევარი არა, ხოლო შემოგარენი დიდი ჭაობია.
ტურისტებზე მეტი მომლოცველები არიან ტერტორიაზე. მთლიანი ფართობი 12 კვ.კმ-ზე მეტია.



დიდი ხანი არ გვიბოდიალია პარკის შიგნით, ტურისტული ადგილებიდან უმეტესობა ვნახეთ, შემდეგ დღისთვის კი ბუდას დაბადების ადგილი და მაიადევის განბანის ადგილები შემოვიტოვეთ (იმხელა რიგი იყო შუადღით, რომ უთენია მისვლა გადავწყვიტეთ)

მას მერე ინტერნეტიანი კაფე ვიპოვნეთ და დაგროვილ მოლოცვებსაც ვუპასუხეთ.

იმდენი იყო რომ ლამის ავჩუყდი, თუმცა მედგრად გავუძელი.


პ.ს აქ რომ ბუზებია ამდენი ერთად გლდანის ნაგავსაყრელზეც არ მინახავს, ვერ შეჭამ წყნარად.

პ.პ.ს კოღოები იმდენია ფოთს შეშურდება

პ.პ.პ.ს მტვრის რაოდენობაა ბანგლადეშს არ დაესიზმრება

Thursday, November 20, 2014

213 - XIV

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

12 ნოემბერი - ბონდო

დილის 8 საათზე დავტოვეთ ჩანგუ, ჩავსხედით ადგილობრივ ავტობუსში და კატმანდუმდე დაპრესილებმა ვიმგზავრეთ. კატმანდუში გამოვიცვალეთ ავტოსადგური, სადაც სვავებივით დასეული ტიპებისა ვერაფერი გავიგეთ და ჩიტვენის "მარშუტკაში" ჩავსხედით.



4 საათი ვიჯანჯღარეთ. გვერდით საოცარი ქალი მეჯდა ბავშვით, რაც ჭამა ნარჩენები იქვე დაყარა, ხელები შუშას და წინა სკამს შეახოცეს, მოკლედ კინაღამ გული შემიღონდა, თუმცა ვცდილობ საკუთარი მოთმინების უნარი ვავარჯიშო და ასეთი რამეები ჩქარ-ჩქარა დავიკიდო. 
როგორც იქნა ჩამოვედით ქალაქში სადაც მძღოლმა ბოლო გაჩერებააო და მე მეტი არსად არ წავალ და თუ ჩიტვანის ნაკრძალი გინდათ აგერ მოშორებით მდგომ ავტობუსში უნდა გადასხდეთო. რა თქმა უნდა გვეწყნა და გავბრაზდით კიდეც, თუმცა უკვე კარგა გვიანი იყო და აქ ჩიტვენის ოლქის რაღაც ქალაქში დარჩენა ვარჩიეთ. 

მოვიარეთ 10-ოდე სასტუმრო და გესთ გაუსი, სადაც ცხელი წყალი არ იყო იაფი ღირდა, მაგრამ დარჩენა არ მოგინდებოდა, სადაც ცხელი წყალი იყო ცეცხლის ფასი ჰქონდა ოთახს (ასეთი პოჰარაშიც კი არ ყოფილა)

სამწუხაროდ, აქ მკაცრად გავფრთხილდით, რომ თვითნებურად კარვის დადგმა არსად არ შეიძლება და დავეხეტებით ამიტომ ჰოსელიდან ჰოსტელში და უკან.



ბოლოს როგორც იყო ერთ-ერთი ავირჩიეთ და გავჩერდით. დიდი ეჭვი გაგვიჩნდა, რომ ეგრეთწოდებული ბორდელი იყო თუმცა უკვე გვიან იყო სინანული. 
აივანზე ბევრი ძმაბიჭები დაგხვდა ხვლიკუნების სახით, მეც ვსდიე და სახელები დავარქვი ყველას. 
ერთი + ისაა რომ 5 დღის მერე, ინტერნეტი პირველად იყო ოთახში და ოჯახ-მეგობრებს გამოვეხმაურეთ.

კალოჩე, დაბადების დღის წინა  ღამე მცირე ფიასკო განვიცადეთ.

ეგ არაფერი, რაც არ გვკლავს ხომ გვაძლიერებს, ოდა ეგრე.

ხაჩიკ ყველაფერი შენი ბრალია!!

Wednesday, November 19, 2014

213 - XIII

ე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

8 ნოემბერი - ვიშნუ

აბსოლუტური მოდუნება გვჭირს. ავიზლაზნეთ 10 საათზე. დილით გაყინულ წყალში ვიბანავე, აქ თბილი წყლის მოცემულობა არ არის როგორც ასეთი. 
შემდეგ მთელი საათი ველოდებოდით საუზმეს და ავისეირნეთ ვიშნუს ტაძრისკენ. ეს თვე სულ ვიშნუს სახელობის დღესასწაულები ყოფილა და ამიტომაც ბევრი მომლოცველები იყვნენ ტაძრის ეზოში. შესასვლელთან შესაწირი Set-ები იყიდებოდა (ცოტა ყვავილები, ცოტა ხილი და სპეც წითელი ფხვნილი)

ეზოში ერთი უზარმაზარი და რამდენიმეც პატარა სალოცავი დაგვხვდა. ყველა მათგანი ვიშნუს გარდასახვის საპატივცემულოდ იყო აღმართული. ძალიან მომწონს ამათი ტრადიციები. ჯერ ხომ ყველას ფერადი და ჭრელ-ჭრელი აცვია და მერეც ეს რიტუალები რა ლამაზია, ბევრი ყვავილებით, ხილით და ფერადი რამეებით. 



ნელ-ნელა ვამუღამებ, რომ ასეთი რამეების შემყურე არაკეთილი ვერ იქნები. რა თქმა უნდა ქვეყანა ღარიბია, მაგრამ ამ რამეებს სხვა რაღაცეებით მაინც აბალანსებენ ცოტათი.

ტაძრის მერე ცოტა ბოდიალი და გესთ გაუსის წინ დაფუძნება იყო. აბსოლუტური სიზარმაცე და მოდუნება დაგვემართა, თანაც მასპინძელი კრიშნა და იტალიელი ტიპი კოზიმო ძალიან ხალისიანები არიან და მთელი დღე გულმოდგინედ "გვეაბშენიებოდნენ".
საღამოს  cup song performance მოვაწყვეთ და კრიშნამ ნეპალური თამაში "ვეფხვები და თხები" შემოგვთავაზა ამის შემდეგ, რომელიც ჯრაქვაობას და ჭადრაკს შორის არის და სახალისოათქო ვთქვა მოვიტყუები, თუმცა ცოტა საფიქრალი ნამდვილად არის. 



საღამოს 5 საათზე მაღაზიები იკეტება და ყველა სახლებში იკრიფება. ჩვენც სხვა რა გზავ გვქონდა და 6 საათზე უკვე ოთახში ვიყავით და ვაყწდებოდით ერთმანეთს, თუმცა ძალიან მაგარია ასე მოდუნება და არაფრის კეთება.

გეგმაში რა თქმა უნდა სანკჰუს ნახვა და ნაგარკოტში ვიზიტიც გვქონდა. ისე მთელს ფულს თუ აქ დავხარავთ სხვა ქვეყნებში მაგრად გაოფვლა მოგვიწვეს.

9,10,11 ნოემბერი - ლეში

ყველაფერი ისევ ჩანგუნარაიანში ვითარდებოდა, აბსოლუტური მოდუნებების ფონზე. 
რა ჯობია დილით გაღვიძებას, შემდეგ ვერანდიდან ჰიმალაის და კატმანდუს ველის დათვალიერებას, ცხელ ყავას (ისე აქ ყავის სმაც დავიწყე და ვბოზდები ვითომ?) და შემდეგ სოფლის მოსახლეობის დათვალიერებას (უფრო სწორად ურთიერთდათვალიერებას)

აქაური ქალები გვიღიმიან ცერად და გვერდს გვივლიან, სამაგიეროდ კაცები ილექსებიან როგორც შეუძლიათ. 

კომპლიმენტებიც წვიმაც დაგვატყდა თავს ერთ-ერთ საღამოს. ჩვენს მაგიდას 6 ნეპალელი (სულ სხვადასხვა ასაკის ტალიკ-ტალიკ) ბიჭი შემოუსხდა და ბევრიც ვისაუბრეთ.




აქ მათ კიდევ 2 იტალიელიც დაემატა და მოკლედ მშვენიერი საღამოები გვქონდა, რომელიც 5დან 6 სააღამდე გრძელდებოდა საშუალოდ, შემდეგ კი სოფელი იძინებდა.

ჩვენც ვცდილობდით - ბაკო 7-8 საათზე უსინდისოდ ითიშებოდა, მე 10 საათამდე ვკითხულობდი და 3 დღეში 3 წიგნი დავასრულე, მაგარ ხოდზე ვარ. ცოტა ადგიობრივმა ფაღარათმაც შეგვაწუხა, მაგრამ გავუმკლავდით.

მოკლედ ეს დღეები იყო მოდუნების და უმაქნისობის ზეიმი.

Tuesday, November 18, 2014

213 - XII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

7 ნოემბერი - ახტა პური, დახტა პური, გამოვიდა ბახტაპური

ხოოდა, ნება-ნება ავიზლაზნეთ საწოლებიდან დილით, ვისაზუმეთ და ავბარდგით. ამ დღის გეგმა იყო ბახტაპური, თითქმის სოფელი კატმანდუს შემოგარენში.
ჯერ ავტობუსის გაჩერებაზე ვიბოდიალეთ ოხრად, სანამ ვიპოვნეთ საიდან გადიოდა ტრანსპორტი, შემდეგ კი მოძრავ ავტობუსზე შეხტომა მოგვიწია და თანაც ამხელა ზურგჩანთებით.
ჩემს ჩანთაზე კარავი მაქვს გარედან დამაგრებული და რა თქმა უნდა ავტობუსის კარში გავეკვეხე, თუმცა გამცილებელმა ბიჭმა მიჯიკა და ტყვიასავით შევვარდი სავსე, მოძრავ ავტობუსში.

აქვე უნდა აღვნიშნო თუ როგორ მუშაობს აქ ავტობუსების და მინიბასების სისტემა. 
მოძრავი ტრანსპორტიდან გამოყოფილია ახალგაზრდა ბიჭი და სხვადასხვა უცნაურობებს გაჰკივის, რომელიც სინამდვილეში დანიშნულების წერტილებია. თუ შენი სასურველი ვერ გაიგე უნდა აედევნო ტრანსპორტს და მიაძახო სად გინდა - თუ იქ გაივლის, ეს ბიჭი ავტობუსს ხელს დაარტყამს და მძღოლიც ოდნავ შეანელებს სვლას რომ ახტომა მოასწრო. ტრანსპორტი სრულად სულ რამდენიმე ადგილას ჩერდება მთელი გზის განმავლობაში და იქაც 10 წუთით.

მოკლედ, ჩვენც ავხტით და როგორღაც მოვთავსდით. ნელ-ნელა იმატა ხალხმა ავტობუსში და ბოლოს ისეთი ამბავი შეიქმნა, თბილისის "მარშუტკა" მონაგონია, პიკის საათშიც კი.
ბახტაპურს მივუახლოვდით თუ არა გამცილებელი ბიჭი მოვიდა და ჯერ 2-ჯერ მეტი ფული მოგვთხოვა ვიდრე მზაგვრობა ღირდა და მერე ჩემი ჩანთის გადაგვახდევინა - მგზავრების ადგილს იკავებდაო.


ბახტაპურის შესასვლელში სასტუმრო ვერ ვნახეთ, ერთი გესთ ჰაუსი იყო და ისეთი ჩამოფხავებული, რომ დარჩენაზე უარი ვთქვით.
დანარჩენი ყველაფერი ბახტაპურის ჭიშკრის შიგნით ხდება თურმე, თუმცა იქ მოსახვედრად 15$ უნდა გადაგვეხადა. მიუხედავად იმისა, რომ ერთი ბილეთი გვქონდა (რომელიც ამავე დილით იაპონელმა ქალმა მოგვცა კატმანდუს ჰოსტელში) მაინც უარი გვითხრეს ამ ბილეთით შეშვებაზე და ორივემ ახლიდან უნდა იყიდოთ ახლაო.
გვეწყნა და საერთოდ უარი ვთქვით ბახტაპურის ნახვაზე. კიდევ კარგი მშვენიერი მრჩეველი გყვავდა ჩვენი ტურისტულის ბიჭის სოჰანის სახით და მანვე გვირჩია ბახტაპურის გარშემო სანახავი ადგილები. 


ჩვენც ვიფიქრეთ, რომ კატმანდუში დაბრუნების მაგივრად ისინი გვენახა. გადავკვეთეთ ქუჩა და ჩანგუნარაიანის სოფლის ავტობუსის ლოდინი დავიწყეთ. ავტობუსი სულ სავსე არ მოსულა, ამიტომ დაჯდომა მოვახერხეთ, მაგრამ ის რაც მერე იყო ენით აუწერელია. ამოდიოდა და ამოდიოდა ხალხი. თავი  მედო ვიღაც მხცოვანი ქალის ძუძუებსა და მუცელს შორის, ფეხზე მედო 2 დიდი ტომარა ხორბალი, ცალი მხრით ბაკოზე ვიყავი მიწოლილი, მეორე კი ვიღაც კაცის თეძოზე მქონდა შემოდებული - და ასე იყო ყველა ამ ავტობუსში.

საოცარია, როდესაც გვიყვებოდნენ ასეთ ისტორიებს სხვა უცხოელები, ვერ წარმოვიდგენდი ასე ნათლად, თუმცა ისინი ნახევარსაც არ ყვებოდნენ თურმე.
როგორც იქნა მივედით ბოლო გაჩერებაზე, სოფელ ჩანგუს შესასვლელში, სადაც შესვლისთვის 100 რუპია გადავიხადეთ.
საოცარი ადგილი რომ იყო პირველივე ნაბიჯიდან მივხვდი. ეს ადგილი UNESCO-ს მსოფლიო საგანძურის სიაშია შეტანილი. 

პატარა სახლები, ვიწრო ქუჩა და ძალიან ცოტა ტურისტი - აი ესაა ნამდვილი ნეპალი. ჩვენდა გასაკვირად გესთ გაუსი დიდი ხანი არ გვიძებნია, ვიღაც ტიპმა კი სცადა ჩვენ დაგოიმება, მაგრამ უკვე აღარ ვნებდებით ასე ადვილად და ამიტომაც მშვენიერი ვერანდიანი ოთახიც გვერგო წილად (3 $ ღამე)
მასპინძელიც კარგი ვინმეა, ცოტა მომაბეზრებელი, მაგრამ მანც კარგი.


აქვე ვისადილეთ და შევრჩით სახლის ვერანდას, შემდეგ იტალიელი ტიპიც გაიჩითა, რომელიც აქაურს ეხმარება მაღაზიაში (და სოფელში ცხოვრობს მასთან) უამრავი ვისაუბრეთ და 6 საათზე დავიშალეთ. სოფელი საღამოს 7 საათზე იძინებს და მზის ამოსვლამდე დგება.
მე და ბაკომ გადავწყვიტეთ სოფელში რამდენიმე დღით დარჩენა.  აბსოლუტურად მშვიდი და საოცრად სასიამოვნო ადგილია. არაფერი რომ არ გაწუხებს და მეტი რომ არაფერი გჭირდება. 
სასტუმროს ინტერნეტიც კი არ ჰქონდა, მაგრამ ეგეც არ გვადარდებდა დიდად. 
შემოგარენის დათვალიერება მორიგი დღისთვის გადავდეთ, ამ ერთი დღისთვის მეტი თავგადასავალი აღარ გვინდოდა



პ.ს ნეპალელებს არ უყვართ ინდოეთი და იქაურები

პ.პ.ს ჩანგუში გვითხრეს:
India = I never do it again
Nepal = Never ending peace and love

Monday, November 17, 2014

213 - XI

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


5 ნოემბერი - სამი რამე

განსაკუთრებული არაფერი, უბრალოდ პოხარადან კატმანდუსკენ იმდენი ხანი ვიყავით გზაში რომ ათას რამეზე დაფიქრება მოვასწარი, ხოდა ზუსტად ამაზე დავწერ ახლა.


პირველი რაც მინდა მოგიყვეთ ნეპალელების მიერ რესურსების ათვისებაა. 
აქ იშვიათია ბილბორდი და უშველებელი ბანერები. მათ მაგივრად ნეპალში არსებობს კედლები - სახლის კედლები, ღობე კედლები, ფარეხის კედლები, უპატრონო კედლები, გაჩერების კედლები - მოკლედ ყველა ცუდად თუ კარგად შელესილ კედელს მშვენივრად იყენებენ რეკლამისთვის.
ახატავენ და აწერენ, სულაც საკაიფოდ აგრაფიტიებენ ყველაფერს. 

ჩემი აზრით მშვნიერი იდეაა, არც კედელი ცდება და ზედმეტ რამეებსაც არ კიდებენ გარშემო. თანაც რუხის მაგივრად ფერადი კედლების ყურება თვალს უხარია. ისე კი არც ვიცი ფასიანია კედლის გამოყენება თუ უფასო, მთავარია რომ გენიალურია.

მეორე ეს არის ნეპალური სატვირთო ავტომობილები. ყველაზე ჭრელი, ფერადი და უცნაური რამეებია. ყველას რაღაც აწერია და ახატია ძარაზე - ზოლები, ინგლისური ფრაზები (დეტალურად ცოტა ქვემოთ), ღვთაებები, სიმბოლოები.

წინა ნაწილზე აუცილებლად აწერია "road star" ან  "road king" ან რაღაც მსგავსი. უცნაური ქრომირებული ელემენტებით აქვთ გაფორმებული კარი და საქარე მინები, ხოლო სალონში ფერადი ფარდები, ფოჩები ან ფოტოსურათები აქვთ დამაგრებული (ზოგჯერ ყველაფერი ერთად). ზოგიერთს (ეწ ბახრამა) ფოჩები გარედანაც აქვს მიმაგრებული სარკეებსა და საწუწელებთან (ბრიზგავიკი). 
მოკლედ ხელოვნების ნიმუშები დადის გზაზე და სულ მაწუხებს კითხვა-ვინ წამოიწყო ეს ყველაფერი და რა უდევს ამას საფუძვლად. ისე კი მაგარი სახალისოა რომ ბევრ მათგანს ძარაზე უკან დიდად აწერია "ძლიერად დამიპიპინე" ან "მე გხედავ" ან "გამოიყენე საყვირი" (ნეპალში ყველა აპიპინებს აბოსულუტურად და თანაც გაბმულად. ისეთი ღრიანცელია ტრასაზეც და ქალაქშიც, რომ ვერ აღვწერ). 

გარდა სატვირთოებისა აქ არის მანქანის მწარმოებელი "TATA", რომელიც გავრცელებულია და ბევრია, კიდევ ბოლერო და სუზუკიც ბევრია. აქა-იქ ჰიუნდაისაც შევხვდი და ნისანებსაც, სოფლებში მაჰინდრაც ვნახე, მაგრამ ძირითადად სატვირთოები. ტატა ყველანაირად ლიდერობს. 


მესამე საოცარი ამბავია მათხოვრები. მიუხედავად იმისა, რომ ნეპალი აშკარად არ არის განვითარების მხრივ მოწინავე ადგილზე, ფაქტია რომ მათხოვრები ბევრი არ არის. 
ისინი სხვადასხვა ქალაქების ზოგიერთ უბანში გვხვდება მხოლოდ. როგორც დავაკვირდი ნეპალელების უმეტესობა მუშაობს და რაღაცას მაინც აკეთებს - ზოგი მიწაზე მუშაობს, ზოგი აცხობს და ყიდის, ზოგი CRAFTINGითაა დაკავებული, არიან გიდებად და ტურ სააგენტოებში მომუშავეები, კაფეებში შემპატიჟებლები და რავიცი მოკლედ რა აღარ. 

როგორც აქამდე აღვნიშნე ზარმაცი ერი არ უნდა იყოს. მართალია ტურისტებიც ზღვაა და არის ვიზეც შეიძლება ფულის კეთება, მაგრამ აგერ საქართველოში ეგეც გვეზარება და აზრიანად ვერ ვახერხებთ.

ფოტოები იხილეთ ჩემს ფეისბუქზე.

ბლოგის წარმოება მიმდინარეობს მობილური ტელეფონიდან.

Sunday, November 16, 2014

213 - X

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


4 ნოემბერი- ანაპურნა

დილით ოთახის წინ მდელოზე გამოსულმა ანაპურნას ხედი რომ დავინახე სულ ყველაფერი დამავიწყდა. დავჯექი მდელოზე მოწყობილ სასადილოში და გავინაბე. საოცარი ხედი იყო, ენით აუწერელი. საუზმის მერე სწრაფად ჩავლაგდით და დავეშვით დამპუსისკენ - იდეაში 7 კილომეტრი უნდა გვევლო. 

როგორც მივხვდი მთელი ამათი ტრეკინგი ტყეში გაკეთებულ კიბეებზე აღმა-დაღმა სიარულია. არც ბილიკი, არც მდელო, მხოლოდ სლიპი უსწორმასწორო ქვებისგან გაკეთებული კიბე. თავიდან ომახიანად დავიწყეთ თუმცა დამპუსის შუაში ჩემს მუხლებს საქმე უკვე ძალოან ცუდად ჰქონდათ, სიარული გამიჭირდა და დიდი დრო მჭირდებოდა ყოველ ნაბიჯზე. ბაკოს მხრები ეტკინა, თუმცა მედგრად იტანდა. 

ნეპალში ძალიან სოფლებშიც კი ბავშვები თურმე სკლის ფორმებით დადიან სკოლაში, მთელი გზა საყვარელი გამოწკეპილი პატარები გვხვდებოდნენ და ეს გვახალისებდა. 
მხრები და სახეები ჩინებულად დაგვებრაწა, ქუდებს კი თავიდან არვიცილებდით რა თქმა უნდა. 

პედის გადასახვევამდე პატარა სოფლის პატარა კაფეში შევედით, ვიფიქრეთ რომ წახემსება არ იქნებოდა ურიგო, თუმცა დავგოიმდით.
50 რუპიის ღირებულების "პაჩკის" სუპი გვაჭამეს და ამაში 160 რუპია აგვახიეს.თანაც ჩეკში კიდევ უფრო მეტი ჩაწერეს.კარგია რომ ამას დავაკვირდით და სულ ძალიან არ დავგოიმდით.


ნეპალში საქართველო არავინ იცის, არც ტურისტებმა და ეს ძალიან სახალისოა.ყოველ ჯერზე ვეუბნებით რომ ისეთი პატარა მიწაა შეიძლება არც დაუნახავთ რუკაზე არასოდეს. თუმცა დღეს ტაქსისტმა გაგვაოცა - ვიცი მე ეგ ქვეყანა და თქვენ მხარეს ვიყავი რუსეთან ომის დროსო.
მთელი საღამო გათანგულები ვეყარეთ ლოგინში და საჭმელადაც კი არ გავედით. კიბეებმა დედა გვიტირა.

 ნეპალში საწყენი ისაა მხოლოდ რომ ტრანსპორტი ტურისტისთვის სხვა ფასია და ადგილობრივისთვის სხვა (ისე ნეტა საქართველოში როგორაა, არასოდეს დამდგარა ეს საკითხი აქამდე) 
აქ ტრეკინგს მოვრჩით, მეორედ ამ სისასტიკეში მონაწილეობის მიღება არ გვინდა. 

დაილოცოს ბოდიალი საქართველოში - მიდიხარ მდელო-მდელო როგორც გინდა, მშვიდად და არ ფიქრობ იმაზე რომ შემდეგი კიბე ისეთი უსწორმასწორო შეიძლება იყოს რომ უახლოეს სოფლამდე იგორო ფეხის დასხლტომისას.

Saturday, November 15, 2014

213 - IX

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


3 ნოემბერი - stairway to hell or heaven?

დილით დროულად ადგომის და ჩალაგების მერე საუზმეც მოვასწარით და ავტოსადგურშიც ზუსტად მივედით. მისვლიდან 10 წუთში ავტობუსიც ჩამოდგა და ჩავბარგდით. მართალია რა, ადგილობრივ ავტობუსში ნახულობ რეალურად როგორი ხალხია ქვეყანაში.

მთელი გზა გვერდით მჯდომი ბიჭი ხან რას გვთავაზობდა და ხან რას, შიგადაშიგ იმასაც გვეუბნებოდა ინდოეთში სანამ იქნებოდა რაღაცეები ჩვენს კულტურაში იყო და იმათ გადაიღესო. 
გზაში ავტობუსის ტელევიზორსა და დინამიკებში გაშვებულ მუსიკალურ ვიდეოკლიპებს ვუყურებდი. 
სულ ყველა (გარდა ერთისა, თუმცა იქაც ნაწილობრივ) სიყვარულზე, მიპუწვაზე, ჯარში წასვლისას გოგოს დატოვებაზე და შორით კვდომაზე იყო. ვიდეოები საოცარი აღმოჩნდა - მაქსიმუმ კაცის შეხება ქალის მხარზე და წელზე ისიც წამიერად, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთში modern სიტუაცია და კლუბები იყო ასახული. 
გზაში ვნახეთ დღესასწაული პურიმა, ბევრი ყვავილებით და ფერადი ხალხით. 


Kandeში ჩამოგვსვეს ავტობუსიდან და ბედად გერმანელი ტურისტები შემოგვხვდნენ, რომლებსაც გზის დასაწყისში ცოტათი ავედევნეთ.გეზი ავსტრალიური ბანაკისკენ გვეჭირა(2226მ) 

აქაური ტრეკინგის გზები ჭკუიდან მწევს. სულ სიპი და უსწორმასწორო ქვებისგან დაგებული ოღროჩოღრო კიბეებია (დაკიდებული და ციცაბო). ჩემი მუხლებისთვის ეს იყო საოცარი ტკივილი და გამოცდა. 5კმ-ის გასავლელად დაგვჭირდა 2 საათზე მეტი.

მე საპალნე ვირივით წინაც ჩანთა მეკიდა და უკანაც (კიდევ კარგი ერთი 15 ლიტრიანი მხოლოდ). ნელ-ნელა მივლაყუნობდი ამ კიბეზე, თუმცა წინა ჩანთის გამო გზას ვერ ვხედავდი და რამდენჯერმე მაგრად წამოვედე ქვას, მაგრამ უკანა ჩანთის სიმძიმემ ვერტიკალური მდგომრეობაშემანარჩუნებინა. მე და ბაკომ რამდენიმე 10 წუთიანი "პრივალი" გავაკეთეთ და ჩვენი თანამოლაშქრე ალმა კი ისე გარბოდა წინ, რომ ღმერთმა (ბუდამ) უწყის როგორ იარა.


 როგორც კი ავედით ბანაკში, ბედად დასარჩენიც დაგვხვდა, ეგ რომ არა არ ვიცი რას ვიზამდით, ჩემი კარავი ხომ კატმანდუში იდო ჰოსტელში. ბანაკიდან მშვენიერი ხედებია, თუმცა ნისლი ხშირად ფარავს ყველაფერს და სარფიანადაც გრილა. ხალხი ბევრია, უსაქმურობისგან ხან პილატეს ვარჯიშობენ, ხანაც კარტს თამაშობენ. უცნაურად ვისადილეთ ძალიან, არც ისე გემრიელი სუფებით.

ძალიან სასაცილოა როდესაც ადგილობრივები ან მოსაზღვრე ქვეყნის წარმომადგენლები ჩვენთან მოდიან და ფოტოებს იღებენ, თუმცა ძალიან სამართლიანია, როგორც ჩვენ ვუღებთ მათ ისევე ვართ ჩვენ მათვის - რაღაც სხვა და უცხო.


ამ ჩანაწერის გაკეთებისას კოტეჯის წინ ხმაურიან მდელოზე ვიჯექი და ცხვირი სიცივისგან მეყინებოდა, მაგრამ არაფრით ვნებდებოდი.

 პ.ს ამ ბანაკში ნეპალელი ბაბულიკები ვნახეთ.

Friday, November 14, 2014

213 - VIII

ე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში
.


2 ნოემბერი - მშვიდობა
დილიდან დავირაზმეთ და წავედით ავტოსადგურში რომ ნაიაპურამდე ან კანდემდე ბილეთები გვეყიდა, ამ ორიდან უნდა დაწყებულიყო ჩვენი ტრეკინგი.როგორღაც ისე გამოვიდა, რომ ჩემი ნათქვამი მანძილის შესახებ ყურებს მიღმა დარჩა და საუზმის მერე 6 კილომეტრი ვიარეთ. ავტოსადგურში გავარკვიეთ როდის გადის ავტობუსი და რა ღირს მგზვრობა, მაგრამ ბილეთები არ მოგვყიდეს - წინა დღით არ ვყიდითო. იქიდან ტაქსით დავბრუნდით ცენტრში და ვცადეთ მსოფლიო მშვიდობის stupaს სანახავად გადაღმა ნაპირზე გადასვლა. ჯერ ვიღაც ტიპი გვაგოიმებდა ვერ ახვალთ ბილიკები არ იცითო, $20 მომეცით და აგიყვანთო. ჩვენ ვინაიდან lonely planetის გიდში ყველაფერი დაწვრილებით გვქონდა ამოკითხული- ცივი უარი ვტკიცეთ და წავედით ნავების სადგომზე საიდანაც ბილიკამდე მისვლა-წამოსვლა 700 რუპიად ვიყიდეთ. ნავით( რომელსაც კიჩოზე ერთი ტიპი უზის ერთი ნიჩბით) ტბის გადაცურვა ჩემთვის აბსოლუტური ჯოჯოხეთი აღმოჩნდა. წყლის ექსტრემი აშკარად არაა ჩემი. გაკიკინებული ვიჯექი მთელი 15 წუთი რომელიც მეორე ნაპირზე გადასვლას მოვანდომეთ. 
დავიწყეთ ბილიკით ასვლა რომელიც აბსოლუტურად სრიალა ქვებით გახლდათ მოკირწყლული.ძლივს მივდიოდი, თავი ციგურებზე მეგონა, თანაც აღმართში 1 საათის გზას ჩქარა ნამდვილად ვერ ავასკდებოდი, ამიტომ გოგოები ადგილ-ადგილ მელოდებოდნენ.
როგორც იქნა 16:00ზე სტუპასთან ავედით (ნავი 17:30ზე დავიბარეთ) და იმედი გვქონდა რომ მზის ჩასვლასაც ვნახავდით.სამწუხაროდ მზე იმაზე გვიან ჩადიოდა ვიდრე გვეგონა, ამიტომ უჩასვლისნახვოდ დავიწყეთ უკან ჩამოსვლა, თუმცა ღრუბლებში ამოყურყუმალავებული ჰიმალაის დანახვის ბედნიერება მაინც გვხვდა წილად. წარმოუდგენელი ხედი იშლებაზემოდან - გამთენიას ალბათ კიდევ უფრო შთამბეჭდავია, როცა ჰაერი მეტად სუფთაა. 

ვფიქრობ ნეპალში კიდევ არაერთხელ დავბრუნდები.

უკან ჩამოსვლამ ჩემს მუხლებს ბოლო მოუღო, თუმცა იქ ხომ არ დავრჩებოდი? სანაპირომდე როგორც იყო ჩამოვედით, თუმცა ჩვენი ნავკაცი არსად ჩანდა. 
ბევრი მიკითხვ-მოკითხვის შემდეგ ერთმა ადამიანმა გვითხრა სულ მალე მოვაო და მართალიც აღმოჩნდა- 10 წუთში ჩვენი ტრანსპორტი მოადგა ნაპირს. 
ნეპალელებში ის მომწონს, რომ დახმარებაზე უარს არავინ გეუბნება და ზურგს არ გაქცევს, მიუხედავად იმისა აქვს თუ არა დახმარების რეალური შანსი. ამ ადამიანებში თითქოს არის რაღაც წმინდა და ღვთაებრივი. ( ზოგჯერ ამაშიც მეპარება ეჭვი, მაგრამ მაგაზე მერე) 
ვახშმის მერე ფორთხვით მივედით სასტუმროში და ჩავლაგდით მორიგი დღის ლაშქრობისთვის.

ფოტოები იხილეთ ჩემს ფეისბუქზე.

Wednesday, November 12, 2014

213 - VII


ე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში
.

1 ნოემბერი -  ვაჭარი

ნოემბერი დადგაო, ხეში წყალი ჩადგაო. დღეს მოვიბოდიალეთ პოჰარას ნაწილი. ვიყავით კუნძულზე სადაც დგას Tal Barahi Temple. იქამდე უცნაური ნავით გადავედით, აუხილებელი პირობაა რომ გეცვას წყლის ჟოლეტი, რომელშიც რა თქმა უნდა ცალკე იხდი ფულს.
კუნძული არც ისე დიდია, უფრო პატარა ეთქმის მაგრან ზედ არის ერთი სალოცავი, ერთი მემორიალო და კიდევ რაღაც ნაგებობა. მტრედებითაა სავსე მთელი კუნძული, არავის უფრთხიან ( დებილი ფრინველია რა საჭიროა ვერ ვხვდები). კუნძულზე ყოფნისას ჯერ ჩვენს შვედ გოგოსთან გადაიღეს ფოტო ადგილობრივებმა, შემდეგ კი ჩვენთან ერთად უნდოდათ ბავშვის გადაღება, მაგრამ ის არაფრით დანებდა. 

სიმართლე უნდა გითხრათ და ნავებზე ძალიან დაძაბული ვიყავი - ჯერ ერთი წყლის მეშინია და მერე კიდევ უამრავი ნავი მოძრაობს და ერთხელ ცოტა დაგვაკლდა შეჯახებას. ისიც უნდა ითქვას რომ კიჩოზე ერთი ტილი იჯდა და ერთი ნიჩბით უსვამდა. მოკლედ უკან გადმოსულმა მიწა როგორც ვიგრძენი ფეხქვეშ ეგრევე ამოვისუნთქე. 

ამის მეე პატარა სალოცავივნახეთ და სახლშიც დავბრუნდით. ცოტა ხნით შუქიც კი ჩაქრა და 90 იანები გამახსენდა, თუმცა აქ ალტერნატიული კვების წყაროები ყველას აქვს. აქ როგორც მივხვდი შუქი ხშირად ქრება ერთი ორი საათიტ და ეს ნორმაა. 

პოხარა კატმანდუზე სუფთა ჩანს მაგრამუფრო სოფელს ჰგავს ვიდრე ქალაქს.  აქ ყველაფერია რაც შეიძლება ტურისტს აინტრესებდეს - პარაპლანით ფრენა, ბანჯით ხტომა და რა აღარ.ბედი რომძვირია თორემ არც დავფიქრდებოდი. პოხარაში ვაჭრობაც უფრო მოსულა. თუ რამის ფაშ იკითხავ და უკან გამობრუნდები ეგრევე გეკითხებიან რამდენი გიღირსო ნივთი და ზუსტად ამიტომ ჩემში ჩაბუდებულმა ვაჭრუკანამ დიდი სიამოვნება მიიღო პოჰარაში რაღაცეების ყიდვისას.
ისიც უნდა აღინიშნოს რომ კატმანდუს მსგავსად ტაქსისტები აქაც არ გაძლევენ მოსვენებას და საკუთარ სერვისს გთავაზობენ. 

პოჰარაში ცოტა უფრო მეტი მათხოვარი შემოგვხვდა ვიდრე კატმანდუში, ისე კი ზოგადად ძალიან ცოტა არიან როგორც ჩანს. 
ნეპალელები ჭკვიანი ხალხია და ფულს აკეთებენ სულ ყველაფერში რაც შეიძლება თავში მოუვიდეთ! 

Thursday, November 06, 2014

213 - VI

ე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში
.

31 ოქტომბერი - სახლი ტბის პირას

ნაბოდიალებზე დილის 5 საათზე ადგომა არაა საუკეთესო გადაწყვეტილება, მაგრამ მკაცრად გაგვაფრთხილეს პოხარას ავტობუსი ზუსტად 7-ზე გავაო და მართალიც გვითხრეს. 



ძლივს ავიბარგეთ და დილის 6 საათზე გავედით ჰოსტელიდან მე, ბაკო და ალმა (შვედი). ზუსტად ნახევარ საათში (უფრო ზუსტად კი 27 წუთში) მივედით დანიშნულების წერტილამდე, მაგრამ სანამ ჩვენი ავტობუსი ვიპოვნეთ 20-ოდე სხვა შევამოწმეთ. ბაკო და ალმა მოიკაკვნენ ზურგჩანთების ქვეშ, მე რატომღაც არ შევწუხებულვარ. 

ჩვენი ჩანთების შელაგების პარალელურად ავტობუსის სახურავზეც ალაგებდნენ ბარგს - მე მაოცებს ამათი უნარი შუბლით გადაიტანონ უმძიმესი ტვირთი. 
ზუსტად 7 საათზე, როგორც იყო დათქმული,  დავიძარით პოხარასკენ.
გზა ვიწრო ხეობას მიუყვება, გარშემო ბევრი სიმწვანეა, უფრო სწორად სირუხეა, ხეებს ათასი ფენა მტვერი ადევთ ფოთლებზე, სასწაული სანახავია.
ისე რომ ვთქვათ კატმანდუში ხეები თითქმის არ არის და მე მგონია, რომ ყველა შენობასა და ეზოში არსებული ქოთნის ყვავილები ამის დასაბალანსებლადაა ზუსტადაც.

მთელი გზა ტერასებად დამუშავებული მიწებია ხედებად. მე მგონია რომ ნეპალელები არ არიან ზარმაცები და ყველა ხერხით ცდილობენ თავი გაიტანონ.
გზად ბაკომ აღმოაჩინა, რომ ბანანის ხეები, ჩვენთან რომ ტყემალი იზრდება უმისამართოდ, ზუსტად მასე არიან და ლამის მოძრავი ავტობუსიდან ჩავიდა.
ბანანის სხმულების დანახვაზე კიჟინას სცემდა და ნახევარი გზა ითვლიდა რამდენი დაუჯდებოდა ასეთი სხმულას ყიდვა მთლიანად.



როგორც კატმანდუში გვითხრეს სოფლის მოსახლეობის ძირითადი შემოსავალი ავტობუსების გაჩერებებზე საკვების გაყიდვაა და ოდნავ უფრო მეტს ითხოვენ ყველაფერში ვიდრე ეს ქალაქში ღირს.

8 საათი ვიმგზავრეთ პოხარამდე, თუმცა სულ 200 კილომეტრია. ავტობუსების გაჩერებაზე ტაქსი ავიყვანეთ, რადგან სასტუმრო კარგა გვარიანად შორს იყო და ფეხით იქამდე არ უნდოდათ გოგოებს სიარული. ტაქსისტმა სულ სხვაგან მიგვიყვანა და დაგვტოვა. საბოლოოდ ადგილობრივებმა დაგვარეკინეს, სასტუმროს ადმინისტრატორი მოვიდა და წაგვიყვანა სწორ ადგილას. 
ჩართვა - სასტუმროს ონლაინ დაჯავშნისას დარწმუნდით, რომ ყველაფერი სწორად შეავსეთ, თორემ ან გარეთ დარჩებით და ან 2-ჯერ მეტის გადახდა მოგიწევთ. ჩვენ გადავრჩით.

პოხარაში არის ტროტუარები რაც ძალიან მახარებს, ძალიან მეშინოდა კატმანდუს ქუჩებში, ჯერ ვერ მივეჩვიე. საჭმელად გასულებმა ახალი სასტუმროც ვიპოვნეთ და დავჯავშნეთ, არსებული კვერცხობაა - ალმა ძირს წევს ლეიბზე. 

ვიყიდეთ ხილი და ლუდი და კარგა ხანს ვისხედით ვერანდაზე საჭორაოდ.

 

საერთოდ ყოველთვის საინტერესოა სხვადასხვა კულტურის ადამიანების შეხვედრა, ალმა ყვებოდა შვედეთზე ჩვენ საქართველოზე ვუყვებოდით და ყველანი გაოცებულები ვიყავით - ხან სასწაული დამთხვევები იყო ხანაც ისეთი განსხვავებები ვერ დაიჯერებდა ადამიანი რომ ერთ პლანეტაზე ვცხოვრობთ რამდენიმე ათასი კილომეტრის დაშორებით მხოლოდ.

პოხარაშიც ბედნიერი ადამიანები ცხოვრობენ, მაგრამ კატმანდუელებს ვერ შეედრებიან. ლამაზი ადგილია ტბაც მშვენივრად იხდენს გარშემო მოწიკწიკებულ სახლებს. ვნახოთ რას გვასწავლის პოხარა.

პ.ს აქაური ბანანი ცერა თითის ტოლია და სულ არ ჰგავს იმას რასაც საქართველოში ვჭამთ. 


Wednesday, November 05, 2014

213 - V

ე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში
.

30 ოქტომბერი - ნეპალური XL

იდეაში დილით ბევრი რამე უნდა მოგვესწრო და ადრე ავდექით, მაგრამ გავარკვიეთ რომ მორიგ დღეს ვეღარ დავრჩებოდით ჰოსტელში. სასწრაფოდ გადავგეგმეთ დღე და წავედით ტურისტულ სააგენტოში ტაილანდის ბილეთების საყიდლად. ალმაც ( შვედი რუმმეითი გოგო) ჩვენთან ერთად წამოვიდა. გზად ვისაუზმეთ კიდეც. თუ მკითხავთ რას ვჭამთ ხოლმე გეტყვით რომ ყველაფერს. ვცდილობთ სხვადასხვა ადგილას ვიკვებოთ და ბევრი რამე გავსინჯოთ. ვჭამთ მომოებს, აქაურ მაკარონს ( ლაპშა ), ბრინჯებს, ვსვამთ ნეპალურ ჩაის ან ცხელ ლიმონწყალს თაფლით და კოჭათი - მოკლედ პირს არ ვაკლებთ სიამოვნებას. 

ტურისტულში დავტოვეთ  დეპოზიტი ბილეთებისთვის და მოგვიწევს რამდენიმე დღე დასტურის ლოდინი. ასევე იქვე ვიყიდეთ პოხარას ავტობუსის ბილეთები - ორივე გზა. 31ში ვიძვრებით პოხარასკენ. 
გვირჩიეს ტურისტული ავტობუსით მგზავრობა და არა ადგილობრივით. გზა 8 საათია და ადგილობრივ ტრანსპორტში შეიძლება სასწაულები შეგემთხვეთო. 

ამ ყველაფრის მერე ქალაქში ვიბოდიალეთ და Garden of Dreams ვიპოვნეთ. საოცარი ადგილია, ქალაქის ერთ-ერთ მტვრიან ნაწილში. ოაზისია ფაქტიურად. სამი პავილიონი, 2 ლამაზი კაფე და შუაში დიდი აუზი. გარშემო მშვიდად დაკუსკუსებენ ციყვები და ისრ ახლოს მოდიან რომ შეგიძლია გემრიელობაც შესთავაზო. 
კატმანდუსთვის ასეთი ადგილი ძალიან მნიშვნელოვანია - ნეპალი ჰაერის დაბინძურების მხრივ მეორე ადგილზეა მსოფლიოში. მართლაც ჩვენც ხშირ შემთხვევაში ცხვირ-პირზე თავსაფრის აფარება 
 ხოლო ადგილობრივები სპეციალური პირბადეებით ( ნიღბებით) დადიან. 
მშვენიერი ბაღებიდან ისევ თამელში დავბრუნდით.

ბაკომ სულ ცოტა (10$) იშოპინგა და 2 ლამაზი შარვალი აქვს ახლა მე კი ნეპალური xl  მკლავის ნაწილზეც კი არ ჩამეტია, უფრო დიდებს უბრალოდ არ კერავენ.

ვფიქრობ ამ მოგზაურობის შემდეგ ნეპალი ერთ- ერთი ისეთი ადგილი იქნება სადაც კიდევ დავბრუნდები მიუხედავად ქაოსისა, ტროტუარის არარსებობისა, სიბინძურისა და მტვრისა. აქ არის სიკეთე და სიმშვიდე . თავს კარგად ვგრძნობ.

პოხარაში წასვლისთვის ჩანთა ძლივს ჩავალაგე, ხოლო კარავი ერთ გოგოს ვათხოვე 3 დღით - ნათქვამია "what goes around, comes around-ო (ჩვენებურად " რასაცა გასცემ შენიაო...")

მაპატიეთ ფოტოები ისევ არ ექნება პოსტს, მათ სანახავად ეწვოეთ ჩემს ფეისბუქს.


Tuesday, November 04, 2014

213 - IV

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში
.
29 ოქტომბერი - 365 ნაბიჯი

დილით როგორც წინა საღამოს დამიბარა ბაკომ 10 საათზე გავიღვიძე, ავიზლაზნე და აღმოვაჩინე რომ ბაკოს ეძინა.
გადავწყვიტე ჯერ ცხვირ-პირი დამებანა და მერე ცივი წყლით გამეღვიძებინა.
აბაზანიდან  გამოსულს ფხიზლად დამიხვდა და გეგმა ვერ განვახორციელე. სანამ ბაკოს აბაზანის ჯერი იყომ ე მობილურს ჩავუჯექი და ამ დროა გამოდის კარში საწყალი სახით, ლამის იტიროს , ხელში კბილის ჯაგრისი უჭირავს და მოთქვამს. უცებ ვერ მივხვდი რა დაემართა. თურმე ჯაგრისი პირდაპირ ონკანის წყალს შეუშვირა, ამის გაკეთება კი  აქ მიზანშეწონილი არ არის. ბაკო უცებ დავამშვიდე, ჯაგრისი გავწმინდეთ და ბედნიერმა გააგრძელა დილის პროცედურები.

საბოდიალოდ გასვლამდე ძალიან ბევრი ვიზოზინეთ და სადღაც 12:00 ზე გავედით ჰოსტელიდან. რა თქმა უნდა რუკა და გუგლ ოკ თან გვქონდა თუმცა უკანასკნელმა ცოტა გვიღალატა. 
პირველი რაც ვქენით ვისაუზმეთ. არ ვიცი რატომ გადავწყვიტე რომ ნეპალური ჩაი შემეკვეთა. ვაი შენს მარიამს - რძიანი ჩაი მომიტანეს რომელსაც დარიჩინის გემო დაჰკრავდა. რძე ძალიან არ მიყვარს, მაგრამ ის ფული დამენანა რომეელიც უნდა გადამეხადა, ამიტომ დავლიე. სადღაც მესამე ჭიქაზე აღმოვაჩინე რომ ისეთი ცუდიც არაა როგორც თავიდანნ მომეჩვენა. საჭმელად სენდვიჩი და ტოსტები მოვითხოვეთ, რაც მშვენიალური აღმოჩნდა. 
პირველი დანიშნულების წერტილი  იყო  Swoyambhu - მაიმუნების ტაძარი.
მართალია გვირჩიეს ტაქსით წადითო,  მაგრამ არ დავნებდით და ფეხით გავიარეთ ქალაქი. საკმაოდ რთულია რადგან ქუჩებს ან არ აწერია ან ლათინურად არ აწერია, თუმცა ჩვენ ვიპოვნეთ გამოსავალი და მაღაზიის აბრებზე ლათინურად დაწერილ  მისამართებს ვეძებდით. 
გასაოცარია, მაგრამ არ დავკარგულვართ. გზადაგზა , მთელს ქალაქში გაფანტულ პატარა ქანდაკებებს და სალოცავებს ვხვდებოდით. ქალაქში ყველა გესალმება, ყველა გიღიმის, ისინიც კი ვისაც შენგან არანაირი სარგებლის მღება არ აქვს გადაწყვეტილი. 
მაიმუნების ტაძარში ასასვლელად 365 კიბე უნდა ა იარო, რომელიც საკმაოდ ციცაბო ბორცვზეა შეფენილი. გარშემო ბევრი პატარა სალოცავის ტიპის რამეები დგას, მაიმუნები კი თავისუფლად დარბიანწინ და უკან. ტაძარში ასვლისთანავე ჩაისუნთქავ და შეიძლება წამოსვლამდე ვერც ამოისუნთქო. ხალხი ბევრია, მაგრამ მშვიდად შეიძლება ყველაფრის ნახვა. ჩვენ გაგვიმართლა და ბერების რიტუალსაც შევესწარით, რომელიც ფრიად შთამბეჭდავია. დამბურძგლა და ისე შთავიბეჭდე ლამის ავჩუყდი. ჩამოსვლა უფრო დამღლელი აღმოჩნდა. 

იქიდან მეორე წერტილისკენ წავედით Kathmandu Durbar Square - თუმცა იქ დიდი ამბავი დაგვხვდა. კულტურული მემკვიდრეობის დღეები დაგვხვდა თუ რაღაც ამდაგვარი და დიდ კონცერტსაც დავესწარით. უკანა გზაზე სხვა გზით წამოვედიტ და ისევ მშვენივრად გამოვიკვლიეთ გზა. რთულია ქუჩაში ისე იარო რომ ტრანსპორტს არჩაუვარდე ქვეშ. მიუხედავად იმისა რომ იდეაში მარცხენა მხრის მოძრაობაა ყველა მაინც ისე დადის როგორც უნდა, თანაც აქ ტროტუარებიც არ არის. მოკლედ 2-ჯერ გადავურჩუ მოტოციკლს. 

ჯამში ეს დღე ძალიან საინტრესო და სასიამოვნო გამოვიდა. ისე დავამუღამეთ, რომ გამყიდველის წინ რომ ამოიღებ და დაითვლი ფულს და ნახავს რამდენიც გაქვს ეგრევე გნებდება შენს ფასზე, ზუსტად ასე ვიყიდე ჩემი რუდრაქშა.

ფოტოებს ვერ ვაბამ მაპატიეთ,ისედაც მობილურიდან ვპოსტან. იხილეთ ჩემი ფეისბიუქი.