Tuesday, December 23, 2014

213 - XIX

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

29  ნოემბერი - ალეჰოპი
როჯერის ჩახუთული ოთახიდან დაახლოებით 11 ზე გამოვედით და Ao Phraoსკენ გავუყევით გზას. გვითხრეს რომ ახლა მხოლოდ იქ არის კემპინგი შესაძლებელი. 3 კმ ვიარეთ თაკარა მზეში ზურგჩანთამოკიდებულებმა და ძლივს მივაღწიეთ ახალგაზრდულ კემპინგს სადაც იდეაში უნდა დავბანაკებულიყავით.
ადგილზე ორი ინგლისურის უცოდინარი ტიპი დაგვხვდა და ვერაფერი გაიგეს, შემდეგ ერთმა ვიღაცას დაურეკა და ბაკოს მიაწოდა ტელეფონი. საწყალი ბაკო 15 წუთი ცდილობდა აეხსნა იმისთვის რომ ჩვენი კარავი გვაქვს და დაბანკება გვინდაო. ტელეფონში უცნაური პასუხი მიიღო "მოგვიანებით მოვალ და გავარკვიოთო" და სულ ეგ იყო.

გავცეცხლდით, რას ჰქვია მოგვიანებით თანაც როდესაც არც იცი გტოვებენ თუ არა. ავიბარგეთ,წერილი დავწერეთ და ჩავედით სანაპიროზე, რაღაც უნიათო ადგილი მოვნახეთ და საცურაო კოსტუმები გადავიცვით. სულ ერთხელ გავიჭყუმპალავეთ და ისევ ცენტრისკენ (სადაც ბანაკი მიგვასწავლეს) წასვლა გადავწყვიტეთ. სიცხისგან თავი საოცრად მტკიოდა და ზურგჩანთებით იმ 3კმს უკან გავლა აბსოლუტური ჯოჯოხეთი აღმოჩნდა.
როგორც კი ნაკრძალის შესასვლელში მივედით, ვეცი ტიპს რომელმაც წინა დღით დაგვაკვალიანა და ცოტა დამაკლდა თვალები რომ არ ამომეჩიჩქნა.

მოკლედ, როგორც იყო გაირკვა ამბავი ჩვენი კემპინგისა და უკან დაბრუნების. ჩვენ უარი განვაცხადეთ ფეხით უკან წასვლაზე,რადგან მათი მიზეზით მოხდა ყველაფერი, არც ტაქსში გვინდოდა $7 გადახდა ასე რომ საბოლოოდ პარკის ორმა თანამშრომელმა ბაიკებზე მოგვისვეს ბარგიანად და წაგვიგვანეს.


მე ცოტა ცეტი შემხვდა და გიჟურად მოდიოდა, თუმცა ამას არაუშავდა სანამ უნებლიედ სასწაულმა წვიმამ არ დასცხო. სახეში უზარმაზარი წვეთები მეტყლაშუნებოდა, რა თქმა უნდა 2ვე ჩანთა უმოწყალოდ სველდებოდა და თანაც ჩემი მძღოლი მიქროდა არანორმალურად. მიუხედავად იმისა, რომ გზას ვერ ვხედავდი ვიგრძენი ორჯერ როგორ მოაცურა ბაიკი და ვუთხარი ნამეტანი მივქრივართ და მეშინია მეთქი. ამან არ გაჭრა და ახალგაზრდული კემპის შესასვლელში რომ შევფრინდით ხრეშზე დამუხრუჭებისას გაუჭირდა ბაიკის დაჭერა და ძალიან გადავიხარეთ. თვითონ კი დარჩა ზედ და (ჯერ საჭეს იყო ჩაფრენილი და მერეც გრძელი ფეხები ჰქონდა) მე კი თავი ვეღარ შევიმაგრე და ხრეშზე ალეჰოპით დავეზღნართე.

მართალია სიცილი ამიტყდა მეც და დანარჩენებსაც, მაგრამ  ხელი კი მაგრად მეტკინა, გადავიტყავე და სისხლიც მომდიოდა. ბაკომ უცებ ჩამომბანა და იოდით დამიმუშავა ხელი, ამიტომ ისღა დაგვრჩენოდა წვიმის გადაღეებისთვის დაგვეცადა. კემპის ხელმძღვანელობამ გადასახედზე დადგმულ გადახურულ (view point) რაღაცაში გაგვაშლევინა კარავი. მშვენიერი ადგილი იყო ზღვის და ნახევარი კუნძულის ხედით.

მართალია ცოტა უბერავდა, მაგრამ უკმაყოფილების მიზეზი თითქმის არ გვქონია, ცოტა წავიხემსეთ და დაღლილ დაქანცულები კარავში შევძვერით.

Saturday, December 13, 2014

213 - XVIII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


28 ნოემბერი - რობინზონი

ისევ დილით ადრე ადგომა და დოღის ცხენებივით სირბილი ავტოსადგურამდე.
კიდევ კარგი აქ მეტრო და sky train მაინცაა და სიგრილეში მგზავრობ. 

სწრაფად " ნა ხადუ" ვისაუზმეთ და ავბარგდით ავტობუსში. საოცრად კომფორტული ავტობუსი იყო, თუმცა რაღა დარჩა მეტი ავტობუსს რა უნდა ჰქონდეს თანაც 10 $ გადავიხადეთ. წყალი დაგვირიგეს და დავიძარით.
მხოლოდ ბანკოკიდან გასვლას 40 წუთი მოანდომა ავტობუსმა, შემდეგ კი ავტობანით 3 საათში ჩავიშხუილეთ. სანაპიროზე მისვლისთანავე ისევ გვეცა ვიღაც ქალი და აქეთ მოდით ყველაფერს დაგიგეგმავთ და გაყიდინებთო, ხოლო როცა მივუგე აგერ არის ბილეთების ამბავითქო იხტიბარი არ გაიტეხა და აფერისტობა დაიწყო მანდ ვისქც უკვე ნაყიდი აქვს ბეჭედს ურტყავენო. 

მივეჩვიეთ ასეთ აფერისტობებს და არ დავნებდით ამ ქალს. მშვენივრად შევიძინეთ ბორანის ბილეთიც და დაცული ტერიტორიების საშვიც (300ბატი) 

ბორანმა კუნძულამდე 45 წუთი მოანდომა მაგრამ ეს ამად ღირდა. უსაყვარლესი კუნძულაკია. თეთრი ქვიშა და ბევრი სიმწვანე, ჟრიამული და გასართობების მრავალფეროვნება- საუკეთესოა. მგონი სიცხის გამოა რომ პირველად მიხარია სანაპიროზე ყოფნა.

კემპინგის ადგილას აღარ წავედით უკვე ბნელდებოდა და იაფი საცხოვრისი ვიპოვნეთ მხოლოდ. 1 მეტრი მეტრზე ოთახი, სადაც მხოლოდ საწოლი ეტევა ისე რომ კარი გაიღოს, თუმცა ჩვენ გვყოფნის. უგემრიელესი ზღვის პროდუქტებიანი ბრინჯებიც მივირთვით და აღვტაცდით რომ აქ sea food უფრო იაფია ვიდრე სხვა ყველა ხორცი. საღამოს ცოტა ლუდი დავლიეთ და მოვდუნდით კიდეც. მორიგი თავგადასავალი გველის 4დღე და შემდეგ მეფის დაბადების დღეზე წავალთ ბანკოკში. 

ცხელა. ძალიან ცხელა ამ ნოემბრის ბოლოს.

Sunday, December 07, 2014

213 - XVII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


25,26,27 ნოემბერი - პირველი შთაბეჭდილება

ბანკოკში დავფუძნდით 4დღით.გეგმაში კი 3 გვქონდა, მაგრამ რიგ მიზეზთა გამო ერთი ღამეც დავამატეთ. მეორე და მესამე დღეს რა თქმა უნდა რუკაზე დატანილი ღირსესანიშნაობები უნდა გვენახა, ისე როგორ.

პირველი რასაც მივაგენით ბუდას 5 ტონიანი ოქროს ძეგლი აღმოჩნდა. ძალიან შთამბეჭდავი კი იყო. უამრავი მომლოცველები მოდიოდნენ და ზოგი ფულს სწირავდა, ზოგიც ყვავილებსა და სხვა რამეებს. შემდეგ მზის ჩასვლის ტაძრისკენ გავემართეთ. ამისთვის არხზე ბორანის ბილეთისყიდვა და 15 წუთიანი გასეირნება დაგვჭირდა. დიდად არ მეპიტნავებოდა ეს ამბავი, მაგრამ ალტერნატივები ძვირი ჯდებოდა. ძალიან ცუდი არ აღმოჩნდა და მშვიდად გადავიტანე. 
მზის ჩასვლის ტაძარი მართლაცგასაოცარი ადგილია. ფაიფურით მოპირკეთებული უზარმაზარი დონეებიანი სვეტები დაგვხვდა, თანაც არაერთი. აღვფრთოვანდი.პირველი ორი დღე ქუჩის საკვებ ობიექტებში ჭამას ვერიდებოდით, თუმცა სულ ტყუილად. როდესაც ჩინურ ტაილანდური დასადილოს მენიუს გავეცანით ძალიან იაფად და გემრიელადაც ვისადილეთ. 

საერთოდ როგორც მივხვდი ტაილანდი ჭამისა და შოპინგისთვისაა ზედგამოჭრილი. ყოველ კუთხეში კვების ობიექტები და დახლებია და რას აღარ ამზადებენ ღია ცის ქვეშ.  ნახევარზე მეტი ვერც მივხვდით საერთოდ რეები იყო. ჯერ თითქმის არაფერი დაგვიტესტავს მაგრამ ვგეგმავთ.

ღირშესანიშნაობები ბანკოკში არის, თუმცა განსაკუთრებული სულ რამდენიმეა. ერთ-ერთი მათგანია გრანდ პალასი, რომელსაც ვერ მივუსწარით და კუნძულიდან დაბრუნების მერე ვგეგმავთ ნახვას. 

აა,ტურისტებს ასევე ფრიად ეაფერისტებიან უბრალო გამვლელებიც კი. ჯერ ერთი ამათი კი შეიძლება მტკიცე კი არც იყოს და არ ვიცისაც ნიშნავდეს. მოკლედ ადგილობრივს როცა რამეს ჰკითხავ სამჯერ მასთან უნდა გადაამოწმო და სამ სხვას ჰკითხო კიდევ იგივე. ერთმა გაგვიშვა რაღაც ტურისტულ ცენტრში, რომელიც იდეაში სახელმწიფოა. იქისეთი სასწაული ფასები გვითხრეს კუნძულზე წასვლაზე თმები ყალყზე დაგვიდგა. საბოლოოდ კი იმის მესამედ ფასად დავგეგმეთ ჩვენ თვითონ. თანაც შემოთავაზებაზე უარს რომ ეუბნები ეგრევე "როჟას" კერავენ და ზურგს გაქცევენ. მაგ ამბავში ნეპალელები ჯობიან. 

ტაილანდი საკმაოზე მეტად განვითარებულია და მამენტ კარგი ადგილია საცხოვრებლად. მე და ბაკომ აქ ცოტახნით გადმოცხოვრება გადავწყვიტეთ მომავლისთვის.
ტაილანდის ნახვა ძალიან კარგი გეგმაა ზოგადად იმჰო.

Tuesday, November 25, 2014

213-XVI


მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.


შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.



24  ნოემბერი - სამხრეთ - აღმოსავლეთი

დილით ისევ იმაზე ადრე ავდექით ვიდრე საჭირო იყო და ცოტა ხანი სახურავზე ჯდომაც მოვასწარით.
დაახლოებით 10 საათისთვის უკვე გავლილი გვქონდა სექიურითი ჩეკების ნახევარი და მოსაცდელ დარბაზში ჩასხდომის გამოცხადებას სულმოუთქმელად ველოდით.

რა ტყუილად ველოდეთ რომ ველოდეთ. თვითმფრინავმა აფრენა 1 საათით დაიგვიანა. ღმერთმა უწყის რატომ, მაგრამ კი ვიყურყუტეთ.

თითქმის მთელი ფრენა მეძინა, კითხვის თავი არ მქონდა, გვიან დავწექით წინა ღამით. ჯერ ვიბოდიალეთ არტუროსთან (ტაივანელი რუმმეითი-სუპერ კაი ვინმე) ერთად, მერე ოთახში ვიღლაბუცეთ და როდის-როდის გაგვახსენდა დაძინება.

ტაილანდის პირველი ხედები, როდესაც თვითმფრინავი ღრუბლებს ჩამოცდა, წყლით დაფარულ-დატბორილი მიწის ნაკვეთები აღმოჩნდა. უამრავი წუმპე ტბორები, შუაში ვიწრო გზები და კანტიკუნტად დაკოფსებული სახლები დავინახეთ თავიდან.

აეროპორტი უზარმაზარი, თუმცა კი აბსოლუტურად საათივით გამართული - არანაირი შეყოვნება და ლოდინი.

პირველი ტურისტების პოლიციას მივადექით და საიმიგრაციო აპლიკაციების შესახებ რამდენიმე კითხვა დავუსვით, შემდეგ კი საპასპორტო კონტროლი ელვისუსწრაფესად გავიარეთ და აი მანდ დაგვერხა.

ტურისტული საინფორმაციო ვერ ვნახეთ, თუმცა რუკა რაღაც სააგენტოს desk-ზე ავიღეთ.

აეროპორტის ქვეშ გადის რკინიგზა, რომელსაც ქალაქამდე უნდა გავყოლოდით. გზაში აპარატთან ჟეტონების ყიდვაში აეროპორტის თანამშრომელი დაგვეხმარა და ჩავძვერით მიწისქვეშ.

პირველი ფინთი გოიმობა იყო რომ თურმე ჟეტონი დამაგნიტებულია და ჩაგდების მაგივრად უნდა დაადო გასასვლელს, ჩვენ ღრიჭოს ვეძებდით დიდი ხანი. შემდეგ მატარებლის კარის ადგილი ძლივს შევნიშნეთ, რადგან ის დიდ შემინულ გვირაბში მოდის, რომელსაც გარედან სულ რეკლამები აქვს მიკრული. ჩამოვდექით ცხვრებივით და ამ დროს მატარებლის სპეც დაცვამ მიგვითითა კარის ან მარცხნივ დადექით ან მარჯვნივ, იატაკზე ისრები ტყუილადაა დატანილიო??



მატარებელი როგორც კი ჩამოდგა შიგნით ჯერ სამხედროები შეცვივდნენ შესამოწმებლად, შემდეგ საიდანღაც დამლაგებელიც გაჩნდა, იატაკი მოწმინდა და შემდეგ მგზავრებიც შეგვიშვეს.

მოკლედ პირი არც დაგვიხურავს მე და ბაკოს ელექტრო ჟეტონების მერე და სასტუმრომდე ასე დაფჩენილებმა ვიმგზავრეთ.
სამი ხაზის გამოცვლის შემდეგ როგორც იყო სასტუმროშიც მივლასლასდით და დავეყარეთ, თუმცა კი მაგრად გვშიოდა.

 სასტუმროსთან ახლოს ვივახშმეთ სწრაფი კვების ობიექტში და უკანა გზაზე ბანკოკელ ვირთხებსაც გავეცანით ახლოდან.

პ.ს პირველად შემხვდა რომ აეროპორტში ბარგის გამოსასვლელს ეწერებოდეს რომელი რეისიდან დაიწყო ჩანთების გადმოცლა და რომ ბოლო ჩანთაც გამოშვებულია დარბაზისკენ.

Saturday, November 22, 2014

213 - XV

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

13 ნოემბერი - დიდი გოგო

დაბადების დღეზე 8 საათზე გაგვეღვიძა. სადღაც ჩიტვანის მყრალ სასტუმროში. გვეძინა ჩაცმულ შეფუთულებს.

გასიებული სახეებით შევხედეთ ერთმანეთს და მივულოცეთ დაბადების დღე.
27-ე ელს ნეპალში შევხვდით.   დილის სწრაფი მილოცვები მივიღეთ ფეისბუქის საშუალებით და ავიბარგეთ. ბედი რომ ავტობუსების გაჩერება 2 ნაბიჯში აღმოჩნდა და ლუმბინის ავტობუსიც ადგილზე დაგვხვდა. 

ავეყარეთ და რამდენიმე წუთში დავიძარით. საოცრად პატარა ხალხისა ნეპალელები. ვერც ერთ ტრანსპორტში ფეხებს ვერ ვატევ სკამებს შორის. 
4 საათიანი მგზავრობის და 3 ავტობუსის გამოცვლის შემდეგ ლუმბინიში ჩამოგვსვეს. 

მშვენიერია - დაბადების დღის აღნიშვნა ბუდას დაბადების ადგილას. რამდენიმე გესთ ჰაუსის ნახვის შემდეგ არცევანი შევაჩერეთ, ფასი დავაკლებინეთ და ვისადილეთ. 
მესამე დღე სრულდებოდა ამ დღეს რაც არ გვგვესადილა (სხვადასხვა მიზეზების გამო).


ავბარდგით ოთახში, ვიყიდეთ დაბადების დღის "party"-სთვის საჭირო რამეები და გრილი (აქ ცხელი წტალი სათლით მოგვარტVეს, მაგრამ ჩემი აზრით ონკანშიც კარგი ტემპერატურის იყო) შხაპის მერე ტორტზე სანთელიც ჩავაქვრეთ. მანამდე აღმოვაჩინეთ რომ 2-იანი სანთელი სულ დაფშხვნილიყო, ამიტომ 7-იანისა და 2 თითის კომბინაციით ვქენით 27 და ისე ჩავაქვრეთ.

ტორტი რა თქმა უნდა ომპროვიზირებული იყო და ბანანებისა და ჩოკო პაიებისგან შეგდებოდა.  ამ ყველაფერს შამპალუდიც დავაყოლეთ და შმედეგ დავიწყეთ სიბერესა და ჟამთასვლაზე ფიქრი. რაღა დაგიმალოთ და თავი ისევ 23 წლისა მგონია და სულ ვბორძიკობ როდესაც ასაკს მეკითხებიან.


მაშ ასე ჩვენ გავ27დდით ერთად.

ბუდა იყოს ამის მოწმე.


14 ნოემბერი - ბუდა 

ცუდი ძილის მერე საოცრად ადრე გამეღვიძა და უსაქმობისგან გავშტერდი. ბაკოს გაღვიძების და დილის სწრაფი პროცედურების შემდეგ სასტუმროს კაფეს მივაშურეთ.

ყავა მივირთვით (მანამდე პეჩენიას ოთახში გეახელით) და წავედით ბუდას სამფლობელოებში. დიდი ტერიტორიაა, რომელიც ბუდას ეკუთვნოდა და სასახლე და დაბადების ადგილი და ყველაფერი იქ იყო. ახლა ამ შემოღობილ ტერიტორიას რამდენიმე შესასვლელი აქვს, შიგნით კი არის მიანმარის, ინდოეთის, ლაოსის, კამბოჯას, შრი-ლანკას, ჩინეთის და კიდევ რამდენიმე ქვეყნის მონასტრების კომპლექსები.

ასევე სხვადასხდვა ბუდისტური გაერთიანებები და რა თქმა უნდა დიდი სამეფო ოჯახის კუთვნილი სხვადასხვა დანიშნულების შენობები.

ტერიტორიის ნახევარი მოვლილია, მეორე ნახევარი არა, ხოლო შემოგარენი დიდი ჭაობია.
ტურისტებზე მეტი მომლოცველები არიან ტერტორიაზე. მთლიანი ფართობი 12 კვ.კმ-ზე მეტია.



დიდი ხანი არ გვიბოდიალია პარკის შიგნით, ტურისტული ადგილებიდან უმეტესობა ვნახეთ, შემდეგ დღისთვის კი ბუდას დაბადების ადგილი და მაიადევის განბანის ადგილები შემოვიტოვეთ (იმხელა რიგი იყო შუადღით, რომ უთენია მისვლა გადავწყვიტეთ)

მას მერე ინტერნეტიანი კაფე ვიპოვნეთ და დაგროვილ მოლოცვებსაც ვუპასუხეთ.

იმდენი იყო რომ ლამის ავჩუყდი, თუმცა მედგრად გავუძელი.


პ.ს აქ რომ ბუზებია ამდენი ერთად გლდანის ნაგავსაყრელზეც არ მინახავს, ვერ შეჭამ წყნარად.

პ.პ.ს კოღოები იმდენია ფოთს შეშურდება

პ.პ.პ.ს მტვრის რაოდენობაა ბანგლადეშს არ დაესიზმრება

Thursday, November 20, 2014

213 - XIV

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

12 ნოემბერი - ბონდო

დილის 8 საათზე დავტოვეთ ჩანგუ, ჩავსხედით ადგილობრივ ავტობუსში და კატმანდუმდე დაპრესილებმა ვიმგზავრეთ. კატმანდუში გამოვიცვალეთ ავტოსადგური, სადაც სვავებივით დასეული ტიპებისა ვერაფერი გავიგეთ და ჩიტვენის "მარშუტკაში" ჩავსხედით.



4 საათი ვიჯანჯღარეთ. გვერდით საოცარი ქალი მეჯდა ბავშვით, რაც ჭამა ნარჩენები იქვე დაყარა, ხელები შუშას და წინა სკამს შეახოცეს, მოკლედ კინაღამ გული შემიღონდა, თუმცა ვცდილობ საკუთარი მოთმინების უნარი ვავარჯიშო და ასეთი რამეები ჩქარ-ჩქარა დავიკიდო. 
როგორც იქნა ჩამოვედით ქალაქში სადაც მძღოლმა ბოლო გაჩერებააო და მე მეტი არსად არ წავალ და თუ ჩიტვანის ნაკრძალი გინდათ აგერ მოშორებით მდგომ ავტობუსში უნდა გადასხდეთო. რა თქმა უნდა გვეწყნა და გავბრაზდით კიდეც, თუმცა უკვე კარგა გვიანი იყო და აქ ჩიტვენის ოლქის რაღაც ქალაქში დარჩენა ვარჩიეთ. 

მოვიარეთ 10-ოდე სასტუმრო და გესთ გაუსი, სადაც ცხელი წყალი არ იყო იაფი ღირდა, მაგრამ დარჩენა არ მოგინდებოდა, სადაც ცხელი წყალი იყო ცეცხლის ფასი ჰქონდა ოთახს (ასეთი პოჰარაშიც კი არ ყოფილა)

სამწუხაროდ, აქ მკაცრად გავფრთხილდით, რომ თვითნებურად კარვის დადგმა არსად არ შეიძლება და დავეხეტებით ამიტომ ჰოსელიდან ჰოსტელში და უკან.



ბოლოს როგორც იყო ერთ-ერთი ავირჩიეთ და გავჩერდით. დიდი ეჭვი გაგვიჩნდა, რომ ეგრეთწოდებული ბორდელი იყო თუმცა უკვე გვიან იყო სინანული. 
აივანზე ბევრი ძმაბიჭები დაგხვდა ხვლიკუნების სახით, მეც ვსდიე და სახელები დავარქვი ყველას. 
ერთი + ისაა რომ 5 დღის მერე, ინტერნეტი პირველად იყო ოთახში და ოჯახ-მეგობრებს გამოვეხმაურეთ.

კალოჩე, დაბადების დღის წინა  ღამე მცირე ფიასკო განვიცადეთ.

ეგ არაფერი, რაც არ გვკლავს ხომ გვაძლიერებს, ოდა ეგრე.

ხაჩიკ ყველაფერი შენი ბრალია!!

Wednesday, November 19, 2014

213 - XIII

ე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

8 ნოემბერი - ვიშნუ

აბსოლუტური მოდუნება გვჭირს. ავიზლაზნეთ 10 საათზე. დილით გაყინულ წყალში ვიბანავე, აქ თბილი წყლის მოცემულობა არ არის როგორც ასეთი. 
შემდეგ მთელი საათი ველოდებოდით საუზმეს და ავისეირნეთ ვიშნუს ტაძრისკენ. ეს თვე სულ ვიშნუს სახელობის დღესასწაულები ყოფილა და ამიტომაც ბევრი მომლოცველები იყვნენ ტაძრის ეზოში. შესასვლელთან შესაწირი Set-ები იყიდებოდა (ცოტა ყვავილები, ცოტა ხილი და სპეც წითელი ფხვნილი)

ეზოში ერთი უზარმაზარი და რამდენიმეც პატარა სალოცავი დაგვხვდა. ყველა მათგანი ვიშნუს გარდასახვის საპატივცემულოდ იყო აღმართული. ძალიან მომწონს ამათი ტრადიციები. ჯერ ხომ ყველას ფერადი და ჭრელ-ჭრელი აცვია და მერეც ეს რიტუალები რა ლამაზია, ბევრი ყვავილებით, ხილით და ფერადი რამეებით. 



ნელ-ნელა ვამუღამებ, რომ ასეთი რამეების შემყურე არაკეთილი ვერ იქნები. რა თქმა უნდა ქვეყანა ღარიბია, მაგრამ ამ რამეებს სხვა რაღაცეებით მაინც აბალანსებენ ცოტათი.

ტაძრის მერე ცოტა ბოდიალი და გესთ გაუსის წინ დაფუძნება იყო. აბსოლუტური სიზარმაცე და მოდუნება დაგვემართა, თანაც მასპინძელი კრიშნა და იტალიელი ტიპი კოზიმო ძალიან ხალისიანები არიან და მთელი დღე გულმოდგინედ "გვეაბშენიებოდნენ".
საღამოს  cup song performance მოვაწყვეთ და კრიშნამ ნეპალური თამაში "ვეფხვები და თხები" შემოგვთავაზა ამის შემდეგ, რომელიც ჯრაქვაობას და ჭადრაკს შორის არის და სახალისოათქო ვთქვა მოვიტყუები, თუმცა ცოტა საფიქრალი ნამდვილად არის. 



საღამოს 5 საათზე მაღაზიები იკეტება და ყველა სახლებში იკრიფება. ჩვენც სხვა რა გზავ გვქონდა და 6 საათზე უკვე ოთახში ვიყავით და ვაყწდებოდით ერთმანეთს, თუმცა ძალიან მაგარია ასე მოდუნება და არაფრის კეთება.

გეგმაში რა თქმა უნდა სანკჰუს ნახვა და ნაგარკოტში ვიზიტიც გვქონდა. ისე მთელს ფულს თუ აქ დავხარავთ სხვა ქვეყნებში მაგრად გაოფვლა მოგვიწვეს.

9,10,11 ნოემბერი - ლეში

ყველაფერი ისევ ჩანგუნარაიანში ვითარდებოდა, აბსოლუტური მოდუნებების ფონზე. 
რა ჯობია დილით გაღვიძებას, შემდეგ ვერანდიდან ჰიმალაის და კატმანდუს ველის დათვალიერებას, ცხელ ყავას (ისე აქ ყავის სმაც დავიწყე და ვბოზდები ვითომ?) და შემდეგ სოფლის მოსახლეობის დათვალიერებას (უფრო სწორად ურთიერთდათვალიერებას)

აქაური ქალები გვიღიმიან ცერად და გვერდს გვივლიან, სამაგიეროდ კაცები ილექსებიან როგორც შეუძლიათ. 

კომპლიმენტებიც წვიმაც დაგვატყდა თავს ერთ-ერთ საღამოს. ჩვენს მაგიდას 6 ნეპალელი (სულ სხვადასხვა ასაკის ტალიკ-ტალიკ) ბიჭი შემოუსხდა და ბევრიც ვისაუბრეთ.




აქ მათ კიდევ 2 იტალიელიც დაემატა და მოკლედ მშვენიერი საღამოები გვქონდა, რომელიც 5დან 6 სააღამდე გრძელდებოდა საშუალოდ, შემდეგ კი სოფელი იძინებდა.

ჩვენც ვცდილობდით - ბაკო 7-8 საათზე უსინდისოდ ითიშებოდა, მე 10 საათამდე ვკითხულობდი და 3 დღეში 3 წიგნი დავასრულე, მაგარ ხოდზე ვარ. ცოტა ადგიობრივმა ფაღარათმაც შეგვაწუხა, მაგრამ გავუმკლავდით.

მოკლედ ეს დღეები იყო მოდუნების და უმაქნისობის ზეიმი.

Tuesday, November 18, 2014

213 - XII

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.

7 ნოემბერი - ახტა პური, დახტა პური, გამოვიდა ბახტაპური

ხოოდა, ნება-ნება ავიზლაზნეთ საწოლებიდან დილით, ვისაზუმეთ და ავბარდგით. ამ დღის გეგმა იყო ბახტაპური, თითქმის სოფელი კატმანდუს შემოგარენში.
ჯერ ავტობუსის გაჩერებაზე ვიბოდიალეთ ოხრად, სანამ ვიპოვნეთ საიდან გადიოდა ტრანსპორტი, შემდეგ კი მოძრავ ავტობუსზე შეხტომა მოგვიწია და თანაც ამხელა ზურგჩანთებით.
ჩემს ჩანთაზე კარავი მაქვს გარედან დამაგრებული და რა თქმა უნდა ავტობუსის კარში გავეკვეხე, თუმცა გამცილებელმა ბიჭმა მიჯიკა და ტყვიასავით შევვარდი სავსე, მოძრავ ავტობუსში.

აქვე უნდა აღვნიშნო თუ როგორ მუშაობს აქ ავტობუსების და მინიბასების სისტემა. 
მოძრავი ტრანსპორტიდან გამოყოფილია ახალგაზრდა ბიჭი და სხვადასხვა უცნაურობებს გაჰკივის, რომელიც სინამდვილეში დანიშნულების წერტილებია. თუ შენი სასურველი ვერ გაიგე უნდა აედევნო ტრანსპორტს და მიაძახო სად გინდა - თუ იქ გაივლის, ეს ბიჭი ავტობუსს ხელს დაარტყამს და მძღოლიც ოდნავ შეანელებს სვლას რომ ახტომა მოასწრო. ტრანსპორტი სრულად სულ რამდენიმე ადგილას ჩერდება მთელი გზის განმავლობაში და იქაც 10 წუთით.

მოკლედ, ჩვენც ავხტით და როგორღაც მოვთავსდით. ნელ-ნელა იმატა ხალხმა ავტობუსში და ბოლოს ისეთი ამბავი შეიქმნა, თბილისის "მარშუტკა" მონაგონია, პიკის საათშიც კი.
ბახტაპურს მივუახლოვდით თუ არა გამცილებელი ბიჭი მოვიდა და ჯერ 2-ჯერ მეტი ფული მოგვთხოვა ვიდრე მზაგვრობა ღირდა და მერე ჩემი ჩანთის გადაგვახდევინა - მგზავრების ადგილს იკავებდაო.


ბახტაპურის შესასვლელში სასტუმრო ვერ ვნახეთ, ერთი გესთ ჰაუსი იყო და ისეთი ჩამოფხავებული, რომ დარჩენაზე უარი ვთქვით.
დანარჩენი ყველაფერი ბახტაპურის ჭიშკრის შიგნით ხდება თურმე, თუმცა იქ მოსახვედრად 15$ უნდა გადაგვეხადა. მიუხედავად იმისა, რომ ერთი ბილეთი გვქონდა (რომელიც ამავე დილით იაპონელმა ქალმა მოგვცა კატმანდუს ჰოსტელში) მაინც უარი გვითხრეს ამ ბილეთით შეშვებაზე და ორივემ ახლიდან უნდა იყიდოთ ახლაო.
გვეწყნა და საერთოდ უარი ვთქვით ბახტაპურის ნახვაზე. კიდევ კარგი მშვენიერი მრჩეველი გყვავდა ჩვენი ტურისტულის ბიჭის სოჰანის სახით და მანვე გვირჩია ბახტაპურის გარშემო სანახავი ადგილები. 


ჩვენც ვიფიქრეთ, რომ კატმანდუში დაბრუნების მაგივრად ისინი გვენახა. გადავკვეთეთ ქუჩა და ჩანგუნარაიანის სოფლის ავტობუსის ლოდინი დავიწყეთ. ავტობუსი სულ სავსე არ მოსულა, ამიტომ დაჯდომა მოვახერხეთ, მაგრამ ის რაც მერე იყო ენით აუწერელია. ამოდიოდა და ამოდიოდა ხალხი. თავი  მედო ვიღაც მხცოვანი ქალის ძუძუებსა და მუცელს შორის, ფეხზე მედო 2 დიდი ტომარა ხორბალი, ცალი მხრით ბაკოზე ვიყავი მიწოლილი, მეორე კი ვიღაც კაცის თეძოზე მქონდა შემოდებული - და ასე იყო ყველა ამ ავტობუსში.

საოცარია, როდესაც გვიყვებოდნენ ასეთ ისტორიებს სხვა უცხოელები, ვერ წარმოვიდგენდი ასე ნათლად, თუმცა ისინი ნახევარსაც არ ყვებოდნენ თურმე.
როგორც იქნა მივედით ბოლო გაჩერებაზე, სოფელ ჩანგუს შესასვლელში, სადაც შესვლისთვის 100 რუპია გადავიხადეთ.
საოცარი ადგილი რომ იყო პირველივე ნაბიჯიდან მივხვდი. ეს ადგილი UNESCO-ს მსოფლიო საგანძურის სიაშია შეტანილი. 

პატარა სახლები, ვიწრო ქუჩა და ძალიან ცოტა ტურისტი - აი ესაა ნამდვილი ნეპალი. ჩვენდა გასაკვირად გესთ გაუსი დიდი ხანი არ გვიძებნია, ვიღაც ტიპმა კი სცადა ჩვენ დაგოიმება, მაგრამ უკვე აღარ ვნებდებით ასე ადვილად და ამიტომაც მშვენიერი ვერანდიანი ოთახიც გვერგო წილად (3 $ ღამე)
მასპინძელიც კარგი ვინმეა, ცოტა მომაბეზრებელი, მაგრამ მანც კარგი.


აქვე ვისადილეთ და შევრჩით სახლის ვერანდას, შემდეგ იტალიელი ტიპიც გაიჩითა, რომელიც აქაურს ეხმარება მაღაზიაში (და სოფელში ცხოვრობს მასთან) უამრავი ვისაუბრეთ და 6 საათზე დავიშალეთ. სოფელი საღამოს 7 საათზე იძინებს და მზის ამოსვლამდე დგება.
მე და ბაკომ გადავწყვიტეთ სოფელში რამდენიმე დღით დარჩენა.  აბსოლუტურად მშვიდი და საოცრად სასიამოვნო ადგილია. არაფერი რომ არ გაწუხებს და მეტი რომ არაფერი გჭირდება. 
სასტუმროს ინტერნეტიც კი არ ჰქონდა, მაგრამ ეგეც არ გვადარდებდა დიდად. 
შემოგარენის დათვალიერება მორიგი დღისთვის გადავდეთ, ამ ერთი დღისთვის მეტი თავგადასავალი აღარ გვინდოდა



პ.ს ნეპალელებს არ უყვართ ინდოეთი და იქაურები

პ.პ.ს ჩანგუში გვითხრეს:
India = I never do it again
Nepal = Never ending peace and love

Monday, November 17, 2014

213 - XI

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


5 ნოემბერი - სამი რამე

განსაკუთრებული არაფერი, უბრალოდ პოხარადან კატმანდუსკენ იმდენი ხანი ვიყავით გზაში რომ ათას რამეზე დაფიქრება მოვასწარი, ხოდა ზუსტად ამაზე დავწერ ახლა.


პირველი რაც მინდა მოგიყვეთ ნეპალელების მიერ რესურსების ათვისებაა. 
აქ იშვიათია ბილბორდი და უშველებელი ბანერები. მათ მაგივრად ნეპალში არსებობს კედლები - სახლის კედლები, ღობე კედლები, ფარეხის კედლები, უპატრონო კედლები, გაჩერების კედლები - მოკლედ ყველა ცუდად თუ კარგად შელესილ კედელს მშვენივრად იყენებენ რეკლამისთვის.
ახატავენ და აწერენ, სულაც საკაიფოდ აგრაფიტიებენ ყველაფერს. 

ჩემი აზრით მშვნიერი იდეაა, არც კედელი ცდება და ზედმეტ რამეებსაც არ კიდებენ გარშემო. თანაც რუხის მაგივრად ფერადი კედლების ყურება თვალს უხარია. ისე კი არც ვიცი ფასიანია კედლის გამოყენება თუ უფასო, მთავარია რომ გენიალურია.

მეორე ეს არის ნეპალური სატვირთო ავტომობილები. ყველაზე ჭრელი, ფერადი და უცნაური რამეებია. ყველას რაღაც აწერია და ახატია ძარაზე - ზოლები, ინგლისური ფრაზები (დეტალურად ცოტა ქვემოთ), ღვთაებები, სიმბოლოები.

წინა ნაწილზე აუცილებლად აწერია "road star" ან  "road king" ან რაღაც მსგავსი. უცნაური ქრომირებული ელემენტებით აქვთ გაფორმებული კარი და საქარე მინები, ხოლო სალონში ფერადი ფარდები, ფოჩები ან ფოტოსურათები აქვთ დამაგრებული (ზოგჯერ ყველაფერი ერთად). ზოგიერთს (ეწ ბახრამა) ფოჩები გარედანაც აქვს მიმაგრებული სარკეებსა და საწუწელებთან (ბრიზგავიკი). 
მოკლედ ხელოვნების ნიმუშები დადის გზაზე და სულ მაწუხებს კითხვა-ვინ წამოიწყო ეს ყველაფერი და რა უდევს ამას საფუძვლად. ისე კი მაგარი სახალისოა რომ ბევრ მათგანს ძარაზე უკან დიდად აწერია "ძლიერად დამიპიპინე" ან "მე გხედავ" ან "გამოიყენე საყვირი" (ნეპალში ყველა აპიპინებს აბოსულუტურად და თანაც გაბმულად. ისეთი ღრიანცელია ტრასაზეც და ქალაქშიც, რომ ვერ აღვწერ). 

გარდა სატვირთოებისა აქ არის მანქანის მწარმოებელი "TATA", რომელიც გავრცელებულია და ბევრია, კიდევ ბოლერო და სუზუკიც ბევრია. აქა-იქ ჰიუნდაისაც შევხვდი და ნისანებსაც, სოფლებში მაჰინდრაც ვნახე, მაგრამ ძირითადად სატვირთოები. ტატა ყველანაირად ლიდერობს. 


მესამე საოცარი ამბავია მათხოვრები. მიუხედავად იმისა, რომ ნეპალი აშკარად არ არის განვითარების მხრივ მოწინავე ადგილზე, ფაქტია რომ მათხოვრები ბევრი არ არის. 
ისინი სხვადასხვა ქალაქების ზოგიერთ უბანში გვხვდება მხოლოდ. როგორც დავაკვირდი ნეპალელების უმეტესობა მუშაობს და რაღაცას მაინც აკეთებს - ზოგი მიწაზე მუშაობს, ზოგი აცხობს და ყიდის, ზოგი CRAFTINGითაა დაკავებული, არიან გიდებად და ტურ სააგენტოებში მომუშავეები, კაფეებში შემპატიჟებლები და რავიცი მოკლედ რა აღარ. 

როგორც აქამდე აღვნიშნე ზარმაცი ერი არ უნდა იყოს. მართალია ტურისტებიც ზღვაა და არის ვიზეც შეიძლება ფულის კეთება, მაგრამ აგერ საქართველოში ეგეც გვეზარება და აზრიანად ვერ ვახერხებთ.

ფოტოები იხილეთ ჩემს ფეისბუქზე.

ბლოგის წარმოება მიმდინარეობს მობილური ტელეფონიდან.

Sunday, November 16, 2014

213 - X

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


4 ნოემბერი- ანაპურნა

დილით ოთახის წინ მდელოზე გამოსულმა ანაპურნას ხედი რომ დავინახე სულ ყველაფერი დამავიწყდა. დავჯექი მდელოზე მოწყობილ სასადილოში და გავინაბე. საოცარი ხედი იყო, ენით აუწერელი. საუზმის მერე სწრაფად ჩავლაგდით და დავეშვით დამპუსისკენ - იდეაში 7 კილომეტრი უნდა გვევლო. 

როგორც მივხვდი მთელი ამათი ტრეკინგი ტყეში გაკეთებულ კიბეებზე აღმა-დაღმა სიარულია. არც ბილიკი, არც მდელო, მხოლოდ სლიპი უსწორმასწორო ქვებისგან გაკეთებული კიბე. თავიდან ომახიანად დავიწყეთ თუმცა დამპუსის შუაში ჩემს მუხლებს საქმე უკვე ძალოან ცუდად ჰქონდათ, სიარული გამიჭირდა და დიდი დრო მჭირდებოდა ყოველ ნაბიჯზე. ბაკოს მხრები ეტკინა, თუმცა მედგრად იტანდა. 

ნეპალში ძალიან სოფლებშიც კი ბავშვები თურმე სკლის ფორმებით დადიან სკოლაში, მთელი გზა საყვარელი გამოწკეპილი პატარები გვხვდებოდნენ და ეს გვახალისებდა. 
მხრები და სახეები ჩინებულად დაგვებრაწა, ქუდებს კი თავიდან არვიცილებდით რა თქმა უნდა. 

პედის გადასახვევამდე პატარა სოფლის პატარა კაფეში შევედით, ვიფიქრეთ რომ წახემსება არ იქნებოდა ურიგო, თუმცა დავგოიმდით.
50 რუპიის ღირებულების "პაჩკის" სუპი გვაჭამეს და ამაში 160 რუპია აგვახიეს.თანაც ჩეკში კიდევ უფრო მეტი ჩაწერეს.კარგია რომ ამას დავაკვირდით და სულ ძალიან არ დავგოიმდით.


ნეპალში საქართველო არავინ იცის, არც ტურისტებმა და ეს ძალიან სახალისოა.ყოველ ჯერზე ვეუბნებით რომ ისეთი პატარა მიწაა შეიძლება არც დაუნახავთ რუკაზე არასოდეს. თუმცა დღეს ტაქსისტმა გაგვაოცა - ვიცი მე ეგ ქვეყანა და თქვენ მხარეს ვიყავი რუსეთან ომის დროსო.
მთელი საღამო გათანგულები ვეყარეთ ლოგინში და საჭმელადაც კი არ გავედით. კიბეებმა დედა გვიტირა.

 ნეპალში საწყენი ისაა მხოლოდ რომ ტრანსპორტი ტურისტისთვის სხვა ფასია და ადგილობრივისთვის სხვა (ისე ნეტა საქართველოში როგორაა, არასოდეს დამდგარა ეს საკითხი აქამდე) 
აქ ტრეკინგს მოვრჩით, მეორედ ამ სისასტიკეში მონაწილეობის მიღება არ გვინდა. 

დაილოცოს ბოდიალი საქართველოში - მიდიხარ მდელო-მდელო როგორც გინდა, მშვიდად და არ ფიქრობ იმაზე რომ შემდეგი კიბე ისეთი უსწორმასწორო შეიძლება იყოს რომ უახლოეს სოფლამდე იგორო ფეხის დასხლტომისას.

Saturday, November 15, 2014

213 - IX

მე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში.


3 ნოემბერი - stairway to hell or heaven?

დილით დროულად ადგომის და ჩალაგების მერე საუზმეც მოვასწარით და ავტოსადგურშიც ზუსტად მივედით. მისვლიდან 10 წუთში ავტობუსიც ჩამოდგა და ჩავბარგდით. მართალია რა, ადგილობრივ ავტობუსში ნახულობ რეალურად როგორი ხალხია ქვეყანაში.

მთელი გზა გვერდით მჯდომი ბიჭი ხან რას გვთავაზობდა და ხან რას, შიგადაშიგ იმასაც გვეუბნებოდა ინდოეთში სანამ იქნებოდა რაღაცეები ჩვენს კულტურაში იყო და იმათ გადაიღესო. 
გზაში ავტობუსის ტელევიზორსა და დინამიკებში გაშვებულ მუსიკალურ ვიდეოკლიპებს ვუყურებდი. 
სულ ყველა (გარდა ერთისა, თუმცა იქაც ნაწილობრივ) სიყვარულზე, მიპუწვაზე, ჯარში წასვლისას გოგოს დატოვებაზე და შორით კვდომაზე იყო. ვიდეოები საოცარი აღმოჩნდა - მაქსიმუმ კაცის შეხება ქალის მხარზე და წელზე ისიც წამიერად, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთში modern სიტუაცია და კლუბები იყო ასახული. 
გზაში ვნახეთ დღესასწაული პურიმა, ბევრი ყვავილებით და ფერადი ხალხით. 


Kandeში ჩამოგვსვეს ავტობუსიდან და ბედად გერმანელი ტურისტები შემოგვხვდნენ, რომლებსაც გზის დასაწყისში ცოტათი ავედევნეთ.გეზი ავსტრალიური ბანაკისკენ გვეჭირა(2226მ) 

აქაური ტრეკინგის გზები ჭკუიდან მწევს. სულ სიპი და უსწორმასწორო ქვებისგან დაგებული ოღროჩოღრო კიბეებია (დაკიდებული და ციცაბო). ჩემი მუხლებისთვის ეს იყო საოცარი ტკივილი და გამოცდა. 5კმ-ის გასავლელად დაგვჭირდა 2 საათზე მეტი.

მე საპალნე ვირივით წინაც ჩანთა მეკიდა და უკანაც (კიდევ კარგი ერთი 15 ლიტრიანი მხოლოდ). ნელ-ნელა მივლაყუნობდი ამ კიბეზე, თუმცა წინა ჩანთის გამო გზას ვერ ვხედავდი და რამდენჯერმე მაგრად წამოვედე ქვას, მაგრამ უკანა ჩანთის სიმძიმემ ვერტიკალური მდგომრეობაშემანარჩუნებინა. მე და ბაკომ რამდენიმე 10 წუთიანი "პრივალი" გავაკეთეთ და ჩვენი თანამოლაშქრე ალმა კი ისე გარბოდა წინ, რომ ღმერთმა (ბუდამ) უწყის როგორ იარა.


 როგორც კი ავედით ბანაკში, ბედად დასარჩენიც დაგვხვდა, ეგ რომ არა არ ვიცი რას ვიზამდით, ჩემი კარავი ხომ კატმანდუში იდო ჰოსტელში. ბანაკიდან მშვენიერი ხედებია, თუმცა ნისლი ხშირად ფარავს ყველაფერს და სარფიანადაც გრილა. ხალხი ბევრია, უსაქმურობისგან ხან პილატეს ვარჯიშობენ, ხანაც კარტს თამაშობენ. უცნაურად ვისადილეთ ძალიან, არც ისე გემრიელი სუფებით.

ძალიან სასაცილოა როდესაც ადგილობრივები ან მოსაზღვრე ქვეყნის წარმომადგენლები ჩვენთან მოდიან და ფოტოებს იღებენ, თუმცა ძალიან სამართლიანია, როგორც ჩვენ ვუღებთ მათ ისევე ვართ ჩვენ მათვის - რაღაც სხვა და უცხო.


ამ ჩანაწერის გაკეთებისას კოტეჯის წინ ხმაურიან მდელოზე ვიჯექი და ცხვირი სიცივისგან მეყინებოდა, მაგრამ არაფრით ვნებდებოდი.

 პ.ს ამ ბანაკში ნეპალელი ბაბულიკები ვნახეთ.

Friday, November 14, 2014

213 - VIII

ე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში
.


2 ნოემბერი - მშვიდობა
დილიდან დავირაზმეთ და წავედით ავტოსადგურში რომ ნაიაპურამდე ან კანდემდე ბილეთები გვეყიდა, ამ ორიდან უნდა დაწყებულიყო ჩვენი ტრეკინგი.როგორღაც ისე გამოვიდა, რომ ჩემი ნათქვამი მანძილის შესახებ ყურებს მიღმა დარჩა და საუზმის მერე 6 კილომეტრი ვიარეთ. ავტოსადგურში გავარკვიეთ როდის გადის ავტობუსი და რა ღირს მგზვრობა, მაგრამ ბილეთები არ მოგვყიდეს - წინა დღით არ ვყიდითო. იქიდან ტაქსით დავბრუნდით ცენტრში და ვცადეთ მსოფლიო მშვიდობის stupaს სანახავად გადაღმა ნაპირზე გადასვლა. ჯერ ვიღაც ტიპი გვაგოიმებდა ვერ ახვალთ ბილიკები არ იცითო, $20 მომეცით და აგიყვანთო. ჩვენ ვინაიდან lonely planetის გიდში ყველაფერი დაწვრილებით გვქონდა ამოკითხული- ცივი უარი ვტკიცეთ და წავედით ნავების სადგომზე საიდანაც ბილიკამდე მისვლა-წამოსვლა 700 რუპიად ვიყიდეთ. ნავით( რომელსაც კიჩოზე ერთი ტიპი უზის ერთი ნიჩბით) ტბის გადაცურვა ჩემთვის აბსოლუტური ჯოჯოხეთი აღმოჩნდა. წყლის ექსტრემი აშკარად არაა ჩემი. გაკიკინებული ვიჯექი მთელი 15 წუთი რომელიც მეორე ნაპირზე გადასვლას მოვანდომეთ. 
დავიწყეთ ბილიკით ასვლა რომელიც აბსოლუტურად სრიალა ქვებით გახლდათ მოკირწყლული.ძლივს მივდიოდი, თავი ციგურებზე მეგონა, თანაც აღმართში 1 საათის გზას ჩქარა ნამდვილად ვერ ავასკდებოდი, ამიტომ გოგოები ადგილ-ადგილ მელოდებოდნენ.
როგორც იქნა 16:00ზე სტუპასთან ავედით (ნავი 17:30ზე დავიბარეთ) და იმედი გვქონდა რომ მზის ჩასვლასაც ვნახავდით.სამწუხაროდ მზე იმაზე გვიან ჩადიოდა ვიდრე გვეგონა, ამიტომ უჩასვლისნახვოდ დავიწყეთ უკან ჩამოსვლა, თუმცა ღრუბლებში ამოყურყუმალავებული ჰიმალაის დანახვის ბედნიერება მაინც გვხვდა წილად. წარმოუდგენელი ხედი იშლებაზემოდან - გამთენიას ალბათ კიდევ უფრო შთამბეჭდავია, როცა ჰაერი მეტად სუფთაა. 

ვფიქრობ ნეპალში კიდევ არაერთხელ დავბრუნდები.

უკან ჩამოსვლამ ჩემს მუხლებს ბოლო მოუღო, თუმცა იქ ხომ არ დავრჩებოდი? სანაპირომდე როგორც იყო ჩამოვედით, თუმცა ჩვენი ნავკაცი არსად ჩანდა. 
ბევრი მიკითხვ-მოკითხვის შემდეგ ერთმა ადამიანმა გვითხრა სულ მალე მოვაო და მართალიც აღმოჩნდა- 10 წუთში ჩვენი ტრანსპორტი მოადგა ნაპირს. 
ნეპალელებში ის მომწონს, რომ დახმარებაზე უარს არავინ გეუბნება და ზურგს არ გაქცევს, მიუხედავად იმისა აქვს თუ არა დახმარების რეალური შანსი. ამ ადამიანებში თითქოს არის რაღაც წმინდა და ღვთაებრივი. ( ზოგჯერ ამაშიც მეპარება ეჭვი, მაგრამ მაგაზე მერე) 
ვახშმის მერე ფორთხვით მივედით სასტუმროში და ჩავლაგდით მორიგი დღის ლაშქრობისთვის.

ფოტოები იხილეთ ჩემს ფეისბუქზე.

Wednesday, November 12, 2014

213 - VII


ე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში
.

1 ნოემბერი -  ვაჭარი

ნოემბერი დადგაო, ხეში წყალი ჩადგაო. დღეს მოვიბოდიალეთ პოჰარას ნაწილი. ვიყავით კუნძულზე სადაც დგას Tal Barahi Temple. იქამდე უცნაური ნავით გადავედით, აუხილებელი პირობაა რომ გეცვას წყლის ჟოლეტი, რომელშიც რა თქმა უნდა ცალკე იხდი ფულს.
კუნძული არც ისე დიდია, უფრო პატარა ეთქმის მაგრან ზედ არის ერთი სალოცავი, ერთი მემორიალო და კიდევ რაღაც ნაგებობა. მტრედებითაა სავსე მთელი კუნძული, არავის უფრთხიან ( დებილი ფრინველია რა საჭიროა ვერ ვხვდები). კუნძულზე ყოფნისას ჯერ ჩვენს შვედ გოგოსთან გადაიღეს ფოტო ადგილობრივებმა, შემდეგ კი ჩვენთან ერთად უნდოდათ ბავშვის გადაღება, მაგრამ ის არაფრით დანებდა. 

სიმართლე უნდა გითხრათ და ნავებზე ძალიან დაძაბული ვიყავი - ჯერ ერთი წყლის მეშინია და მერე კიდევ უამრავი ნავი მოძრაობს და ერთხელ ცოტა დაგვაკლდა შეჯახებას. ისიც უნდა ითქვას რომ კიჩოზე ერთი ტილი იჯდა და ერთი ნიჩბით უსვამდა. მოკლედ უკან გადმოსულმა მიწა როგორც ვიგრძენი ფეხქვეშ ეგრევე ამოვისუნთქე. 

ამის მეე პატარა სალოცავივნახეთ და სახლშიც დავბრუნდით. ცოტა ხნით შუქიც კი ჩაქრა და 90 იანები გამახსენდა, თუმცა აქ ალტერნატიული კვების წყაროები ყველას აქვს. აქ როგორც მივხვდი შუქი ხშირად ქრება ერთი ორი საათიტ და ეს ნორმაა. 

პოხარა კატმანდუზე სუფთა ჩანს მაგრამუფრო სოფელს ჰგავს ვიდრე ქალაქს.  აქ ყველაფერია რაც შეიძლება ტურისტს აინტრესებდეს - პარაპლანით ფრენა, ბანჯით ხტომა და რა აღარ.ბედი რომძვირია თორემ არც დავფიქრდებოდი. პოხარაში ვაჭრობაც უფრო მოსულა. თუ რამის ფაშ იკითხავ და უკან გამობრუნდები ეგრევე გეკითხებიან რამდენი გიღირსო ნივთი და ზუსტად ამიტომ ჩემში ჩაბუდებულმა ვაჭრუკანამ დიდი სიამოვნება მიიღო პოჰარაში რაღაცეების ყიდვისას.
ისიც უნდა აღინიშნოს რომ კატმანდუს მსგავსად ტაქსისტები აქაც არ გაძლევენ მოსვენებას და საკუთარ სერვისს გთავაზობენ. 

პოჰარაში ცოტა უფრო მეტი მათხოვარი შემოგვხვდა ვიდრე კატმანდუში, ისე კი ზოგადად ძალიან ცოტა არიან როგორც ჩანს. 
ნეპალელები ჭკვიანი ხალხია და ფულს აკეთებენ სულ ყველაფერში რაც შეიძლება თავში მოუვიდეთ! 

Thursday, November 06, 2014

213 - VI

ე არ ვიცი როგორ წყვეტენ მოგზაურობას სხვები, მაგრამ მოგიყვებით ჩემს ისტორიას.

შარშანდელი დაბადების დღე, რომელიც ბაკოსთან ერთად უკრაინაში გავატარე ძალიან მშვენიერი აღმოჩნდა, იმდენად რომ გადავწყვიტეთ ამ წელსაც იგივე გვექნა, თუმცა ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო დაბადებისდღის აღნიშვნა რამდენიმეთვიანი დავგეგმეთ. ჰო ზოგჯერ ეს იდეა მეც ცოტა გიჟური მეჩვენება მაგრამ მაგ აზრს სწრაფად უკუვაგდებ ხოლმე.
რამდენიმე წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა ასე ადგები და წახვალო ძალიან დავცინებდი, მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა და ეს რაღაც არც ვიცი რა არის. 
უბრალოდ გადავწყვიტეთ, ცოტათი დავგეგმეთ და ავიბარგეთ.

213 დღიანი მოგზაურობა აზიაში
.

31 ოქტომბერი - სახლი ტბის პირას

ნაბოდიალებზე დილის 5 საათზე ადგომა არაა საუკეთესო გადაწყვეტილება, მაგრამ მკაცრად გაგვაფრთხილეს პოხარას ავტობუსი ზუსტად 7-ზე გავაო და მართალიც გვითხრეს. 



ძლივს ავიბარგეთ და დილის 6 საათზე გავედით ჰოსტელიდან მე, ბაკო და ალმა (შვედი). ზუსტად ნახევარ საათში (უფრო ზუსტად კი 27 წუთში) მივედით დანიშნულების წერტილამდე, მაგრამ სანამ ჩვენი ავტობუსი ვიპოვნეთ 20-ოდე სხვა შევამოწმეთ. ბაკო და ალმა მოიკაკვნენ ზურგჩანთების ქვეშ, მე რატომღაც არ შევწუხებულვარ. 

ჩვენი ჩანთების შელაგების პარალელურად ავტობუსის სახურავზეც ალაგებდნენ ბარგს - მე მაოცებს ამათი უნარი შუბლით გადაიტანონ უმძიმესი ტვირთი. 
ზუსტად 7 საათზე, როგორც იყო დათქმული,  დავიძარით პოხარასკენ.
გზა ვიწრო ხეობას მიუყვება, გარშემო ბევრი სიმწვანეა, უფრო სწორად სირუხეა, ხეებს ათასი ფენა მტვერი ადევთ ფოთლებზე, სასწაული სანახავია.
ისე რომ ვთქვათ კატმანდუში ხეები თითქმის არ არის და მე მგონია, რომ ყველა შენობასა და ეზოში არსებული ქოთნის ყვავილები ამის დასაბალანსებლადაა ზუსტადაც.

მთელი გზა ტერასებად დამუშავებული მიწებია ხედებად. მე მგონია რომ ნეპალელები არ არიან ზარმაცები და ყველა ხერხით ცდილობენ თავი გაიტანონ.
გზად ბაკომ აღმოაჩინა, რომ ბანანის ხეები, ჩვენთან რომ ტყემალი იზრდება უმისამართოდ, ზუსტად მასე არიან და ლამის მოძრავი ავტობუსიდან ჩავიდა.
ბანანის სხმულების დანახვაზე კიჟინას სცემდა და ნახევარი გზა ითვლიდა რამდენი დაუჯდებოდა ასეთი სხმულას ყიდვა მთლიანად.



როგორც კატმანდუში გვითხრეს სოფლის მოსახლეობის ძირითადი შემოსავალი ავტობუსების გაჩერებებზე საკვების გაყიდვაა და ოდნავ უფრო მეტს ითხოვენ ყველაფერში ვიდრე ეს ქალაქში ღირს.

8 საათი ვიმგზავრეთ პოხარამდე, თუმცა სულ 200 კილომეტრია. ავტობუსების გაჩერებაზე ტაქსი ავიყვანეთ, რადგან სასტუმრო კარგა გვარიანად შორს იყო და ფეხით იქამდე არ უნდოდათ გოგოებს სიარული. ტაქსისტმა სულ სხვაგან მიგვიყვანა და დაგვტოვა. საბოლოოდ ადგილობრივებმა დაგვარეკინეს, სასტუმროს ადმინისტრატორი მოვიდა და წაგვიყვანა სწორ ადგილას. 
ჩართვა - სასტუმროს ონლაინ დაჯავშნისას დარწმუნდით, რომ ყველაფერი სწორად შეავსეთ, თორემ ან გარეთ დარჩებით და ან 2-ჯერ მეტის გადახდა მოგიწევთ. ჩვენ გადავრჩით.

პოხარაში არის ტროტუარები რაც ძალიან მახარებს, ძალიან მეშინოდა კატმანდუს ქუჩებში, ჯერ ვერ მივეჩვიე. საჭმელად გასულებმა ახალი სასტუმროც ვიპოვნეთ და დავჯავშნეთ, არსებული კვერცხობაა - ალმა ძირს წევს ლეიბზე. 

ვიყიდეთ ხილი და ლუდი და კარგა ხანს ვისხედით ვერანდაზე საჭორაოდ.

 

საერთოდ ყოველთვის საინტერესოა სხვადასხვა კულტურის ადამიანების შეხვედრა, ალმა ყვებოდა შვედეთზე ჩვენ საქართველოზე ვუყვებოდით და ყველანი გაოცებულები ვიყავით - ხან სასწაული დამთხვევები იყო ხანაც ისეთი განსხვავებები ვერ დაიჯერებდა ადამიანი რომ ერთ პლანეტაზე ვცხოვრობთ რამდენიმე ათასი კილომეტრის დაშორებით მხოლოდ.

პოხარაშიც ბედნიერი ადამიანები ცხოვრობენ, მაგრამ კატმანდუელებს ვერ შეედრებიან. ლამაზი ადგილია ტბაც მშვენივრად იხდენს გარშემო მოწიკწიკებულ სახლებს. ვნახოთ რას გვასწავლის პოხარა.

პ.ს აქაური ბანანი ცერა თითის ტოლია და სულ არ ჰგავს იმას რასაც საქართველოში ვჭამთ.