Thursday, November 28, 2013

სახლი საიდანაც არავინ მიდის

ეს ჩემი სახლია კიკეთის ტყეში. უფრო სწორად ჩვენი სახლია, თუმცა აქვე უნდა აღვნიშნო რომ იდეა თავიდან ბოლომდე მე მეკუთვნის და მაცხოვრებლებიც თვითონ შევარჩიე ძალიან მკაცრი მახასიათებლების მიხედვით, თუმცა ძირითადი კრიტერიუმი ერთია - ნორმალური აქ არავინ გვყავს.

არ იფიქრო რომ ფსიქიატრიული კლინიკაა, არა, ჩვეულებრივი დიდი სახლია სადაც ერთმანეთისთვის არამონათესავე ადამიანები ვცხოვრობთ. ძალიან უცნაურია აქ როგორ მოგვაგენი, თუმცა რადგან უკვე აქ ხარ ნელა ნელა ვეცდები მოგიყვე მთელი ისტორია და გაგაცნო აქაური მაცხოვრებლები.

სახლი ძალიან ძველია და ასე სულაც არ გამოიყურებოდა თავიდან. პატარა "ხუხულა" იდგა როდესაც მე ის ვიყიდე, თუმცა შემდეგ ავაშენე, მივამატე, დავამაგრე და ასეთი ლამაზი და ცოტა ძველებური რამე გამოვიდა.

მთავარი იდეა ის მქონდა, რომ ბევრი ოთახები ყოფილიყო, რომელიც საცხოვრებლად გამოდგება, კიდევ სივრცე ყოფილიყო დიდი, რომ შიგნით სხვადასხვა სახის მისაღები ოთახები და დარბაზები გაგვეკეთებინა. მართალია ეზო არც ისე დიდი დარჩა, მაგრამ მაინც ძალიან გამოსადეგარია ბევრი რამისთვის. ჰამაკები, პატარა ტერარიუმი და ყვავილების ადგილი მაინც დაგვრჩა, ახლა აუზზე ვფიქრობთ, თუმცა ჯერ გაკეთებამდე საქმე არ მისულა, თანაც ვინმე თუ დაიხრჩო შიგნით - გვამის დასამარხი ადგილიც არ გვაქვს და ამაზეც ვფიქრობთ.


სახლში სულ 28-ნი ვცხოვრობთ. მერე ჩამოგითვლი ვინ ვინაა და როგორია.
გვაქვს დიდი სარდაფი და დიდი სხვენი. კიდევ ერთი დარბაზიც გვაქვს პირველ სართულზე სადაც სხვადასხვა არანორმალურობებს ვიგონებთ და ვატარებთ.
ეზოში ორი გალია რომაა იქ ერთში ჩვენი ხუჭუჭა მეგობარი ცხოვრობს, ნორმალური ჰგონია თავი და ამიტომ იზოლირებულია სანამ არ აღიარებს რომ ცდება. სტაფილოებს ვაჭმევთ და მოფერებით ჯონის ვეძახით. ცოტა აგრესიულია, არ უნდა იმ გალიაში ჯდომა, მაგრამ არაფერს ვაკლებთ და კარგად ვუვლით.

ეზოს დიდი ჭიშკარი იმისთვის აქვს, რომ ყველა დეგენერატმა ვერ შემოაღწიოს თორემ მოდიან ხოლმე ვიღაც ცნობისმოყვარე "წესიერი" ახალგაზრდები და გვეშარებიან, აგრესია მაგრად გვკიდია და გვეზარება ხოლმე მოგერიება, ამიტომ ჯობია საერთოდ ვერ მოგვიახლოვდნენ.

იმისათვის რომ სახლში მოხვდე ჩვენი მაცხოვრებლების ცოცხალი კორიდორის გავლა მოგიწევს. რას მოიმოქმედებენ ისინი (სანამ გაივლი) არავინ იცის, მაგრამ თუ მზად არ ხარ ნებისმიერი სახის (ისეთიც კი რომ გგონია თავში არავის მოუვაო) გამოხტომისთვის, ჯობია სახლში არ შემოხვიდე.

აგერ სახლიდან რომ შიშველი გამოვარდა ეგ ნანუკაა, ექსჰიბიციონიზმის აქამდე უცნობი ფორმა აქვს, იხდის მაგრამ ყველგან არა, თუმცა თუ იხდის ბოლომდეც არა. ასე უცებ მოუვლის ხოლმე თავში და დატლიკინობს შიშველი, ძირითადად თავისთვისაა და ცეკვავს, ა კიდევ კითხულობს და ინტელექტუალობასაც იბრალებს - თუმცა ეგ ძალიან სადაო საკითხია. ისე კი სულელს ნამდვილად ვერ უწოდებ.

აი იქ მესამე სართულის ფანჯარაში თმიანი ტორსი რომ ჩანს ნამდვილია, ხელებიც აქვს და ფეხებიც, თავიც სხვათაშორის. სახლს რომ ვაშენებდი დამავიწყდა ყველა მაცხოვრებლის გაბარიტი გამეთვალისწინებინა, ამიტომ ვერ ეტევა ფანჯარაში. 
ერთი სათნო იურისტია, თუმცა თავში რა უტრიალებს დღემდე არ ვიცი და მგონი არც არავინ არ იცის, არც ერთმა ქალმა რომელიც მასთან ერთად ყოფილა ან არის. ა, აი ფეხის ნაწილი მის ტორსზე მისი ბოლო ქალია, ცოტა თავქარიანია მაგრამ მხიარული, შიგადაშიგ ისეთ ხუმრობებს "აძრობს" რომ თვითონაც არ ეცინება.  პროფესია რა აქვს კაცმა არ იცის მაგრამ ერთად კი გვიმუშავია.

მაგათ გვერდზე ოთახში, სადაც შავი ფარდები კიდია და ჩონჩხის თავებია მიხატული ფანჯრის ჩარჩოებზე, ცოტა არაჯანმრთელი ცოლქმარი ცხოვრობს. ქმარი კოპროფილია და კიდევ მგონი ნეკროფილიც, მაგრამ არ გაუმართლა და ძალიან ჯანმრთელი ცოლი ჰყავს, არაფრით არ უნდა სიკვდილი მიუხედავად იმისა რომ ხან ხმა ეკარგება და ხან სიცხისგან ბოდავს. ჰო ცოლიც ეგეთია ისე რომ ვთქვათ, ახირებული, ჯიუტი, მამაკაცური , კარგი მსმელი და დამრტყმელი. კაი ტანზე კი დგას მაგას ვერ დავუკარგავთ, ისეთი ტრაკი აქვს დერეფანში თუ ვინმე შეხვდა აუცილებლად ხელს შემოარტყამენ ხოლმე. მე მგონი უკვე ბავშვის გაკეთებაზეც ფიქრობენ და ღმერთმა (ნუ, ან სატანამ) უწყის რა დაიბადება.



დღეს სტუმრებს არ ველოდებოდით, ამიტომ ჩვენი ცოცხალი კორიდორის გარეშე შემოხვალ სახლში, თუმცა ყველაფერს ვერ განახებ, მაგრამ ძირითად წარმოდგენას შეგიქმნი რა ხდება.

აგერ პირველი სართული. მარცხნივ სამზარეულოა. რა გაცინებს შენი აზრით ამდენ ხალხს ერთი მაცივარი ეყოფოდა?? ამიტომ დგას ორი უზარმაზარი და ერთი საშუალო მაცივარი, რომელშიც სასმელი ინახება. სამზარეულოს გვერდით ოთახში შესვლას არც გირჩევ, იქ სამრეცხაოა - დღემდე აუხსნელი და უცხო წარმოშობის არსებებითაა დასახლებული, ჩვენც ნაჯახით შევდივართ, სასწრაფოდ ვყრით სარეცხს მანქანაში და უკან გამოვრბივართ.

ჰოლში ბუხარი და პუფები ძირითადად სტუმრების მისაღებადაა განკუთვნილი, აქ იშვიათად ვზივართ ჩვენ თვითონ, თუმცა ლალის და რეზოს უყვართ ხოლმე ჩამოსხდომა და წითელი ღვინის წრუპვით ფრიად ინტელექტუალურ საუბრებს მართავენ, თუმცა ბოლოს მაინც ან თამაშებზე მიდიან ან რაღაც მსგავს არასერიოზულ თემაზე. მოკლედ ძირიათად მაგათ აქვთ აქაურობა ოკუპირებული.



აგერ მარჯვნივ ზუსტად ის დარბაზია რომელზეც გეუბნებოდი. მშვენიერი ხმის სისტემა დგას, ავეჯიც სპეციალურად ისეა მოფიქრებული, რომ ხან აკეცილი იყოს ხან ჩამოკეცილი და ბევრი ადგილი არ დაიკავოს.
იქ კედელზე რა არის და ალბათ ერეკლეს სისხლია ბოლოს ლალიმ რომ იატაკის ჯოხით მაგრად ცემა იმ დროიდან შემორჩენილი. ხო, რა მოხდა აქ ეგეთი გაჭედვები ისეთი ჩვეული ამბავია როგორც მთვრალზე რწევა.

ერეკლე დეპრესიული და თავის თავში ჩაკეტილი ტიპია რომელსაც მისი GF უძლებს მხოლოდ, თუმცა ყრუ არაა და ჩემთვის დღემდე ამოუხსნელი ფენომენია, მაგრამ მე რა.
ხო, ხო აი ის კაფანდარა გოგო დერეფანში რომ დაფარფატებს მაგის გოგოა. არა კაცო, მთვრალი კი არაა უბრალოდ ღრიჭოებიდან უბერავს მაგრად და ესეც თავს ვერ იკავებს ისეთ მსუბუქია, ხოდა დადის ასე კედლიდან კედლამდე ხეთქებით.

აი იქ დარბაზის ბოლოს, ტუჩები რომ არის კედელზე ლაშასია. გიჟდება ისე უყვარს გოგოების კოლგოტების ამოცმა და მერე დაფარფატებს - ფერია ჰგონია თავი. მას უფლება აქვს ნებისმიერი მდედრის ოთახში შევიდეს და აიღოს სხვადასხვა ქალური ნივთები, ნუ გარდა ლელას ოთახისა - იქ ასეთი არაფერი არაა.
ხოდა დადის ლაშაც და ხან რას წააწიალებს ხან რას, ბოლოს რომ გადაიცვა მაგ დროინდელია ეგ ტუჩები, არ მახსოვს შალვამ რა ამოგვიგზავნა სარდაფიდან, მაგრამ ყველა მაგრად კი გავგიჟიდით. დათუნა სხვენის დიდ კარადაში ჭიკარტებით დამაგრებული ვიპოვნეთ, პირში ბოლოკი ჰქონდა გაკეთებული და აჯიკა წასმული - ალბათ მისი კულინარული ნიჭისა და წარმომავლობის პაროდია იყო ეს ყველაფერი, მაგრამ ავტორი ვერ გავაკრვიეთ.



შალვა ვინაა?? ჰოო, შალვა ჩვენი განსაკუთრებული მაცხოვრებელი და მეგობარია. მიდრეკილება აქვს ნარკოტიკული საშუალებებისკენ და ძირითადად მათი შექმნისკენ. მთელი დღე სარდაფის ლაბორატორიაშია და რაღაცეებს აკეთებს. ამასწინად ისეთი აფეთქება მოაწყო სამი დღე სწორ ხაზზე ვერც ერთი ვერ დავდიოდით, თვითონ გადარჩა უბრალოდ წინა სამი კბილი აკლია ახლა და ფეხზე ორი თითი აქვს მაგარი დამწვარი. ხოდა შალვას ახალ-ახალ აღმოჩენებს ჩვენ ვტესტავთ, მერე კი ფულის წყაროდ ვაქცევთ ხოლმე, თუ კარგი გამოდგა.

ა, აი გესმის?? ჰო ეგ  ლუკაა, ასე აუდგება და ღრიალებს ათას უწმაწურობას, ცოტა ნასვამი თუა მაშინ საერთოდ ისეთი სიტყვები ახსენდება არც ერთმა რომ არ ვიცით. ამ ყველაფერს მისი იუმორის გრძნობის გამო ვიტანთ, თუმცა რაც გათხოვდა ცოტა ჭკუაში ჩავარდა, ცოტა მეთქი კაცო.

ფანჯარაში გახედე ერთი იმას, საბურავწამოცმული იარაღით რომ დარბის ეგ ლადოა. მისი ორი სიყვარული და ბოლო ჰობია ორივე, ხოდა დრო არასოდეს არ ჰყოფნის, რომ ერთად მიხედოს ორივეს აი ზუსტად ამიტომ გამოიყურება ახლა ასე უცნაურად. ყოველთვის ცდილობს ყველაფერი მოაsწროს და ძალიან უნდა რომ ეს კარგად გამოუვიდეს, თუმცა ტვინის ჭამისა და უცნაური იდეების ფრქვევის გარდა ჯერ მხოლოდ ბავშვის გაკეთება გამოუვიდა კარგად. ველოდებით იქნებ რამე ახალი დაამუღამოს და გამოდგეს. ასე შეუძლია ნახევარი დღე ირბინოს ხან იარაღი იქნიოს და ხან მანქანის ჭანჭიკებს უჩხიკინოს და თუმცა ეს უკანასკნელი არ ესმის, მაინც არ ნებდება.



აგერ მესამე სართულზეც ამოვედით, აქ საცხოვრებელი ოთახების გარდა ბიბლიოთეკის მაგვარი რაღაცაც გვაქვს. ნუ წიგნები, რამდენიმე მონგრეული ნოუთბუქი და მსგავსი ხლამია შეყრილი. თუ ვინმეს რამე პროექტი აქვს ან უბრალოდ ახალი ინფორმაციის მიღება უნდა და ამ დროს ოთახში ჯდომა მობეზრდა აქ შემოდის. ძირითადად აქ აკაკი ჩხირკედელაობს. ან ფოტოსესიებს აწყობს - ეს ხლამი კი მშვენიერ დეკორაციებად ადგება, ან რაღაც ელექტრომოწყობილობებს უჩხიკინებს. ამასწინად მოკლე ჩართვა მოახდინა ორი დღე სანთლის შუქზე ვცხოვრობდით და ცივ საჭმელს ვჭამდით, მაგრამ კარგი მიგნებებიც აქვს შიგადაშიგ, თანაც გიტარაზე უკრავს კარგად, ამიტომაც ცხოვრობს აქ.

მეოთხე სართული მთლიანად გასართობადაა ქცეული. მარჯვნივ ოთახში დიდი მაგიდები დგას რუსული ბილიარდისა და პულისთვის, წამო შევიხედოთ აუცილებლად იქ დაგვხვდება ჩვენი სახლის ნახევარი სასტავი.
მართალი აღმოვჩნდი - აი ის მაღალი და ცოტა უცნაურად ჩაცმული შოთაა. ამ ბოლო დროს დაამუღამა უცნაური ელქტრიკი ფერები და ვერაფრით გადავაფიქრებინეთ. ტრუსებიც კი მყვირალა ვარდისფერი აცვია. ამაყი დადის და ახალ ახალ შენაძენებს გვიმარიაჟებს.



კუთხეში რომ სანდომიანი და სათნო გარეგნობის ტიპია - მაგაზეა ნათქვამი "Внешность обманчива". ლოთია უბრალოდ ამას არ აღიარებს, მისი ღვიძლის არსებობა დღემდე დიდი კითხვის ნიშნის ქვეშ დგას. ისე ეგ რომ არა შავი იუმორის მარგალიტებით და იშვიათი ეპითეტებით ვინ მოგვამარაგებდა არ ვიცი. მე მგონი თუკი რამე "ფილია" არსებობს ყველა აქვს.
მის გვერდით სათვალიანი გოგო როა ეგ ისეთია კაცებს ერთ დარტყმაში აწვენს. არა სულაც არაა ბოქსიორი, უბრალოდ კარგი წვრთნა აქვს გავლილი და მააგარი "ყვერებიანია", მაგრამ ისე ძალიან თბილი ტიპია, განსაკუთრებით კარგად ნანუკას ეგ უგებს. ისე კიდევ კარგი აქ არავის გვირტყამს თორე ამდენ გვამს ვერსად დავმალავდით, ტანაც ძალიან ცოტა დავრჩებოდით.

ვაჰ, სოფოს კაკანიც ისმის საიდანღაც. ეგ რომ სიცილს იწყებს დამთავრებული ამბავია ყველა წყვეტს ნებისმიერ საქმიანობას და... აჰა აგერ შენც ჩაბჟირდი. ძალიან სათნოა და წითელ თმაზე გიჟდება ოღონდ არ იცის რომ წითელად აქვს შეღებილი, ცოტა უჭირს ფერების ამბავში. ეგ აქ სულ შემთხვევით მოხვდა - მისი შეჭმა მინდა ჩემს გემოზე ვზრდი,რომ გემო არ დაკარგოს და სულ მალე ალბათ გემრიელ სადილსაც გავამზადებთ.

წამოდი გვერდითა საძონძაო ოთახშიც შევიხედოთ, ისე მანამდე გეტყვი, რომ აგერ "სტოიკაზე" რომ მოკლე ქვედაბოლოში ცეკვავს ეგ ნიაა. წესად აქვს კვირაში ერთხელ მაგრად უნდა დალიოს და მერე იცეკვოს სანამ ორივე ფეხი არ მოეკვეთება. ძირითადად სამზარეულოში მენიუს ეგ ადგენს ხოლმე, ევასება უცნაური რეცეპტების დატესტვა. სოციოფობია და ზოგჯერ ჩვენც არ გვენახვება ხოლმე, თუმცა ეგ დიდად არ გვაწუხებს, სხვამხრივ უწყინარია ძალიან.

ოხ აქ პოკერის საღამო გაუმართავთ. რა გაცხარებულები თამაშობენ.
აი ის სათნო სახიანი (პანდას რომ ჰგავს რაღაცით) ვახოა. ცოტა ისტერიჩკაა, წაუქერავებს ხოლმე. ძირითადად მშვიდია და შეიძლება ვერაფერში აიყოლიო ისეთი ზანტია. უმეტესად ჯუჯღუნებს და იზლაზნება, მაგრამ დალევაზე უარს არ ამბობს.
ხო აქ ლოთები ბევრია.



გვერდით რომ უზის ის დევია. არა ხო "ვიდზე" სახელისა არაფერი ეტყობა, როგორია არც კი ვიცი. უფრო სწორად ძალიან რთულია მისი დახასიათება. აფერისტი, ჭკვიანი და ძალიან აუღელვებელია. ისე ეგეც კაი ლოთია. ძირითადად არაფერს ამბობს, თავისთვის ფიქრობს ხოლმე და მერე გულიანად იცინის, მისი საუბრის გაგება თავიდან ისე მიჭირდა ყურები მაჭკნებოდა ზედ, ახლა მივეჩვიე თუმცა ზოგჯერ მაინც "ვმაზავ" რას ამბობს.

აგერ პუფში რომ სხედან ეგ ნატო და მისი ქმარი არიან. ეჰ ნატო ისეთი მხიარული და  ფართი გოგო იყო სანამ გათხოვდებოდა, ახლა მას "ჭეშმარიტება" ეწვია და ისეთი გიჟი აღარ არის, მეტიც ოჯახის ქალია. მართალია მისი გათხოვება ვერავის წარმოგვედგინა მაგრამ ადამიანები სავსე არიან სიურპრიზებით. ისე სადმე კარგად დამაგრებული ქრომირებული ბოძი თუ დაინახა თავს მაინც ვერ იკავებს, ეცემა ხოლმე და გახდას იწყებს, მაგრამ ამასაც უკვე ძალიან იშვიათად აკეთებს.

ის ბევრს რომ წიკვინებს სოსიკოა, პოკერის თავგადაკლული მოთამაშე და ყველაზე უცნაური საფულის მფლობელია. არა მაგას ვერ მოგიყვები ეგ როდისმე შენ თვითონ უნდა ნახო.

მის გვერდით მაიკოა, ოოო ერთ - ერთი ყველაზე ქვეშქვეშა და ჩუმჩუმელა მდედრია. "იეი პალეც ვ როტ ნე კლაძი". მხიარულია და დალევაც უყვარს. სანამ აქ გადმოვიდოდით მის საახლში ვგიჟობდით ხოლმე ძალიან ხშირად, მერე კი იქიდან გამოგვყარეს, ნამეტანი მოგვივიდა.

ის ბოლოს ცოტა მანიაკალური მზერით რომ იყურება საბაა. ძალიან უცნაური ისტორია აქვს. ცოტათი მკვდარიც იყო მაგრამ დაბრუნდა. ძალიან უცნაური საუბარი აქვს და ზოგჯერ უკნიდან წინ ფიქრობ - ისეთ რამეებს დებს ხოლმე.

ისე რა საინტერესოა კაცო ლევანს ვერ ვხედავ, ალბათ ისევ ვიღაცას ნერვები მოუშალა და ალიკაპამოდებული სარდაფში - სათავსოში ჩააგდეს.
ა, უი მე თვითოვ ვქენი ეგ და უკვე მეორე დღეა არც გამხსენებია. რატომ?? იმიტომ რომ პირველი 15 წუთის მერე ისეთი აუტანელია რომ მზად ვარ ბლაგვი ბრიტვით გამოვჭრა ყელი და სადმე ჩავაბეტონო, მაგრამ მაგას ალბათ ჯერ არ გავაკეთებ.



ჰო სულ ესაა ამ მომენტისთვის მეტი არ ვართ, თუმცა ეჭვი მაქვს კიდევ დაგვემატებიან უახლოეს მომავალში.

კიბეზე ჩასვლისას, როცა სტუმარს ვაცილებდი ნანუკაც შემოგვეჩეხა, ამჯერად ჩაცმული იყო და რაღაც უცნაურ სუვენირებს მიატორღიარელებდა კიბეზე. მე მგონი მისი ჩაციკვლა სერიალებზე იქამდე მიიყვანს რომ ოთახში მისი ადგილი აღარ დარჩება.

ჭიშკარი შიგნიდან ჩავკეტე და გაღიმებულმა გავხედე სახლს, კიდევ კარგი საღამოს არ მოვიდა სტუმარი თორემ აქ რასაც ნახავდა ამის გამო აუცილებლად დაგვჭირდებოდა მისი მოშორება და გვამების დასამარხად ადგილი მართლა არ გვაქვს, ამაზე აუცილებლად უნდა მივიღოთ გადაწყვეტილება უახლოეს მომავალში.


Friday, November 22, 2013

ხორცის სიყვარული არაფერ შუაშია





გთხოვთ, არამყარი ფსიქიკისა და სუსტი ნერვების პატრონები ნუ წაიკითხავთ!


ალბათ ერთხელ მაინც ყველას გქონიათ მომენტი, როდესაც რაღაც გემრიელობის დანახვისას ნერწყვის ისეთი რაოდენობა გამოგყოფიათ, რომ ერთ ქვაბს თუ არა, ჭიქას მაინც აავსებდით.

წარმოიდგინეთ მე ასეთი რამე ადამიანების დანახვისას მემართება.

ჩემს გარშემო მყოფი რამდენიმე ადამიანის შეჭმა ისე მინდა, რომ ზოგჯერრ მზად ვარ იმ წუთასვე ვეცე და დიდი ლუკმა ხორცი ამოვაგლიჯო, შემდეგ ნელა დავღეჭო და ყური დავუგდო როგორ იღრაჭუნებს პირში, ნელა - ნელა როგორ გამოუვა სისხლისა და ლიმფის ნარევი, გახდება დამყოლი და ბოლოს როგორ ჩავყლაპავ.

შემდეგ მოერე ნაკბეჩს გავაკეთებ, უფრო მეტი სისხლის წილით და უფრო აქტიურად დავღეჭავ, რომ განსხვავებული დეტალები შევიგრძნო, გადაყლაპვის შემდეგ კი პირში რკინის გემოს გამო ენის წკლაპუნს მოვყვები.


მე აბსოლუტურად მესმის კაციჭამიების. ეჭვი მაქვს ენით აუწერელი სიამოვნებაა ზოგიერთი ადამიანის შეჭმა (თუმცა ყველასი არამგონია).

მე იმ ადამიანების შეჭმა მინდა ვის მიმართაც რაიმე სახის მძაფრ ემოციებს განვიცდი - ზოგს ზიზღით შევჭამდი, ზოგს სიყვარულით.


ხდება ხოლმე ისე, რომ ამ სურვილს მსუბუქი კბენით და ეგრეთწოდებული ჯიჯგვნით ვიკმაყოფილებ, მაგრამ ეს ძალიან ცოტაა.

აი მაგალითად ერთი წითურთმიანი გოგოს შეჭმა ისე მინდა, რომ ყოველდღე სხვადასხვა სცენარებს ვიგონებ თავში - როგორ დავიწყებდი მის ჭამას ცოცხლად, შემდეგ ნელა როგორ მინელდებოდა მისი სასიცოცხლო მაჩვნებელები და როგორ დამორჩებოდა უმოძრავო ხორცის ნაჭერი ცხვირწინ.

შეჭამო სხვა ადამიანი - მე მგონი ყველაზე გენიალური ქმედებაა, რომელიც სამწუხაროდ დროთა განმავლობაში ადამიანებმა დაივიწყეს და აკრძალეს კიდეც.

არადა ვერაფერს განსაკუთრებულს ამაში ვერ ვხედავ - თუ იჭმევა ღორი, თხა, ჯიხვი, ზებრა, როჭო, ძაღლი ან ღამურა რატომ არ შეიძლება მინდოდეს ვჭამო ადამიანი? მხოლოდ იმიტომ რომ ლაპარაკი იცის და სიკვდილის ეშინია??


დასანანია რომ მეც მეშინია ოთხკედელს შორის გამოკეტვის, თორემ აქამდე უკვე მექნებოდა ეს ბედნიერება განცდილი 

Tuesday, November 19, 2013

ისევ დავიბადეთ სხვა ქალაქში (ორი საათით გვიან)

დაბადების დღეზე ბევრი ფულია საჭირო, ხოლო როცა ცოტა ფული გაქვს - ოპტიმალური ალტერნატივის ძებნას იწყებ.

მე და ბაკომაც ზუსტად ასე ვიპოვნეთ ოპტიმალური ალტერნატივა - ისე, რომ არავინ გამოგვრჩებოდა და ფულიც ზუსტად გვეყოფოდა (თუმცა ეს მთლად ასე არ გამოვიდა)

ავდექით და გადავწყვიტეთ რომ გვებოდიალა, ოღონდ ისე რომ ვერავინ წამოგვწეოდა, ვერავის მოეკითხა და ვერავის ვეპოვნეთ - ასე გადაწყდა დაბადების დღის ვოიაჟი უკრაინაში.

12 ნოემბრის გამთენიას კოპიტნარის აეროპორტში წირპლებს ვიწმენდდით, დილის 5 საათზე ჩვენ, უპატრონო ძაღლები და დაცვის თანამშრომლები ვიყავით მხოლოდ.
 ბედი, რომ აეროპორტს წამოსაწოლ/ჩამოსაჯდომი დიდი ადგილები აქვს და ჩვენც ეგრევე გავექანით და დავასკდით ამ თითქმის რბილ სკამებს.

11 საათამდე ხან გვეძინა, ხან მაოს გამოტანებული ყიყლიყებს და ტყემალს ვჭამდით, მოკლედ როგორღაც გაგვყავდა დრო. 
როგორც იქნა ყველა "ჩექი" გავიარეთ და თვითმფრინავშიც ჩავსხედით. 
აფრენა დიდად არ მიყვარს, დაჯდომა მირჩევნია ხოლმე, თუმცა ვიზეარი კარგად დაფრინავს თურმე.


კიევის ჟულიანას აეროპორტი გაშლილი ხელით შეგვხვდათქო მოგატყუებთ. 
პასპორტის კონტროლის გავლისას ბაკოს მიუთითეს დარბაზის ბოლოში მდგომ მოსაცდელ სკამებზე, პასპორტი დაიტოვეს და მე გამიშვეს კონტროლის მეორე მხარეს.

იქ სადაც ბარგს ველოდებოდი 2 საათი და 15 წუთი მომიწია ყურყუტმა. ბაკო მეორე მხარეს იცდიდა ვიღაც 4 ქართველთან ერთად. თითო-თითოდ შეჰყავდათ რაღაც ოთახში და კითხვებს უსვამდნენ. 
მე ჯერ ვიდექი, მერე ვიჯექი, მერე ვიწექი შუაგულ დარბაზში იატაკზე, ბოლოს კი სირბილი დავიწყე ისე გავშლეგდი. ამ დროს დაცვის უფროსი მოვიდა და მითხრა არ შეგიძია შეწყვიტოო?? ამაზე ვუპასუხე რომ 2 საათია ჩემი მეგობარი მეორე მხარეს ჰყავთ გაჩერებული ყველა მიზეზს გარეშე და თუ დროზე არ გამოუშვებენ ვერაფრით შევწყვეტ აქ სირბილსთქო. ბოლოს პირობა მომცა, რომ იქით არ დატოვებენ, მე ვარ მაგის გარანტიაო და რა მექნა ისევ დავჯექი.


როგორც იქნა დავინახე ბაკო, რომელიც მეორედ გადიოდა საპასპორტო კონტროლს და სიხარულით აღარ ვიცოდი რა მექნა - დავიწყე ხელების ქნევა. როგორც აღმოჩნდა დეგენერატები იყვნენ საზღვარზე - იმ ოთახში მის პასპორტს რომ ჩახედეს და ამდენი ვიზა ნახეს რას გაგაჩერეთო უთხრეს და ეგრევე გამოუშვეს იმ ოთახიდან. მთელი ამ ხნის განმავლობაში მე და ბაკო ვმესიჯობდით რა უნდა ეთქვა და როგორ უნდა ეპასუხა უაზრო კითხვებზე "წიპა" - ვისთან მიდიხარ? ფული რამდენი გაქვს? რა უნდა გააკეთო უკრაინაში? და სხვა.

ამის შემდეგ აეროპორტში დიდი ხანი ვეძებეთ ტურისტული საინფორმაციო, რომ რუკა აგვეღო, მაგრამ ბოლოს მაინც ყიდვა მოგვიწია. გარეთ გამოვედით თუ არა ეგრევე სიგარეტს მოვუკიდე, თუმცა იმ წამსვე შენობის ბოლოსკენ მიმითითეს და იქ არის მოსაწევი ადგილიო. (უკრაინაში ვერც ერთ დაწესებულებაში ვერ მოწევ და ქალაქშიც საფერფლე უნდა იპოვნო, მის გვერდით დადგე, მოწიო და მერე წახვიდე სადაც მიდიოდი)


აეროპორტთან ახლოს იდგა ავტობუსების გაჩერება საიდანაც უნდა წავსულიყავით და მიგვეგნო ჰოსტელისთვის - ეს კი არც ისე ადვილი იყო.
ვიცოდით მხოლოდ ქუჩა და გვქონდა უუზარმაზარი რუკა. გადაწყვიტეთ, რომ იმ ტრანსპორტს გავყოლოდით რომელსაც ეწერებოდა ჩვენთვის ყველაზე ხელსაყრელი ქუჩა და მძღოლისთვის გვეთხოვა გაეჩერებინა და ეთქვა როცა იქ ვიქნებოდით.

ავეტენეთ ავტობუსში, ფული გადავუხადეთ მძღოლს (იქ  ისევ მძღოლი იღებს მგზავრობის საფასურს და მგზავრებს შორის მოსულა გადააწოდე გადმოაწოდეები, შესაბამისად მთელი მგზავრობის განმავლობაში ფული წრეზე დადიოდა ხელიდან ხელში)


როგორც იქნა მივაღწიეთ კონტრაქტოვა პლოშაზე - იქიდან კი ჩვენი ქუჩა ანდრეევსკი ჩიხი უნდა გვეპოვნა. ეს არც ისე ადვილი აღმოჩნდა. სამჯერ ვიკითხეთ, ორჯერ სხვა ქუჩაზე შევუხვიეთ და როგორც იქნა ვიღაც ახალგაზრდა ტიპმა ზუსტად მიგვასწავლა.

ჩვენი ჰოსტელი ულამაზეს ეზოში ძალიან საყვარელი შენობა აღმოჩნდა. შევლაგდით გათანგულები და იმ წამსვე დავენარცხეთ ლობიში დივანზე. სანამ ბაკომ ყველაფერი მოაგვარა (მის სახელზე იყო ჯავშნები) მე ვცდილობდი  სამსახურის ყველა მეილზე პასუხი გამეცა. საბოლოოდ ავლაგდით 8 კაციან დორმში და ვცადეთ ოდნავ დასვენება, თუმცა მივხვდით, რომ დრო არ იყო და ისევ გარეთ გავცვივდით. ცოტა ხანი ბოდიალის მერე დავბრუნდით ჰოსტელში და ისევ ლობიში ამოვყავით თავი.

იქ გავიცანით სამი ძალიან სანდომიანი ახალგაზრდა ბელგიიდან, კანადიდან და ბულგარეთიდან. ბევრი ვიღლაბუცეთ ვიცინეთ და თბილისის დროით 12 საათზე დაიწყო მოლოცვები და ამბები.
 ნუ იმათმაც გაიგეს ჩვენი ისტორია და ძალიან ბევრი იცინეს მაგაზე. საბოლოოდ ყველანი წავედით "პუზატა ხატაში" საჭმელად - იდეა კანადელ ლაილს ეკუთვნოდა (მადლობა მას რომ ხატა აღმოგვაჩენინა თორემ ფული არასოდეს გვეყოფოდა არაფერში და ვივლიდით მშივრები) 
ნახევარი საღამო ასე ბიჭებთან ერთად ბოდიალში გავატარეთ, დავბრუნდით ჰოსტელში, ცოტაც დავლიეთ და საწოლებისგენ გავწიეთ. მეორე დღე მძიმე უნდა ყოფილიყო - მთელი კიევი გვქონდა შემოსარბენი და ჯანდაბა ბაკოს თავს - თუკი რუკაზე რამე იყო დატანილი ყველაფერი დამათვალიერებინა - პაწაწუნა აგურიდან დაწყებული დიდი შენობებითა და ძეგლებით დამთავრებული.


დილით პირველი რაც ვქენით ეს იყო ჩერნობილის მუზეუმის ნახვა. ყველაზე დამთრგუნველი ადგილია ამქვეყნად, თუმცა ძალიან საინტერესო. მუზაუმში საკმაოდ დიდი ხანი გავატარეთ. დიდი სიამოვნებით ვნახავდით ჩერნობილსაც მაგრამ დრო და ფული არ გვქონდა საკმარისი.
დანარჩენი კიევის დათვალიერებისთვის ლაილი წამოგვყვა - დიდი ხანია აქ ვარ და რუკით რომ არ იწვალოთ მე დაგათვალიერებინებთო. მშვენივრად ვიბოდიალეთ, ვნახეთ თითქმის ყველაფერი რაც ხრეშატიკის გარშემოა განლაგებული, თუმცა ლავრაში არ წავედით.  სინამდვილეში კვართები და ქვაბულები საქართველოშიც თავზესაყრელია იქ რომ გვებოდიალა, ამიტომ შემდეგისთვის დავიტოვეთ.

სახლში დაბრუნებულებმა გავიყოლეთ კიევური ტორტი (ლეგენდა რომელიც ყველას გვსმენია ალბათ მშობლებისგან) და ჩვენს სამ ახალ მეგობართან ერთად დაბადების დღის " წვეულებაც" მოვაწყვეთ.

მშვენიერი დასასრული იქნებოდა დღის, რომ არა მეტროში ბოდიალი და რკინიგზის სადგურზე მისვლა. მეტროში დაგვჭყლიტეს და გადაგვიარეს, ცოტა დავიკარგეთ და როგორც იქნა მივაღწიეთ სადგურს, სასწრაფო წესით გადავცვალეთ ბილეთები და შევლაგდით კუპეში. ჩვენთან ერთად ძალიან საყვარელი ტიპი ოლეგი და ვიღაც უცხვიპირო ქალი მგზავრობდა. სვეცკად დავლიეთ ჩაი თლილ, სადგამიან ჭიქებში (რომელიც ჩვენს ბილეთებში შედიოდა, ბაკომ სპეციალურად იყიდა ეგ სერვისი) და დავეყარეთ დასაძინებლად.


ღამის მატარებელში ძილი ძალიან მიჭირს, თითქმის არ მძინავს და ამიტომ არ მიყვარს, თუმცა მივხვდი რომ საქართველოში მატარებლები სულ ნარნარით დადიან. უკრაინის მატარებელი ის ედადიოდა გეგონებოდა 10 წუთში ერთხელ დიდი ორმოები ხვდება და შიგ ურტყამსო, საშინლად აჯანჯღრებდა (თუმცა მატარებელი ძალიან სუფთა და ცივილური აღმოჩნდა) შესაბამისად ვერც მე და ვერც ბაკომ დაძინება ვერ შევძელით.

გამთენიას ჩავედით ლვოვში და ორი ქართველი გოგო შეგვხვდა სანამ ვეწეოდი. ტაქსს ელოდებოდნენ, გამოგველაპარაკნენ და მანქანით მიგვაქცუნეს ჰოსტელში. მადლობა გადავუხადეთ, ნომერი დაგვიტოვეს თუ რამეა საღამომდე აქ ვართო და წავიდნენ. 

ჰოსტელში ავბარგდით, ჩაი დავლიეთ (ოთახში ვერ შევედით ხალხს ეძინა და არ გვინდოდა გაგვეღვიძებინა 8 საათზე) და 9 საათზე უკვე ქალაქის დასათვარიელებლად წავედით. ტრამვაის გაჩერებაზე დიდი ხანი ვიდექით, სანამ ვიღაც ღვთისნიერმა ქალმა არ გვითხრა, რომ აქ არ გამოივლის რასაც ელოდებით და სხვაგან უნდა წახვიდეთო. ჩვენც დავუჯერეთ, წავედით ნაჩვენები მიმართულებით, ვიპოვენთ ტრამვაი, ვირბინეთ რომ მიგვესწრო, დავჯექით და თურმე სულ სხვა მიმართულებით წავედით. 
იმდენი ხანი ვიარეთ რომ ლვოვის გლდანში - აკვაპარკთან აღმოვჩნდით.

ჩამოვძვერით ტრამიდან და დავდექით ისევ გაჩერებაზე. ჩვენმა დაბნეულმა სახეებმა ვიღაც მოხუცი კაცის ყურადღება მიიქციეს, გამოგველაპარაკა, გვკითხა სად მივდიოდით (ამ მომენტისთვის ლვოვის სასაფლაო უნდა გვენახა და მიგნებას ვცდილობდით) გვითხრა მეც იქით მივდივარ და წამომყევითო.
მოკლედ ქალაქი მეორედ გავიარეთ ერთი ბოლოდან მეორესკენ და სასაფლაოსაც მივაგენით.

სასაფლაოზე შესვლა ფული რომ ღირს არ გამკვირვებია, მაგრამ ფოტოების გადაღებაშიც რომ გადახდა მოგვთხოვეს მანდ გავოგნდი. მოკლედ თითო აპარატი (იქნება ფოტო თუ მობილური) 20 გრივნა ღირდა ბილეთის საფასურის ზემოდან (ეს კი დაახლოებით 3 დოლარია).


როგორც იყო ყველაფერი გადავიხადეთ და 64 ჰექტარზე განაწილებულ საფლავებს შევუყევით. 69 სექტორიდან (ასეა დაყოფილი სასაფლაო) მხოლოდ 6 ვნახეთ და არაფრის თავი აღარ გვქონდა. ულამაზესი აკლდამები და ძეგლები საკმაოდ შთაბმეჭდავს ხდის იქაურობას. 


ამის შემდეგ დანარჩენი ლვოვის დათვალიერება დავიწყეთ. ქალაქი ძალიან პაწაწუნაა, ძალიან ჰგავდა ჩემი აზრით პრაღას - ქალაქი მუზეუმია. ძალიან დიდი გავლენა აქვთ პოლონეთის, შესაბამისად საუბარსაც და ყველაფერს ეს ძალიან ეტყობა.


შუადღისთვის ყველა აუცილებელი და მნიშვნელოვანი ადგილი ნანახი გვქონდა, ბაკოს კი გადაწყვეტილი ჰქონდა ენახა ოპერის შენობა შიგნიდან ეს კი მხოლოდ 5 საათის შემდეგ შეიძლებოდა, ჩვენც რა გვექნა წავედით ისევ ხატაში საჭმელად და ველოდებოდით დროის გასვლას. 

დღის ბოლოს ბაკოს ფეხსაცმელს ძირი ასძვრა, შესაბამისად ახლა უნდა გვეპოვნა ხელოსანი, თუმცა ის პირველ დღეს ვერ ვიპოვნეთ და გადავწყვიტეთ მეორე დღე გამოგვეყენებინა ამისთვის. 


ლვოვის მეორე დილით ადრიანად გამოვჩექაუდით, ჩანთები დავტოვეთ ჰოსტელში და წავედით "საპოჟნიკის" საძებნელად. ლვოვის ისეთ გადაკარგულ ადგილებში ვიარეთ თვითონ იქაურებიც რომ არ ჰყოფენ ცხვირს თუმცა ბოლოს მაინც ვიპოვნეეთ პატარა სარდაფი, მიკარგულ ეზოში და ფეხსაცმელიც დავტოვეთ გასაკეთებლად. დროის გასაყვანად კი კაფე "პროპაგანდაში" დავსხედით (ისეთი მჟავე მოჰიტო მომიტანეს ტრაკიდან დამაწყებინა ჩხავილი), თუმცა მალე მოგვწყინდა და ისევ ბოდიალი დავიწყეთ, ვიპოვნეთ პარაზიტოლოგიის ცენტრი, უნივერსიტეტების ქუჩა, ქალაქის მთავარი ბიბლიოთეკა, სექსოლოგიის ცენტრი და კიდევ ათასი სრულიად უსარგებლო დაწესებულება. 

ამ დროს საკონდიტროშიც შევიარე და დიდი ნაჭერი ბეზე ვიყიდე.  მართალია ნახევარი ბეზე გულზე მეყარა, მეორე ნახევარი პირიდან ვაფრქვიე საუბრისას და მესამე ნახევარი მტრედებმა "ამახიეს", მაგრამ მაინც ძალიან მესიამოვნა.

ფეხსაცმელი როგორც კი გავაკეთეთ განვაგრძეთ ქალაქში ტორღიალი, ვცადეთ გვეყიდა სუვენირები და მაშინ როდესაც ვაპირებდით "პლიაცკების" ჭამას აღმოვაჩინე ადგილი სადაც აუცილებლად უნდა შევსულიყავით - ეს არის რესტორანი სახელად "მასონთა ლოჟა". ეს რესტორანი გამოირჩევა ძვირი ფასებით - თუმცა არის ერთი ეშმაკობა, რომელიც უნდა იცოდე ამ რესტორანში შესვლისას და მაშინ არ გამოხვალ იქიდან გაყვლეფილი.


და ბოლოს მიუხედავად ჩემი სურვილისა სულ სხვა რესტორანში აღმოვჩნდით. პატარა თაღი რომ გავიარეთ ორი გგოგო შეგვხვდა და მოგვაძახეს "კარზე დააბრახუნეთ და სლავა უკრაინე უთხარითო" ჩვენც პირველივე დიდი ხის კარი ვიპოვნეთ და მოწიწებით დავაკაკუნეთ.

ვიღაც წვერებიანმა "კალაშნიკოვ" გადაკიდებულმა ტიპმა გაგვიღო კარი და გვკითხა:
-Чего?
-Слава Украине - ისე მორიდებით ვუპასუხე ჩემი ხმა მე თვითონ ძლივს გავიგე.
შეგვიშვეს. 
იქ მეორე ასეთივე სამხედრო ფორმიანი, წვერებიანი კაცი დაგვხვდა. პატარა სათითესავით ჭიქაში რაღაც სასწაული სითხე ჩამისხა და გადავკარი, სლავა უკრაინეთქო დავაყოლე და ქვემოთ, ხვეულ კიბეზე ჩაგვიშვეს.
იქ კიდევ ერთი გაბურძგნული კაცი დაგვხვდა "სლავა"-ო შეჰყვირა ჩვენც უკრაინეთქო დავაყოლეთ და დარბაზშიც შეგვიშვეს. ძალიან უცნაურ მიწისქვეშა რესტორან "კრიივკა"-ში მოვხვდით. ძალიან საინტერესო გარემო იყო, ყველას უკრაინელი სამხედროების და პარტიზანების ფორმები ეცვათ, საჭმელი რაღაც სამხედრო "მისკა"-ს მაგვარ თეფშებში მოგვიტანეს და მენიუც ძალიან უცნაური ჰქონდათ.


მშვენივრად მივირთვით და ახალი დავალება გვხვდა წილად - უნდა გამოგვეღწია რესტორნიდან, რა თქმა უნდა დავიკარგეთ და დაწესებულების შიდა ეზოში მოვხვდით სადაც იდგა სხვადასხვა სამხედრო ინვენტარი, ეკიდა პარაშუტი და მოკლედ ძალიან მაგრად იყო გაფორმებული. როგორღაც გამოვაღწიეთ ამ ჩიხებიდან და ისევ ქალაქის ცენტრში ამოვყავით თავი. 


ამ დღეს ვაგზალზე დროულად მივედით, არ დავკარგულვართ და არაფერი შეგვშლია. ბილეთები გადავცვალეთ (თუმცა რიგში სულ ტყუილად დავკარგეთ 20 წუთი) და შევპლაცკარტდით. 
უკრაინაში პლაცკარტიც ისეთი სუფთა და სასიამოვნოა, რომ ვერაფერს დაუწუნებ. ძირითადად ახალგაზრდები იყვნენ, მხიარულად და სათნოდ. 
მართალია ძილი მოვახერხეთ ამჯერად, მაგრამ მე ქვედა საწოლზე მომიწია წოლამ და ყველა სადგურზე ამომსვლელ-ჩამსვლელები თავში ჩანთებს მირტყამდნენ. 

როგორც იქნა ჩავედით ოდესაში, ისევ დილაუთენია, ისევ ნახევრადგამოძინებულები და დაღლილები. ფეხები უკვე ისე მტკიოდა, რომ დასვენებას ვერ ასწრებდნენ და სულ ტკივილი მტანჯავდა. 


ისევ მივქანდით ჰოსტელში და პირველი რაც ვქენით ბაკომ  ნეტში პუზატა დასერჩა. წავედით, გემრიელად მივირთვით და დავიწყეთ ქალაქის თვალიერება.

ოდესაში სანახავი იმაზე ნაკლები აღმოჩნდა ვიდრე ლვოვში იყო, თანაც ისე ახლო - ახლოს მდებარეობს ყველაფერი, რომ სრულ 3 საათში ყველა ღირშესანიშნაობა ნანახი გვქონდა (პორტის ჩათვლით).

ამ დროისთვის მე უკვე ფეხის ტერფის მხარე ფურცელივით სწორი და გატკეპნილი მქონდა, ბაკოც დაიღალა და ფეხებს ვეღარ იმორჩილებდა ამიტომ გადავიწყვიტეთ, რომ ჰოსტელში დავბრუნებულიყავით და დაგვეძინა.
ოდესაში ყოფნის მეორე დღე ფუჭად გავატარეთ, ყველაფერნანახი, ძალიან დაღლილი და სევდიანი აღმოჩნდა დღე. 
ძალიან ბევრი ვიარეთ, რომ ფული გადამეხურდავებინა თუმცა უშედეგოდ. კვირა დღეს არავინ და არაფერი მუშაობს ვისაც ფულთან რამენაირი შეხება მაინც აქვს - არც ბანკები არც ვალუტის გადამცვლელები. დავრჩი ასე .


3ის ნახევარზე ავტობუსში ჩავჯექი (რომესაც მარშუტკას ეძახიან იმიტომ, რომ ხელისდაქნევით ჩერდება და არა გაჩერებაზე) და წავედი ოდესის აეროპორტში.
გზაში მთელი ავტობუსის პირადი ამბები გავიგე, ვინ როგორ ცხოვრობს, რა უჭირთ და რა ულხინთ - საერთოდ მგონი ოდესელები ყველაზე გულღია და კაი ტიპები იყვნენ.

ასე დავცილდით მე და ბაკო ოდესაში.

მოგზაურობა გამოვიდა უმშვენიერესი! მიუხედევად დაღლილობისა და ცოტა ფულისა მაინც ძალიან კმაყოფილები ვართ. უცხო ქვეყანაში, ამდენი ლამაზი ადგილის ნახვა, გზის გაკვალვა, მიგნება და თავგადასავლები ყველაზე კარგი რამეა რაც შეიძლება საკუთარ თავს გაუკეთო.


რჩევები თუ უკრაინაში უნდა წახვიდეთ:
  • გაიყოლეთ სასურველი სიგარეტი - იქ შეიძლება ეგ ბრენდი საერთოდ არც ჰქონდეთ გაგონილი.
  • კვირა დღეს ნუ დაელოდებით ვალუტის გადასაცვლელად.
  • სასტუმროსა და ჰოსტელში ნურაფერს ძვირფასს ნუ დატოვებთ.
  • ტუალეტში შესვლისას (რომც არ ეწეროს არსად) ქაღალდს უნიტასში ნურაფრის დიდებით ნუ ჩააგდებთ.
  • ლვოვში რუსულად მოლაპარაკეებს ცოტა ამრეზით უყურებენ, ცოტა. თუმცა პოლონური ესმით და მოსწონთ კიდეც მგონია.
  • კიევი იმდენად დიდი ქალაქია, რომ ორი დღე ძალიან ცოტაა მის სანახავად.
  • ლვოვში 2 დღე არაფერში არ დაგჭირდებათ, ისევე როგორც ოდესაში - ნახვა ერთ სრულ დღეში შესაძლებელია!
  • ოდესელებს არ ენდოთ, გამარჯობასაც აფერისტობენ ზოგჯერ.
  • კიევში ყველა შესაძლო ენა ესმით უმეტესობას, სხვაგან არც ისე.
  • დაწესებულებებში ვერსად მოწევთ! ქუჩაშიც მხოლოდ შესაბამის ნაგვის ყუთთან.
  • კიევის მეტრო ეტა ზლო!!
  • ავტობუსები და ტრამები აჩერებენ გაჩერებაზე, მარშუტკები სადაც გაუხარდებათ, მაგრამ ავტობუსების და მარშუტკების გარჩევას მათთან ცალკე ნიჭი უნდა.
  • სუვენირები არც ისე ძვირია თუმცა 50 დოლარიც არ არის საკმარისი.
  • აუცილებლად გასინჯეთ ბორში სხვადასხვა ადგილას და ჭამეთ პუზატა ხატაში - ის ყველა ქალაქშია, უიაფესია და უგემრიელესი.
  • პლაცკარტით მგზავრობა მშვიდად და წყნარად შეიძლება, კომფორტულია, სუფთა და კარგი.
  • სანამ რამის რიგში ჩაგდებით ვაგზალზე და აეროპორტში, მაინც ჰკითხეთ საინფორმაციოს, შესაძლოა სულ ტყუილად დაკარგოთ დრო.


















Friday, November 08, 2013

ზამთრის საფრთხეები და მარტივი წესები გზაზე

®
იმდენი ხანი ვგეგმავდით ზამთრის არდადეგებს , რომ უკვე აღარც მახსოვს თავიდან რამ გვიბიძგა ამ ყველაფერზე გვეფიქრა.

ისე კი რა ჯობია როდესაც ქალაქს გაცდები, სადმე ბუხრიან სახლუკაში პლედშემოხვეული ჩაჯდები - საუკეთესო მეგობართან ერთად და ენის გაცვეთამდე ილაქლაქებ 5 დღე შეუჩერებლად. დროდადრო გლინტვეინ მოწრუპულზე თავბრუც დაგეხვევა და დასაძინებლად ღუნღულა საწოლში შეძვრები.

მოკლედ ოცნება კარგია, ჩვენ კი ეს ყველაფერი რეალურად უნდა განგვეხორციელებინა.
***

ჩემს დაქალს ახალი ნაყიდი ჰყავდა მანქანა, პატარა მსუბუქი და ძალიან მოქნილი, შესაბამისად ჩვენც ამ მანქანით ვგეგმავდით ზამთრის არდადეგებზე გადაადგილებას.

როგორც ყველას, შვებულებაზე ჭიჭყინი მოგვიწია სამსახურებში, თუმცა მალევე დანებდა ორივეს ხელმძღვანელობა და ჩვენც ზუსტად ვიცოდით, რომ შობის კვირას ბაზალეთზე გავატარებდით - თოვლიანი ხედებით დავტკბებდით და იქნებ მოყინული ტბის ზედაპირზეც გვესრიალა.

ნოემბერი და დეკემბერი ისე გავიდა ნორმალურად ვერც მოვემზადეთ, სინამდვილეში არც არაფერი გვქონდა გასაზამდებელი გარდა ორი ჩანთისა (რომელიც ტანსაცმლით გავტენეთ შემდეგ) და კარგი განწყობისა.

წასვლამდე ისე უღმერთოდ მოთოვა ყველგან, რომ ცოტა შევშინდი. ჩვენ არც საბურავზე დასამაგრებელი ჯაჭვები გვქონდა და მით უმეტეს არც ზამთრის საბურავები.

დამფრთხალმა ელეს დავურეკე ვაიბერით:
- გოგო, მისმინე მაგრად თოვს, ეს იცი როგორ დადებს თბილისს გარეთ?? უეჭველი სადმე ჩავრჩებით, ნუ ან უკეთეს ვარიანტში უკან დაბრუნება მოგვიწევს.
-კარგი რა, რომელ საუკუნეში ხარ? თავი სად გგონია? ყველგან წმენდენ გზას, მით უმეტეს ტურისტულ ზონებში - ისე დარწმუნებით მიპასუხა ცოტა შემრცხვა
-ხო მაგრამ გაყინული რომ იყოს?? საბურავები არ გივარგა, არც პროტექტორის ნახატი ეტყობა ზედ და არც შესაფერისი რეზინისგანაა დამზადებული -ისევ ვცადე შემებრუნებინა თემა.
- ოო, კარგი რაა, ასეთი საბურავებით დადის მთელი საქართველო და არაფერი. 
-მასეთი საბურავებით რომ დადის მთელი საქართველო იმიტომაა მერე ზამთრის სეზონზე მეთუნუქეები და მღებავები მილიონებს შოულობენ, სადაზღვეოები კიდევ კოტრდებიან.

ვერაფრით შევეგუე აზრს, რომ ასე გიჟურად მივდიოდით, მოუმზადებლები.
მართალია ექსტრემი მიყვარს, მაგრამ ამ ექსტრემის დროსაც უსაფრთხოების მინიმალური ნორმები უნდა იყოს დაცული.

ზამთარში რომ გადაადგილები შესაფერისი საბურავი ან/და ჯაჭვები აუცილებლად უნდა გქონდეს, მით უმეტეს საქართველოში სადაც ცენტრალურ მაგისტრალებსაც ვერ ასუფთავებენ ნორმალურად, მით უმეტეს მსუბუქი ავტომობილით გადაადგილებისას, რომელსაც 4-ივე თვალი წამყვანი არ აქვს, არც ხიდების ბლოკირება და კიდევ ბევრი საჭირო მახასიათებელი აკლია.
***

მოკლედ ელე ვერ დავითანხმე, 5 იანვარს ცოტა დამფრთხალი, მაგრამ რა თქმა უნდა აღტკინებული მანქანაში ჩავჯექი, ჩემი ბარგიც ზერელედ შევყარე უკანა სავარძელზე და მუსიკას ავუწიე.

-აუუ არ მჯერა, რომ მთელი კვირა თოვლიან ადგილას ვიქნებით - ვეუბნები აღტკინებული, თოვლი ხომ ჩემი ერთ ერთი სიყვარულია.
-აუ არც მე, ბევრს ვიგუნდავებთ და იქნებ ტბის ზედაპირზე მანქანითაც ვიდრიფტავოთ  ეშმაკურად მიყურებს და ისე მეუბნება ამას.
- შენ სულ გაუბერე იცი? იმედია ჯერ იქამდე ჩაღწევას შევძლებთ, აქ კი სუსტად თოვს, მაგრამ ნახავ ქალაქიდან გავალთ თუ არა რაც დაგვხვდება. წესიერად ატარე და მკვეთრი მუხრუჭი არ გამოიყენო!!

ჩემი  თოვლთან ურთიერთობის  თეორიული ცოდნა + ცოტაც პრაქტიკული გამოცდილება იმ წუთასვე გავახმოვანე.


თბილისს გაცდენილები არ ვიყავით, რომ პირველად მოიქნია მანქანა, ელემ როგორღაც დაჭერა შესძლო და ფრიად შეშინებულმა გააჩერა გზის პირას.

- აქ გაჩერება არ შეიძლება, გააგრძელე სიარული 
-აუ მარ, შემეშინდა ცოტა ...
-ეცადე ამის შემდეგ მშვიდად იარო, თანაბარი გაზით და მკვეთრი მოძრაობები არ გააკეთო, ასევე მუხრუჭის გამოყენებაც ძალიან ფრთხილად უნდა, ნელა - ნელა უფრო უარესი გახდება გზა, შენ კიდევ წმენდენო მეუბნებოდი - ცოტა უხეშად მომივიდა ამ ყველაფრის თქმა, მაგრამ მართლა გაბრაზებული ვიყავი, თუმცა უკან დაბრუნება არც მომსვლია აზრად.

ბაზალეთისკენ გადავუხვიეთ თუ არა სულ რამდენიმე მეტრში მანქანა დაგვიბზრიალდა და წარმატებულად ჩავხტით უზარმაზარ კანაოში. გავხეთქეთ ისედაც უვარგისი საბურავი და კიდევ რაღაც დავაზიანეთ, რადგან მანქანამ სასწაული რაკუნი და სტვენა დაიწყო. ამასთანავე უკანა სავარძელზე დაყრილი ბარგი კეფაში მოგვხვდა და ტორპედოზე აღმოჩნდა.

ალბათ რამდენიმე წუთი დაგვჭირდა იმისათვის, რომ აზრზე მოვსულიყავით, გზაზე ჩვენს გარდა მანქანის ჭაჭანება არ იყო.

ძლივს გადმოვბობღდით ავტომობილიდან და ელემ ჩემს გაცეცხლებულ სახეს შეხედა თუ არა იმ წამსვე მიხვდა რის თქმას ვაპირებდი, ამიტომ დამასწრო:

-ჰო, ჰო მართალი იყავი. არ შეიძლებოდა ზამთრის საბურავების გარეშე წამოსვლა. მთელი ორი თვე გვქონდა მაგისთვის და არ ვიზრუნე.
მაპატიე რა, უბრალოდ მეზარებოდა სიარული, საბურავების არჩევა და თანაც ამაში ფულის დახარჯვა სისულელედ მეჩვენებოდა - თითქმის სლუკუნამდე მივიდა.

ცოტა დავმშვიდდი და ავჩუყდი ამის შემხედვარე, თუმცა მაინც მკაცრად ვუთხარი:
-ხო სისულელედ გეჩვენებოდა და ახლა ალბათ ორი იმდენი გაქვს დასახარჯი, რომ ჯერ მანქანა აქედან ამოვათრიოთ და მერე რაც გაფუჭდა ის რომ გავაკეთოთ, თანაც ალბათ ჩვენი არდადეგებიც უნდა დავივიწყოთ - მეც მზად ვიყავი მეტირა.

ხომ ვიცოდი, რომ აუცილებლად დაგვჭირდებოდა კარგი ზამთრის საბურავები, რომ ქალაქიდან შორს აუცილებელია მანქანა მომზადებული გყავდეს, რომ თოვლს არავინ გაწმენდდა ნორმალურად, რომ აუცილებლად იქნებოდა მოყინული ადგილებიც.

ჯანდაბას ყველაფერი, კიდევ კარგი გაგვიმართლა და გადავრჩით. არაფერი დაგვშავებია და მხოლოდ მანქანის დაზიანებით გამოვძვერით.

საბოლოოდ ჩვენი ისტორია არც ისე მხიარულად დასრულდა როგორც ჩვენ წარმოგვედგინა. მანქანა ევაკუატორით წამოვათრიეთ თბილისში, რაც საკმაოდ ძვირი დაგვიჯდა. 
რა თქმა უნდა არდადეგებიც ფაქტიურად ჩაგვეშალა იმიტომ, რომ ფული რომელიც ბაზალეთზე უნდა დაგვეხარჯა მანქანის გაკეთებას მოვახმარეთ - ეს სიამოვნება კი დანაზოგის თითქმის მთელი ოდენობა გამოვიდა.


დასანანია, რომ წინდაუხედავობისა და ზერელე დამოკიდებულების გამო ასე ჩაგვიფლავდა გეგმები, მაშინ როდესაც მშვენიერი შანსი გვქონდა ორი თვით ადრე თადარიგი დაგვეჭირა და მანქანა ზამთრისთვის მოგვემზადებინა. 

სამწუხაროდ ყველა ისტორია ასე ნორმალურად არ სრულდება, ზამთარში ავტოსაგზაო შემთხვევებში ბევრი ადამიანი ფიზიკურ დაზიანებებს იღებს და იღუპება კიდეც, ზუსტად ამ ზერელე და წინდაუხედავი მოქმედებების გამო.

გირჩევთ დროულად დაიჭიროთ თადარიგი ზამთრისთვის და შეიძინოთ აუცილებლად კარგი, ზამთრის საბურავი.

„ზამთრის საბურავების ყველაზე ფართო არჩევანი მხოლოდ „თეგეტა მოტორსში“.  საბურავები აუცილებლად შეიძინეთ თეგეტა მოტორსში, კომპანიაში სადაც თქვენს უსაფრთხოებაზე ზრუნავენ.“

Sunday, November 03, 2013

თევზი ვიტრინაში

როდისმე გიფიქრიათ იმაზე, რომ თევზივით ცხოვრობდეთ?? ვიტრინის მიღმა თქვენს სამყაროში, გარშემო კი ვიღაცეების ცხოვრება დუღდეს??

ძალიან უცნაურია როდესაც აკვირდები ვიღაცას ისე, რომ არც ხმა გესმის და ვერც რამე ხელმოსაჭიდს იღებ, მხოლოდ ვარაუდები და წარმოდგენები გრჩება.

გუშინ ვიდექი დიდ ვიტრინასთან, რომლის უკანაც მშვენიერი პატარა კაფე იყო და ვფიქრობდი.

ერთ მაგიდაზე მოხუცი კაცი და ორი ბავშვი იჯდა, ბავშვები ხტუნავდნენ ადგილზე, ზედ იქცევდნენ მენიუს ნახევარს - მოხუცი კიდევ ძალიან გაღიმებული ეუბნებოდა რაღაცას.
ინტერესისგან კინაღამ შევქანდი და მათ მაგიდას მივუჯექი, ძალიან უცნაური იყო ცეტ ბავშვებს რა მშვიდად (ასე ჩანდა ვიტრინიდან) და ღიმილით ესაუბრებოდა მოხუცი.

იქვე გვერდით მაგიდასთან ორი გოგო იჯდა ისეთ დაძაბული სახეები ჰქონდათ იფიქრებდი რომელიღაცას აბორტის გაკეთება უწევსო, არადა იქნებ სულაც არ იყო მასე და მხოლოდ რაღაც გადაწყვეტილებაზე ბჭობდნენ, ან სულაც მესამე მეგობარი მოიქცა ცუდად და მისთვის სასჯელს იგონებდნენ. 
ძალიან რთულია შუშისმიღმა სამყაროში მომხდარი ამბების შესახებ სწორი წარმოდგენა შეიქმნა.


კაფეს ბოლოში მენეჯერი და მიმტანი ჩანდნენ, ისე საყვარლად და ნაზად უყურებდნენ ერთმანეთს, რომ ერთადერთი აზრი რომელმაც გამიელვა მათ სიყვარულზე, ნუ ან ურთიერთ თბილ გრძნობებზე იყო. თუმცა იქნებ ამ შემთხვევაშიც სულ სხვა იყო მიზეზი და ისინი და - ძმა ან სულაც კარგი მეგობრები იყვნენ რომლებსაც ერთად მუშაობა მოუწიათ??

ზუსტად 15 წუთი მეყო იმისათვის, რომ მივმხვდარიყავი - აკვარიუმში ცხოვრება ჩემი საქმე არაა.
 მე მინდა ჩართული ვიყო მთელი სამყაროს ამბებში, მინდა ვიცოდეს ვის რა სტკივა და აწუხებს, რატომ ესაუბრებიან მოუსვენარ ბავშვებს გაღიმებული მოხუცები, რა კავშირი შეიძლება იყოს უფროსსა და დაქვემდებარებულს შორის.

შესაძლოა ვიტრინის მეორე მხარეს არც ერთი ჩემს მიერ ჩამოყალიბებული სცენარი არ ვითარდებოდა და ეს მხოლოდ ჩემი გადმოსახედიდან ჩანდა ასე, იქნებ მხოლოდ ამაზე მეყო ფანტაზია.


ვინ იცის, თუმცა გირჩევთ ნუ იქნებით ვიტრინის მეორე მხარეს მდუმარე დამკვირვებელი, ჩაებით ნებისმიერ ვნებათაღელვაში თავით და იგრძენით გარემო მთელი სიმძაფრით.