Sunday, September 30, 2012

დისტანცია - ერთი კლიკი


ადამიანები საკმაოზე ხშირად იცვლიან სამყოფელს, ზუსტად ისეა:
"ზოგი მიდის, ზოგი მოდის - პარადია"-ო
ჩემს გარშემოც იმდენი მეგობარი წავიდ-წამოვიდა, დარჩა ან დაბრუნდა, რომ ორი ხელიც არ მეყოფა ჩამოსათვლელად.

ერთ-ერთი ასეთი წასულ წამოსული მეგობარი უზომოდ მენატრება, მენატრება იმდენად რომ მჭვალავს ხოლმე, სასაცილოა არა? აი, მე კი აღარ მეცინება.
ძალიან ხშირად სრულიად უაზრო თემებზე "ვაბშენიობთ", სისულეებს მიყვება, მერე მე ვეჩხუბები, მერე კიდევ უფრო დიდი უაზრობას მწერს და ბოლოს როგორ მთავრდება ხოლმე არ მახსოვს.


უბრალოდ საუბრის პატარა ნაწილი ♥

მე: ისევ მანდ ხარ :|
ის: yea
      unfortunately yea
მე: სამსახურის ამბებია?
     იპოვნე რაც გინდოდა?
ის: სულ მალე დეტალები მეცოდინება, :*
      მერე ჩამოგათრევ აქ : ))
მე: ეჰ, აქ იყავი და ვერ მნახე და.....
ის:  ნუ დაიხვიე ეხლა ეგ ვა!
მე: რა ნუ დავიხვიე ბლია!
     უსინდისო ხარ :) მაგრამ მაინც ძალიან მიყვარხარ და მენატრები!
ის:  this which are not/are happening is only for good
მე: ნუ ჰო კი, მამენტ
ის: : ))))) love u too :))) 
მე: კაი ხო, ჰოდა ესეიგი კარგ ამბებს ველოდები soon
    იმედია ესეც არ დაგავიწყდება და გამიზიარებ?? :@
ის: აბა რა, აბა რა
       what about u fella
მე: აუ რავიცი, ბოლო დროის განმავლობაში სულ ყველაფერი ყირაზე დგას, ვეღარ დაზამთრდა კიდევ ცხელა და ზაფხულია. ზამთარს აგვიანდება ...... ბლა ბლა ბლა (ასე 5 აბზაცი, ქალს შეიძლება მასეთი ღია კითხვა დაუსვა?? რა თქმა უნდა არა!)

ის: no alc no life???

ამის მერე 10 წუთი ვხარხარებდი : ) რა რთულია გადაეჩვიო სტანდარტულ ქმედებებს და შეცვალო ადამიანებში წარმოდგენები შენზე.
ძალიან სასიამოვნოა მეგობრებთან იმ სისულელეების გახსენება რაც გადახდენიათ (მაშინ როდესაც დიდი მანძილი გაშორებთ და ერთობლივი თავგადასავლების შესაძლებლობა ნულს უტოლდება)
ამის შემდეგ კიდევ 10000 სისულელეზე მიდიოდა სჯა ბაასი და უცებ გავცეცხლდი ცოტათი


მე : კრეტინო!
ის: მხოლოდ? 
მე: კიდევ რას ელოდი?
ის: რავიცი, ისეთ კარგ ხასიათზე ვარ რომ....

შემდეგ მოყვა საუბარი ძაღლებზე, კატებზე, სამსახურზე, მოგზაურობაზე და 

მე: უნდა დაგაცხრე თავზე ერთხელაც იქნება რა!! დაგაცხრები და გაგიჩეჩქვავ თავს ^^
ის: ბაზარი არაა! გელოდები 
მე: ჰო იმედია მოვახერხებ

(აქ ფრიად უცნაური და ფართო მასებზე გასავრცელებლად შეუფერებელი რჩევები წამოვიდა, რომელიც ალბათ ჯობია არასოდეს გავახმაურო)

ამ დროისათვის უკვე ფრიად შუა ღამე იყო და როგორღაც დავიშალეთ, თან იმაზე შევთანხმდით რომ ნებისმიერი შესაძლებლობისას მიმოწერას და ღლაბუცს განვაახლებდით.


ასე უცნაურად იწყება და სრულდება ჩვენი საუბრები. 
ყოველ ჯერზე გამოჩნდება ხოლმე სულელური თემა, რომლის განხილვაც ჩვენი ვალია :))
მე მიყვარს ჩემი არანორმალური მეგობრები ♥ 




Thursday, September 27, 2012

წითელი, ყვითელი, მწვანე - გამარჯობა მაკა

სამსახურიდან უზომოდ დაღლილი, სახლის გზას როდესაც ადგახარ თავში თითქმის სიცარიელე გაქვს.
მეც ზუსტად ასევე არაფერზე არ ვფიქრობდი, მშვიდად მოვყვებოდი სანაპიროს და ვცდილობდი ყველა ორმოსა და ლუქისთვის ამეცილებინა საბურავები.

ყოფილ დინამოს კორტთან (სადაც ახლა უკვე უცნაური იუსტიციის სახლი იწონებს თავს)
შუქნიშანზე მკვეთრად გავაჩერე და ღრმა ნაპასიც დავარტყი, ამ დროს კი გვერდითა მანქანიდან განწირული ხვეწნა მომესმა:

- აუ ძალიან გთხოვ, ერთი ღერი სიგარეტი მოგვეცი რა.
მანქანისკენ თავი შევატრიალე და სიცილი ვერ შევიკავე, ასე 10 მამრობით სქესის წარმოადგენელი, ოპელის ტაქსში, კარგად დაკონსერვებული კილკასავით იყვნენ ჩაწიკწიკებულები.

- კარგი, ოღონდ მოდი - გავძახე სიცილით , თუმცა ბედად ამ დროს შუქნიშანზე მწვანე აინთო და ბოლო რაც გავიგე შემდეგი ფრაზა იყო:

- აუ არ წახვიდე რა და აქვე გადააყენე მანქანაო
მეც დიდი ხანი ხვეწნა არ დამჭირვებია, რადგან უკვე დავთანხმდი ამ კეთილ საქმეს, აღარც გადამიფიქრებია.


ტროტუართან მოხერხებულად დავაპარკინგე და უცებ სიგარეტის კოლოფიც მოვიძიე, რომ ნიკოტინის შიმშილობა გამოვლილი საზოგადოებისათვის დახმარების ღერი გამეწოდებინა.

მანქანასთან ფრიად ზრდილობიანი და სანდომიანი მამრი მოვიდა, იქნებოდა ასე 25-28 წლის.

გავუღიმე და მაშინ, როდესაც კოლოფის მიწოდებას ვგეგმავდი, ხმა ამოიღო:

- იცი რა, მართლა სიგარეტი კი არ მინდოდა, მაქვს და შემიძლია მეც დაგპატიჟო....- ამ დროს კი ჩემს ფრიად გაკვირვებულ სახეს გადააწყდა ვგონებ.

- უბრალოდ შუქნიშანზე რომ გააჩერე მომეწონე და მეტი არაფერი არ მომივიდა თავში.

ამ დროს ჩემს დაბნეულობას წერტილი დაესვა და ავხარხარდი. ამ სიცილ ხარხარში ხელი გავუწოდე და გავეცანი:

-გამარჯობა, ლევანი.
- როგორ ლევანი? - ეხლა იმის გაოცების ჯერი დადგა
მერე უცებ გონს მოეგო, ხელი ჩამომართვა და მიპასუხა
-სალამი, მე მაკა
ამის მერე ასე 5 წუთი გაუჩერებლად ვიცინოდით.


სანამ ისტორიას გავაგრძელებ გეტყვით, რომ მთელი დღე, სამსახურში იმაზე ვწუწუნებდი საცეკვაოდ მინდა წასვლა და არავინ არც მეპატიჟება და არც არსად მომყვება მეთქი.

ჰოდა ამ სიცილ ხორხოცის მერე ჩემი ახალი ნაცნობი - მაკა მეკითხება:

-ხომ არ წამოხვალ ჩვენთან ერთად? კლუბში მივდივართ. ვიცეკვებთ, ცოტას დავლევთ...
მინდა გითხრათ ჩემი აზრით მას უკვე საკმარისად ჰქონდა  "ცოტა" დალეული, თუმცა რავიცი.

ძალიან დაღლილი რომ არ ვყოფილიყავი ალბათ უარს არ ვიტყოდი ამ შემოთავაზებაზე, თუმცა თითქმის უკვე შუა ღამე იყო და....

- ძალიან დიდი მადლობა, სამწუხაროდ უარი უნდა ვთქვა ამ შემოთავაზებაზე - მორიდებულად დავუბრუნე პასუხი მაკას.

- დარწმუნებული ხარ?  - მაინც ჩამეძია, თუმცა ზედმეტი არ მოსვლია

-დიახ, დიდი მადლობა დაპატიჟებისათვის


-იცი რა მაშინ იქნებ ნომერი მომცე? - ისე ხმადაბლა მითხრა ეს რომ ძლივს გავიგონე

- არა ნომერს არ მოგცემ, თუმცა მოდი მე ჩავიწერ შენსას - ვუპასუხე და მობილურიც უცებ ვიპოვნე მანქანაში

ნომრის კარნახის შემდეგ, რატომღაც ენა დაება და ბორძიკით გამოსცრა:

- იცი მე მართლა მაკა არ მქვია, ისე ვოვა მქვია, სასიამოვნოა კიდევ ერთხელ
- სასიამოვნოა ვოვა, სახელად მაკა - ვუპასუხე და ჩემი ნამდვილი სახელი არც მითქვამს ისე დავემშვიდობე.

მანქანის დაქოქვისას ბოლო ორი ფრაზა რომლის გაცვლაც მოვასწარით ასეთი იყო:

-დამირეკავ? 
-ვიფიქრებ, არ ვიცი, სასიამოვნო ღამეს გისურვებ მაკა.

სახლამდე ყურებამდე გაღიმებულმა ვიარე და ვფიქრობდი ასეთ გულისასაფანცქალებელ მომენტებზე ცხოვრებაში, რომელიც შეიძლება არსაითაც არ განვითარდეს, მანამდე სანამ არ ავკრეფ ნომერს 551 41 XX XX....


Sunday, September 09, 2012

სასიკვდილო პატრიოტიზმი

როგორ გგონიათ უნდა იყოს თუ არა სავალდებულო ნებისმიერი მოქალაქისათვის სამხედრო სამსახურის/სწავლების გავლა?

 მე ვფიქრობ - იყო სამხედრო ეს მოწოდებაა.

ადამიანები რომლებიც ამ საქმეს პროფესიად ირჩევენ სხვანაირად ფიქრობენ, სხვანაირად გრძნობენ, უბრალოდ სხვანაირები იბადებიან (ისევე როგორც მეხანძრეები,მაშველები და სხვა)

მე გულწრფელად მჯერა იმის, რომ ადამიანს ვერ გაზრდი კარგ სამხედროდ/ჯარისკაცად თუ ეს მაში არ დევს თავიდანვე.

თავდადება და თავგანწირვა ჩემი აზრით ნიჭია (თუ შეიძლება ასე ეწოდოს ამას), მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება პატრიოტიზმით გულანთებული ბევრი ადამიანი ცხოვრობდეს ქვეყანაში, მათგან უმეტესობა მაინც ვერ იქნება კარგი სამხედრო.

ვფიქრობ მიზანში სროლა, იარაღის მოხმარება, დაშლა-აწყობა და სხვა ამისთანა რამეები სწავლებადია, მაგრამ როგორ უნდა ასწავლო ადამიანს სწორი სამხედრო/საომარი სტრატეგიისა და ტაქტიკის შემუშავება, თუ ის ასე არ აზროვნებს და ტვინი შესაბამისად არ აქვს მოწყობილი?


არ გიფიქრიათ იმაზე თუ რატომ არსებობდნენ ერთეული მხედართმავრები, რომლების სახელიც ისტორიამ შემოგვინახა? რატომ იყვნენ ასეთი მაგრები, მაგრამ ასე ცოტანი?
იმიტომ რომ კარგი სტრატეგი ასეთივე იბადება.


ისიც არ მესმის - სამხედრო სამსახურის ჩანაცვლება რომ შეიძლება სხვადასხვა სამსახურებით, როგორიცაა დაცვის პოლიცია და მისთანები.

თუ ადამიანს ზრდიან ბრძოლისა და თავდაცვისათვის, შენობასთან 24 საათი ყურყუტით ვფიქრობ მისგან კარგი მებრძოლი და ჯარისკაცი ვერ გამოვა, არ მეთანხმებით?

ჩემი აზრით ფინანსური რესურსი იმ ადამიანებს უნდა მოხმარდეთ სრულად და კარგად, რომლებიც ამ საქმეს პროფესიად გააზრებულად ირჩევენ,რომლებმაც იციან რა უნდათ და რისკენ ისწრაფვიან.

რესურსები ისედაც ცოტაა დედამიწაზე და მათი გაფლანგვა ძალიან დიდ დანაშაულად მიმაჩნია.

ასწავლო იმას ვინც მინიმალურ წოდებასაც ვერ მიაღწევს და შეუშალო ხელი მათ განვითარებას ვინც უმაღლესი წოდებისათვის იბრძვის, ძალიან დიდი შეცდომაა.

თანაც ადამიანები რომლებიც მოწოდებით კოლბებში ცდების ჩასატარებლად არიან დაბადებულები და მეცნიერებაა მათი მოწოდება, რატომ უნდა გალალო მინდორში, როდესაც საკუთარი გონების სხვა მხრივ გამოყენება სახელწიფოსაც და მათაც უფრო მეტ სარგებელს მოუტანს? არ მესმის ეს არაფრით.


იმით აპელირება კი, რომ სამხედრო სწავლებისას (ზედაპირული სწავლებისასაც კი) ადამიანი კაცად იზრდებაო სისულელედ მიმაჩნია! იარაღის ხელში ტყუილად ტრიალი და ერთი ორჯერ 30 კილომეტრზე იარაღასხმული სირბილი ვერავიში გაზრდის კაცს, თუ ეს მისი დაბადებიდანვე არ ხდება!

Saturday, September 01, 2012

where to wear?


 
ვფიქრობ ყველას გვქონია ცხოვრებაში (არაერთი) მომენტი, როდესაც დიდად არ მოგვწონებია ის რაც გვეცვა, ან ესა თუ ის ტანსაცმელი მთლად კარგად ვერ გვქონდა ტანზე, მაგრამ მაინც ჩაგვიცვამს რაღაც მიზეზების გამო.

ეს ყველაფერი გასაგებია და ძალიანაც ყოველდღიური, მაგრამ ვერაფერით ვერ გავიგე დღეს ერთი რამე.

გახლდით ერთ - ერთ დიდ შოპინგ ცენტრში (ტიფლის ქალაქსა შინა), გასახდელიდან გამოვიდა ლამაზი, საკმარისზე მეტად გამხდარი, საშუალო სიმაღლის გოგო.
საშუალო მკერდი და ჩამოქნილი თეძო ჰქონდა, არც ტრაკი უწყობდა დიდად ხელს ფორმიანობით, თუმცა ჯამში ვერ დაიწუნებდით მის აღნაგობას.

უცნაური კაბა ჰქონდა არჩეული (მაგრამ ეგ არაა მთავარი), რომელიც იყო იმ სტილის სხეულზე რომ მჭიდროდ მოტმასნილი უნდა იყოს და სილუეტს სრულად იმეორებდეს. ამ გოგოს მისი არჩეული კაბა კი თეძოზე და წელზე მოფამალებული ჰქონდა და ძალიან ცუდად იკეთებდა ნაოჭებს. 

საყვარელი, აღფრთვანებით უყურებდა საკუთარ თავს სარკეში და ეს სასტიკი გამყიდველებიც კვერს უკრავდნენ - "ვაიმე ისეა რომ ტანზე გაკვდებაო".


ჰოდა რატომ მოვიყვანე ეს ამბავი შესავალში. 
რა თქმა უნდა ყველას გვინდა რომ სუპერ - პუპერ, დაცემა "ვიდზე" ვიყოთ სულ, ყველაფერი გვიხდებოდეს რასაც ზედ ავიჩონხლით და მოკლედ მოვდიოდეთ და მოგვქონდეს, მაგრამ ტანსაცმლის არჩევისას სად გვიქრება რეალობის აღქმა??

მეც მომსვლია რომ ისე მომწონებია რაღაც, მიუხედავად ადგილ ადგილ ცუდი ნაკეცებისა მიყიდია, თუმცა მერე ისე ვინანე, რომ ერთხელ მოსინჯულზე ვცდილობ არაფერი ვიყიდო (მით უმეტეს თუ ამ რაღაცაში სარფიანადაც ვიხდი).

ამ ყველაფერთან ერთად, ჩემი აზრით პრობლემა იმაშიცაა, რომ ესთეტიკის სხვადასხვა აღქმა გვაქვს ყველას და ამასთანავე არ გვასწავლიან იმას რაც მაგალითად მე მოდისა და ტანსაცმლის ისტორიის შესახებ ენციკლოპედიაში მაქვს ამოკითხული.

ის რომ მაგალითად მოკლე ფეხებს დაბალწელიანი ტანსაცმელი კიდევ უფრო ამოკლებს, რომ მართხკუთხა მხრების პატრონმა არ უნდა ჩაიცვას სამკუთხედყელიანი ზედა და ა.შ.


თუმცა ამ ცოდნასაც რომ თავი დავანებოთ, სარკეში რომ ვიყურები ხომ ვხედავ რომ ჩემს არც ისე სტანდარტულ და უზომიერესად ფერხორციან საჯდომს ძალიან შემოტკეცილი შარვალი არ უხდება??

რატომ ვხდებით კაცმა არ იცის რისი მსხვერპლი? ალბათ უფრო მოდის, თუმცა მოდა ხომ ჰიპნოზი არაა რომ საკუთარი სხეულისა და თავის აღქმა დაგვაკარგვინოს და თვალები დაგვიბინდოს??