Tuesday, August 21, 2012

ბრიჯსტოუნის სველი თასი

როგორც მოგეხსენებათ (და თუ არ - ახლა მოგახსენებთ) თეგეტა მოტორსის კონკურსში გავიმარჯვე და ბათუმში "ბრიჯსტოუნის შავი ზღვის თასზე" წასვლა მერგო წილად (მე და კიდევ ერთ ბლოგერს)

ვეცდები მოგიყვეთ თუ რაოდენ სახალისო და საინტერესო "პაეზდკა" გამოდგა თეგეტასთან ერთად გატარებული "ვიკენდი"
ძალიან მიყვარს ახალი ადამიანები და ახალი გარემო, ხოლო როდესაც თეგეტას ოფისის ეზოში დაყენებული შავი მიკროავტობუსი დავინახე საბოლოოდ დავრწმუნდი - მგზავრობა სარფიანად ჩაივლიდა.



სამწუხაროდ მისვლა დამაგვიანდა შეხვედრის ადგილზე, თუმცა თავს დამნაშავედ არ ვთვლი.

მიკრო ავტობუსში ერთმანეთისგან აბსოლუტურად განსხვავებული 6 ადამიანი დამხვდა.

ადამიანს რომელსაც ჩვენი სიცოცხლეები ებარა და საჭესთან იჯდა ძალიან ცოცხალი და ეშმაკური თვალები ჰქონდა. მის გვერდით ადგილი უცხოელ სტუმარს ჰქონდა დაკავებული - უცხოური უცხოელი იყო მეტს ვერაფერს გეტყვით. 
შემდეგ რიგში ისხდნენ ოპერატორი, რომელიც ქართული გაგების, კაი მსმელი და კაი დამრტყმელი გახლდათ და კიდევ თეგეტას წარმომადგენელი, რომელსაც უცხოელისთვის უნდა მიექცია ყურადღება (ჩემი ვარაუდით). 
ბოლო რიგში კი "გოგოშკები" ჩამოვლაგდით - ჟურნალისტი რომელიც ძალიან ჰგავდა მულტფილმის გმირს (რომელს ვერ გეტყვით, ვერ გავიხსენე) მეორე ბლოგერი, რომელსაც ალბათ სიჩუმისა და აუღელვებლობისათვის რამე ჯიდლოც ექნებოდა აღებული და მე.

დავიძარით თუ არა, ავტომობილი მაშინვე ახმაურდა, სწრაფი გაცნობის და პირველადი წარმოდგენის შესაქმნელი ფრაზების გაცვლის შემდეგ უკვე სხვადასხვა "მნიშვნელოვანი" და "ცხელი" თემები წამოიწია.

ჩვენი მძღოლი სარკეში ეშმაკურად გამოგვხედავდა ხოლმე უკან და რაღაც ისეთ საკითხს შემოაგდებდა, რომ ერთმანეთს ლაპარაკს აღარ ვაცდიდით (არა, ისე სიმართლე უნდა ითქვას და ყველაზე მოყაყანე მე გახლდით).



მინდა გითხრათ ისე ვიმგზავრეთ არც დაღლა და არც მოწყენა არავის გვიგრძვნია,თანაც გზაში რამოდენიმეჯერ გავჩერდით კიდეც (წახემსება და ახლა უკვე პოპულარული ზესტაფონურ-იტალიური ყავა საუკეთესოა მგზავრობისას).

ბათუმში მხიარულად და კარგად ჩავედით, შემდეგ კი გეზი ეგრევე სასტუმროსკენ ავიღეთ, რომელიც ბათუმში ერთადერთ ამაღლებულ წერტილში დგას და "თანამგზავრი" (ბათუმურად სპუტნიკი :)) ) ჰქვია.

იქ დაგვხვდნენ გოგოები ეთო და დიანა. სწრაფად მოვთავსდით ნომერში, ცოტა ხანი ფოიეშიც გავატარეთ,  შემდეგ  კი ღამე ძალიან სათნოდ და გრილად დასრულდა.

მეორე დღეს გაღვიძებისთანავე ისეთი ამინდი დაგვხვდა რომ აუცილებლად უნდა გავხვარჩალებულიყავით აუზში (მოგეხსენებათ როგორ "მიყვარს" დაგუბებული წყალი).

"ზა კამპანიუ" ნინოს (მეორე ბლოგერი) გავყევი აუზზე. 
ყველა ჩვენთვის ნაცნობი (და უცნობიც) ადამიანი იქ იყო თავმოყრილი და გულიანად ერთობოდნენ.

სიმართლე თუ გინდათ დიდი ხანი ვიფიქრე აუზში ჩასვლაზე, ძალიან არ მიყვარს ზღვა/აუზი/მდინარე და მისთანები, თუმცა სიცხით შევწუხდი და მაინც მომიწია.

შუადღისათვის ბათუმში მყოფ ბაკოს დავურეკე და ჩავედი მის სანახავად, ბევრი ვიბოდიალეთ და საბოლოოდ როგორც მქონდა დაგეგმილი - ბრიჯსტოუნის შეჯიბრზე მივედით. 
შეჯიბრი იმართებოდა იუსტიციის სახლთან (იგივე ბათუმის კარიბჭესთან). რა თქმა უნდა ქუჩა დასაწყისშივე გადაკეტილი დაგვხვდა. უამრავი ავტომობილები იყო ჩამწკრივებული და გეტყვით, რომ არც მაყურებელი აკლდა შეჯიბრს.


ძრავის ღმუილზე რა თქმა უნდა გულში სითბო ჩამეღვარა და ბაკოსთან ერთად სარფიანი ადგილის ძებნა დავიწყე, რომ ყველაფრისათვის კარგად მეყურებინა.

შეჯიბრი მართლაც დაძაბული და ძალიან საინტერესო იყო, თანაც ამ ყველაფერს თავსხმა წვიმა დაემატა. რბოლა ერთი-ორად ექსტრემალური გახდა.

მოსახვევში მკვეთრად შესული მანქანები, შიგადაშიგ ციგებივით მისრიალებდნენ ხან ერთ, ხან მეორე მხარეს, აღმუვლებდნენ ძრავებს და ცდილობდნენ რაც შეიძლება ნაკლები დრო დაეკარგათ.
უნდა აღვნიშნო რომ ამ წელს ბევრად უკეთ იყო ორგანიზებული მთელი ივენთი, როგორც გაფორმების ისე უსაფრთხოების კუთხით.

ამ დროს უღმერთოდ გავილუმპეთ მე და ბაკო, ამიტომ ახლო მდებარე კაფეს შევაფარეთ დროებით თავი და ცხელი ჩაის დახმარებით ვცადეთ გათბობა. 

მალევე უკან დაბრუნებულს უკვე 16 მონაწილე გამოვლენილი დამხვდა - ისინი ვინც საბოლოო რბოლაში (პირველი შერეული სამეულის გამოსავლენად) მიიღებდნენ მონაწილეობას.

რა თქმა უნდა წვიმა ისევ მუხანათურად ცრიდა, თუმცა უკან დახევას არავინ გეგმავდა - არც ორგანიზატორები და არც მონაწილეები.

ყველა თავის ადგილზე განლაგდა - მსაჯები ტრასაზე, სტუმრები სპეციალურ ტრიბუნებზე, ორგანიზატორები სცენის მიმდებარედ, მე და ნინო კი სტარტის ხაზთან ახლოს ვიდექით და გამალებით ვიქნვდით დროშებს (მე ამასთანავე თეგეტას სასტვენში ვსვტვენდი და ტვინს ვუვხრეტდი გარშემომყოფებს, აბა რა მექნა ხმა მეხლიჩება ხოლმე)

მინდა გითხრათ შეჯიბრის ბოლო ეტაპი ისეთი დაძაბული და საინტერესო საყურებელი გამოდგა, რომ ყველა ცმუკავდა და გულშემატკივარი (იმ იშვიათ შემთხვევათაგანი იყო როდესაც) ქომაგობდა კიდეც ფავორიტს.


უნდა მოგიყვეთ დაჯილდოვების ცერემონიალის შესახებაც. 
ენით აუწერელია, როდესაც პირველი ადგილის მფლობელი მოდის ფინიშზე, სადაც გულშემატკივრები ელოდებიან, შემდეგ სცენაზე იწყება დაჯიდლოვება.
რიგრიგობით აცხადებენ მესამე, მეორე და პირველი ადგილის მფლობელებს, ისინიც ამაყად ადიან და დგებიან საკუთარ ადგილზე. შემდეგ გადაეცემათ პრიზები/საჩუქრები და ბოლოს ყველაფერი თასის გადაცემითა და ულამაზესი ფეირვერკით სრულდება.

ამ ყველაფრის აღწერა ჩემს ძალებს აღემატება, ვიდექი სცენის წინ და მაჟრიალებდა სიამოვნებისა და იმ შერეული გრძნობებისაგან რაც იმ დროს მეუფლებოდა.


იმავე საღამოს რა თქმა უნდა მთელმა საორგანიზაციო გუნდმა და სტუმრებმა კარგად ჩატარებული ღონისძიება აღნიშნა. აქვე დავსძენ რომ თეგეტა მოტორსის ისეთი გენიალური წარმომდაგენლები გავეცანით ამ საღამოს, როგორებიც ორი დავითი, პაატა და სხვები აღმოჩნდნენ. 
უზომოდ სასიამოვნო საღამო გამოვიდა შეჯიბრის შემდეგ.


მესამე (ბოლო) დღეზე ბევრს აღარ ვილაპარაკებ. საღამოსკენ დავიძარით ბათუმიდან და ისევ ძალიან ომახიანად (თუ შეიძლება ასე ითქვას) ვიმგზავრეთ. მიუხედავად იმისა, რომ წვიმდა და გადაადგილება არც ისე ადვილი იყო, მაინც მშვიდად და ხალისიანად ჩამოვედით თბილისში.
ძალიან კმაყოფილი ვარ იმით რომ თეგეტას კონკურსში მონაწილეობა მივიღე.



Saturday, August 11, 2012

მყარი სამყარო

ვინ დაასკვნა რომ სამყარო უსამართლოა??
საიდან მოვიდა მსგავსი აზრი?

სამყარო სულაც არაა უსამართლო, ის გენიალურად ანაწილებს შესაძლებლობებსა და რესურსს.
როდესაც ადამიანს აკლია რაღაც ერთი მახასიათებელი ის დაჯილდოვებულია სხვა, ბევრად უფრო აღმატებულით.

რაც არ უნდა მიჰქაროთ ცხოვრებაში (ნუ ვიღაცის მოკვლის გარდა) თითქმის ყველაფრის გამოსწორების შანსი გეძლევათ სიცოცხლის უკანასკნელ წუთებში.

რა არის კლინიკური სიკვდილი, თუ არა შეცდომებზე დაფიქრებისა და მათი გამოსწორების შანსი?



რატომ ვავადდებით უცნაური რამეებით? იმისათვის, რომ გადავაფასოთ ყველაფერი და დარჩენილი დრო განსხვავებულად და უფრო აზრიანად გავატაროთ.

რისთვის კვდებიან ახლობელი ადამიანები მორიგეობით და არა ყველა ერთბაშად? იმისათვის, რომ სხვებს მაინც არ მოვაკლოთ ის ყველაფერი, რაც იმ ერთის სიკვდილამდე არ გაგვიკეთებია.

რატომ ვართ ზოგი ქალები , ზოგიც კაცები? იმისათვის რომ წონასწორობა და ბალანსი არ დაირღვეს.

სამყარო ყველაზე გაწონასწორებული და ჟანსაღი რამეა იმათ შორის რაც ჩვენ ვიცით და რაზეც შეიძლება გვქონდეს ოდნავი წარმოდგენა მაინც.

Wednesday, August 01, 2012

რბოლა ავტოპაემანისათვის

ასეთ მოწყენილები დიდი ხანია არ ყოფილან.
ვერაზე თითქოს სულ გრილა მაგრამ დღეს ძალიან ძალიან ჩახუთული ჰაერია. აივანზე მოაჯირზეფეხებშემოწყობილი ორი, გრძელფეხება მანდილოსანი მოწყენილობისაგან მეზობლის სარეცხის თოკებს ითვლის.

-დღეს რას ვეტაკოთ? - ხვნეშითა და მოზლუქუნო ინტონაციით იკითხა ერთმა.
ეს ერთი - ქერა, აპრეხილცხვირიანი გოგოშკა ვივეკაა, ისე ვიქტორია ჰქვია, მაგრამ ვივეკა "ძერკად" ჟღერს, თან ბიჭებსაც "ევასებათ".

-მოდი აქედან გადავხტეთ - პასუხობს მეორე გრძელფეხება, რომელსაც დანი აქვს სახელად არჩეული. ისე ძალიან ძველმოდური და გოიმური სახელი მქვიაო ამბობს, დარეჯანის ჟღერადობა არ მოსწონს და მშობლებზეც ხშირად ბრაზობს, რომ პირადობაში  ბებიის მტვერმოკიდებული სახელი უწერია.

-არა, ძალიან მაღალია და მინიმუმ დავმახინჯდებით, სიკვდილზე აღარაფერს ვამბობ - ისევ ოხვრით პასუხობს ქერა

-ოოო, მაშინ შენ თვითონ მოიფიქრე, ძალიან მცხელა და ტონიკიც დაგვიმთავრდა - უკვე საკმაოდ ნაწყენია დანი

ეს ორი გოგო არ არის მიჩვეული მარტოობასა და მოწყენილობაში დროის გატარებას.


-ვივ, აიღე ნეტბუქი და ფეისს გადახედე, იქნება რამე საინტერესო ხდება დღეს? - დანის შეთავაზება საღ აზრთან ახლოსაა.

-ესეიგი - კლუბი, კლუბი, პოეზიის სააღამო - ტფუი, მერე კიდევ საქველმოქმედო აქცია.....

-რა იყო რამე ნორმალური არაფერი აღარსად აღარ ხდება? ან ნორმალური სიტუაცია რომ იყოს, ან ნორმალური სასტავი - ნაწყენი კითხულობს დანი

ეს ორი ახალგაზრდა და საკმარისზე მეტად ლამაზი გოგონა საზოგადოების ყურადღების ცენტრში ყოფნას არიან მიჩვეულები და სხვანაირად ვერ წარმოუდგენიათ.

განსაკუთრებით ექსტრემალი ბიჭები უყვართ, რომლებსაც სწრაფი მანქანები ჰყავთ და თავგადასავლებს ეძებენ.

-ოჰოოოო - აღტაცებისგან სკამზე დაბზრიალდა ვივეკა

- ჰა რა აბა რა? რა ხდება? არის პონტი?? - წამოხტა დანი, ასეთი შეძახილის მერე გულგრილი ვერ დარჩებოდა.

- დღეს პონტში ვართ, დრაგია ნუცუბიძეზე, თან გუგაც მიდის.... მოიცა მომაწოდე ტელეფონი მივწერო. 

ეს გოგონები საკმაოდ კარგად ერკვეოდნენ სხვადასხვა ავტო შეჯიბრებებსა და აქტივობებში, აბა როგორ? მოწონებულ ბიჭთან რამეზე ხომ უნდა ისაუბრონ, სანამ საქმე სადმე დაპატიჟებამდე მივა.

- გახსოვს ლილოში რალიზე რომ ვიყავით სიმპატიური ტიპი რომ ავაგდე? - თვალებდაჭუტული კითხულობს დანი

- კეე, მაგას რა დამავიწყებს, მანქანის ქვეშ ჩაუწექი და.... - ხარხარით პასუხობს ვივი

-ჰო, ნუ რაღაც ეგრე, მაგრამ სხვა რამის თქმა მინდოდა, ეგ მაგარი "რულია" ხოდა იქნება დღესაც იყოს იქ ჰა? - მეოცნებე ხმით განაგრძო დანიმ

-ადე, ადე ადამიანს დაემსგავსე, თორემ არაფერი არ გამოვდა დღეს ესეთ "ვიდზე" თუ წამოხვალ იქ....

-ააა, გუგასგან პასუხი მოვიდა, გამოგვივილის 1 საათშიიიი - და დაფუფქულივით ოთახში შევარდნილ ვივეკას დანიც აედევნა.

გოგოების მომზადება ჩვეულებრივზე სწრაფად, მაგრამ დამატებითი ძალისმხევით მიმდინარეობდა. კარადიდან ყრიდნენ და უკან აბრუნებდნენ უამრავ ტანსაცმელს, ხოლო იმ მომენტში როცა გუგას ზარი შემოვიდა მობილურზე , უკანასკნლი შტრიხები შეიტანეს საკუთარ ვიზუალში და კიბეზე დაეშვნენ.


ნუცუბიძეზე დრაგამდე რა თქმა უნდა ცოტა ხანი "ბირჟაობამ" წაიღო, ცოტაც მისალმების მთელმა რიტუალმა, თანაც ხომ უნდა მოსაღამოვებულიყო, რომ მანქანებიც შეთხელებულიყო და პატრულის მოძრაობას დაემუღამებინათ. 

-აუუ სად არის ნეტავ?- ტიჩის კვნეტითა და ფეხის ბრეცვით წაიჩურჩულა დანიმ

- მე რავიცი, ალბათ რალისთვის ინახავს მანქანას - ვივეკას ვარაუდით ასეც უნდა ყოფილიყო.

ხმამაღალმა სტვენამ ყველა უცებ ერთი მიმართულებით მიაბრუნა.

რა მანქანას აღარ ნახავდით - ნისანი, ბე-ემ-ვე, სუბარუ და თქვენ წარმოიდგინეთ ქალაქში ერთ ერთი ულამაზესი მანქანა წითელი მაზდაც იქ იყო.

გოგოებს თვალები გაუბრწყინდათ.

სტარტზე ორი ფავორიტი ერთად დადგა - ატყდა სტვენა და შეძახილები.

- მზად ხართ? - ხმამაღლა იკითხა ვიღაც ბიჭმა რომელსაც სტარტის ნიშანი უნდა მიეცა, შემდეგ კი დათვლა დაიწყო

საბურავების წუილისა და ძრავის ხრიალის შემდეგ უკვე სტვენები და შეძახილებიც გაისმა, თუმცა გოგოებს ამისათვის აღარ ეცალათ

- სალამი, აუ რა მაგარ "ვიდზე" გყავს მანქანა - კეკლუცად გასმოცრა დანიმ

- მადლობა, ერკვევი მანქანებში? - აგდებულად უპასუხა კითხვითვე ავტომობილის მაღალმა, უზომოდ გამხდარმა, შავგვრემანმა პატრონმა.

- ააარცისე, მაგრამ შენი მაგრად "დამევასა", ამას როტორული ძრავი აქვს არა? - მორცხვად გაიღიმა დანიმ

რეაქციამ მოლოდინს გადააჭარბა, მანქანის პატრონმა პირი დიდ ხანს ვეღარ დახურა.

- შენ რა მეღადავები? - საკმაოდ შეცბუნებული ხმით ჰკითხა ახალგაზრდამ

- რას ქვია გეღადავები? - ეხლა დანი დარჩა გაოცებული

- შენ , და ისა საიდან იცი? აბა მანქანებში ვერ ვერკვევიო? მომატყუე? -კითხვების კორიანტელი დადგა უცებ

ამ დროს გვერდით ჩუმად მდგომ ვივეკას სხვა ტიპი მიუახლოვდა.

-მაზდა რო არ იყოს სხვა მანქანა არ წავა? - ძალიან აგდებულად დასვა უმისამართო კითხვა.
ვივეკა აიმრიზა და დროულად გაერიდა, ხოლო დანის ჯერვერგაცნობილმანაცნობმა სერიოზულად შეუბღვირა ახალმოსულს

- გოგლიკ დავაი რა, ვერ ხედავ ვსაუბრობთ? მიდი შენს მაცივარს მიხედე....

- სად გავჩერდით? ა ხო, რომ დადგები წამოხვალ ჩემთან ერთად? ხო არ გეშინია?

- მე? მეშინია? რას ამბობ, ძალიან მიყვარს სისწრაფე - დანი ფორმაში იყო

სულ მალე მაზდას ჯერი დადგა, მართალია მოწინააღმდეგეები დიდ გულზე იყვნენ მაგრამ  ყველა ერთსა და იმავე გამარჯვებულს ვარაუდობდა ამ "ზაეზდზე".


სტარტზე ისევ აღმუვლდა ძრავები თუმცა ამ ჯერზე დანი ერთ ერთი მონაწილე იყო და უკვე დიდი ნიშვნელობა ჰქონდა მისთვის ვინ გაიმარჯვებდა.

- ჩვენ გავუსწრებთ არა? - იმედიანად ჰკითხა თავის პილოტს

-"იასნაა" ეჭვი არ შეგეპაროს

და აი ათვლა დაიწყო

- სამი, ორი, ერთი , წავიდაააააააააააააააააააააააააააააა

დანიმ იგრძნო როგორ მიეწება სკამს მკვეთრი აჩქარებისგან და თუმცა გული უხტოდა, მაინც კმაყოფილი იყო.....

ასეთი პილოტი ეჯდა გვერდით, "ძერზკ" მანქანაში, საღამოს გაგრძელების პერსპექტივით.
მისთვის ყველაფერი ნაცნობი იყო ერთის გარდა, საიდანღაც საპატრულო მანქანის სირენა გაისმა და არც თუ ისე შორს წითელ - ლურჯი ნათურების ელვაც გამოჩნდა.

- აი, ეხლა კი ვღელავ, ეს პირველად არის როდესაც პატრული აეკიდა იმას ვისთანაც ვზივარ - ბორძიკით ამოღერღა დანიმ

- და ისიც პირველად იქნება თუ გეტყვი რომ ეხლა ამ პატრულს "დავუტყდებით"? - სიცილით ჰკითხა მაზდას ახალგაზრდა, ძალიან გამხდარმა მძღოლმა და "გაზის პედალს" ფეხი მონდომებით დააჭირა....