Thursday, June 21, 2012

საკვები ყველას ეყოფა თუ მოვინდომებთ!

როცა გშია ზაქარია ცივი მჭადიც შაქარია”-ო უთქვამთ ჩვენს წინაპრებს შორეულ წარსულში.

ჩვენ შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ მსოფლიოში ადამიანების კვებისა და საარსებოდ აუცილებელი პროდუქტის ნაკლებობასთან დაკავშირებით პრობლემა ყოველთვის იყო.

ალბათ ჩვენს წინაპრებს ეს ნაკლებად აწუხებდათ გამომდინარე იქიდან რომ :

1. შეეძლოთ ერთმანეთი გამოეკვებათ და საარსებო მინიმუმის უზრუნველყოფა მოეხდინათ

2. დედამიწაზე 7 მილიარდი ცოცხალი, ორფეხა არსება არ ცხოვრობდა

3. სურსათის არსებობა მიწათმოქმედების და მოსავლიანობის პირდაპირპროპორციული იყო მეტწილადearthuc7

ნებისმიერ შემთხვევაში პრობლემა ადამიანის სიზარმაცის მატებისა და ინდუსტრიალიზაციის შემდეგ უფრო და უფრო მწვავე გახდა.

უფრო და უფრო მეტმა ადამიანმა შეიცვალა ცხოვრების წესი და დაანება მიწათმოქმედებას თავი. უფრო და უფრო მეტი წყარო წარმოიშვა დედამიწის რესურსისათვის ზიანის მიმყენებელი და დამაბინძურებელი.

ყველა ეს ცვლილება კი სურსათის არსებობასა და მის რაოდენობაზე ელვისებურად აისახა.

რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს მიუხედავად ყველა ცვლილებებისა რაც ჩვენს პლანეტაზე მიმდინარეობს , მას კიდევ აქვს შერჩენილი უნარი, რომ მოახდინოს თითოეული ჩვენგანის სრულყოფილი გამოკვება.

უცნაური რამ არის, მაგრამ თუ გადავხედავთ 2005-2011 წლის მონაცემებს (საქართველოში) ფასების ზრდა საკვებ პროდუქტებზე(სურსათზე) დაახლოებით 65 %–თ მოხდა (წყარო), შესაბამისად შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ თითოეული ჩვენგანის ხელფასის დანახარჯი სურსათზე, ამდენჯერ თუ არა ამის ნახევრით მაინც, გაიზარდა.

საკვებთან დაკავშირებული პრობლემები უფრო და უფრო ხშირია, უფრო მძაფრად ისახება ჩვენს ყოფაზე და ძალიან მნიშვნელოვანი ხდება.

გარდა იმისა რომ კაცობრიობა დანაკლისს განიცდის, გაჩნდა პრობლემა საკვების უსაფრთხოებასა და კვებით ღირებულებასთან დაკავშირებით. გემახსოვრებათ სულ ახლო წარსულში, საქართველოში სიმინდის მარცვალთან დაკავშირებული პრობლემები.საუბარი არა მხოლოდ მოსავლის არ არსებობაზე იყო, არამედ მისი საკვებად ვარგისიანობაც კი ეჭვს ქვეშ გახლდათ.

ან თუნდაც ასეთი რამ შემიძლია გითხრათ - ზუსტად 100 წლის წინ ადამიანს 2 ცალი ვაშლი ჰყოფნიდა რომ რკინის დღიური ნორმა მიეღო, დღეს კი 10 კილოგრამი ვაშლის გაქრობის მერე თუ შესძლებთ დღიურად სამყოფი საჭირო ნივთიერებების მიღებას.

მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანების უმეტესობა ცდილობს არ იფიქროს და არ იდარდოს მსგავს მოვლენებზე, მაინც არსებობს ორგანიზაციები, რომლებიც ამ ყველაფერზე რეაგირებენ.

ერთ ერთი ასეთი არის OXFAM,ორგანიზაცია 1942 წელს ჩამოყალიბდა ოქსფორდში და დღეს 80-ზე მეტ ქვეყანაში მუშაობს. ორგანიზაცია რეაგირებს სურსათის კრიზისზე მთელი მსოფლიოს მასშტაბით.

ორგანიზაცია, რომელიც ახდენს სხვადასხვა შემოწირულობითა და მოხალისეების დახმარებით უზრუნველყოს თითოეული ჩვენგანის კეთილდღეობა თუ საკვებით უზრუნველყოფა, საჭიროებს მხარდაჭერას.

123d ადამიანებს შეუძლიათ ცოდნისა და გამოცდილების გაზიარება, ასევე თითოეულ ჩვენგანს შეუძლია ერთი პატარა კურკა აქციოს იმ ხედ, რომელიც ყოველ წელს მოსავალს მოიტანს და ეს მოსავალი მინიმუმ ერთ ადამიანს უზრუნველყოფს სასიცოცხლო რესურსით.

საქართველოში ყველამ ვიცით თუ რა ხშირია და მნიშვნელოვანი მოსავალთან დაკავშირებული პრობლემები, ყველამ ვიცით თუ რამდენი მშიერი ადამიანი ცხოვრობს ჩვენს ახლოს, რომლებისთვისაც ჩვეულებრივი საკვები მინიმუმიც კი სანატრელია ხშირად.

საზოგადოებრივი პასუხისმგებლობა ძალიან მნიშვნელოვანია სასურსათო კრიზისთან ჭიდილისათვის.

არც ერთი ადამიანი მარტო არ არის, მანამდე სანამ ჩვენ გვაქვს მიწა, ორი ხელი და ცოდნა იმისათვის, რომ უზრუნველყვოთ არა მხოლოდ ჩვენი, არამედ გარშემომყოფების არსებობაც.

Wednesday, June 13, 2012

ინდოჩინოფროგურჯისტანიზმი!

თბილისში (და ზოგადად საქართველოშიც) უკვე დიდი ხანია საკმაოდ შესამჩნევად გამოჩნდნენ სხვადასხვა ეროვნების (უცხო ენებზე მოსაუბრე) ადამიანები.
ისინი აქ ცხოვრობენ, მუშაობენ, უბრალოდ ისვენებენ და მოკლედ სრულად არიან ჩაბმული ქართულ საყოფაცხოვრებო ფერხულში.

მიუხედავად იმისა, რომ ქართველები უცხო ერის წარმომადგენლებისადმი ლიბერალურ და ლმობიერ დამოკიდებულებას ვიბრალებთ, აგერ უკვე რამდენი საუკუნეა, ეს უფრო ზედაპირული რამაა ვიდრე სიღრმისეული და გააზრებული დამოკიდებულება.

მაშინ როდესაც ქართველი ერი ისტერიკას იმართებს სხვადასხვა სალოცავების აშენებაზე, ყბადაღებული უყურებს ეროვნულ ტანსაცმელში მოსიარულე თურქსა თუ ირანელს, თითის გაშვერით იცინის შოტლანდიურ კილტში გამოწყობილი მამაკაცის დანახვისას - რაღაზე უნდა ვილაპარაკოთ?

თბილისში ძალიან ბევრი ინდოელი სტუდენტი ცხოვრობს. როგორც ვიცი ისინი სამედიცინო უნივერსიტეტში სწავლობენ და მიმდებარე ტერიტორიაზევე ცხოვრობენ. ძალიან ბევრი თბილისელისგან გამიგონია, რომ მათ ისინი ეზიზღებათ, რომ შავები არიან და ეგენი დაუბანლებიც იქნებიან, სუნი აქვთ და მოკლედ უნდა წავიდნენ საიდანაც მოვიდნენ.

გემახსოვრებათ ჩინელების ჩამოსვლის და მაღაზიების გახსნის შემდეგ რა ისტერია დაიწყო, აი ეხლა წაგვლეკავენ, დაგვიპყრობენ და ა.შ

ამ ყველაფრის გახსენების შემდეგ გეკითხებით - სად არის აბა სხვა ერებისადმი ლმობიერი და ლიბერალური დამოკიდებულება?? 
ნუთუ ეს დამოკიდებულება დავით აღმაშენებელთან ერთად მივაბარეთ მიწას?

მიუხედავად იმისა რომ გურჯები არ იცვლებიან (სწრაფად), მაინც იმედი მაქვს, რომ რაც უფრო ბევრი უცხო ქვეყნის წარმომადგენელი გამოჩნდება საქართველოში, მით უფრო მეტად მოგვიწევს დაფიქრება და საბოლოოდ შევეგუებით, რომ ისინი არსებობენ და ისინიც ჩვეულებრივები არიან. 
ინდუსები არ არიან ბინძურები, აფრო ამერიკელები არ არიან მყრალი სუნის მატარებლები, ჩინელები არ გვიპყრობენ და ა.შ.

ის რომ მეჩეთის, გვერდით სინაგოგა დგას და მის გვერდით კიდევ მართმადიდებლური ეკლესიაა, ხოლო სადღაც იქვე კათოლლიკური ეკლესიაც იწონებს თავს, არაფერს, არაფერს არ ნიშნავს სინამდვილეში,როგორც აღმოჩნდა.