Friday, December 28, 2012

ნიბირუ მაზილა - ტყუილად მქონდა იმედი - 2012 შეჯამება!

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ კომეტა მოფრინავდა, მოფრინავდა და თქვენ წარმოიდგინეთ არ მოფრინდა, ამიტომ 2012 წელსაც მიწევს წლის შემაჯამებელი პოსტის დაწერა.

ისე იმედი მქონდა დავიხოცებით ყველა და არ მომიწევს ეს მეთქი, მაგრამ რა ვქნათ, ისტორიას უნდა დარჩეს ამბავი 2012 წლისა (მოკლედ და საინტერესოდ წარმოდგენილი)

2012 წელი ძალიან აქტიურად დაიწყო, თებერვლიდან მეცხრე არხში ვმუშაობ და ძალიან რთული და ექსტრეmალური რეჟიმი მქონდა მთელი წელი.
 სიტუაცია იმდენად გიჟური იყო, რომ ზოგჯრ ვათენებდი და ვაღამებდი სამსახურში, თუმცა გეტყვით-ძალიან დიდი გამოცდილება მივიღე და ძალიან ბედნიერი ვარ, რომ ამ ყველაფრის ნახვა და საკუთარ ტყავზე გამოცდა მომიწია. 


უმაგრესი გუნდი, რომელთან ერთადაც ვმუშაობდი (ბოლო პერიოდამდე, სანამ ცვლილებები დაიწყო) ძალიან დიდი გავლენა მოახდინა ჩემს პროფესიულ წინსვლასა და განვითარებაზე, მათი მადლობელი ვარ!


იქიდან გამომდინარე, რომ მთელი წელი სამსახურში გავატარე, მაინც მოვახერხე რამოდენიმეჯერ გაძვრომა ცოტა დასასვენებლად.

ეს ცოტა გავატარე ბათუმში ავტო შეჯიბრებზე - ბრიჯსტოუნის თასი და Xtreme ფესტივალი.


ვიყავი სამი დღით პრაღაში, როდესაც ბაკოს სიურპრიზი გავუკეთე და მის  Graduation-ზე ჩავედი საჩუქრად ♥ ძალიან გიჟური თავგადასავალი იყო, ძალიან. უდიდესი სიამოვნება მივიღე, მიუხედავად ყველაფრისა.

შემდეგ უკვე ბაკო დაბრუნდა საქართველოში 4 წელი აქ არ ყოფნის შემდეგ(ამდენი ხნის შემდეგ წელს პირველად აღვნიშნეთ დაბადების დღე ერთად).


ამ წელს იყო დეას "ქორწილი", უფრო სწორად წეიმაიმუნეს რაცხა : )


წელს ავიხდინე ორი ოცნება - გავიკეთე პირველი სვირინგი და დრედები - ჩემს აღფრთოვანებას არ აქვს საზღვარი. ძალიან მომწონს ორივე(გეგმაში კიდევ არის რაღაცეები, თუმცა მაგაზე შემდეგ წელს).


ამ ყველაფერს ერთწლიანი უწი პუწობაც ემატება ჩემს ბიჭთან. ამ ურთიერთობაზე ცალკე შეიძლება მთელი ნაშრომის დაწერა, მაგრამ მეზარება და ჯერ მენანება გამოსამზეურებლად ♥

სულ დამავიწყდა იმის თქმა, რომ "ერთ დროს დაქალები ვიყავით"-ს ნამდვილად მოაკდლა ერთი დაქალი, რომელიც გერმანიაში წავიდა და გათხოვდა, ახლაც იქ არის და მგონი ჯერ კმაყოფილია.


ვფიქრობ ძააალიან პროდუქტიული და შეგრძნებებით დახუნძულული წელი იყო, მიუხედავად იმისა, რომ ერთხელაც ვერ დავიძნე მთაში, საძილე ტომარაში გახვეულმა - მაინც ბედნიერი და კმაყოფილი ვარ.

მაქვს დაუსრულებელი საქმეები, თუმცა იმედი მაქვს შემდეგი წლის დასაწყისშივე მოვუვლი მაგ ყველაფერს და ჩემი გადავსებული მოთმინების ფიალა ისევ ნორმალურ ზომასა და მდგომარეობას დაუბრუნდება.

კიდევ ბევრი ბევრი გეგმები მაქვს 2013 წლისთვის, სადაც ახალ ზელანდიაში მოგზაურობაც ჩავწერე, ვნახოთ რა იქნება.


მაიას ტომი შეცდა პროგნოზებში, ან ჩვენ ვერ განვვითარდით იმდენად, რომ ამოგვეცნო რა ამოიცნეს მათ, მანამდე სანამ ჩვენ ამოვიცნობდით რამეს, მათ მიერ ამოცნობილ ინფორმაციაში. 
ჰუჰ, მე  თვითონ დავიბენი, როგორც არის დედამიწა აგრძელებს არსებობას და ჩვენც, ვისაც სუიციდი არ გვაქვს გეგმაში, ვცდილობთ ფეხი ავუწყოთ მიმდინარე პროცესებს.

Friday, December 07, 2012

ეტაპი - გარდაცვალება

ნამდვილად არ ვიცი რა ქვია, მაგრამ ახლობელი ადამიანების დაკარგვის შიში მაქვს.

ზოგჯერ ვერაფრით წარმოვიდგენ რა და როგორ იქნება მაშინ, თუ ისინი გარდაიცვლებიან.

არადა უცნაურია სამყარო, ზოგჯერ ადამიანები აი ასე აიღებენ და კვდებიან.
არც ერთხელ არ მინერვიულია და მიფიქრია იმაზე, რომ მოვკვდები. ამ თემაზე მეტად ის მაწუხებს (დიდი ხანია) ჩემთვის ძალიან ძირფასი  ადამიანები რომ გარდაიცვალონ საჭირო დროზე ადრე. 
(თუმცა ვინ იცის როდის და როგორ არის საჭირო გარდაცვალება და საერთოდაც რისთვის კვდებიან ადამიანები?)

ჩემს ორგანიზმს ერთი უჩვეულობა დასჩემდა (ბებიის გარდაცვალების შემდეგ, ეს კი საკმაოდ დიდი ხნის წინ იყოს) - ახლობელი ადამიანის გარდაცვალებას რომ ვიგებ, ჩემი ტვინი არაფრით არ აღიარებს ამ ფაქტს.
 აბსოლუტურად ვერ ვიაზრებ და სანამ კუბოს კიდეს არ მივადგები ვერც კი ვდარდობ, იმდენად ბლოკავს ჩემი ცნობიერება ამ ინფორმაციას.



საკმაოდ დიდი ხნის გადრაცვლილი ადამიანების მიმართაც კი ისეთი განდა და ემოცია მაქვს ხოლმე, რომ ზოგჯერ მოლოდინიც კი მიჩნდება - იქნებ სადმე ქუჩაში გადავაწდე მეთქი.

ალბათ ასე იცავს ჩემი ნერვული სისტემა თავს გაგიჟებისგან, სხვა ახსნა უბრალოდ არ მაქვს იმისა თუ რატომ ვერ ვიაზრებ ადამიანების გარდაცვალებას? რატომ არ აღიარებს ჩემი გონება იმას, რომ ისინი აღარ არსებობენ დედამიწაზე.

ძალიან, ძალიან რთულია სიკვდილისთვის თვალის გასწორება, მაგრამ კიდევ უფრო რთულია ჭირისუფლისთვის სათქმელი სწორი სიტყვების მოფიქრება.

ვფიქრობ დუმილი ყველაზე მეტად ამკობს გარდაცვალებას.

In Loving memory of EKO ♥

Tuesday, November 27, 2012

ჭმუნვა სევდის კუნძული

კიდევ ერთი წელი მომემატა.
ეს ალბათ მინიმუმ 13 ნოემბერს უნდა დამეწერა და მაქსიმუმ 14ში, თუმცა დამეზარა,  ვერ მოვიფიქრე ორიგინალური ვერსია როგორ და ამიტომ მიმავიწყდა.


ეხლა გამახსენდა, რომ 4 წლის შემდეგ მე და ბაკომ პირველად აღვნიშნეთ დაბადების დღე ერთად (საქართველოში).
კარგი იყო ნამდვილად, მე ორ ნაწილიანი გამომივიდა დღესასწაული.

მას მერე, აგერ უკვე 2 კვირა გავიდა და ყოველ დღე ვფიქრობ, რომ ბლოგზე ისევ დავიწყო რეჩორვენიზაცია, მაგრამ სულ მეზარება. 
სიზარმაცე ოხერი რამეა, ვერაფრით ვაჯობე.

ამ ყველაფერთან ერთად ძალიან ძალიან ხშირად მახსენებს თავს სიკვდილი, მე კი არაფერი მჭირს, მაგრამ გარშემო ადამიანების სიკვდილიანობა გახშირდა, ან მე ვაქცევ ახლა ამ ყველაფერს ყურადღებას.

უცნაური რამეა სიკვდილი, მთელი ცხოვრება გაურბიხარ მას და მაინც ისე უცაბედად გესხმის თავს, რომ მხოლოდ ამოხვნეშას და თვალების დახუჭვას ასწრებ ადამიანი (ან ზოგჯერ მაგასაც ვერა).

უცნაური პოსტი გამოვიდა ხან დაბადების დღეზე ვყვები და ხან კიდევ სიკვდილზე ვმსჯელობ, თუმცა ზუსტად ასეთია ახლა ცხოვრება ჩემი. (ოჰ რა პოეტურია ეს დაბოლოება)

ნამდვილად ისეა,ზებრასა და ცხოვრების შედარებაზე  რომ არის ხუმრობა :
"შავი ზოლი, თეთრი ზოლი, შავი ზოლი, თეთრი ზოლი, შავი ზოლი, თეთრი ზოლი და ბოლოს ტრაკი"-ო

მოკლედ ამ მომენტში საჭიროზე მეტად ვარ გაბრაზებული იმისათვის, რომ რამე ჯანმრთელი დავწერო აქ, ამიტომ ამით შემოვიფარგლები და გპირდებით სულ მალე ფრიად საინტერესო ისტორიას დავდებ, რომელიც ახლო წარსულში გადამხდა თავს. ♥

Monday, November 05, 2012

იმედია ნიბირუს არსებობა სიმართლეა! Puke

კაცთა მოდგმა რომ არ არსებობდეს დედამიწა სამოთხე იქნებოდა!

მძულს ადამიანები, რომლებსაც ერთადერთი არგუმენტი აქვთ - ღმერთი მოუვლის, ღმერთი მიხედავს, ღმერთის ნებაა და ა.შ
ისინი ჩემში ყველაზე განუვითარებელი არსებების შთაბეჭდილებას ტოვებენ, ისეთების რომლებსაც არ აქვთ ცოდნა, განათლება და საკუთარი აზრი.


მეზიზღებიან ადამიანები, რომლებიც ტრაკში უძვრებიან სხვებს, ყველა შესაძლო ხერხით.
გაიგებენ რა ვიღაცის ვინაობას (ვიზეც მანამდე ცუდად ლაპარაკობდნენ) ეგრევე მათი მეგობრები ხდებიან და სულში ისვამენ.
თვალთმაქცობა გულს მირევს.

ვერ ვიტან ადამიანებს, რომლებისთვისაც საზოგადოების აზრი მათ პირადზე უფრო მაღლა დგას. დეგრადირებული "სასტავია" და ფანატიკოსებიც ამათ შორის უხვად არიან!

ვერ ვიტან ადამიანებს ვინც სპეკულირებენ ისტორიით (რომელზე წარმოდგენაც ნორმალურად არც აქვთ).
აი იცი დავით აღმაშენებელმა რა გააკეთა? სინამდვილეში ისიც კი არ ახსოვთ ისტორიის წიგნში რა წაიკითხეს მოსწავლეობის პერიოდში, სხვა წყაროზე რომ არაფერი ვთქვათ.

ან მაგალითად ბებიაჩმმა იცის ხოლმე - ჩემ დროს ბოზობა არ იყო!
ალბათ მართლა წეროებს მოჰყავდათ ბებიაჩემის დროს ბავშვები.... ერთადერთი ახსნა ამ დამოკიდებულებისთვის ეს მაქვს.

ვერ ვიტან ადამიანებს რომლებიც ბავშვებს იყენებენ მიზნის მისაღწევად და სპეკულირებენ არასრულწლოვანი/მცირეწლოვანი ადამიანების გამოყენებით.


ადამიანები რომ არ არსებობდნენ დედამიწა ყველაზე მშვენიერი ადგილი იქნებოდა მინიმუმ ამ გალაქტიკაში!!

დასანანია რომ ახლა ამ პლანეტას 7 მილიარდი სისხლისმსმელი, საზარელი, უგულო არსება ართმევს სიცოცხლეს, მაგრამ ამ ყველაფერს სხვადასხვა ფსევდო პოზიტიური რაღაცეებით ამართლებენ.....

Wednesday, October 31, 2012

კანონსაწინააღმდეგო ღამეები თემქაზე

სასწაული ნიჭი მაქვს გავეხვე უცნაურ თავგადასავლებში, უნებურად.
ამჯერედაც ასე მოხდა.

ღამე, 1 საათი (დაახლოებით). სადღაც ქალაქის გარეუბანში ვარ (სახელიც არ ვიცი, თემქის მიმდებარედ), ვცდილობ როგორმე პერიფერიას გამო ვცდე და სახლის გზა ვიპოვნო.



ამ დროს გზაზე ორი ახალგაზრდა მიბოდიალობს, ფარების შუქზე მოტრიალდნენ და ცერა თითი ამიწიეს (რაც იმას ნიშნავს რომ დამგზავრება უნდათ, მაგრამ ფული არ აქვთ და ჩემი კეთილი ნების იმედად არიან).

მეც დიდად არ დავფიქრებულვარ, შემეცოდნენ იმ გადაკარგულში დასატოვებლად (თანაც ახლომახლო არავინ ჩანდა სხვა) და გავუჩერე.

ორი ბიჭი. მანქანაში ჩასხდნენ და ინგლისურად, უცნაური აქცენტით მომესალმენ.
მეც მივესალმე და ვკითხე საით მიდიოდნენ. თბილისის ცენტრში არსებული ერთ - ერთი ჰოსტელი დამისახელეს.


კარგით, გზად ჩამოგსვამთ მეთქი ვუთხარი და გავჩუმდი.
მოგეხსენებათ, თემქიდან ცენტრამდე არც ისე მოკლე მანძილია და სადღაც შუა გზაში ერთ ერთმა ხმა ამოიღო.

პირველად სახელი მითხრა და შემდეგ წარმომავლობაზეც ჩამოაგდო საუბარი, ზუსტად არ მახსოვს, მე მგონი ალბანელები ვართო ასე მითხრა, ტიმორ (თუ ტომორ) ერქვა სახელად.

მკითხა თბილისელი ვიყავი თუ არა, შემდეგ დამაზუსტებინა ვისი იყო ჩემი მანქანა.
ამ დროს ვიფიქრე ეხლა ალბათ მეტყვის , გააჩერე, გადადი და გასაღები დატოვეო, თუმცა საქმე ასე მარტივად არ დასრულებულა.

ამის შემდეგ საქართველოში ბოდიალზე ჩამომიგდო საუბარი, მოვუყევი რისი ნახვა ღირს, მე რა მაქვს ნანახი და რა მაქვს სანახავი.


ერთ მომენტში როდესაც აჭარის მთებზე ვუყვებოდი დაინტერესდა თქვენთან მთელს ქედებზე არის სასაზღვრო პუნქტებიო?


ცოტა კი გამიკვირდა, მოლაშქრე ტიპი, რომელიც გეკითხება სანახავ ადგილებზე, რატომ უნდა დაინტერესდეს მესაზღვრეების არსებობით?

არ ვიცი მეთქი ვუპასუხე და ისევ თავგამოდებით გავაგრძელე იმაზე საუბარი, თუ რა მშვენიერი ბუნებაა აჭარაში.

უცებ შემაწყვეტინა და მეუბნება, იცი რა ჩვენ საქართველოს დატოვება გვინდა, მაგრამ ამას ლეგალურად ვერ გავაკეთებთ, გვაქვს პრობლემა და იქნებ დაგვეხმარო როგორმე საზღვარი გადაკვეთოთ სადმე ნაკლებად კონტროლირებად ადგილასო.

უცებ გამეცინა და "იტ ვოზ ფანი" მეთქი ვუთხარი, მაგრამ სარკეში მისი სახის დანახვისას სიცილი სახეზე შემახმა.

აშკარად არ ხუმრობდა, აშკარად კი არა საერთოდაც არ ხუმრობდა თურმე.
რომ მიხვდა დავეჭვდი და არ ვუპასუხე , მითხრა ცოტა ფული გვაქვს , ბევრს ვერაფერს შემოგთავაზებ სანაცვლოდ, მაგრამ დამიჯერე დახმარება გვჭირდებაო.

ვკითხე საელჩოს რატომ არ მიმართავთ მეთქი და არ შეგვიძლიაო.
ყველა შემდგომ კითხვაზე (რომელიც მე დავუსვი) პასუხი იგივე იყო - არ შეგვიძლია, არ შეიძლება.

ამ დროს უკვე მათ ჰოსტელთანაც მივედი, მანქანა გავაჩერე და ველოდები როდის გადავლენ.

ისინი კი (როგორც აღმოჩნდა) ისევ ჩემს პასუხს ელოდებოდნენ.
მხოლოდ მას შემდეგ გახსნეს კარი რაც დავპირდი, რომ გავარკვევდი რისი გაკეთება შეიძლებოდა და მათი საკონტაქტო მონაცემები ჩავიწერე.

გადასვლის წინ ისევ ძალიან მთხოვეს დახმარება და მითხრეს, რომ ჩემი იმედი ექნებათ, მე უნამუსოდ დავუქნიე თავი, მანქანა მოვატრიალე და სახლისაკენ დავიძარი.


ეხლა ვზივარ და არ ვიცი სინდისმა უნდა შემაწუხოს თუ არა?
შემაწუხოს იმიტომ, რომ ფეხზე დავიკიდე (იქნებ მართლა უჭირთ) და არ შემაწუხოს იმიტომ რომ შარში თავის გაყოფა ჩემს გეგმებში ნამდვილად არ შედის.

აშკარად უცნაური ისტორიების უნებური მოძიების ნიჭი მაქვს...
არადა, ხომ შეიძლებოდა თავიდანვე შემშინებოდა და მანქანა არ გამეჩერებინა.....






Saturday, October 27, 2012

Maori Couple in Wet Car!

რამდენი ხანია მინდა დავწერო ბლოგზე (ისე ეს წელი რაღაც პასიური გამომივიდა, პოსტების სიხშირის ამბავში)
ზოგჯერ მეზარება წერა, ზოგჯერ აზრებს თავს ვერ ვუყრი და კიდევ 1000 მიზეზი მიჩნდება იმისათვის, რომ ხელი შემეშალოს. 

იმდენ რამეზე მინდა დაწერა, ვერც კი ვიხსენებ ყველაფერს.

მინდა მოგიყვეთ თუ რა რთულია ტელევიზიაში მუშაობა, რა გიჟური რეჟიმი და სიტუაციაა, ზოგჯერ მზად ვარ ვიხავლო და ყველაფერი მივლეწ - მოვლეწო, მეორე წუთს კი სამსახურში ისე კარგად ვგრძნობ თავს, რომ სახლში წამოსვლა არ მინდება.

ძალიან , ძალიან ბევრი ახალი ადამიანი გავიცანი, ზოგიერთთან ურთიერთობა სასიამოვნოა (თანაც ძალიან), ზოგიერთი კი მინდა მჟავაში ჩავახრჩო, თუმცა რა თქმა უნდა ამას არ ვაკეთებ, ბოლოს და ბოლოს სისხლის სამართლის საქმეა.


კიდევ იმის მოყოლაც მინდოდა თუ როგორ მიხარია, რომ ქალაქში აგრილდა და რა ბედნიერი ვარ, რომ უკვე გრძელსახელოებიანი ტანსაცმელია "ხოდში".
ძალიან მიყვარს ზამთარი და სიცივე, ერთი სული მაქვს მოთოვოს.

თუმცა ამ ყველაფერთან ერთად ზამთარი ცოტა ჩქარა მოდის, მე კი მანქანაში კლიმატ კონტროლი ჯერაც არ გამიკეთებია და ყოველ ჯერზე როცა წვიმს, მარცხენა ხელი გასაწური მიხდება (ფანჯრა მაქვს ჩამოწეული რომ არ დაიორთქლოს მინები)

ისე სიმართლე თუ გინდათ ამ საკითხზე ძალიანაც არ ვდარდობ.

ამ დროს კი მე და ჩემი ბიჭი (სასაცილოდ ჟღერს) ფრიად საინტერესოდ ვატარებთ საღამოებს (ისე ხშირად ვერა, როგორც ვისურვებდი, ასეთია მუშათა კლასის ბედი) მაგრამ მაინც....


ისე რომ ვთქვათ ურთიერთობები რთული რამეა, რთული იმდენად რამდენადაც სხვის (უცხო) ენაზე გიწევს საუბარი იმისათვის, რომ ურთიერთობა არ დაინგრეს და ყველაფერი არ გაფუჭდეს. 
ცოტათი დავიღალე კიდევაც, მაგრამ ეგ ალბათ გიჟური რეჟიმის და ჩემი მიდებ-მოდება ნატურის ბრალია.

ამასთანავე, მალე მაგიდას ვეღარ შევავსებთ იმიტომ რომ გვანცა გერმანიაში მიდის (თან ზუსტად ჩემს დაბადების დღეზე), ხშირად კი არ გვნახულობდა მაგრამ მაინც.


ის ხომ ახლა ბევრ კილომეტრს იქით, ძალიან დაცული საზღვრის შიგნით იქნება.....

იცით რისი მოყოლა დამავიწყდა? 
იმის რომ ჩემი ოთახი ისევ (ჩვეულებრივ, უფრო სწორად) არეულ დარეულია და კაცმა არ იცის რა და სად არის შენახული.


ძალიან დიდი ხანია ვგეგმავ რაღაცეები გავასხვისო და ჯერ ვერ მოვაბი თავი, რომ ეს რაღაცეები გადავარჩიო და ერთ ყუთში მოვათავსო.

ჯამში, თავს ფრიად სარფიანად, მაგრამ დაღლილად ვგრძნობ.
მიუხედავად ამისა ვთვლი, რომ ყველაფერი საკმარისზე მეტად კარგადაა.

ვაიმე სულ დამავიწყდა მე ხომ პირველი სვირინგი მაქვს ♥ აი ნამდვილი, ლამაზი, მუქი ფერის.


ფეხზე. Maori Seahorse ♥ ჩემი აზრით ადამიანმა მსგავს თემაზე (როგორიც სვირინგის გაკეთებაა) გადაწყვეტილება სწრაფად უნდა მიიღო და ეგრევე იმოქმედო, თორემ მერე ყველაფერი დროში იწელება და სულ რაღაც გიშლის ხელს.

ვფიქრობ ამჯერად მეტი გასაზიარებელი არაფერი მაქვს, ან მავიწყდება, თუმცა როგორც არის.


Sunday, September 30, 2012

დისტანცია - ერთი კლიკი


ადამიანები საკმაოზე ხშირად იცვლიან სამყოფელს, ზუსტად ისეა:
"ზოგი მიდის, ზოგი მოდის - პარადია"-ო
ჩემს გარშემოც იმდენი მეგობარი წავიდ-წამოვიდა, დარჩა ან დაბრუნდა, რომ ორი ხელიც არ მეყოფა ჩამოსათვლელად.

ერთ-ერთი ასეთი წასულ წამოსული მეგობარი უზომოდ მენატრება, მენატრება იმდენად რომ მჭვალავს ხოლმე, სასაცილოა არა? აი, მე კი აღარ მეცინება.
ძალიან ხშირად სრულიად უაზრო თემებზე "ვაბშენიობთ", სისულეებს მიყვება, მერე მე ვეჩხუბები, მერე კიდევ უფრო დიდი უაზრობას მწერს და ბოლოს როგორ მთავრდება ხოლმე არ მახსოვს.


უბრალოდ საუბრის პატარა ნაწილი ♥

მე: ისევ მანდ ხარ :|
ის: yea
      unfortunately yea
მე: სამსახურის ამბებია?
     იპოვნე რაც გინდოდა?
ის: სულ მალე დეტალები მეცოდინება, :*
      მერე ჩამოგათრევ აქ : ))
მე: ეჰ, აქ იყავი და ვერ მნახე და.....
ის:  ნუ დაიხვიე ეხლა ეგ ვა!
მე: რა ნუ დავიხვიე ბლია!
     უსინდისო ხარ :) მაგრამ მაინც ძალიან მიყვარხარ და მენატრები!
ის:  this which are not/are happening is only for good
მე: ნუ ჰო კი, მამენტ
ის: : ))))) love u too :))) 
მე: კაი ხო, ჰოდა ესეიგი კარგ ამბებს ველოდები soon
    იმედია ესეც არ დაგავიწყდება და გამიზიარებ?? :@
ის: აბა რა, აბა რა
       what about u fella
მე: აუ რავიცი, ბოლო დროის განმავლობაში სულ ყველაფერი ყირაზე დგას, ვეღარ დაზამთრდა კიდევ ცხელა და ზაფხულია. ზამთარს აგვიანდება ...... ბლა ბლა ბლა (ასე 5 აბზაცი, ქალს შეიძლება მასეთი ღია კითხვა დაუსვა?? რა თქმა უნდა არა!)

ის: no alc no life???

ამის მერე 10 წუთი ვხარხარებდი : ) რა რთულია გადაეჩვიო სტანდარტულ ქმედებებს და შეცვალო ადამიანებში წარმოდგენები შენზე.
ძალიან სასიამოვნოა მეგობრებთან იმ სისულელეების გახსენება რაც გადახდენიათ (მაშინ როდესაც დიდი მანძილი გაშორებთ და ერთობლივი თავგადასავლების შესაძლებლობა ნულს უტოლდება)
ამის შემდეგ კიდევ 10000 სისულელეზე მიდიოდა სჯა ბაასი და უცებ გავცეცხლდი ცოტათი


მე : კრეტინო!
ის: მხოლოდ? 
მე: კიდევ რას ელოდი?
ის: რავიცი, ისეთ კარგ ხასიათზე ვარ რომ....

შემდეგ მოყვა საუბარი ძაღლებზე, კატებზე, სამსახურზე, მოგზაურობაზე და 

მე: უნდა დაგაცხრე თავზე ერთხელაც იქნება რა!! დაგაცხრები და გაგიჩეჩქვავ თავს ^^
ის: ბაზარი არაა! გელოდები 
მე: ჰო იმედია მოვახერხებ

(აქ ფრიად უცნაური და ფართო მასებზე გასავრცელებლად შეუფერებელი რჩევები წამოვიდა, რომელიც ალბათ ჯობია არასოდეს გავახმაურო)

ამ დროისათვის უკვე ფრიად შუა ღამე იყო და როგორღაც დავიშალეთ, თან იმაზე შევთანხმდით რომ ნებისმიერი შესაძლებლობისას მიმოწერას და ღლაბუცს განვაახლებდით.


ასე უცნაურად იწყება და სრულდება ჩვენი საუბრები. 
ყოველ ჯერზე გამოჩნდება ხოლმე სულელური თემა, რომლის განხილვაც ჩვენი ვალია :))
მე მიყვარს ჩემი არანორმალური მეგობრები ♥ 




Thursday, September 27, 2012

წითელი, ყვითელი, მწვანე - გამარჯობა მაკა

სამსახურიდან უზომოდ დაღლილი, სახლის გზას როდესაც ადგახარ თავში თითქმის სიცარიელე გაქვს.
მეც ზუსტად ასევე არაფერზე არ ვფიქრობდი, მშვიდად მოვყვებოდი სანაპიროს და ვცდილობდი ყველა ორმოსა და ლუქისთვის ამეცილებინა საბურავები.

ყოფილ დინამოს კორტთან (სადაც ახლა უკვე უცნაური იუსტიციის სახლი იწონებს თავს)
შუქნიშანზე მკვეთრად გავაჩერე და ღრმა ნაპასიც დავარტყი, ამ დროს კი გვერდითა მანქანიდან განწირული ხვეწნა მომესმა:

- აუ ძალიან გთხოვ, ერთი ღერი სიგარეტი მოგვეცი რა.
მანქანისკენ თავი შევატრიალე და სიცილი ვერ შევიკავე, ასე 10 მამრობით სქესის წარმოადგენელი, ოპელის ტაქსში, კარგად დაკონსერვებული კილკასავით იყვნენ ჩაწიკწიკებულები.

- კარგი, ოღონდ მოდი - გავძახე სიცილით , თუმცა ბედად ამ დროს შუქნიშანზე მწვანე აინთო და ბოლო რაც გავიგე შემდეგი ფრაზა იყო:

- აუ არ წახვიდე რა და აქვე გადააყენე მანქანაო
მეც დიდი ხანი ხვეწნა არ დამჭირვებია, რადგან უკვე დავთანხმდი ამ კეთილ საქმეს, აღარც გადამიფიქრებია.


ტროტუართან მოხერხებულად დავაპარკინგე და უცებ სიგარეტის კოლოფიც მოვიძიე, რომ ნიკოტინის შიმშილობა გამოვლილი საზოგადოებისათვის დახმარების ღერი გამეწოდებინა.

მანქანასთან ფრიად ზრდილობიანი და სანდომიანი მამრი მოვიდა, იქნებოდა ასე 25-28 წლის.

გავუღიმე და მაშინ, როდესაც კოლოფის მიწოდებას ვგეგმავდი, ხმა ამოიღო:

- იცი რა, მართლა სიგარეტი კი არ მინდოდა, მაქვს და შემიძლია მეც დაგპატიჟო....- ამ დროს კი ჩემს ფრიად გაკვირვებულ სახეს გადააწყდა ვგონებ.

- უბრალოდ შუქნიშანზე რომ გააჩერე მომეწონე და მეტი არაფერი არ მომივიდა თავში.

ამ დროს ჩემს დაბნეულობას წერტილი დაესვა და ავხარხარდი. ამ სიცილ ხარხარში ხელი გავუწოდე და გავეცანი:

-გამარჯობა, ლევანი.
- როგორ ლევანი? - ეხლა იმის გაოცების ჯერი დადგა
მერე უცებ გონს მოეგო, ხელი ჩამომართვა და მიპასუხა
-სალამი, მე მაკა
ამის მერე ასე 5 წუთი გაუჩერებლად ვიცინოდით.


სანამ ისტორიას გავაგრძელებ გეტყვით, რომ მთელი დღე, სამსახურში იმაზე ვწუწუნებდი საცეკვაოდ მინდა წასვლა და არავინ არც მეპატიჟება და არც არსად მომყვება მეთქი.

ჰოდა ამ სიცილ ხორხოცის მერე ჩემი ახალი ნაცნობი - მაკა მეკითხება:

-ხომ არ წამოხვალ ჩვენთან ერთად? კლუბში მივდივართ. ვიცეკვებთ, ცოტას დავლევთ...
მინდა გითხრათ ჩემი აზრით მას უკვე საკმარისად ჰქონდა  "ცოტა" დალეული, თუმცა რავიცი.

ძალიან დაღლილი რომ არ ვყოფილიყავი ალბათ უარს არ ვიტყოდი ამ შემოთავაზებაზე, თუმცა თითქმის უკვე შუა ღამე იყო და....

- ძალიან დიდი მადლობა, სამწუხაროდ უარი უნდა ვთქვა ამ შემოთავაზებაზე - მორიდებულად დავუბრუნე პასუხი მაკას.

- დარწმუნებული ხარ?  - მაინც ჩამეძია, თუმცა ზედმეტი არ მოსვლია

-დიახ, დიდი მადლობა დაპატიჟებისათვის


-იცი რა მაშინ იქნებ ნომერი მომცე? - ისე ხმადაბლა მითხრა ეს რომ ძლივს გავიგონე

- არა ნომერს არ მოგცემ, თუმცა მოდი მე ჩავიწერ შენსას - ვუპასუხე და მობილურიც უცებ ვიპოვნე მანქანაში

ნომრის კარნახის შემდეგ, რატომღაც ენა დაება და ბორძიკით გამოსცრა:

- იცი მე მართლა მაკა არ მქვია, ისე ვოვა მქვია, სასიამოვნოა კიდევ ერთხელ
- სასიამოვნოა ვოვა, სახელად მაკა - ვუპასუხე და ჩემი ნამდვილი სახელი არც მითქვამს ისე დავემშვიდობე.

მანქანის დაქოქვისას ბოლო ორი ფრაზა რომლის გაცვლაც მოვასწარით ასეთი იყო:

-დამირეკავ? 
-ვიფიქრებ, არ ვიცი, სასიამოვნო ღამეს გისურვებ მაკა.

სახლამდე ყურებამდე გაღიმებულმა ვიარე და ვფიქრობდი ასეთ გულისასაფანცქალებელ მომენტებზე ცხოვრებაში, რომელიც შეიძლება არსაითაც არ განვითარდეს, მანამდე სანამ არ ავკრეფ ნომერს 551 41 XX XX....


Sunday, September 09, 2012

სასიკვდილო პატრიოტიზმი

როგორ გგონიათ უნდა იყოს თუ არა სავალდებულო ნებისმიერი მოქალაქისათვის სამხედრო სამსახურის/სწავლების გავლა?

 მე ვფიქრობ - იყო სამხედრო ეს მოწოდებაა.

ადამიანები რომლებიც ამ საქმეს პროფესიად ირჩევენ სხვანაირად ფიქრობენ, სხვანაირად გრძნობენ, უბრალოდ სხვანაირები იბადებიან (ისევე როგორც მეხანძრეები,მაშველები და სხვა)

მე გულწრფელად მჯერა იმის, რომ ადამიანს ვერ გაზრდი კარგ სამხედროდ/ჯარისკაცად თუ ეს მაში არ დევს თავიდანვე.

თავდადება და თავგანწირვა ჩემი აზრით ნიჭია (თუ შეიძლება ასე ეწოდოს ამას), მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება პატრიოტიზმით გულანთებული ბევრი ადამიანი ცხოვრობდეს ქვეყანაში, მათგან უმეტესობა მაინც ვერ იქნება კარგი სამხედრო.

ვფიქრობ მიზანში სროლა, იარაღის მოხმარება, დაშლა-აწყობა და სხვა ამისთანა რამეები სწავლებადია, მაგრამ როგორ უნდა ასწავლო ადამიანს სწორი სამხედრო/საომარი სტრატეგიისა და ტაქტიკის შემუშავება, თუ ის ასე არ აზროვნებს და ტვინი შესაბამისად არ აქვს მოწყობილი?


არ გიფიქრიათ იმაზე თუ რატომ არსებობდნენ ერთეული მხედართმავრები, რომლების სახელიც ისტორიამ შემოგვინახა? რატომ იყვნენ ასეთი მაგრები, მაგრამ ასე ცოტანი?
იმიტომ რომ კარგი სტრატეგი ასეთივე იბადება.


ისიც არ მესმის - სამხედრო სამსახურის ჩანაცვლება რომ შეიძლება სხვადასხვა სამსახურებით, როგორიცაა დაცვის პოლიცია და მისთანები.

თუ ადამიანს ზრდიან ბრძოლისა და თავდაცვისათვის, შენობასთან 24 საათი ყურყუტით ვფიქრობ მისგან კარგი მებრძოლი და ჯარისკაცი ვერ გამოვა, არ მეთანხმებით?

ჩემი აზრით ფინანსური რესურსი იმ ადამიანებს უნდა მოხმარდეთ სრულად და კარგად, რომლებიც ამ საქმეს პროფესიად გააზრებულად ირჩევენ,რომლებმაც იციან რა უნდათ და რისკენ ისწრაფვიან.

რესურსები ისედაც ცოტაა დედამიწაზე და მათი გაფლანგვა ძალიან დიდ დანაშაულად მიმაჩნია.

ასწავლო იმას ვინც მინიმალურ წოდებასაც ვერ მიაღწევს და შეუშალო ხელი მათ განვითარებას ვინც უმაღლესი წოდებისათვის იბრძვის, ძალიან დიდი შეცდომაა.

თანაც ადამიანები რომლებიც მოწოდებით კოლბებში ცდების ჩასატარებლად არიან დაბადებულები და მეცნიერებაა მათი მოწოდება, რატომ უნდა გალალო მინდორში, როდესაც საკუთარი გონების სხვა მხრივ გამოყენება სახელწიფოსაც და მათაც უფრო მეტ სარგებელს მოუტანს? არ მესმის ეს არაფრით.


იმით აპელირება კი, რომ სამხედრო სწავლებისას (ზედაპირული სწავლებისასაც კი) ადამიანი კაცად იზრდებაო სისულელედ მიმაჩნია! იარაღის ხელში ტყუილად ტრიალი და ერთი ორჯერ 30 კილომეტრზე იარაღასხმული სირბილი ვერავიში გაზრდის კაცს, თუ ეს მისი დაბადებიდანვე არ ხდება!

Saturday, September 01, 2012

where to wear?


 
ვფიქრობ ყველას გვქონია ცხოვრებაში (არაერთი) მომენტი, როდესაც დიდად არ მოგვწონებია ის რაც გვეცვა, ან ესა თუ ის ტანსაცმელი მთლად კარგად ვერ გვქონდა ტანზე, მაგრამ მაინც ჩაგვიცვამს რაღაც მიზეზების გამო.

ეს ყველაფერი გასაგებია და ძალიანაც ყოველდღიური, მაგრამ ვერაფერით ვერ გავიგე დღეს ერთი რამე.

გახლდით ერთ - ერთ დიდ შოპინგ ცენტრში (ტიფლის ქალაქსა შინა), გასახდელიდან გამოვიდა ლამაზი, საკმარისზე მეტად გამხდარი, საშუალო სიმაღლის გოგო.
საშუალო მკერდი და ჩამოქნილი თეძო ჰქონდა, არც ტრაკი უწყობდა დიდად ხელს ფორმიანობით, თუმცა ჯამში ვერ დაიწუნებდით მის აღნაგობას.

უცნაური კაბა ჰქონდა არჩეული (მაგრამ ეგ არაა მთავარი), რომელიც იყო იმ სტილის სხეულზე რომ მჭიდროდ მოტმასნილი უნდა იყოს და სილუეტს სრულად იმეორებდეს. ამ გოგოს მისი არჩეული კაბა კი თეძოზე და წელზე მოფამალებული ჰქონდა და ძალიან ცუდად იკეთებდა ნაოჭებს. 

საყვარელი, აღფრთვანებით უყურებდა საკუთარ თავს სარკეში და ეს სასტიკი გამყიდველებიც კვერს უკრავდნენ - "ვაიმე ისეა რომ ტანზე გაკვდებაო".


ჰოდა რატომ მოვიყვანე ეს ამბავი შესავალში. 
რა თქმა უნდა ყველას გვინდა რომ სუპერ - პუპერ, დაცემა "ვიდზე" ვიყოთ სულ, ყველაფერი გვიხდებოდეს რასაც ზედ ავიჩონხლით და მოკლედ მოვდიოდეთ და მოგვქონდეს, მაგრამ ტანსაცმლის არჩევისას სად გვიქრება რეალობის აღქმა??

მეც მომსვლია რომ ისე მომწონებია რაღაც, მიუხედავად ადგილ ადგილ ცუდი ნაკეცებისა მიყიდია, თუმცა მერე ისე ვინანე, რომ ერთხელ მოსინჯულზე ვცდილობ არაფერი ვიყიდო (მით უმეტეს თუ ამ რაღაცაში სარფიანადაც ვიხდი).

ამ ყველაფერთან ერთად, ჩემი აზრით პრობლემა იმაშიცაა, რომ ესთეტიკის სხვადასხვა აღქმა გვაქვს ყველას და ამასთანავე არ გვასწავლიან იმას რაც მაგალითად მე მოდისა და ტანსაცმლის ისტორიის შესახებ ენციკლოპედიაში მაქვს ამოკითხული.

ის რომ მაგალითად მოკლე ფეხებს დაბალწელიანი ტანსაცმელი კიდევ უფრო ამოკლებს, რომ მართხკუთხა მხრების პატრონმა არ უნდა ჩაიცვას სამკუთხედყელიანი ზედა და ა.შ.


თუმცა ამ ცოდნასაც რომ თავი დავანებოთ, სარკეში რომ ვიყურები ხომ ვხედავ რომ ჩემს არც ისე სტანდარტულ და უზომიერესად ფერხორციან საჯდომს ძალიან შემოტკეცილი შარვალი არ უხდება??

რატომ ვხდებით კაცმა არ იცის რისი მსხვერპლი? ალბათ უფრო მოდის, თუმცა მოდა ხომ ჰიპნოზი არაა რომ საკუთარი სხეულისა და თავის აღქმა დაგვაკარგვინოს და თვალები დაგვიბინდოს?? 


Tuesday, August 21, 2012

ბრიჯსტოუნის სველი თასი

როგორც მოგეხსენებათ (და თუ არ - ახლა მოგახსენებთ) თეგეტა მოტორსის კონკურსში გავიმარჯვე და ბათუმში "ბრიჯსტოუნის შავი ზღვის თასზე" წასვლა მერგო წილად (მე და კიდევ ერთ ბლოგერს)

ვეცდები მოგიყვეთ თუ რაოდენ სახალისო და საინტერესო "პაეზდკა" გამოდგა თეგეტასთან ერთად გატარებული "ვიკენდი"
ძალიან მიყვარს ახალი ადამიანები და ახალი გარემო, ხოლო როდესაც თეგეტას ოფისის ეზოში დაყენებული შავი მიკროავტობუსი დავინახე საბოლოოდ დავრწმუნდი - მგზავრობა სარფიანად ჩაივლიდა.



სამწუხაროდ მისვლა დამაგვიანდა შეხვედრის ადგილზე, თუმცა თავს დამნაშავედ არ ვთვლი.

მიკრო ავტობუსში ერთმანეთისგან აბსოლუტურად განსხვავებული 6 ადამიანი დამხვდა.

ადამიანს რომელსაც ჩვენი სიცოცხლეები ებარა და საჭესთან იჯდა ძალიან ცოცხალი და ეშმაკური თვალები ჰქონდა. მის გვერდით ადგილი უცხოელ სტუმარს ჰქონდა დაკავებული - უცხოური უცხოელი იყო მეტს ვერაფერს გეტყვით. 
შემდეგ რიგში ისხდნენ ოპერატორი, რომელიც ქართული გაგების, კაი მსმელი და კაი დამრტყმელი გახლდათ და კიდევ თეგეტას წარმომადგენელი, რომელსაც უცხოელისთვის უნდა მიექცია ყურადღება (ჩემი ვარაუდით). 
ბოლო რიგში კი "გოგოშკები" ჩამოვლაგდით - ჟურნალისტი რომელიც ძალიან ჰგავდა მულტფილმის გმირს (რომელს ვერ გეტყვით, ვერ გავიხსენე) მეორე ბლოგერი, რომელსაც ალბათ სიჩუმისა და აუღელვებლობისათვის რამე ჯიდლოც ექნებოდა აღებული და მე.

დავიძარით თუ არა, ავტომობილი მაშინვე ახმაურდა, სწრაფი გაცნობის და პირველადი წარმოდგენის შესაქმნელი ფრაზების გაცვლის შემდეგ უკვე სხვადასხვა "მნიშვნელოვანი" და "ცხელი" თემები წამოიწია.

ჩვენი მძღოლი სარკეში ეშმაკურად გამოგვხედავდა ხოლმე უკან და რაღაც ისეთ საკითხს შემოაგდებდა, რომ ერთმანეთს ლაპარაკს აღარ ვაცდიდით (არა, ისე სიმართლე უნდა ითქვას და ყველაზე მოყაყანე მე გახლდით).



მინდა გითხრათ ისე ვიმგზავრეთ არც დაღლა და არც მოწყენა არავის გვიგრძვნია,თანაც გზაში რამოდენიმეჯერ გავჩერდით კიდეც (წახემსება და ახლა უკვე პოპულარული ზესტაფონურ-იტალიური ყავა საუკეთესოა მგზავრობისას).

ბათუმში მხიარულად და კარგად ჩავედით, შემდეგ კი გეზი ეგრევე სასტუმროსკენ ავიღეთ, რომელიც ბათუმში ერთადერთ ამაღლებულ წერტილში დგას და "თანამგზავრი" (ბათუმურად სპუტნიკი :)) ) ჰქვია.

იქ დაგვხვდნენ გოგოები ეთო და დიანა. სწრაფად მოვთავსდით ნომერში, ცოტა ხანი ფოიეშიც გავატარეთ,  შემდეგ  კი ღამე ძალიან სათნოდ და გრილად დასრულდა.

მეორე დღეს გაღვიძებისთანავე ისეთი ამინდი დაგვხვდა რომ აუცილებლად უნდა გავხვარჩალებულიყავით აუზში (მოგეხსენებათ როგორ "მიყვარს" დაგუბებული წყალი).

"ზა კამპანიუ" ნინოს (მეორე ბლოგერი) გავყევი აუზზე. 
ყველა ჩვენთვის ნაცნობი (და უცნობიც) ადამიანი იქ იყო თავმოყრილი და გულიანად ერთობოდნენ.

სიმართლე თუ გინდათ დიდი ხანი ვიფიქრე აუზში ჩასვლაზე, ძალიან არ მიყვარს ზღვა/აუზი/მდინარე და მისთანები, თუმცა სიცხით შევწუხდი და მაინც მომიწია.

შუადღისათვის ბათუმში მყოფ ბაკოს დავურეკე და ჩავედი მის სანახავად, ბევრი ვიბოდიალეთ და საბოლოოდ როგორც მქონდა დაგეგმილი - ბრიჯსტოუნის შეჯიბრზე მივედით. 
შეჯიბრი იმართებოდა იუსტიციის სახლთან (იგივე ბათუმის კარიბჭესთან). რა თქმა უნდა ქუჩა დასაწყისშივე გადაკეტილი დაგვხვდა. უამრავი ავტომობილები იყო ჩამწკრივებული და გეტყვით, რომ არც მაყურებელი აკლდა შეჯიბრს.


ძრავის ღმუილზე რა თქმა უნდა გულში სითბო ჩამეღვარა და ბაკოსთან ერთად სარფიანი ადგილის ძებნა დავიწყე, რომ ყველაფრისათვის კარგად მეყურებინა.

შეჯიბრი მართლაც დაძაბული და ძალიან საინტერესო იყო, თანაც ამ ყველაფერს თავსხმა წვიმა დაემატა. რბოლა ერთი-ორად ექსტრემალური გახდა.

მოსახვევში მკვეთრად შესული მანქანები, შიგადაშიგ ციგებივით მისრიალებდნენ ხან ერთ, ხან მეორე მხარეს, აღმუვლებდნენ ძრავებს და ცდილობდნენ რაც შეიძლება ნაკლები დრო დაეკარგათ.
უნდა აღვნიშნო რომ ამ წელს ბევრად უკეთ იყო ორგანიზებული მთელი ივენთი, როგორც გაფორმების ისე უსაფრთხოების კუთხით.

ამ დროს უღმერთოდ გავილუმპეთ მე და ბაკო, ამიტომ ახლო მდებარე კაფეს შევაფარეთ დროებით თავი და ცხელი ჩაის დახმარებით ვცადეთ გათბობა. 

მალევე უკან დაბრუნებულს უკვე 16 მონაწილე გამოვლენილი დამხვდა - ისინი ვინც საბოლოო რბოლაში (პირველი შერეული სამეულის გამოსავლენად) მიიღებდნენ მონაწილეობას.

რა თქმა უნდა წვიმა ისევ მუხანათურად ცრიდა, თუმცა უკან დახევას არავინ გეგმავდა - არც ორგანიზატორები და არც მონაწილეები.

ყველა თავის ადგილზე განლაგდა - მსაჯები ტრასაზე, სტუმრები სპეციალურ ტრიბუნებზე, ორგანიზატორები სცენის მიმდებარედ, მე და ნინო კი სტარტის ხაზთან ახლოს ვიდექით და გამალებით ვიქნვდით დროშებს (მე ამასთანავე თეგეტას სასტვენში ვსვტვენდი და ტვინს ვუვხრეტდი გარშემომყოფებს, აბა რა მექნა ხმა მეხლიჩება ხოლმე)

მინდა გითხრათ შეჯიბრის ბოლო ეტაპი ისეთი დაძაბული და საინტერესო საყურებელი გამოდგა, რომ ყველა ცმუკავდა და გულშემატკივარი (იმ იშვიათ შემთხვევათაგანი იყო როდესაც) ქომაგობდა კიდეც ფავორიტს.


უნდა მოგიყვეთ დაჯილდოვების ცერემონიალის შესახებაც. 
ენით აუწერელია, როდესაც პირველი ადგილის მფლობელი მოდის ფინიშზე, სადაც გულშემატკივრები ელოდებიან, შემდეგ სცენაზე იწყება დაჯიდლოვება.
რიგრიგობით აცხადებენ მესამე, მეორე და პირველი ადგილის მფლობელებს, ისინიც ამაყად ადიან და დგებიან საკუთარ ადგილზე. შემდეგ გადაეცემათ პრიზები/საჩუქრები და ბოლოს ყველაფერი თასის გადაცემითა და ულამაზესი ფეირვერკით სრულდება.

ამ ყველაფრის აღწერა ჩემს ძალებს აღემატება, ვიდექი სცენის წინ და მაჟრიალებდა სიამოვნებისა და იმ შერეული გრძნობებისაგან რაც იმ დროს მეუფლებოდა.


იმავე საღამოს რა თქმა უნდა მთელმა საორგანიზაციო გუნდმა და სტუმრებმა კარგად ჩატარებული ღონისძიება აღნიშნა. აქვე დავსძენ რომ თეგეტა მოტორსის ისეთი გენიალური წარმომდაგენლები გავეცანით ამ საღამოს, როგორებიც ორი დავითი, პაატა და სხვები აღმოჩნდნენ. 
უზომოდ სასიამოვნო საღამო გამოვიდა შეჯიბრის შემდეგ.


მესამე (ბოლო) დღეზე ბევრს აღარ ვილაპარაკებ. საღამოსკენ დავიძარით ბათუმიდან და ისევ ძალიან ომახიანად (თუ შეიძლება ასე ითქვას) ვიმგზავრეთ. მიუხედავად იმისა, რომ წვიმდა და გადაადგილება არც ისე ადვილი იყო, მაინც მშვიდად და ხალისიანად ჩამოვედით თბილისში.
ძალიან კმაყოფილი ვარ იმით რომ თეგეტას კონკურსში მონაწილეობა მივიღე.



Saturday, August 11, 2012

მყარი სამყარო

ვინ დაასკვნა რომ სამყარო უსამართლოა??
საიდან მოვიდა მსგავსი აზრი?

სამყარო სულაც არაა უსამართლო, ის გენიალურად ანაწილებს შესაძლებლობებსა და რესურსს.
როდესაც ადამიანს აკლია რაღაც ერთი მახასიათებელი ის დაჯილდოვებულია სხვა, ბევრად უფრო აღმატებულით.

რაც არ უნდა მიჰქაროთ ცხოვრებაში (ნუ ვიღაცის მოკვლის გარდა) თითქმის ყველაფრის გამოსწორების შანსი გეძლევათ სიცოცხლის უკანასკნელ წუთებში.

რა არის კლინიკური სიკვდილი, თუ არა შეცდომებზე დაფიქრებისა და მათი გამოსწორების შანსი?



რატომ ვავადდებით უცნაური რამეებით? იმისათვის, რომ გადავაფასოთ ყველაფერი და დარჩენილი დრო განსხვავებულად და უფრო აზრიანად გავატაროთ.

რისთვის კვდებიან ახლობელი ადამიანები მორიგეობით და არა ყველა ერთბაშად? იმისათვის, რომ სხვებს მაინც არ მოვაკლოთ ის ყველაფერი, რაც იმ ერთის სიკვდილამდე არ გაგვიკეთებია.

რატომ ვართ ზოგი ქალები , ზოგიც კაცები? იმისათვის რომ წონასწორობა და ბალანსი არ დაირღვეს.

სამყარო ყველაზე გაწონასწორებული და ჟანსაღი რამეა იმათ შორის რაც ჩვენ ვიცით და რაზეც შეიძლება გვქონდეს ოდნავი წარმოდგენა მაინც.

Wednesday, August 01, 2012

რბოლა ავტოპაემანისათვის

ასეთ მოწყენილები დიდი ხანია არ ყოფილან.
ვერაზე თითქოს სულ გრილა მაგრამ დღეს ძალიან ძალიან ჩახუთული ჰაერია. აივანზე მოაჯირზეფეხებშემოწყობილი ორი, გრძელფეხება მანდილოსანი მოწყენილობისაგან მეზობლის სარეცხის თოკებს ითვლის.

-დღეს რას ვეტაკოთ? - ხვნეშითა და მოზლუქუნო ინტონაციით იკითხა ერთმა.
ეს ერთი - ქერა, აპრეხილცხვირიანი გოგოშკა ვივეკაა, ისე ვიქტორია ჰქვია, მაგრამ ვივეკა "ძერკად" ჟღერს, თან ბიჭებსაც "ევასებათ".

-მოდი აქედან გადავხტეთ - პასუხობს მეორე გრძელფეხება, რომელსაც დანი აქვს სახელად არჩეული. ისე ძალიან ძველმოდური და გოიმური სახელი მქვიაო ამბობს, დარეჯანის ჟღერადობა არ მოსწონს და მშობლებზეც ხშირად ბრაზობს, რომ პირადობაში  ბებიის მტვერმოკიდებული სახელი უწერია.

-არა, ძალიან მაღალია და მინიმუმ დავმახინჯდებით, სიკვდილზე აღარაფერს ვამბობ - ისევ ოხვრით პასუხობს ქერა

-ოოო, მაშინ შენ თვითონ მოიფიქრე, ძალიან მცხელა და ტონიკიც დაგვიმთავრდა - უკვე საკმაოდ ნაწყენია დანი

ეს ორი გოგო არ არის მიჩვეული მარტოობასა და მოწყენილობაში დროის გატარებას.


-ვივ, აიღე ნეტბუქი და ფეისს გადახედე, იქნება რამე საინტერესო ხდება დღეს? - დანის შეთავაზება საღ აზრთან ახლოსაა.

-ესეიგი - კლუბი, კლუბი, პოეზიის სააღამო - ტფუი, მერე კიდევ საქველმოქმედო აქცია.....

-რა იყო რამე ნორმალური არაფერი აღარსად აღარ ხდება? ან ნორმალური სიტუაცია რომ იყოს, ან ნორმალური სასტავი - ნაწყენი კითხულობს დანი

ეს ორი ახალგაზრდა და საკმარისზე მეტად ლამაზი გოგონა საზოგადოების ყურადღების ცენტრში ყოფნას არიან მიჩვეულები და სხვანაირად ვერ წარმოუდგენიათ.

განსაკუთრებით ექსტრემალი ბიჭები უყვართ, რომლებსაც სწრაფი მანქანები ჰყავთ და თავგადასავლებს ეძებენ.

-ოჰოოოო - აღტაცებისგან სკამზე დაბზრიალდა ვივეკა

- ჰა რა აბა რა? რა ხდება? არის პონტი?? - წამოხტა დანი, ასეთი შეძახილის მერე გულგრილი ვერ დარჩებოდა.

- დღეს პონტში ვართ, დრაგია ნუცუბიძეზე, თან გუგაც მიდის.... მოიცა მომაწოდე ტელეფონი მივწერო. 

ეს გოგონები საკმაოდ კარგად ერკვეოდნენ სხვადასხვა ავტო შეჯიბრებებსა და აქტივობებში, აბა როგორ? მოწონებულ ბიჭთან რამეზე ხომ უნდა ისაუბრონ, სანამ საქმე სადმე დაპატიჟებამდე მივა.

- გახსოვს ლილოში რალიზე რომ ვიყავით სიმპატიური ტიპი რომ ავაგდე? - თვალებდაჭუტული კითხულობს დანი

- კეე, მაგას რა დამავიწყებს, მანქანის ქვეშ ჩაუწექი და.... - ხარხარით პასუხობს ვივი

-ჰო, ნუ რაღაც ეგრე, მაგრამ სხვა რამის თქმა მინდოდა, ეგ მაგარი "რულია" ხოდა იქნება დღესაც იყოს იქ ჰა? - მეოცნებე ხმით განაგრძო დანიმ

-ადე, ადე ადამიანს დაემსგავსე, თორემ არაფერი არ გამოვდა დღეს ესეთ "ვიდზე" თუ წამოხვალ იქ....

-ააა, გუგასგან პასუხი მოვიდა, გამოგვივილის 1 საათშიიიი - და დაფუფქულივით ოთახში შევარდნილ ვივეკას დანიც აედევნა.

გოგოების მომზადება ჩვეულებრივზე სწრაფად, მაგრამ დამატებითი ძალისმხევით მიმდინარეობდა. კარადიდან ყრიდნენ და უკან აბრუნებდნენ უამრავ ტანსაცმელს, ხოლო იმ მომენტში როცა გუგას ზარი შემოვიდა მობილურზე , უკანასკნლი შტრიხები შეიტანეს საკუთარ ვიზუალში და კიბეზე დაეშვნენ.


ნუცუბიძეზე დრაგამდე რა თქმა უნდა ცოტა ხანი "ბირჟაობამ" წაიღო, ცოტაც მისალმების მთელმა რიტუალმა, თანაც ხომ უნდა მოსაღამოვებულიყო, რომ მანქანებიც შეთხელებულიყო და პატრულის მოძრაობას დაემუღამებინათ. 

-აუუ სად არის ნეტავ?- ტიჩის კვნეტითა და ფეხის ბრეცვით წაიჩურჩულა დანიმ

- მე რავიცი, ალბათ რალისთვის ინახავს მანქანას - ვივეკას ვარაუდით ასეც უნდა ყოფილიყო.

ხმამაღალმა სტვენამ ყველა უცებ ერთი მიმართულებით მიაბრუნა.

რა მანქანას აღარ ნახავდით - ნისანი, ბე-ემ-ვე, სუბარუ და თქვენ წარმოიდგინეთ ქალაქში ერთ ერთი ულამაზესი მანქანა წითელი მაზდაც იქ იყო.

გოგოებს თვალები გაუბრწყინდათ.

სტარტზე ორი ფავორიტი ერთად დადგა - ატყდა სტვენა და შეძახილები.

- მზად ხართ? - ხმამაღლა იკითხა ვიღაც ბიჭმა რომელსაც სტარტის ნიშანი უნდა მიეცა, შემდეგ კი დათვლა დაიწყო

საბურავების წუილისა და ძრავის ხრიალის შემდეგ უკვე სტვენები და შეძახილებიც გაისმა, თუმცა გოგოებს ამისათვის აღარ ეცალათ

- სალამი, აუ რა მაგარ "ვიდზე" გყავს მანქანა - კეკლუცად გასმოცრა დანიმ

- მადლობა, ერკვევი მანქანებში? - აგდებულად უპასუხა კითხვითვე ავტომობილის მაღალმა, უზომოდ გამხდარმა, შავგვრემანმა პატრონმა.

- ააარცისე, მაგრამ შენი მაგრად "დამევასა", ამას როტორული ძრავი აქვს არა? - მორცხვად გაიღიმა დანიმ

რეაქციამ მოლოდინს გადააჭარბა, მანქანის პატრონმა პირი დიდ ხანს ვეღარ დახურა.

- შენ რა მეღადავები? - საკმაოდ შეცბუნებული ხმით ჰკითხა ახალგაზრდამ

- რას ქვია გეღადავები? - ეხლა დანი დარჩა გაოცებული

- შენ , და ისა საიდან იცი? აბა მანქანებში ვერ ვერკვევიო? მომატყუე? -კითხვების კორიანტელი დადგა უცებ

ამ დროს გვერდით ჩუმად მდგომ ვივეკას სხვა ტიპი მიუახლოვდა.

-მაზდა რო არ იყოს სხვა მანქანა არ წავა? - ძალიან აგდებულად დასვა უმისამართო კითხვა.
ვივეკა აიმრიზა და დროულად გაერიდა, ხოლო დანის ჯერვერგაცნობილმანაცნობმა სერიოზულად შეუბღვირა ახალმოსულს

- გოგლიკ დავაი რა, ვერ ხედავ ვსაუბრობთ? მიდი შენს მაცივარს მიხედე....

- სად გავჩერდით? ა ხო, რომ დადგები წამოხვალ ჩემთან ერთად? ხო არ გეშინია?

- მე? მეშინია? რას ამბობ, ძალიან მიყვარს სისწრაფე - დანი ფორმაში იყო

სულ მალე მაზდას ჯერი დადგა, მართალია მოწინააღმდეგეები დიდ გულზე იყვნენ მაგრამ  ყველა ერთსა და იმავე გამარჯვებულს ვარაუდობდა ამ "ზაეზდზე".


სტარტზე ისევ აღმუვლდა ძრავები თუმცა ამ ჯერზე დანი ერთ ერთი მონაწილე იყო და უკვე დიდი ნიშვნელობა ჰქონდა მისთვის ვინ გაიმარჯვებდა.

- ჩვენ გავუსწრებთ არა? - იმედიანად ჰკითხა თავის პილოტს

-"იასნაა" ეჭვი არ შეგეპაროს

და აი ათვლა დაიწყო

- სამი, ორი, ერთი , წავიდაააააააააააააააააააააააააააააა

დანიმ იგრძნო როგორ მიეწება სკამს მკვეთრი აჩქარებისგან და თუმცა გული უხტოდა, მაინც კმაყოფილი იყო.....

ასეთი პილოტი ეჯდა გვერდით, "ძერზკ" მანქანაში, საღამოს გაგრძელების პერსპექტივით.
მისთვის ყველაფერი ნაცნობი იყო ერთის გარდა, საიდანღაც საპატრულო მანქანის სირენა გაისმა და არც თუ ისე შორს წითელ - ლურჯი ნათურების ელვაც გამოჩნდა.

- აი, ეხლა კი ვღელავ, ეს პირველად არის როდესაც პატრული აეკიდა იმას ვისთანაც ვზივარ - ბორძიკით ამოღერღა დანიმ

- და ისიც პირველად იქნება თუ გეტყვი რომ ეხლა ამ პატრულს "დავუტყდებით"? - სიცილით ჰკითხა მაზდას ახალგაზრდა, ძალიან გამხდარმა მძღოლმა და "გაზის პედალს" ფეხი მონდომებით დააჭირა....

Saturday, July 28, 2012

ცხელი და სველი განწყობა - ქალი

იმდენი რამის დაწერა მინდა რომ არც ვიცი საიდან დავიწყო.
ყველაფერი ძალიან სწრაფად ხდება, დრო ელვისებურად მიჰქრის და სულ არ ედარდება ჩემი შეგრძნება იმისა რომ ვერაფერს ვასწრებ ცხოვრებაში და უამრავი რამე გასაკეთებელი მრჩება.

ამ ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ და ქრონოლოგიურად გავიხსენო რისი დაწერა მინდოდა პოსტს დაახლოებით ასეთი სახე ექნება:

ბაკო ჩამოვიდა
დიახ,დიახ, 4 წლიანი საზღვარგარეთული ცხოვრების და სწავლის შემდეგ ის საქართველოში დაბრუნდა. დაბრუნდა და ჯერ არსად აღარ გეგმავს წასვლას. ვერ გეტყვით რაოდენ მძაფრი შეგრძნებაა ის რასაც მე განვიცდი. ჩვენ აღარ გვაშორებს ბევრი, ბევრი ათასი კილომეტრი და საზღვრები, ის უბრალოდ თბილისის ერთ ერთ უბანშია და მე სულ მარტივად 15 წუთიანი მზაგვრობის შემდეგ შემიძლია ოთახის კარებზე დავუკაკუნო და ვუთხრა: "ბაკო რამე ხომ არ გაგვეფუჭებინა დღეს?" და შემდეგ უკვე მასთან ერთად გეგმების სწრაფი განხორციელებისათვის ზრუნვა დავიწყო.
ძალიან რთული იყო პირველი განშორება, ძალიან რთული იყო ყოველი ზაფხული როდესაც ის 3 თვით ბრუნდებოდა და მერე ისევ იკარგებოდა მთელი წლით. ძალიან რთული იყო ყოველი სიახლე რომელსაც ელვისებურად ვერ ვუზიარებდი და მიწევდა ლოდინი თუ როდის შევძლებდით სკაიპით ჭორაობას.
ახლა ის აქაა, სულ რამოდენიმე კილომეტრში, არ გვიშლის ხელს არანაირი საზღვარი და მსგავსი რთული რამ იმისათვის რომ ჩვეულებრივ გავაგრძელოთ ცხოვრება.
ის აქ არის! ის დაბრუნდა!


ბაკოს დაბრუნებასთან დაკავშირებული ემოციების გარდა კიდევ ბევრი სხვადასხვა უცნაური შეგრძნებები მაქვს.
ჩემი შეგრძნებები სიახლის ძიებასთან და რაღაც დანაკლისთანაა კავშირში. არ ვიცი ადამიანები ყოველთვის განიცდიან თუ არა მსგავს რაღაცას, მაგრამ მე უკვე საკმაო ხანია რაღაც მინდა, თუმცა ძალიან მიჭირს იმის გარკვევა თუ რა. ეს დანაკლისი ძალიან ხშირად მახსენებს თავს და შიგნიდან მღრღნის.
სიმართლე რომ ვთქვა საკუთარ ყოფას არ ვუჩივი, ბედნიერი ვარ და საერთოდაც არაფერი მაქვს საწუწუნო, მაგრამ ჩემს შინაგან ხმას არაფრით არ უნდა ეს შეიგნოს და სულ მაწუხებს.
მაწუხებს იმდენად რომ თავში 1000 სულელური აზრი მომდის, კიდევ კარგი საღი აზრი ჯერ არ დამიკარგავს და შემიძლია ეს იდეები უცებ გავყარო თავიდან, თუმცა ვინ იცის როდემდე შევძლებ წინააღმდეგობის გაწევას, ესეც არ იყოს იქნებ მძაფრი შეგრძნებები მომენატროს უცებ და სისულელეების კეთება დავიწყო.

ამ დანაკლისთან ერთად ადამიანები მაოცებენ ძალიან. უმადური არსებები ვართ და ამის აღიარება არაფრით არ გვინდა. როდესაც გვაქვს ვერ ვირგებთ, ვკარგავთ - ვწუწუნებთ, არ გვაქვს და სწორედ მაშინ გვინდა ყველაზე მეტად.
უცნაურადაა სამყარო მოწყობილი.

ისე ადამიანები ისევ ჩემი სისუსტეა და რაღა თქმა უნდა ყოველთვის ხდება ისე რომ სულ ახალ ახალ და განსხვავებულ ვიღაცეებს ვპოულობ, თუ ისინი მპოულობენ. 
როგორც არ უნდა იყოს ყველაფერი საკმაოდ სწრაფად ხდება და მე კიდევ გააზრებას ვერ ვასწრებ.

ამ ყველაფერთან ერთად სამყაროც მეკაიფება მგონი. არა, არ იფიქროთ ვემდუროდე, უბრალოდ როცა რაღაც ძალიან მინდა (გააზრებულად) უეჭველი ვაღწევ ამას, მაგრამ იმდენად უცნაური გზებით და ხერხებით რომ ჩემს არანორმალურ თავშიც კი არ ჩნდება ხოლმე მსგავსი ვარიანტები. ერთია რომ ვერაფრით ვისწავლე ჭკუა ზუსტად ჩავუთქვა ხოლმე ის რაც მინდა, თორემ მერე წუნიას შთაბეჭდილებას ვტოვებ საკუთარ თავთან.

მგონი სულ ეს იყო რაც მინდოდა მომეყოლა, უბრალოდ ცალცალკე პოსტებად ვერ მოვახერხე და ახლა ერთბაშად ამოვხეთქე.