Monday, June 27, 2011

გააჩინე, მიატოვე, დასტრესე, გაუშვი და ისიც იგივე გზას გაივლის….

ადამიანებს შვილების გაჩენა რომ ახასიათებთ ამას დედამიწაზე კაცთა მოდგმის პოპულაციითაც შეატყობდით , თუმცა იმას თუ როგორ და როდის , ან სულაც რატომ უნდა გააჩინოს ადამიანმა შვილი ასე მარტივი სტატისტიკით ვერ გაიგებდით.

b6424b4fb2მე თუ მკითხავთ ადამიანები შვილებს იმ დროს აჩენენ როდესაც არ იციან თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია მათთვის ახალი სიცოცხლე და ვერც იმას ატყობენ - ამ ახალ სიცოცხლეს რა სჭირდება მათგან.

ახალგაზრდა წყვილები რომლებიც ჯერ ფეხზე ვერ დამდგარან მყარად, შვილებს საკუთარ მშობლებთან (ან უკეთეს ვარიანტში კარგად დატრენინგებულ ძიძა-ფსიქოლოგთან) ამწესებენ და ჰგონიათ, რომ     ყველაფერი კარგად იქნება, შემდეგ კი – ანუ უკვე იმ მომენტისათვის როდესაც მათში მწიფდება ის აზრი თუ რა არის შვილი და  უნდათ მასთან ურთიერთობა ყველაფერი დაგვიანებულია და ბავშვი უკვე გაიზარდა.

გაიზარდა თავისებური, ან ბებია-ბაბუისებური, ან სულაც არანაირი და მშობლებს უჩნდებათ უკმაყოფილება, პრეტენზიები. ამის შემდეგ იწყება სკანდალები, ბავშვი ვერ იგებს რას ჩასჩიჩინებენ, მშობლები ვერ იგებენ რატომ ვერ იგებს მათი შვილი რას სთხოვენ… არადა  სამწუხაროდ საერთო ენა ხომ უკვე დიდი ხნის წინად დაიკარგა მათ შორის.

ისევ და ისევ გავმეორდები და ვიტყვი : ადამიანებმა ბავშვი მხოლოდ მას შემდეგ უნდა გააკეთონ და baby_on_the_beach_by_poivreგააჩინონ რაც ექნებათ იმის ტრაკი, რომ ყოველ საღამოს მხოლოდ ძილი ნებისა კი არ უსურვონ, არამედ მათთან ერთად ივახშმონ და მერე თუნდაც კონსტრუქტორები მოფანტონ დიდ ოთახში, შაბათ კვირას აიკრიფონ და პიკნიკზე წავიდნენ ან ახალი ატრაქციონები მოინახულონ.

ბავშვი არ არის ლამაზი და საამაყო ლარნაკი , რომელიც მხოლოდ დღესასწაულებზე უნდა აჩვენო ნაცნობ მეგობრებს.

ბავშვი არც რაიმე მიღწევაა – მანამდე მაინც სანამ ის რამეს თვითონ არ მიაღწევს იმით ,რაც მშობლისგან გაიგო ან ისწავლა.

ბავშვი არაა საკუთრება, ის ცოცხალი და დამოუკიდებელი ორგანიზმია, რომელსაც დაბადებისთანავე თავისი მოთოხოვნილება/სურვილები და უფლებები აქვს.

20041130-freid_lisბავშვი არც აუხდენელი ოცნებების განსახორციელებელი მანქანაა… ის ახალი ადამიანია, რომელსაც ისევე უნდა რომ ვიღაცას უყვარდეს, როგორც თვითეულ ჩვენგანს და მოდით გავიხსენოთ როგორი ურთიერთობა გვქონდა მშობლებთან, როგორ გვზრდიდნენ, რას ჩაგვჩიჩინებდნენ და ვეცადოთ რომ ყოველი შემდეგი სიცოცხლე უფრო დამოუკიდებელი, გონებაგახსნილი და წარმატებული იყოს , თანაც ისე რომ მას ჩვენი ”ცოდნა-სიბრძნეები” თავს კი არ მოვახვიოთ, არამედ მასში აზროვნების და ფიქრის შესაძლებლობა, გადაწყვეტილების მიღების დამოუკიდებელი უნარი გავაღვივოთ.

დაბადე სიცოცხლე და მიეცი მას საშუალება საკუთარი შეცდომები დაუშვას! ორიგინალი ყოველთვის ჯობია კოპიას!

Thursday, June 23, 2011

არტ გენი – რუსთავს სტუმრობდა

ქალაქში სადაც ”ხელოვანთა კლუბი” დიდი ბოქლომითაა ჩაკეტილი კულტურული ცხოვრება ალბათ P1140616მინუს უსასრულობისკენ ელვის სიწრაფით მიჰქრის, თუმცა არტ გენის გასვლითი ტურის მეორე დღემ ქალაქ რუსთავში მაინც ჩაიარა და შეიძლება  ითქვას  - არც თუ ისე ცუდად.

რა თქმა უნდა დილას ისევ შევიკრიბეთ დათქმულ ადგილას , კონსტანტამ კი ისევ იზრუნა  ტრანსპორტზე. სულ რაღაც 30 წუთში აღმოვჩდნით რუსთავის თეატრის შენობასთან.

12:00 საათისათვის კონცერტი უკვე დაწყებული იყო და ჟრიამული სცენიდან საკმაოდ შორს ისმოდა  .

50 ადამიანი ჩამოვლაგდით ავტობუსიდან და მიმოვიფანტეთ. მე და ნასტასია დავყიალებდით და P1140563ვათვალიერებდით გამოფენილ ნამუშევრებსა და აზერბაიჯანელი წარმომადგენლების კულინარულ შედევრებს. რამოდენიმე სახეობის ტკბილეულობა გავსინჯე კიდეც და ძალიან მომეწონა.

ერთი იყო ჰალვა რომელიც ლავაშით იჭმევა და ძაალიან ნოყიერი, ტკბილი და გემრიელია, ხოლო მეორე იყო ნამცხვარი სახელად ”განტამა”. ეს იყო 11 ფენისაგან გაკეთებული ხრაშუნა რგოლები, რომლებიც თურმე მათი ტრადიციის მიხედვით საპატარძლოს უნდა გაატანოს ოჯახმა როცა ის საქმროს ოჯახში მიდის პირველად.

ამის შემდეგ უკვე სცენისკენ გადავინაცვლეთ და დავიწყეთ კონცერტის ყურება. რუსთავში წარმოდგენილ კონცერტზე ჩემი ფავორიტები გახლდნენ ანსამბლები: P1140619

  • ენგური
  • მწვერვალი (თუ სახელი არ მეშლება)
  • გორგასალი

უნდა ითქვას რომ მიუხედავად ჩემი არტ გენისადმი დიდი სიყვარულისა არაფრით არ შეიძლება, რომ ასეთ გასვლით ტურებში მოუწესრიგებელი იყოს საპირფარეშოს ამბავი. კინაღამ ყელში გამეჩხირა შარდის ბუშტი, იმიტომ რომ ერთადერთი - თეატრში არსებული - ტუალეტი ისეეთ სასტიკ მდგომარეობაში იყო , რომ მინიმუმ აკვალანგები და ღამის ხედვის აპარატი უნდა გეშოვნა  იქ შესვლა თუ დაგჭირდებოდა , ეს ამბავი კი ასეთ ღონისძიებაზე სასწაულ დისკომფორტსა და უხერხულობას ქმნის.   

ამ დღესაც აამღერეს ჩვენმა ლოტბარებმა მთელი თუ არა ნახევარი ავტობუსი ნამდვილად და ეს ყველაფერი ისევ ძალიან სასიამოვნოდ ჟღერდა!

ასევე უნდა აღვნიშნო ისიც რომ 12:00 დან 18:00 საათამდე ტრადიციული ფოლკლორი კარგია, მაგრამ დამღლელი, ხოლო 18:00 საათისათვის ყველა ისე იღლება რომ არც ”რეგიონის” გამოსვლა უნდა არავის და არც სხვა ვინმე თანამედროვე შემსრულებლის, რაც ძალიან ცუდია ფესტივალისათვის.

ჯამში შემიძლია გითხრათ რომ მაინც არ იყო ცუდი რუსთავის არტ გენის დღე , ხოლო მე სულმოუთქმელად ველოდები 25 რიცხვს - როდესაც არტ გენის დიდი კოლონა დაიძვრება ფოთისაკენ და მალთაყვის ტბის პირას  აღჟერდება ქართული სულისკვეთებით გაჟღენთილი ჰანგები!

ემოციები და შეგრძნებები ამ დღის შესახებ ასევე იხილეთ – ნასტასიასთან.

Saturday, June 18, 2011

არტ გენი 2011 დაიწყო – ფანდური დაქოქეთ!

”გახსოვდეს ვისი გორისა ხაარო…”- ასე უბარებდნენ ჩვენი წინაპრები შთამომავლებს და ჩემი აზრით ჩვენ ყველას გვმართებს ამის გახსენება, იმ მომენტებში მაინც როდესაც საქართველოში

ფოლკლორის ფესტივალი – არტ გენი – იწყება ხოლმე!

18 ივნისიდან არტ გენის ფესტივალმა სტარტი კახეთში, მირზაანში -ფიროსმანის მუზეუმის ეზოში აიღო.

1 (1)ბანკმა კონსტანტამ (როგორც არტ გენის მთავარმა მხარდამჭერმა და პარტნიორმა) ფეისბუქზე გამოაცხადა კონკურსი , რომლის გამარჯვებულები ამ დღის გახსნაზე დაპატიჟა.

მოდით მოგიყვებით როგორ ჩაიარა დღემ:

დილით 9:00-ზე რედისონთან იყო შეკრება, უამრავი ადამიანი ირეოდა, თუმცა კონსტანტას წარმომადგენელი ნანა უცებ მოვიძიე და გავეცანი, იქვე იყო  კიდევ ერთი წარმომადგენელი, რომელიც თვითონ გამეცნო. მალევე მეორე ბლოგერი – ნასტასიაც გამოჩნდა, ჩავსხედით უზარმაზარ ავტობუსში, კონკურსის ბევრ გამარჯვებულთან ერთად და დავიძარით კახეთისკენ.

პირველი და ყველაზე საინტერესო იყო ავტობუსში არსებული ლოტბარები , რომლების მეშვეობითაც ჩვენი ავტობუსის ”გუნდი” უნდა ამღერებულიყო.

მირზაანს 12:30 საათისათვის დავესხით და მომენტალურად დავიფანტეთ უზარმაზარ მინდორზე , სადაც იმდენი საინტერესო რამე ხდებოდა, თუმცა რა – ისევე როგორც ყველა არტ გენზე – აქაც იყო : ხალხური რეწვის ნიმუშები, ბევრი მუსიკოსი რომელიც ყველა კუთხე კუნჭულში რაღაცას ამღერებდა, დიდი ქვაბები რომელშიც იქვე მომზადებული ხინკალი თუხთუხებდა, დიდი კარავი სადაც ცხვებოდა ხაჭაპურები, ნაკვერჩხლის უზარმაზარი ზოლი რომელზეც მწვადი შიშხინებდა და კიდევ 1000 1 (3)გემრიელობა.

სხვადასხვა ასაკის, სქესის , კუთხისა და რჯულის ადამიანები ერთ გუნდათ ზუზუნებდნენ, კახური ღვინო და ტრადიციული ატმოსფერო მაინც საასწაულებს ახდენს და მინდორი მეგობრებით სავსე გეგონებოდა, ვერ იფიქრებდი რომ ერთმანეთისათვის ამდენი უცხო ადამიანი ასე მშვიდობიანად ახერხებდა გვერდიგვერდ გართობასა და ფოლკით ტკბობას.

შუადღისათვის ნანამ (კონსტანტას წარმომადგენელმა) იზრუნა იმაზე რომ ჩვენც ჩაგვეტკბარუნებინა პირი იქვე მმზადებული ხორაგით,  რა თქმა უნდა დიდი ხანი არ ვალაპარაკეთ, ამოვიყორეთ მუცლები და მინდა გითხრათ ძალიან სარფიანადაც, ყველაფერი ძალიან გემრიელი მეჩვენა, თუმცა შიმშილის ბრალი იყო თუ ჭეშმარიტად ასეთი იყო საკვები - ვერ გეტყვით.

კონცერტი მთელი დღის განმავლობაში არ შეწყვეტილა, წარმოდგენილი იყო უამრავი ანსამბლი ახმეტიდან, თელავიდან, დედოფლისწყაროდან, გურჯაანიდან და კიდევ ვინ მოსთვლის რამდენი 1 (2)რაიონიდან, თუმცა გეტყვით რომ ჩემი ფავორიტები იყვნენ თბილისელი სტუმრები ”თსუ გორდელა” და საგარეჯოს ფოლკლორული ანსამბლი ”გარეჯი”.

შეიძლება ითქვას რომ ფესტივალის პირველი დღე მართლაც ძალიან სასიამოვნო და კარგი იყო, თუმცა აქვე უნდა დავსძინო რომ ნაგვისყუთების ნაკლებობისა და ნაგვის ველად გაფანტვის პრობლემა ჯერ კიდევ საკმაოდ მასშტაბურია ასეთ ივენთებზე , ხოლო (ნორმალური) საპირფარეშო საერთოდ ფანტასტიკის სფეროა,  რაოდენ დასანანიც არ უნდა იყოს.

ყველაზე საინტერესო დღევანდელ დღეს ის იყო რომ ჩვენი ავტობუსის მგზავრებისაგან საუკეთესო ანსამბლის ჩამოყალიბება შეძლო ორმა ადამიანმა რომლებმაც სცადეს და აამღერეს გოგო - ბიჭები. საუკეთესო პოპური გამოუვიდათ, ბოლოს ნიაზმაც კი შეაფასა და  დასძინა ეს რა მარტივი რამეები 1დაგისწავლიათო, თუმცა ნახევარი დღის კვალობაზე მაინც ძალიან კარგი შეფასება იყო.

უკანა გზაზე ყველანი კაი გვარიანად დაღლილ დაქანცულ დასიცხულები გახლდით, თუმცა ავტობუსში მაინც ღრიანცელი და დიდი ორომტრიალი იდგა, ვინ ცეკვავდა, ვინ მღეროდა, ვინ უბრალოდ დახტოდა ვერ გაიგებდი.   

მაინც რა უცნაურია როგორ შეუძლია ტრადიციას და დღესასწაულს ამდენი ერთანეთისათვის უცხო ადამიანი გააერთიანოს და დროც საუკეთესოდ გაატარებინოს…

ამ დღის აღწერის განსხვავებული ვარიანტი იხილეთ - ნასტასიასთან

Wednesday, June 15, 2011

ჩემში გაცოცხლებული ლიონებერგელი ემილი

იცით რა ? ცუდი დღეების არ მჯერა , უფრო სწორად არ მჯეროდა, მაგრამ უნდა მოგიყვეთ სულ ახლო წარსულში ჩემს თავს გადამხდარი ამბები.

ნუ ერთი შეხედვით წარმოუდგენელია ადამიანს ამდენი სისულელე ერთბაშად შეემთხვეს, თუმცა ფაქტია მე მოვახერხე.

იმ დღეს თავი ლინდგრენის ემილი მეგონა იმდენ ხათაბალაში მოვახერხე თავის გაყოფა.

91020051გაღვიძებისთანავე გამახსენდა რომ დიდი ხანია ”ბატინკებს” ცხვირები აქვთ ამძვრალი, ხოდა რაღა ”საპოჟნიკი” გავაბედნიერო მეთქი ვიფიქრე და სასწრაფო წესით წებო მოვიძიე ოთახში, მაგიდასთან მოვკალათდი  - დავიწყე დაწებება. ერთი ცალი კარგად წავიდა, უცებ მოვახერხე შეკეთება და გადავედი მეორეზე, აი აქ კი ჩამოკრა პირვლად უბედურების ზარმა. მაშინ როდესაც დიდის ამბით ჩავასხი წებო და ხელიც მაგრად მივაჭირე ლანჩას მივხვდი, რომ ჩემი ხელი საგულდაგულოდ მიეწება ”ბატინკის” ცხვირს, რომელზეც თურმე გამოჟონილი წებო იწონებდა თავს და მე ვერ შევნიშნე.

მინდა გითხრათ ფეხსაცმელზე მიწებებული ყოფნა დიდი ვერაფერი სარფიანი საქმეა, ესეც არ იყოს თქვენ არ იცით ხელის ”აწებება” რაოდენ რთული და მტკივნეული პროცესია. მოკლედ ერთი ბოთლი აცეტონი დავიცალე ხან ხელზე ,ხან ფეხსაცმელზე და როდის - როდის მოვახერხე კანიანად მობრდღვნა.

ეს ამბავი სადღაც შუადღემდე მეყო იმისათვის, რომ მშვიდად მჯდარიყავი, შემდეგ კი ისევ მოვიწყინე. დიდი ხანი არ მიფიქრია და ჩემს ოთახში არსებულ უზარმაზარ სარკეზე ნახატის გაკეთება გადავწყვიტე.

ჰო თითქოს საშიშად არ ჟღერს არა? მეც ეგრე მეგონა.

გადმოვალაგე საღებავები, ფუნჯები, გამხსნელი, ტილო და მოკლედ ყველა საჭირო ატრიბუტი, კომფორტულად მოვთავსდი (უკუღმა) დადგმულ სკამზე (სარკის წინ) და გამხსნელის ქილას თავი ავხადე. ვაიი რატომ არ გამისკდა იმ მომენტში მიწა და არ ჩამიტანა?

გამხსნელის ქილაში დაგროვებული უცნობი (ჩემთვის) აირები ამ გამხსნელთან ერთად პირდაპირ სახეში და გახელილ ცხვირპირში შემომეფრქვა.

აი გამწარება ამას ქვია თუ ჰქვია, უკან მომრჩა კანამძვრალი ხელიც და დილის თავგადასავალიც. P1100897ავღრიალდი და გავიქეცი აბაზანაში . ალბათ ასე 15 წუთი გამდინარე წყალს ვიყავი შეშვერილი, ხან პირღია, ხან თვალებდაყვლეპილი, ბოლოს როგორც იქნა წვამ და უსიამოვნო გემომ პირში იკლო , ხოდა დავბრუნდი სარკესთან.

ხასიათი გამიფუჭდა , ხატვა გადავიფიქრე (თუმცა დამცავი სათვალე მეგდო უჯრაში, რომელიც თავის დროზე არ ვიხმარე და შემდეგ განწყობა აღარ მქონდა). ცოტა ხანი ვიჯექი კომპიუტერთან უაზროდ ,შემდეგ კი ჩემში ისევ იმ მოუსვენრობამ გაიღვიძა , რომლითაც დილით მე თვითონ გავიღვიძე.

დიდი ხანი ვიწრიალე ოთახში, ხან კედლებს ვუყურე, ხან უჯრაში ვიქექე, ხან ბლოკნოტები ვაწიალე წინ და უკან , ბოლოს კი ჩემი ყურადღება ჩემმა პინ ბორდმა (საჭიკარტე დაფამ ) მიიპყრო.

დიდი ხნია კედელზე მაქვს მიყუდებული და ვიფიქრე დროა უკვე რომელიმე კედელზე ჩამოვკიდო, რომ უფრო აქტიურად მოხმარებადი გახდეს მეთქი. 

ისევ დიდი ხანი არ მიფიქრია, ჩავირბინე მამაჩემის სახელოსნოში, მოვიძიე საჭირო ზომის ლურსმანი, საშუალო ჩაქუჩი და ბედნიერი ამოვედი უკან. კედელი კომპიუტერის გევრდით მოვზომე, ისე რომ ხელი არ შეეშალა დაფას არც შუქის ანთებაში , არც ფანჯრის გაღებაში და მოვემზადე კედლის განსაგმირად.

ჩაქუჩის პირველივე მოქნევა სავალალო აღმოჩნდა და პირდაპირ ცერა თითში ვიტკიცე. ლურსმანი გამივარდა , ჩაქუჩი ტელეფონს დაეცა და მე კიდევ ისევ უწმაწური სიტყვებისა და გაურკვეველი ყმუილის კორიანტელი დავაყენე. კიდევ კარგი ტკვილმა მალე გაიარა და ისევ საქმეს მივუბრუნდი, ამ დღეს ისედაც ბევრ რამეს დავანებე თავი ბოლომდე მიუყვანლად და გადავწყვიტე ეს ამბავი მაინც ”მომეშორებინა” , თუმცა გაგიგონიათ – კოვზი ისევ ნაცარში ჩამივარდა და ისევ თავი დავიზიანე.

აი რა ვქენი : მეორე ჯერზე ლურსმანს ხელი იმაზე ქვემოთ მოვკიდე ვიდრე წინა ცდაზე, ხელი კედელს 654654კარგად მივაბჯინე და ჩაქუჩი მოვიღერე, რა მინდოდა ასე დაუნანებლად რომ მოვიქნიე არ ვიცი , მაგრამ ფაქტია ლურსმანნმა კედლის მაგივრად ჩემს თითზე კანი და ცოტაც ხორცი გახვრიტა , შემდეგ კი - გაჩერდა.

აი ამ დროს უნდა გენახათ თქვენ დიადი მორბენალი. ალბათ ასე 100 მეტრ ჩქარ სირბილში მსოფლიო პირველობას მოვიგებდი ისეთი ტემპით მივრბოდი ჩემი ოთახიდან სამზარეულოში, რომ იოდი და ბამბა მეპოვნა.

როგორც კი თითს მოვუარე ექსპერიმენტებს თავი დავანებე და საბოლოოდ შევეშვი იმ დღეს რამე საინტერესოს კეთებას, ამ დროს უკვე მოშიებულიც ვიყავი და სამზარეულოში მაცივარს ვეძგერე…

თუმცა ისიც ხომ გაგიგონიათ - გაჭირვებულ კაცს ქვა აღმართში მიეწევაო? ბევრს არ გავაგრძელებ და უბრალოდ გეტყვით – ამ დღეს მაჯაც დავიწვი ცხელი ტაფის დახმარებით.

ხოდა სულ ეს იყო რაც მინდოდა მომეყოლა , არავის გისურვებთ ასეთ უკუღმართ დღეებს ცხოვრებაში, ეს მართლაც მტკივნეულია!

Wednesday, June 08, 2011

თავადიშვილებო რიგში მოეეეწყვეთ!

ბატონყმობა საქართველოში XVII საუკუნეში გადავარდა (თუ არ მეშლება), თავად-აზნაურების ფული თუ დიდებაც ჩაბარდა წარსულს, მაგრამ მე მიკვირს ჩვენს საუკუნეშიც კი როგორ შემორჩნენ ისეთები ,რომლებსაც ჰგონიათ რომ მათი გვარი(წარმომავლობა) ჯერ კიდევ რაღაცას ნიშნავს და მათ საზოგადოებაში რაიმე უპირატესობას ანიჭებს .

დღესდღეობით ამილახვარი მხოლოდ წარმომავლობას თუ განსაზღვრავს და ბაგრატიონის გაგონებაზე თვალწინ მამულები და ყმების რაოდენობა აღარ წარმოგვიდგება.

თუმცაღა დღევანდელობაში ჯერ კიდევ არსებობენ ადამიანები , რომლებიც თვლიან რომ მათი ოჯახი და გვარიშვილობა მაინც განსაკუთრებულია და ვინმე ”გლეხური” წარმომავლობის გვარის ადამიანს ზემოდან უნდა დაჰყურებდნენ, რომ მათი ოჯახის წევრი ასეთს თავს არ უნდა უყადრებდეს , ხოლო მათთან ურთიერთობაზე ფიქრი კი საერთოდ სასაცილოდ არ ჰყოფნით. 

დიახ ძვირფასებო, სასაცილოა სატირალი რომ არ იყოს. სულ ახლახანს შევხვდი ერთ ასეთ ოჯახს შემთხვევით. ამ ოჯახის წევრები თავს ცისფერსისხლიანებად თვლიან, დღემუდამ იმას მოსთქვავენ თუ როგორ იცვლება ხალხი და როგორ იკავებენ სიმაღლეებს ”გლეხუჭები”, როგორ ხელმოკლედ ცხოვრობენ ისინი – მაშინ როდესაც მათი მამა-პაპა აზრიალებდა ქვეყანას და ოქროსა თუ ვერცხლს ქარს ატანდა უპრობლემოდ.

ნუთუ თქვენ არასოდეს შესწრებიხართ მომენტს როდესაც მშობლები შვილებს გულისსწორს მხოლოდ გვარიშვილობისა თუ წარმომავლობის გამო უწუნებენ? მხოლოდ ამ ნიშნით განსაზღვრავენ, რომ ისინი ერთმანეთისათვის შეუფერებლები არიან?

ვწუხვარ რომ ერის არც ისე პატარა ნაწილი დეგრადირებს, რომ ხალხი მისტირის წარსულს - რომელიც ისეთი ღირშესანიშნავიც არ ყოფილა როგორიც მათ წარმოუდგენიათ და ჰგონიათ. დასანანია რომ ვიღაცეები ჯერ კიდევ არაფრისმთქმელი მახსიათებლებით აკეთებენ ადამიანის შეფასებას და არა მათი ღირსებების მიხედვით.

Saturday, June 04, 2011

ყმუილი სავსე მთვარეობისას

”ძალიან ემოციური ხარ”ო – მითხრეს სულ რამოდენიმე ხნის წინად და ალბათ უნდა დავეთანხმო ამ მოსაზრებას,, რადგან ჩემთვის ყველაფერი იწყება და მთავრდება ემოციით. ყველაფერი რაც ჩემში რაიმე სახის შეგრძნებას იწვევს მამახსოვრდება , დანარჩენისადმი კი გულგრილი და ნეიტრალური ვრჩები, ხოლო ერთ ერთი ”რაღაც” რაც ჩემში უსაზღვრო ემოციებს და ვნებათაღელვას იწვევს - ბუნება და მისი მრავალფეროვანი მოვლენებია.

post-59-1110120520მე აღმაფრთოვანებს ყველაფერი რაც უსაზღვრო ბედნიერებისა და აღმაფრენის შეგრძნებების გაჩენას უწყობს ხელს.

მიყვარს სავსე მთვარე რომელიც რუხ ღრუბლებში ყვითლად ირეკლება.  ამ დროს მესმის მგლების, რომლებიც სავსე მთვარეობისას ამ მოვლენას გულისგანმგმირავი ყმუილით ხვდებიან, მეც მინდება ხოლმე მასეთი რამის გაკეთება.

მიყვარს ზაფხულის წამლეკავი წვიმა, რომელიც უზარმაზარ წვეთებად ეცემა მიწას და სასწაულ სურნელს აყენებს გარშემო, ამ დროს ვგრძნობ რომ კიდევ დიდი ხანი მინდა სიცოცხლე, რათა  ბევრჯერ მოვესწრო ასეთ რამეს.  OLYMPUS DIGITAL CAMERA

მიყვარს პირველი ფანტელები, ლამაზები მაგრამ სუსტები იმისათვის რომ გარემო დაფარონ, ყველა თავისებურად მშვენიერი და განსხვავებული ფორმის მატარებელი, როდესაც ისინი თმას და ტანსაცმელს მიფარავენ თავი მასეთივე მსუბუქი მგონია (ჩემს შემთხვევაში კი ეს ფრიად შთამბეჭდავი შეგრძნებაა)

მთაც მიყვარს და დილის ნამიც, გრილი ჰაერი და ჩუმი სიო, რომელიც ერთიანობაში რაღაც ყრუ სიმშვიდეს და მყუდროებას ქმნის.

მზის ამოსვლაც უზომოდ მიყვარს, ამ მოვლენის ყურებისას მგონია რომ ყველაფერს შევძლებ და საერთოდაც ძალიან ძლიერი ვარ.

ბუნება ეს იმ ერთ ერთ ბედნიერებათაგანია რომლის გარეშეც თავს ”ცოცხლად” ალბათ ვერასოდეს ვიგრძნობდი, ეს არის ის რის გამოც წელიწადის დროების ცვლილებას ვეგუები (მიუხედავად იმისა რომ ზამთარზე ჭკუა მეკეტება) და მაინც ველოდები მათ ცვლას…

დატკბით იმით რაც ჯერ კიდევ არ განადგურებულა დედამიწაზე და ეცადეთ სულ ცოტათი მაინც მოუფრთხილდეთ იმას რაც ენერგიის უშრეტი წყაროა არსებული მომენტისათვის. (სანამ ადამიანები რამე შემცვლელს მოიგონებენ)

post-59-1110928749