Monday, January 03, 2011

ემოციური სიკვდილის დაბადება

ადამიანები ქრებიან , მათ მიჰყვებათ ჩვენი ფიქრები და აზრები…

ყველაფერი წრეზე ტრიალებს, ყველაფერი ცოტა განსხვავებულად, მაგრამ მაინც მეტ-ნაკლებად მსგავსად მიდის…

    grave_by_Kon_stan_tine

ამბობენ ყოველ დაბადებაზე 2 გარდაცვალება მოდისო (თუ პირიქით) მაგრამ როგორც არ უნდა იყოს შეკრული წრეა…. ვიღაცა იბადება, სხვა კი კვდება და ამას ჩვენ ვერაფერს ვუშვებით.

რა რჩება ადამიანის სიკვდილის შემდეგ? არაფერი , გარდა კეთილი მოგონებისა და შეგრძნებების მთელი მორევის, რომლებსაც ისინი სიცოცხლეში ქმნიან და იწვევენ გარშემომყოფებში…

Hug_by_ShadowsOfTheDay

  • მაშინ რატომ არავინ ვფიქრობთ იმაზე რომ მეტად სათნოები ან მიმტევებლები, გულღიები და მეგობრულები ვიყოთ?
  • რატომ არ გვადარდებს ჩვენი საქციელი მანამდე სანამ სიკვდილის მოახლოებას არ ვიგრძნობთ?
  • რატომ გვიჭირს ბოდიშის მოხდა მაშინ როდესაც ეს საჭიროა და ვაკეთებთ ამას მხოლოდ იმ დროს როდესაც სიცოცხლე გვტოვებს?

მე თუ მკითხავთ ჯობია მაშინ ვიცხოვროთ გულღიად და მშვიდად , როდესაც ამას ჩვენთვის და ჩვენი hug_by_Taroofახლობლებისთვის სიამოვნების მოტანა შეუძლია და არ დაველდოთ წუთს, როდესაც აღარაფრის შეცვლა აღარ შეიძლება.

 

არ ვიცი არსებობს თუ არა სული (თუმცა რელიგიური სწავლებების უმეტესობა ამას ამბობს) მაგრამ ნამდვილად ვიცი რომ არსებობს შეგრძნებები, ბედნიერებები და ემოციების მთელი ჯარი, რომელიც შეგვიძლია გავცეთ და მივიღოთ, ვიგრძნოთ და ვაგრძნობინოთ, არ ”მოვჟმოტოთ” და მაშინ აღარ მოგვიწევს ბოლო წუთს სინანული, მაშინ არავინ იტყვის რომ ჩვენი სიკვდილი უდროო იყო და ბევრი რამის მოსწრება კიდევ შეგვძელო.

 

ბანალურია მაგრამ ხომ არსებობს ფრაზა : ”ყოველდღე ისე იცოხვრე თითქოს ბოლო დღეაო” – არის ამაში რაღაც აზრი, ეს ალბათ ის ბიძგია რომელიც საჭიროა რომ ადამიანებმა დაიწყონ ფიქრი იმაზე თუ როდის და როგორ გააკეთონ ის, რაც ასე რთულად ან მტკივნეულად ეჩვენებათ…

8903f442c32cc9258eb3c144f074caa4

მაშ ნუ დაელოდებით აღსასრულს, დაიწყეთ დღესვე გაზიარება და მიიღეთ საპასუხოდ შეგრძნებები რომელიც უმეტესობას ასე გვაკლია!

_hug__by_mushir

5 comments:

  1. ზუსტად ახალი წლის წინა დღეს გამიჩნდა რაღაც ეჭვები ჩემს ჯანმრთელობასთან დაკავშირებით, ინტერნეტში ქექვამ სულ დამთრგუნა, ძალიან დავღონდი :( ვერ ვიტყვი რომ ადამიანებთან ურთიერთობაში ცივი ვარ, პირიქით ძალიან ყურადღებიანი და თან გადავყვები სრულიად უცხო ადამიანს, მაგრამ სიყვარულს კარგად ვერ გამოვხატავ ხოლმე :( უკან მიხედვაზე მწყდებოდა გული, რას ვტოვებდი, რით გავახსენდებოდი სხვებს, მალე დავავიწყდებოდი თუ არა და კიდევ რამდენი რამის გაკეთება და დატოვება მინდოდა და ვეღარ მოვასწრებდი :(

    ”ყოველდღე ისე იცოხვრე თითქოს ბოლო დღეა” – ეს ფრაზა ბანალური კი არა, საითაც გაიხედავ ამას უნდა ხედავდე, იმიტომ რომ ძალიან ძალიან ცოტა დრო გვაქვს ადამიანებს იმისათვის, რომ ვაკეთოთ სიკეთე, ვაჩუქოთ სითბო და გავცეთ სიყვარული.

    ReplyDelete
  2. აი რამდენჯერ მიფიქრია დამიწერია და გული დამწყვეტია ამ თემაზე :((( ერთი პერიოდი და ახლაც ხშირად მაქვს ხოლმე ერთგვარი თერაპია :დ ყოველ დილით როცა ვდგები მივდივარ ჩემი ოჯახის წევრებთან განსაკუთრებით ბებიასთან და პაპასთან და ვეუბნები რომ ძალიან მიყვარს პატიებას ვთხოვ თუ რამე შეუგნებლად ვაწყენინე და მაგრად ვეხუტები ხოლმე :))) მერე მთელი დღე მეც კარგ ხასიათზე ვარ და ისინიც :))) ამითომ გაეცით სითბო ადამიანებო მე შენ გეტყვი უკან არ მოგიბრუნდება თუ რა?! :))

    ReplyDelete
  3. ჩახუტების დროს ძალიან ბევრი სასიკეთო ეემენტები გამოიყიფა ორგანიზმში, მეკიდე ბოლოს ვის ჩავეხუტე აღარც მახსოვს...
    ეხლა ჩემი მამიდაშვილები გამოვლენ და იმათ ჩავეხუტები ;)

    ReplyDelete
  4. რა მაგარია რომ გესმით და იცით ეს ♥ გაიხარეთ!!

    ReplyDelete
  5. ჩემს ოჯახურ გარემოცვაში მხოლოდ ჩემი ძმა თუ გამიგებს ეგეთ რამეს. თქვენ კი გამიგებთ, მე რომ ეგრე მოვიქცე ხოლმე-ხოლმე (ალუკარდის კომენტარს ვეხმიანები).
    ვფიქრობ, მაგასაც თავისი გამგონე უნდა.
    ჰოდა მე, ჩემი მხრივ, ვეცდები, კიდევ ერთხელ გადავიბერტყო სიზარმაცე და, არა ერთბაშად, არამედ ნელ-ნელა და სტაბილურად გადავიდე მაგ ფრაზაზე. სტაბილნოსწ ლუჩშე ვსეგო ;)

    თუ არ მომილოცავს, ახლა გილოცავ :**

    ReplyDelete

დასტოვეთ თქვენი მოსაზრება...ნუ მოგერიდებათ გამოხატოთ თქვენი ჰაზრები თავისუფლად!