Sunday, May 30, 2010

ღამეს ვატარებ პირველ შემხვედრთან…

ერთ გზას შემთხვევით გავუყევით...

არა შემთხვევით არა, ავეტორღიალე როგორც ფეხსაცმლის ლანჩას შემთხვევით მიკრული საღეჭი რეზინი.

მივსდევდი და თან ჩემთვის ვფიქრობდი, ვგრძნობდი - ან მეგონა რომ ვფიქრობდი, ან ვგრძნობდი და ეს უბრალოდ ვიცოდი.

 Dark_Passenger_by_CorporalPhantom  დიახ ასე მარტივად, ზოგჯერ არსებობს შეგრძნებები და  ცოდნები რომელიც საღ აზრსა და ნაცნობ რეალობას სცდება და სადღაც გაურკვეველ სიღრმეებში იფანტება….

ეს იყო ჩვენი პირველი ღამე, არც ერთმა არ ვიცოდით როგორ განვითარდებოდა მოვლენები, მე ხომ მას უბრალოდ ძალიან დიდი ხანი ქალაქის ერთი ბოლოდან მეორემდე შეუჩერებლივ ვსდიე, თუმცა არა დევნა შემდეგ უკვე ნებაყოფლობით მეგზურობაში გადაიზარდა,  მანამდე კი კიდევ ბევრი რამ იყო….

მივსდევდი და ვსწავლობდი მის მიხვრა - მოხვრას, მის ტანსაცმელს, მის სახესაც - ზურგიდან.

უფრო სწორად დიდი ხნით ადრე დავიწყე მისი შესწავლა ვიდრე ეს ადევნება და თვალთვალი იქნებოდა.

სადღაც გულის სიღრმეში ვიცოდი ეს უბრალოდ უცნობი ვერ იქნებოდა, ამ უცნობს მე ვგრძნობდი. ვგრძნობდი იმდენად მძაფრად რომ კეფაზე თმები ბზუილს იწყებდნენ და წარბებიც კი ყალყზე მიდგებოდა….

მშვიდად და უჩუმრად მივსდევდი, ვფიქრობდი მის მკაცრ მოძრაობებზე, დინჯ, მაგრამ ჩქარ და მყარ სიარულზე. ის რეალური იყო, მყარად იდგა მიწაზე და არც არაფერი ეტყობოდა არაამქვეყნიურის.

ასე ვიარეთ მე და უცნობმა ნახევარი ღამე.

ეს იყო პირველად - როდესაც მე ასე უცერემონიოდ ვიღაცას კუდში მისვდევდი, პირველად როდესაც არ მადარდებდა ბოლო პუნქტი, პირველად როდესაც გარშემო ხედების ცვლა არ შემინიშნავს და პირველად როდესაც უცნობი მომიბრუნდა და მომესალმა,

-გამარჯობა-ო მითხრა.

იცით როგორი იყო ამ დროს შეგრძნება?

The_passenger_by_Ci_iz

თითქოს 9 ძმა ხერხეულიძის დედა მე ვიყავი და 9-ვე შვილი თვალწინ ერთად მომიკლეს,თითქოს მე გადამეწვას რომი, თითქოს მეორე მსოფლიო ომიც მე წამომეწყოს…

ეს იყო ერთ ერთი ყველაზე ძლიერი ემოციური შემოტევა, რომელიც კი მქონია.

გამიმართლა რომ აზროვნების უნარს იშვიათად ვკარგავ და სალამს სალამითვე ვუპასუხე, შემდეგ კი სიარული განვაგრძეთ, ოღონდ ახლა უკვე ერთმანეთის მეგზურები ვიყავით, ან უფრო სწორია მე დავეგმზავრე ჩემს უცნობს - მოგონებებით სავსე ღამით.

საუბარი ერთ ამოსუნთქვაზე, სუფთა ჰაერივით ედებოდა ფილტვებსა და ტვინს, მაგრამ ზოგჯერ მეგონა რომ დიდი ხნის ნაცნობ და ჩემთვის ძვირფას ისტორიას თავიდან ვისმენდი ან ვკითხულობდი, თითქოს ვიცოდი რას რა მოყვებოდა, როგორ განვითარდებოდა მოვლენები ყველა სიტყვის მერე და მაინც ამ საუბარს უზარმაზარი მუხტი მოჰქონდა და ზღვის მიქცევასავით შიგნით მითრევდა.

ძალდაუტანებელი დამშვიდი საუბარი , ნელი მაგრამ უხვი მდინარესავით მავსებდა, მავსებდა და სულ ახალ ახალ შენაკადებს იკეთებდა.

იშვიათად მქონია მომენტი როდესაც უცნობი , ესოდენ სასიამოვნო და ჩვეულებრივი ადამიანი აღმოჩენილია.

საუბარი რომელიც უბრალოდ საუბარი იყო და ინფორმაციისა და შეგრძნებების გაცვლა გამოცვლას ემსახურებოდა, საკმაოდ ძიერი მუხტი the_passenger_by_brandybuckაღმოჩნდა იმისათვის რომ ბოლომდე მივყოლოდი.

ვფრთხილობდი თუმცა  ჩემი თანამოსაუბრე თვითონ მიხსნიდა  გზას სიღრმეებისკენ, მეც საწინააღმდეგო არაფერი მქონდა…

იყო ბევრი დამთხვევები, იყო გაოცებებიც, არაფრით გამორჩეულ ღამეს საკმაოდ განსხვავებულ ელფერს -  მთელი ეს გულწრფელობასა და აღიარებებში მოგზაურობა სძენდა.

უცნობი მის იდუმალებას ნელა ნელა ჰკარგავდა, თუმცა ახლა უკვე სულ სხვა დატვირთვას და შინაარსს იძენდა. თვალსა და ხელს შუა იცვლებოდა თემები, თუმცა განწყობა სულ ერთიანად, უწყვეტად დადებითი მიჰყვებოდა საუბარს.

ქალაქი გაილია, გაილია ღამეც, თუმცა ჩვენი ემოციური სიშიშვლის ფონზე დროისა და გარემოს ცვლილელები არ კი არის საინტერესო და მნიშვნელოვანი.

უნცობთან გატარებული ინტიმური ემოციის წარმოუდგენელი მორევის შემდეგ ერთმანეთს ისეთ გზაგასაყარზე დავცილდით, რომელიც არანაირ სტატუსს არ გვანიჭებდა, ისევე როგორც ამბის დასაწყისში განვითარებული მოვლენები. შეგრძნებები ისეთივე სუფთა სახით დავიტოვეთ, სახელი არაფრისათვის მოგვიძებნია.

ახალი გზა დაიწყო, გზა რომელსაც როგორც გაჰყვები ისე წაგიყვანს, რასაც იპოვნი აღარ წაგართმევს, მაგრამ ამდენი განცდების შემდეგ ცვლილება არც მეტისკენ და არც ნაკლებისკენ შეიძლება არც უნდა მოხდეს.

ზოგჯერ სტატიკური მდგომარეობა საუკეთესო გამოსავალია მომავალ სტიქიამდე : )

 

Saturday, May 29, 2010

ბავშვობაში გადახვეწა მომინდა…

გქონიათ შეგრძნება რომ ისევ 3-4 წლის ხართ? ისევ ისეთი გარემოა თქვენს გარშემო და ისევ ისე გრძნობთ თავს როგორც მაშინ? ისეთივე მსუბუქები ხართ და ლაღები??

არასოდეს გდომებიათ სულ ცოტა ხნით მაინც, ისე გეყურებინათ სამყაროსთვის როგორც სადღაც ღრმა ბავშვობაში?

P1120442

მე მესმის ის აზრი, რომ ჩვენ ბავშვებად ასაკის და მიუხედავად კიდევ დიდი ხანი ვრჩებით, მაგრამ ეს ბავშვები ხომ სადღაც ბნელ კუნჭულში გვყვავს მიმალული , ჩვენ კი დიდ და სერიოზულ ადამიანებს ვთამაშობთ?

დღეს მე დავბრუნდი ბავშვობაში, ისევ ისეთი შეგრძნებები მქონდა, ისევ ისე აღვიქვავდი სამყაროს, ისევ ისე ვხედავდი ბიძაჩემს და ბიცოლაჩემს…

 P1120441 

ისევ გამახსენდა საყვარელი სუნები, გემოები, განწყობა, ყველაფერი გამახსენდა….

მოგონებები ჩემს გარშემო კარუსელივით დატრიალდა….

დღეს ჩემი ბავშვობის უსაყვარლეს ზღაპარს ვუსმენდი ისევ.

მას მერე, რაც მე ბოლოჯერ შევძელი ვინილის ფირფიტებზე ჩაწერილი, 1986 წელს გამოშვებული ზღაპრის მოსმენა 15 წელიწადი გავიდა.

P1120440

სულ რაღაც 5-6 წლის ვიყავი როდესაც ”პრაიგრივაწელთან” (როგორც აღმოჩნდა) სკამზე მუხლდაყრდნობილი და თავხელებჩამოდებული გაუჩერებლივ ვუსმენდი ამ ზღაპარს. დამთავრდებოდა ერთი გვერდი, გადავაბრუნებდი და ისევ თავიდან.

ეს ფირფიტა გახლავთ გენიალური მიუზიკლი ”ზღაპარ-ქალაქი”, რომლის პირველი ნაწილი 1985 , ხოლო მეორე კი  1986 წელს გამოუშვეს.

P1120436

სიტყვები და მუსიკა – ირმა სოხაძეს ეკუთვნის, როლების უმეტესობა მისი გახმოვანებულია ხოლო დანარჩენი გმირების გახმოვანებაში საბავშვო მუსიკალური თეატრის (პიონერ-ქალაქის) მზიურის წევრების დიდი წვლილია.

P1120438

მინდა გითხრათ , რომ დღეს როდესაც ამ ზღაპარს ისევ თავიდან ვუსმენდი ამდენი ხნის შემდეგ, სიმღერის ტექსტები მახსოვდა. ვიჯექი და ჩემთვის ვღიღინებდი , ფირფიტის პარალელურად.

ეს არის ჩემი ბავშვობის კიდევ ერთი გენიალური და საყვარელი მოგონება.

ვინილის ფირფიტა, რომელიც სულ რაღაც 2000 ცალი იყო ტირაჟით მეც შემხვდა მაშინდელ პერიოდში და გამილამაზა ბავშვობა, თანაც სულ რაღაც 1.45 მანეთად.

P1120445

არა რა, ზღაპრები და ოცნებები ძალიან იაფი ღირს, უბრალოდ უნდა გაგიმართლოს და საჭირო დროს საჭირო ადგილზე აღმოჩნდე, ზუსტად ისე როგორც ამ ზღაპრის მთავარი გმირი გოგონა….

მე მიყვარს ზღაპრები, დღემდე მგონია რომ (ცოტა უცნაურ და ზოგჯერ სასტიკ მაგრამ მაინც) ზღაპარში ვცხოვრობ.

მე ვარ ბავშვი რომელსაც აიძულებენ იყოს სერიზოული და ფეხი აუწყოს როგორც დროს ისე საზოგადოებას…..

P1120449

~ესეც პატარა მუსიკალური ფაილი , მართალია ცუდი ხარისხის მაგრამ დაახლოებით ისმინება ჩემი ზღაპარი ~

Wednesday, May 26, 2010

აღიარება V – ისევ უცხო ქვეყანა

მოკლედ შეგახსენებთ რომ წინა ნაწილში მოსკოვის ამბებს ვყვებოდი ჰოდა ვაგრძელებ.

მაშ ასე მოსკოვში ცხოვრების მეორე ნაწილში ჩვენ ახალ ბინაში გადავედით. ახალი ბინა იმით იყო უკეთესი, რომ ორი ოთახი და სამზარეულო  ჰქონდა და უკეთესად გვეძინა ყველას.

როგორც გახსოვთ ჩვენ უკვე გვქონდა გულის შემაღონებლად მომღერალი მაღვიძარა, ჰოდა აი რა ხდებოდა ყოველ დილით სახლში:

ვინაიდან და რადგანაც მამას ადრე უნდა გაღვიძებოდა ,მაღვიძარა მშობლებთან კარადის თავზე დავდგით (დროებით). ყოველ დილით ჩემი უსაყვარლესი მაღვიძარა რეკავდა გულის გაწვრილებამდე და ვინაიდან და რადგანაც ოთახები ერთმანეთთან ძალიან მჭიდროდ იყო განლაგებული ბავშვების ოთახშიც გულისწამღებად ისმოდა მისი ხმა. ყოველ დილით დაიწყებდა თუ არა საათი წკრიალს ვდგებოდი ყველაზე პირველი, გავდიოდი მშობლების ოთახში, ვადგავდი კარადას სკამს, ვძვრებოდი ზედ და მაღვიძარას ვთიშავდი, შემდეგ კი სუფთა სინდისით ვბრუნდებოდი საწოლში.

65468

ჩემი ამ მონდომების გამო ყოფილა შემთხვევა რომ მამას გაღვიძება დაგვიანებია და საქმეზეც ვერ წასულა დროულად, მაგრამ რა უნდა მექნა თუ ძალიან მაწუხებდა დილა უთენია აწკრიალებულ - ამღერებული ჩინელი საათი? : )

”ნოვოსელიიდან” მალევე ბიძაჩემმა  გადაწყვიტა, რომ იქაურ ”ბარახოლკაზე” (აი ჩვენთან მშრალი ხიდი რომაა ეგეთზე) წავსულიყავით ერთად.

იქაური ბარახოლკა მოსკოვის გარეუბანია და მეტროთი ერთ საათზე მეტ ხანს მოვუნდით იქ მისვლას. ბიძაჩემიც კაი გვარიანი მოწანწალეა და იცოდა რა ჩემი ასეთივე სიყვარული უსარგებლო ნივთებში ქექვისა და ბოდიალის ხელი ჩამავლო და თან გამიყოლა. წარმოიდგინეთ რა მაგარი შეგრძნება იყო - ჯერ მიწის ქვეშ მეტროში ყოფნა ამდენი ხანი, შემდეგ უკვე მეტრო გადის მიწის ზემოთ და დაახლოებით ნახევარი საათი ასე გიწევს მგზავრობა.

ნუ როგორც იქნა მივედით უმაგრეს ადგილას, გაშლილი დიდი მინდორი, ბევრი ბალახი,  ბუნება და ამდენი უსარგებლო ნივთი, ვინილის ფირფიტები, საათები, ძველი სათამაშოები, მოკლედ რა გინდა სულო და გულო იქ რომ არ გენახათ. დიდი ხანი ვიბოდიალეთ მე და ბიძაჩემმა იქ, ერთ მოენტში კი რაღაცას მივაშტერდი და გამალებით დავუწყე თვალიერება ამ დროს კი თურმე ბიძას ადგილი შეუცვლია, სადღაც გასულა და მე დავრჩი ასე მარტო.

წარმოიდგინეთ 7 წლის ვარ, რუსული ვიცითქო არა, მაგრამ ნუ ერთ ორ სიტყვას ვაბავ ერთმანეთს, ვდგევარ, წარმოდგენა არ მაქვს სად და არ ვიცი როგორ ვიპოვნო ბიძაჩემი. (მერწმუნეთ ეს შეგრძნებები სიამოვნების მომტანი არ იყო)

6546

ცოტა ხანი ვიდექი ასე გაუნძრევლად და იმაზე ვფიქრობდი მეტრომდე როგორ მივიდე და მერე უკვე ჩემი ხაზის ფერს (მოგეხსენებათ რუსეთის მეტროში ძალიან ბევრი ხაზია და ყველას თავისი ფერი აქვს მინიჭებული) გავყვები და გაჩერებას ვიცნობ მეთქი, მაგრამ ამ ყველაფრის გაკეთება არ მომიწია რადგან ბიძამ ისევ მიპოვნა. მიხვდა სად შეიძლებოდა დავეკარგე და თვითონვე მომაგნო უკან , მაგრამ მე გვარიანად კი შევშინდი მაშინ.

ასეთი ამბებიც გადამხდენია თავს :) (მაგრამ ეს ერთადერთი შემთხვევა არაა როდესაც დავიკარგე)

მოსკოვში ძალიან მიყვარდა ნაყინი, რამე განსაკუთრებული კი არ იყო უბრალოდ სასწაულად მაქვს ჩარჩენილი ის გემო რომელიც იქაურ ვანილიან ნაყინს ჰქონდა, არადა შეიძლება არაფერიც არ იყო , მაგრამ მე  მაშინ ასე დამამახსოვრდა.

კიდევ მოსკოვში სერიოზული შოკი იყო მაკ დონალდსი. საქართველოში ჯერ იდეაშიც კი ვერ არსებობდა მაგის გახსნის შესაძლებლობა და იქ რომ შევედით რაღაც წარმოუდგენელი შეგრძნება იყო , ეხლა რომ მახსენდება ვხალისობ ძალიან. ალუბლის ნაყინი, ალუბლისვე ღვეზელი და მგონი ჩიზბურგერი. (მაშინ დარწმუნებული ვიყავი რომ მაგაზე გემრიელი რამე ბევრი არ იყო ამქვეყნად)

გარდა ამ ყველაფრისა რომ არ მოგვეწყინა ჩვენთან ხშირად მოდიოდნენ სტუმრები, დედას იქ ჰყავდა მეგობარი რომელსაც ჰყავდა ორი ჩვენხელა შვილი და ძალიან სასიამოვნო იყო მათთან თამაში , რადგან ასე თუ ისე ქართული ესმოდათ შიგადაშიგ და ურთიერთობა ძალიან გვიადვილდებოდა.

აი ასეთი იყო ჩვენი მოსკოვური ვოიაჟი. მოკლე, მაგრამ მაინც ძალიან ახალი და საინტერესო.

_____________________________________________

დარჩით ჩვენთან , შემდეგ ნაწილში ახალი გამოცდილება, სამშობლოში დაბრუნება და მრავალი სხვა რამ გელოდებათ :)

Friday, May 21, 2010

პირველი Give-away ჩორვენთან

მოკლედ დიდი ხანია მინდა Give-away კონკურსის გაკეთება ჩემს ბლოგზე და როგორც იქნა გადავწყვიტე და თავიც მოვაბი!

რა არის Give-away?

-ეს არის უსასყიდლო , უფასო, წასახალისებელი გაცემა-გათამაშება.

უცხოურ ბლოგებზე ხშირად არის ხოლმე ასეთი კონკურსები, საქართველოში მე რაც ვიცი მხოლოდ დოდკამ გააკეთა ასეთი რამ აქამდე.

თუმცა მე მქონდა ფოტო კონკურსი ჩემს ფოტო ბლოგზე მაგრამ ის სულ სხვა რამე იყო.

ყველა Give-away-ს აქვს ხოლმე თემა ან გეგმა, რომელიც უნდა შესრულდეს, ამიტომ მეც გთავაზობთ ასეთ რამეს:

ყველას ვისაც უნდა ამ შეჯიბრება-კონკურსში მონაწილეობა უნდა დაწეროს ერთი პოსტი საკუთარ ბლოგზე თემაზე რომელიც -

  • ან მისი ბლოგისთვის უჩვეულო/ახალია
  • ან მისი აზრით დღევანდელ ჩვენ (ბლოგო ან ისე ) რეალობაში ყველაზე მნიშვნელოვანია (ყურადსაღები და დასაფიქრებელია სასწრაფოდ)

შემდეგ კი პოსტის ლინკი ამ პოსტის კომენტარებში დატოვოს!

გამარჯვებული აირჩევა ბრმა კენჭისყრის პრინციპით (ანუ ყველა სახელები ერთად ჩაიყრება და ”ნა უგად” ამოღებული იქნება გამარჯვებული)

გამარჯვებულს წილად შეხვდება ექსკლუზიური ”Self - Hand - Made “ ბრელოკი სპეციალურად ჩორვენის ბლოგისაგან : )

P1120412

თუმცა აქვე დავამატებ  თუ რომელიმე პოსტი ძალიან, ძალიან, ძალიან მომეწონა ამ პოსტს მივუძღვნი ჩემთან ცალკე ჩანაწერს და შეიძლება პატარა პრიზიც გადავცე ავტორს (ეს ისე ჩუმად დაგისპოილეთ)

მოკლედ შესაძლებლობები ბევრია. მაშ ასე დაიწყეთ ფიქრი თქვენს Give-away- პოსტის თემაზე

ვადა დაახლოებით 2 კვირაა (Give-away დასრულდება 7ივნისს და შედეგები ცნობილი იქნება 8 ივნისს)

გისურვებთ წარმატებებს და გელოდებით!!!

საუკეთესო სურვილებით ჩორვენი!!!

Wednesday, May 19, 2010

ინ – valid – ია ჩვენი საზოგადოება?

მას დამოუკიდებლად გადაადგილება უჭირდა მაგრამ ულამაზეს ლექსებს წერდა…

მის გვერდზე მჯდომს მეტყველების შეფერხება ჰქონდა, მაგრამ ნაწარმოებები რომლებსაც ის ქმნიდა კონსერვატორიას აზანზარებდა…

მის უკან , ერთი შეხედვით უცნაური გამომეტყველების ბიჭი მღეროდა, მღეროდა ღვთაებრივი ხმით, ხმით რომელიც სულში ატანდა და სამუდამოდ რჩებოდა ნებისმიერ ჩვენთანგანში…

კედელთან გოგონაც იდგა, იდგა და ბოლთას სცემდა. მისი მოძრაობები უხეში და ტლანქი ჩანდა, მაგრამ ეს მხოლოდ მანამდე სანამ ფლეიტას აიღებდა ხელში… შემდეგ კი … შემდეგ ეს შთაბეჭდილება ფლეიტის ჰანგებში ელვისებურად ქრებოდა….

დიახ მათი მოძრაობები, შესახედაობა, საუბარიც კი უცნაური იყო, ცოტა განსხვავებულიც კი , მაგრამ ერთი შესაძლებლობის არ არსებობას მეორე მაგრამ ერთი ორრად უფრო ძლიერი, წარმოუდგენლად განსხვავებული და ღვთაებრივი ანაცვლებდა…

Free_spaces_by_Mart1_Freak

ვერავინ ვერასოდეს იტყოდა მათზე რომ ესენი შეზღუდული შესაძლებლობების მქონდე ახალგაზრდები იყვნენ…

ვერავინ ვერ წარმოიდგენდა თუ მათ რაიმე არ შეეძლოთ…

ეს იყვნენ ადამიანები რომლებსაც ღვთისგან მომადლებული ისეთი ნიჭი ჰქონდათ, რომ ყველა დანარჩენს შეიძლება მთელი ცხოვრების წვალებითაც კი მათ დონემდე ვერ მიეღწიათ….

იცით როგორ გრძნობენ? ჩვეულებრივად

როგორ განიცდიან? ჩვეულებრივად

როგორ სტკივათ? ისევ ჩვეულებრივად

***

მაშინ რატომ ვერ ვიღებთ მათ ასევე ჩვეულებრივად?

რატომ ვუფრთხით და ვერიდებით?

რატომ გავურბივართ მათთან ურთიერთობას და კონტაქტს?

რატომ ვუყურებთ ალმაცერად?

რატომ გვგონია ისინი სხვა საზოგადოების წევრები?

რატომ არ გვზრდიან წესიერად? რატომ არ გვინერგავენ თანასწორობის შეგრძნებას ბავშვობიდან?

ძალიან ცუდი ტიპები ვართ !!!!

Monday, May 17, 2010

ბიოლოგიური არსება – ძმა …

სისხლი და ხორცი….

არა ეგრე არა.

შენი ნაწილი….

არა არც ესე.

უბრალოდ და-ძმა…

პატარა საძაგელი არსებები, რომელიც გვიმწარებდნენ ბავშვობას, გვეჩხუბებოდნენ და ვეჩხუბებოდით….

chven45

გვართმევდნენ და ვართმევდით… შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა და ისინი გაიზარდნენ….ჩვენც…

ასე გაიზარდა და შეიცვალა ჩემი ძმაც. ძალიან მავნე პატარა ღლავი ახლა უკვე ზრდასრული ახალგაზრდაა და მართალია ისევ ძალიან სასაცილო ვინმეა, მაგრამ ახლა ჩემთვის (ეხლა მეც გავიზარდე და უკეთ ვიგრძენი) ერთ ერთი ყველაზე საყვარელი ადამიანია.

ჩემი ძმა ყოველთვის ახერხებდა ჩემს გაოცებას, პატარაობიდანვე პედანტური და აუტანელი იყო, ზუსტად ახსოვდა როგორ და სად იდო ყველა მისი ნივთი, ნუ აი გულისამრევი სიზუსტით…

ძალიან უცნაური ვინმე იყო და არის კიდევაც… ცოტას ლაპარაკობს , დადის ჩუმად და უხმაუროდ, სულ ჭკვიანი სახე აქვს (ეს უბრალოდ სახე აქვს ასეთი თორე… :) )….

kukii რაც გაიზარდა და თავისი  ფული აქვს (ხან მამას მიცემული ჯიბის, ხანაც მისი პირადი შრომით მოპოვებული) ხან რას მჩუქნის ხოლმე, ხან რას….

რამოდენიმე თვის წინ სახლში მოვიდა აღტკინებული და რომ არ დავხვდი ამიფეთქა მობილური ტერელფონი , ყოველ 15 წუთში ერთხელ მირეკავდა და მეკითხებოდა ”სახლში როდის მოხვალ”-ო. ვერც კი მივხვდი ასე უცებ რა დაემართა მეთქი (ძირითადად უხარია როცა სახლში არ ვარ)

მოსვლისთანავე კი ამოსუნთქვის შანსი არ მომცა და გულსაკიდი გამომიწოდა - ”ეს შენო” (ძალიან საყვარელი კაცუნა ლურჯი მინისგან , ვერცხლის თხელი რკალით)

ერთი კვირის წინ ისევ გადაწყვიტა ჩემთვის საჩუქარი გაკეთებინა , ზუსტად იმ დღეს ქალაქში შევხვდით ერთმანეთს და ვითომ ისე უბრალოდ ახსენა წიგნი ვიყიდეო, ნუ რადგან წიგნების დიდი სიყვარულით არ გამოირჩევა და მხოლოდ უცნაურ, ან ჩემი თაროდან წაღებულ წიგნებს კითხულობს, დავინტერესდი მისი შენაძენით.

ჯიბიდან პატარა წიგნი, სახელად Notebook –ამოაცურა, ყდაზე ლამაზი ვარდისფერი ყვავილებით და გამომიწოდა ”აი ესააო”

გამოვართვი და კარგად რომ დავაკვირდი რა ეწერა ყდაზე გამეცინა, ეს რა არის მეთქი და ეს შენო.

present

ეს აღმოჩნდა სასაცილო და ლამაზი ფრაზების კრებული რომელიც დების შესახებაა. ძალიან ვიხალისეთ ამ ყველაფრის ერთად კითხვით , შემდეგ კი ლუკას ვთხოვე თვითონაც ჩაეწერა შიგნით რაღაცეები და აი  მაგალითიც:

წიგნის quote :

Sisters are the best people to have with you when you’re shopping for clothes. Tehy tell you the truth”

ლუკამ გვერდით მიაწერა:

Can not add anything else, ultimate truth :D

ლუკას ყველა მინაწერი არსებულ ფრაზაზე ბევრად სასაცილო და სახლისო აღმოჩნდა, კითხვისას ძალიან ბევრი ვიცინე.

აი კიდევ -

წიგნის quote :

“Sisters know when to yell at you – and when to hug”

ლუკამ მიაწერა (დიიდი ასოებით):

AGREE

მოკლედ ეს წიგნი საუკეთესო გასართობი და ძალიან ძალიან ამაჩუყებელი რაღაც იყო, ყველა საჩუქარს შორის….

sister

მე ჩემი (შტერი) ძმა!!!

Friday, May 14, 2010

მაშინ როდესაც მიყვარდა ქალი….

რიგით უკვე მერამდენეღაცა ორგაზმის მერე ისინი არაბულ ტახტზე მუთაქებივით იყვნენ მიფენილები….

***

მან მოუკიდა სიგარეტს, მე არა. არ ვიცი რატომ არ ვეწეოდი სექსის მერე, არადა სტაჟიანი მწვეველი გახლდით.

შეიძლება იმიტომ არ ვეწეოდი და ხმასაც არ ვიღებდი, რომ მინდოდა სიამოვნებას ელფერი კიდევ დიდხანს არ დაჰჰკარგვოდა, არ მინდოდა გამოყოლილი შეგრძნებები ბოლსა და სიტყვების კორიანტელში დამკარგვოდა…

ის იწვა გაუნძრევლად, მისი სხეული ჩემში ენით აუწერელ ღელვას იწვევდა…ის არ იყო მზეთუნახავი, არ ჰქონდა განსაკუთრებული ფორმის მკერდი ან სექსუალური თეძოები…

we

ის უბრალოდ ძალიან ძალიან სექსუალური იყო… მაშინაც კი როდესაც მას არ ვუყურებდი ვგრძნობდი ოთახში მისი სხეულის  მოხეტიალე სითბოს…

ის არასოდეს ლაპარაკობდა ბევრს, არასოდეს გამოხატავდა განსაკუთრებულ სითბოს, მაგრამ ვიცოდი როგორც ჩემთვის იყო ის, ისე ვიყავი მისთვის მე… ყველაზე სასურველი და ტკბილი იმ მომენტში…

ჩვენი შეხვედრები არ ჰგავდა პაემანს, არც საქმიან შეხვედრას… ჩვენი შეხვედრები ეს იყო უსიტყვო გაგება და დამოკიდებულება, სხეულის ენა რომელიც უსაზღვრო ვნებაში პოულობდა სიმშვიდეს.

ჩვენ გვყავდა ბევრი მეგობარი, ალბათ ახლაც გვყავს - რომლებიც ჩვენი სტუმრობითა და შეხვედრით ყოველთვის მოხარულები იყვნენ…

I__m_not_a_lesbian___InsAid_by_daprideჩვენ ხომ საუკეთესო საზოგადოება ვიყავით, განსაკუთრებით ერთად. შეხმატკბილებული ხუმრობები, სასიამოვნო საუბარი ნებისმიერ თემაზე, კარგი გემოვნება  - ეს სრული სიის ძალიან პატარა ნაწილია, იმ სიის რის გამოც ჩვენ შეგვეძლო ერთად ვყოფილიყავით, იმ სიის ნაწილია რომელიც ჩვენს ურთიერთობას ერთი-ორად საინტერესოს და დატვირთულს ხდიდა…

ჩვენ არასოდეს გვითქვამს, არავის არასოდეს უკითხავს, არავინ დაინტერესებულა… ზოგჯერ მგონია რომ ყველამ ისედაც ყველაფერი იცოდა .

… როგორც მაშინ, ისევე დღეს არაფრის თქმა არაა საჭირო , გარემო შენს მაგივრად ახდენს ყველას ინფორმირებას და თანაც ამას ბევრად უკეთ აკეთებს ვიდრე შენ შეგიძლია…

ის ჩემთვის დღემდე სექსუალური ქალის ხატად რჩება, ის ჩემთვის ერთ ერთი ყველაზე ძვირფასი მოგონებაა… ის არ ყოფილა ერთადერთი მაგრამ იყო ყველზე თბილი, საყვარელი და ძვირფასი….

*********************

მაშინ როდესაც მიყვარდა ქალი, ჩემი ცხოვრება სხვის ზღაპარს  ჰგავდა…

მაშინ როდესაც მიყვარდა ქალი, ემოციების ღელვა ვნების მორევში დაკარგვას ჰგავდა….

მაშინ როდესაც მიყვარდა ქალი, წარსული მომავალს ტყუპივით ჰყავდა…

love_v_3__lesbian_by_forent

Wednesday, May 12, 2010

თქვენ იცნობთ სიკვდილს?

გაგჩენიათ შეგრძნება რომ ადამიანები ყველაზე უდროო დროს კვდებიან??

ან იქნებ იმიტომ გვგონია ეგრე რომ მერე ვხვდებით - ისინი გვჭირდებოდნენ…

ან იმიტომ კვდებიან იმ დროს რომ აღარავის სჭირდებიან?

ან რას ჰქვია რომ ადამიანი გჭირდება? რაში უნდა გჭირდებოდეს სხვა, უცხო, დამოუკიდებელი სხეული? ნივთი ხომ არაა?

მაგრამ ამ დროს გვავიწყდება ყველაზე მაგარი შეგრძნება - სულიერი (სასაცილოა მარა ასეა) კავშირი…

Death_by_marak24 კავშირი რომელიც ერთი შეხედვით , ერთი შეხებით, ერთი სიტყვით მყდარება….

კავშირი რომელიც რატომღაც სიკვდილის მერეც გვაქვს….

ადამიანები იბადებიან და კვდებიან და ერთადერთი რაც მათ საუკეთესოდ და უხრწნელად ინახავს – ჩვენი ტვინია….

ზოგჯერ მგონია რომ ყველა ახლობელი ადამიანი ერთდროულად უნდა კვდებოდეს რომ არავის ეტკინოს, არავინ განიცადოს, არავინ დაითრგუნოს….

მაგრამ ამ შემთხვევაში ვინღა შეინახავს მოგონებას მათზე? შეინახავს მათ სახეს უხრწნელად?…..

ადამიანები მაინც ძალიან უდროოდ კვდებიან, მაშინ როდესაც ყველაზე საინტერესო და მნიშვნელოვანი ამბები ხდება…

Sunday, May 09, 2010

People In Need…

მე არ მინდა რომ ჩემს ქვეყანაში ვიღაც უსახლკაროდ იყოს…

არ მინდა ადამიანები საცხოვრებელ ადგილს იძულებით ტოვებდნენ…

მე არ მინდა რომ ბავშვებს ახსენდებოდეთ ტყვიების ზუზუნი, ბნელი სადრაფები, სადაც იმალებოდნენ და სისხლიანი გვამები სამშვიდობოს გზაზე….

არც ის მინდა ჩემს ქვეყანას ნელა ნელა აჭრიდნენ ტერიტორიებს….

******

 

დღეს ერთ ფორუმელთან ერთად (ნაზი) ვიყავი ნატახტრის დევნილთა დასახლებაში. ის არასამთავრობო ორგანიზაციიდანაა -(”კონსტიტუციის 42 მუხლი” ) და სჭირდებოდა ფოტოები თუ როგორ ცხოვრობენ და რას აკეთებენ დევნილი ადამიანები.

 P1120315  

ეს დასახლება არის ფრიად დამთრგუნველი ადგილი სიმართლე თუ გინდათ.

ტრიალ მინდორზე უზარმაზარ ტერიტორიას სოკოებივით ამოსული, ერთნაირი სახლები (არა უფრო სწორია ქოხები) ფარავს.

P1120339

ოჯახების უმეტესობა ფრიად გაჭირვებულია და ცუდად ცხოვრობს, თითქმის ყველას სახლის გარშემო მიწაზე სხვადასხვა რამ აქვს დათესილი და უვლიან. სახლის წინ კი გასალამაზებლად - ყვავილები და ყვავილის ქოთნები უწყვიათ.

P1120336

აქვთ კანალიზაციის სერიოზული პრობლემები (ზოგიერთი სახლის უკან კანალიზაცია პირდაპირ მიწის ზემოთ ამოდის და გუბეებად დგება)

მათ არ უხდიან იმ მცირე დახმარებსაც კი, რომელიც ზოგიერთვისთვის ჰაერზე უფრო საჭიროა….

ზოგიერთ ოჯახში ყავთ უნარშეზღუდული და ავადმყოფი ადამიანები, რომლებსაც ძალიან სჭირდებათ წამლები და მოვლა, მაგრამ ამისთვის საჭირო თანხები მათ არ აქვთ…

P1120316

მიუხედავად ამ ყველაფრისა ისინი მაინც ინარჩუნებენ სიცოცხლის ხალისს, ხუმრობენ და ძალიან სტუმართმოყვარები არიან….

არ მინდა რომ საქართველოში ამდენი იძულებით გადააგილებული პირი იყოს…

არ მინდა რომ ჩემი ქვეყნის მოქალაქეები გაუსაძლის პირობებში ცხოვრობდნენ…

მე ჯერ არ ვიცი რა შემიძლია მათ დასახმარებლად რომ გავაკეთო, მაგრამ მე ამაზე ფიქრი უკვე დავიწყე!

შემომიერთდით!

Thursday, May 06, 2010

ნაცია რომელიც ყარს!!!

ქართველი ახალგაზრდები რომლებიც მომავალში უნდა გახდნენ:
ექიმები -  და დაიცვან ჰიგიენის ნორმები
ადვოკატები - და უნდა იცოდნენ ყველა არსებული ნორმის შესახებ
მასწავლებლები - რომლებმაც სხვას უნდა ასწავლონ და ჭკუა დაარიგონ
მეცნიერები - რომლებმაც გენიალური აღმოჩენები უნდა გააკეთონ ყველას სასარგებლოდ
პოლიტიკოსები - რომელებმაც საკუთარი თავი უნდა "გაყიდონ" რათა წარმატებას მიაღწიონ
ეკონომისტები - რომლებმაც თავიდან უნდა აგვაცილონ ფინანსური და ეკონომიკური რყევები
ბიზნესმენები - რომლებმაც უნდა დაგვარწმუნონ საკუთარი პროდუქტის გენიალურობაში
ჟურნალისტები - რომლებმაც ობიექტურობის შენარჩუნება უნდა შესძლონ
ხელოვანები - რომლებიც ყველასთვის მისაბაძი და ყველაზე სასიამოვნო კასტა უნდა შექმნან
ძალოვანი სტრუქტურების წარმომადგენლები - რომლებიც იცავენ ჩვენს უსაფრთხოებას 

ოფლის სუნით არიან აყროლებულები!!!!

გეკითხებით მე თქვენ - შესაძლებელია თუ არა ადამიანი რომელმაც ჰიგიენის მინიმალური ნორმის დაცვა ვერ შეძლო გახდეს წარმატებული რომელიმე ზემოთნახსენებ დარგში???

ცოტა ხნის წინ რუსთაველის გამზირზე გავიარე და იქ მდებარე მეტროსადგურებთან ოფლის სუნის იმხელა ღრუბელი დგას რომ სუფთა ჰაერის არსებობაზე საუბარიც კი ზედმეტია...
გეკითხებით მე თქვენ - რამე ეშველება ერს რომელსაც მსგავსი პრობლემა აქვს და თანაც ასე მასიურად??

გეკითხებით რის მოთხოვნას აქვს აზრი როდესაც ნაცია ოფლის სუნით ყარს და ვერც ხვდება!!!!

Sunday, May 02, 2010

ძირითადი თემა ისევ სექსია – თუმცა სხვისი…

ჩემს ბლოგზე ძალიან ხშირად ხვდებიან სექსუალური სერჩ თერმების დახმარებით, არ ვიცი იმიტომ… ალბათ იმიტომ ძალიან ღიად ვწერ (მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე) და ხშირად მაქვს გამოყენებული სექსის თემა და მასთან დაკავშირებული სიტყვები , მაგრამ როგორც არ უნდა იყოს ვიღაცეები შემოდიან და ცდილობენ მოიძიონ საჭირო ინფორმაცია..

გვინდა ჩვენ თუ არა სექსი ის თემაა რომლის გარშემოც ყველა ნებით თუ უნებლიეთ ვტრიალებთ, ღიად თუ მალვით ვცდილობთ რაღაც გავიგოთ, მივიღოთ თუ გავცეთ…

როგორც არ უნდა უარვყოთ ეს ყველას უნდა, ყველას აინტერესებს და ყველას აქვს რაღაც მისი ძალიან გაუხმაურებელი და დამალული ამასთან დაკავშირებით…

ყველა ხშირი საძიებო სიტყვათა კავშირია ”გეი სამყარო” ჩემს სერჩებში.

ნუ რა შემიძლია ამაზე გითხრათ, რეალურად ბევრი არაფერი თუმცა ცოტაოდენს მაინც დავწერ…

 Peace_by_dalmatianluver 

რიგი მიზეზების გამო (ეს არის ქრთული გაგება, მეობა, ზნეობა, მენტალიტეტი თუ ტრადიციები) სხვადასხვა სექსუალური ორიენტაციის ადამიანები თავისთვის ჩუმად არიან, მალვით ცდილობენ ურთიერთობას და პარტნიორის მოძიებას….

რატომ? იმიტომ რომ საზოგადოება გმობს!

იმიტომ რომ დიდი შანსია მას პრობლემები შეექმნას სამსახურში, მის გარშემო არსებულ საზოგადოებაში - არადა რა დააშავა? რატომ უნდა დამალოს ის რომ რაღაც კონკრეტულს ანიჭებს უპირატესობას? მხოლოდ იმიტომ რომ მე ან ვიღაც სხვას ეს არ მოგვწონს? და ჯანდაბამდეც გვქონია გზა…

Not_Fair__by_S__o__r___aხოდა რა მინდოდა მეთქვა ამ გადახვევის მაგივრად… მაშასადამე გეი სამყარო არსებობს მაგრამ ის ძალიან თავისთვისაა, ძალიან მიჩუმათებულია… მათ აქვთ თავისი community (იმედია არ ვცდებიძალიან) , ურთიერთობენ ერთმანეთთან და თუ ვიაღაცამ ეს არ იცის მაშინ ორი ვარიანტია – ან არცაა საჭირო, ან მოვა დრო და გაიგებს…

ბევრ გეის ვიცნობთქო რომ ვთქვა მოვიტყუები, თუმცა კი ვიცნობ და ისიც ვიცი რომ ისინი დიდად არ აფიშირებენ ამას, არც რეალურ ცხოვრებაში არც ინტერნეტში – არსად…

ისინი უბრალოდ არიან, ცხოვრობენ თავისთვის და ცდილობენ ინტიმური ცხოვრებაც ჩუმად და მშვიდად ჰქონდეთ, თავის ტკივილის გარეშე…

რატომ უნდა შეექმნას ადამიანს პრობლემა იმის გამო რომ მას ვიღაცასთან უნდა? აი მითხარით?

საქართველოში დიდის ამბით აპროტესტებენ არატრადიციულ (როგორც უკვე ვთქვი ნეტა ვინ განსაზღვრა ნეტა ეს ტრადიციულ არადტრადიციულობა) სექსუალურ ორინეტაციას, არა უფრო სწორია გმობენ და გმობენ მართმადიდებლობის და რელგიის ეგიდით …

არადა მათ რელიგიაშია არაა მოწოდება – არ განიკითხოო?? შენთვის იცხოვრე წმინდად და სათნოდ და სხვა შენი საქმე არაა, მას მერე მოევლება განკითხვის დღეს თუ სამოთხე ჯოჯოხეთის გზაგასაყარზეო??

მაშინ აბა ვინ ეკითხება ყველა ამ მატრაკვეცას რომ ყოფენ ცხვირს ყველგან და წიკვინებენ იმაზე რომ აი ის გეია, ეს ლესბოსელი, ის მესამე ვიღაც ტრანსექსუალი??

mcol_rainbow1

ჰოდა მაშ რა მინდოდა მეთქვა - დაე ამოწყდნენ ერთ დღეს (დიახ ასე გავბოროტდი რომ სულ არ მენანებიან) ყველა ვინც საკუთარი ტრაკის მოვლის მაგივრად სხვის ტრაკებს დასდევს და უთვლის კაი დენის მრიცხველივით ვისთან სად როდის და რა ჰქონდა და თანაც ამას რელიგიის მოწოდებებს ამოფარებული აკეთებს!!