Monday, March 29, 2010

სიკვდილის სუნი დილის 10 საათზე

ტვინი წაიღო აგერ უკვე 15 წუთია….
ზუზუნებს რაღაცას თავისთვის, ხან ერთ კუთხეს მიასკდება ოთახში , ხან მეორეს.
ერთ ადგილას ვერ ისვენებს, დამაწყვიტა ნერვები….
არადა დილაა, 10 საათი.

როგორ შეიძლება ასეთ დროს ადამიანის ესე შეწუხება?

ერთხელ მოვიშორე თავიდან, მეორედ მოვიშორე თავიდან, მაგრამ გაგიგონიათ -  ყურადღებასაც არ მაქცევს და ისევ გულისგამაწვრილებლად აგრძელებს….
დამაწყდა ნერვები, მოქმედების დროა…
თაროდან ვიღებ ყველაზე მძიმე და სქელყდიან წიგნს, კარგად ვიჭერ ხელში და ვეპარები ჩუმად, მთავარია ვერ მიხვდეს და ვერ გაიგოს…
…აგერ მოპირდაპირე კუთხეში კედელსაა მიყრდნობილი. დროის დაკარგვა არ შეიძლება მოქმედების დროა…
ხელს მკვეთრად ვიქნევ წიგნიანად, მიზანში ვარტყავ….
კედელი სისხლით და სხვა შიგნეულობით მოითხვარა…
ოთახში სიკვიდილის სუნი დატრიალდა…
რას ვიზავთ ასე იცის უდროო დროს გამოჩენამ და ვიღაცის შეწუხებამ.
….კიდევ კარგი დიდი ბუზი არ იყო და კედელზე სულ ოდნავ ამჩნევია საბედისწერო კვალი!
Fly_by_miki3d

Saturday, March 27, 2010

აღიარება - შუალედური ჩართვა

ვინაიდან და რადგანაც ჩემს გარშემო (ძირითად ნაწილში) ერთი და იგივე ადამიანები მოძრაობენ (ან მოძრაობდნენ რაღაც პერიოდი) მე მათ მოკლე მიმოხილვას და აღწერას გავაკეთებ, ხომ უნდა იცოდეთ მათი ხასიათი და მახასიათებლები , რათა უფრო საინტერესო იყოს კითხვა.

მაშ ასე დავიწყოთ:

მე – ნუ მე… ჩემზე რა გითხრათ , ბლოგის აქტიურმა მკითხველმა ისედაც იმდენი რამე იცის ჩემზე რომ მე თვითონ გაოგნებული ვარ.

IMG_0320

ვერ ვიტან შეუვალ და უაზრო ადამიანებს, მაღიზიანებს ყველანაირი დისკრიმინაცია და თავისუფლებას ვეტრფიალები (ოჰ რა სსიტყვაა)

ჩემი ძმა – ლუი

lukaaa ყველაზე მშვიდი და უტყვი ადამიანი თუ კი ვინმე შემხვედრია. რაც უყვარს – უყვარს, რაც არა შეიძლება საერთოდ იმ რაღაცის სახელიც კი დაივიწყოს. მთავარია არ გაცოფდეს, თორემ მერე მეორედ მოსვლა რეალურად განვითარების შესაძლებლობას იძენს.

ყოველ კვირას აქვს ახალი თავგადასავლები და ისტორიები გოგოებზე, ყოველთვის იცის რა არ უნდა , თუმცა რა უნდა მაგაში ჯერ ვერ გარკვეულა. მოკლედ ფრიად სიმპატიური ახალგაზრდა მამაკაცია რომელსაც მშვიდად ყოფნა არაფრით არ შეუძია და ცუდი სიმთვრალე აქვს :)

ჩემი და – ბუსა

ნუ აი რა გითხრათ, ის მხოლოდ 10 თვისაა. ამუღამებს მისი პირიდან irmmამოსულ ახალ - ახალ ხმებსა და ჟღერადობებს . მოწყენის საშუალებას არ გვაძლევს , თუმცა რა მე მასთან ძალიან იშვიათი კონტაქტი მაქვს, მაგრამ სახლში მისი სიცილ - კისკისი კარგად ატანს კედლებშიც.

არ უჩივის დორბლების ნაკლებობას და თუ ღმერთი გაუწყრება ვინმეს  და ტელევიზორში რეკლამის

(დიახ დიახ ზუსტადაც რეკლამების) ყურებაში ხელს შეუშლის თავზე კონტროლს კარგავს და საშიში ხდება სმენისათვის :)

 

ბებია (მამის დედა) – ოო ბებია დიდი ოხერი ვინმეა. ძალიან უყვარს მისი აგარაკი ქვათახევში. ვერ იტანს როცა რამე ისე არაა როგორც მას უნდა. აქვს ძალიან დიდი კოლექცია სასიყვარულო რომანების და ახლა მგონი სერიალების დაზეპირება დაიწყო (ეს ბოლო წლებია რაც ყველაფერი წაიკითხა)

ვერ იტანს ზაფხულს და მკბენარა მწერებს, ასე ამბობს 100 კაცი რომ იყოს და ერთადერთი კოღო - მაინც მე მიკბენს 10ჯერო. უგემრიელეს რამეებს აკეთებს და ძალიან გაწვალებულია დიაბეტით.

მამა – ოო, მამა არის მამა, რომელიც მამაა. მოკლედ ექიმი რომელიც ახლა მთლად მისი პროფესიული განხრით აღარ მუშაობს, უფრო სწორად სისხლებთან აღარ აქვს შეხება .

მამა რომლის ჯინაზეც ჩავაბარე იმ უნივერსიტეტში რომელშიც სულ არ ვგეგმავდი სწავლას. ყოფილი ავტომრბოლელი, რომელიც დღემდე ვერ გადაეჩვია სასწაული სტილით მანქანის მართვას.გულშემატკივრობს მილანს, ჰყავს მესამე ცოლი და მგონი ბედნიერია რავიცი….

მოკლედ მამა და მარჩენალიო რომ იტყვიან :)

დედა – ნუ მინდა გითხრათ , რომ მე რომ ესეთი ვარ ძალიან დიდი წვლილი მიუძღვის მას ამაში. დედა რომელსაც სკოლაში დავავიწყდი, დედა რომელთან ერთადაც პირველად წავედი ლაშქრობაში და დედა რომელიც ღიად გამესაუბრა სექსზე მაშინ როდესაც ზუსტად ამის დრო იყო. დედა რომელიც დედაზე მეტია :)

ახლა ცოტა უფრო შეორეული ახლობლები/ნათესავები რომლებსაც ასევე სერიოზული როლი აქვთ ჩემს ცხოვრებაში:

ბიძა (დედის ძმა) – ყველაზე გენიალური ადამიანი გენიალურებს შორის. ამ ადამიანისგან იმდენი რამე გავიგე და ვისწავლე, რომ არც კი ვიცი საიდან დავიწყო ჩამოთვლა.

მან ყოველთვის იცის რა შეიძლება გჭირდებოდეს, რა გიყვარს ან არ გიყვარს.<SAMSUNG DIGITAL CAMERA>

მისგან ვისწავლე როგორ დაუდო ადამიანს ფეხი ისე რომ ვერ შენიშნოს, როგორ ავაწყო მანქანის მოდელები, მოვუარო ძაღლს. მას დავყავდი და ახლაც ერთად დავდივართ ხოლმე რაგბზე.

მისი წაქეზებით დავიწყე სხვადასხვა რამეების კოლექციონირება.

ადამიანი მუსიკა და მელომანია, კოლექცია და ცხოველთა სამყარო, სითბო და თანაგრძნობა…  ნუ მოკლედ ძალიან მიყვარს , უკიდეგანოდ.

 

ბიცოლა – ოოო ასევე გენიალური ადამიანი. კახელი რა თქმა უნდა!

EPSON DSC picture 

ძალიან თბილი და მოსიყვარულე, მე მისი მესამე შვილი ვარ. ძალიან მიყვარს მისი მომზადებული ჩაი.

მგონი მიკორბიოლოგია თუმცა არ ვარ დარწმუნებული ამაში, თუმცა მაგას არ აქვს მგონი გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჩემთვის, ჩემთვის ისედაც ძვირფასია.

ძალიან უყვარს დეკორატიული კვერცხების შეგროვება და ულამაზესი კოლექციაც აქვს.

ბიძაშვილი უფროსი (ლევანი) – ყოველთვის უცნაური იყო და ესეთივე დარჩა დღემდე. თამაშობს რაგბს, თავის გუნდიც ჰყავს მეგობრებთან ერთად შექმნილი. ძალიან ლამაზად დარბის და უყვარს ცხოველები (როგორც ამ ოჯახის ყველა წევრს).

8223_1129752966068_1294550866_30387413_6044609_n

სიტყვაძუნწია ერთობ და სადაც თავს დებს იქვე ეძინება, სულ გამოუძინებელი და დაღლილი დადის.

ბიძაშვილი უმცროსი (ბექა) – ოო ეს ძალიან ცეტი ახალგაზრდა გახლავთ. 8322_156930471328_565036328_3822566_5783072_nერთ ადგილზე დიდი ხანი ვერ ჩერდება.

ბავშვობაში მთელი ძალით  ვხეთქე თავში ბეისბოლის ბიტა და დღემდე იმ შერყევას მახსენებს ხოლმე.

მეძახდა ზუმპას და ძალიან სასაცილო ვინმეა მოკლედ.

 

ამ ბოლო წლებში სულ საზღვარ გარეთ დაბოდიალობს და ძალიან საქმიანი ვიღაც გახდა .

უყვარს ლამაზად ჩაცმა და მოპეწენიკო ვინმეა.

 

მამიდა – ოო მამიდა , ნუ მამიდაზე რა გითხრათ აბა…

P1030041ძალიან ჯიუტი ქალია, ისეთი ჯიუტი რომ ბებიაც კი გაოგნებული რჩება ხოლმე  ნამდვილად ჩემი შვილი ხომ არისო :)

უყვარს ფერადი ტანსაცმელი და თავისი პატარა მანქანა, რომელსაც ძალიან სასაცილოდ და ძალიან დაძაბული ატარებს.

კიდევ თავისი პიანინო უყვარს და მასზე დაკვრა.

სახლში გულისშემაწუხებელი წესრიგი აქვს და ვერ იტანს რამე ისე რომ არაა როგორც მას უნდა.

 

ბიძა (მამიდის ქმარი) – ძალიან მშვიდი და კეთილი კაცია.

თბილად იცის შეხვედრა , სასიამოვნო და ძალიან საქმიანი ადამიანია. P1030039მისი სიმშვიდე მანამდე ძლებს ხოლმე სანამ მამიდაჩემი მასთან რამე თემის გარჩევას დაიწყებს , მერე კი რომ აბობოქრდება მიმიქარავს ღელვა ზღვაში. 

უყვარს ხაკისფერი და კრემისფერი ტანსაცმელი და ძირითადად ამ ფერებშია მისი გარდერობი გაწყობილი. ა ჰო კიდევ ხშირად დადის საზღვარგარეთ და იქიდან ტექნიკის ახალ ახალი მიღწევებით დახუნძლული ბრუნდება ხოლმე :)

მამიდაშვილი უფროსი (სოფიო) – ოოო სასწაული ვინმეა სასწაული.

დღემდე არ ვიცი რა პროფესიისა, თუმცა ბოლოს ფსიქოლოგიურზე  სწავლობდა და

მერე GAU-ში ჩააბარა.

ერთობ მერყევი ხასიათის ახალგაზრდა მანდილოსანია. ძალიან უყვარს ”ზაგარი”,

აუზი , ზღვა და მისთანები.

მისი ნახვა და მოძებნა ძალიან ადვილია ქალაქის ყველაზე მოდურ და ფეშენებელურ დაწესებულებებში.

 

მამიდაშვილი უმცროსი (იკა) – ერთობ სასცილო იყოდა არის კიდევაც. ბავშვობაში სულ თავით ეცემოდა, ხელის გაშვერის რეფლექსი სად ჰქონდა არ ვიცი (არადა არ ჰქონდა დიდი თავი, მარა რავიც სიმძიმის ცენტრი მაინც თავისას შვება ) 7 თვის დაიბადა და ძალიან მოცუცქნული ყოფილა, მამიდაჩემი ძლივს აჭმევდა.

თუმცა მიუხედავად ამ ყველაფრისა ძალიან ჭკვიანი ვინმეა, ამ ბოლო დროს ჩაიციკლა კომპიუტერულ თამაშებზე. დაამთავრა ი-ეს-ემი და მოკლედ მე ვამაყობ რომ ის ჩემი მამიდაშვილია :)

ნათლიაჩემის შვილი (სანდრო) – სულ სულ პატარაობიდან ერთად ვართ, ერთად გვაბოდიალებდნენ მშობლები და მოკლედ ძალიან სასაცილო ურთიერთობა გვქონდა და გვაქვს. ძალიან მიყვარს , მაგრამ ძალიან უცნაური კაცია. ვერასოდეს გაიგებ რას გეუბნება ან რას გულისხმობს. ძალიან უყვარს კალათბურთი და ინტელექტუალური თამაშები, ის უკვე რა?სად?როდის?-შია. მისნაირი არაადექვატური მე არაფერი მინახავს.

ჩემს მეგობრებზე უკვე იმდენი მაქვს დაწერილი რომ აღარც ვიცი რა დავამატო ამიტომ დავლინკავ მხოლოდ : )

ლოლა

მარიამი

გვანცა

ბაკო

ამათ გარდა შემომემატა კიდევ როი მეგობარი

დოდი – ეს ლეგენდარული dodka.ge ს ავტორი და სალი - სალი რომელიც აი ძალიან რაღაცნაირია, როდსტევნნაია სწერვოზნაია დუშა :) გავიცანი თუ არა ეგ მაშინვე მივხვდი, მაგრამ მათზე მერე უკვე კონკრეტულ ისტორიებში მოგიყვებით.

___________________________________

აქვე უნდა აგიღწეროთ ბებიაჩემი (დედის დედა) რომელიც მართალია აწ უკვე გარდაცვლილია, მაგრამ მასზე იმდენი კარგი მოგონება მაქვს, რომ მეტი არ შეიძლება. ძალიან მაგარი ქალი იყო, ნახევრად ესტონელი და ქართული ბიძაჩემთან ერთად ისწავლა სკოლის მასალით.

ძალიან სასაცილოდ ლაპარაკობდა და ბევრი სიტყვა ისე ჰქონდა გადაკეთებული ვერც გაიგებდი რას გულისხმობდა.ძალიან გემრიელ რამეებს აცხობდა ხოლმე და მასთან ერთად არაერთი კულინარული ექსპერიმენტი მაქვს გაკეთებული (გეხსომებათ წინა ჩანაწერებიდან მწვანე კექსი). უმაგრესი ადამიანი იყო და ძალიან მაგარი ბებია.

და კიდევ ბაბუა (მამის მამა) – ადამიანი რომელიც დღემდე არ ვიცი როგორი იყო. უბრალოდ ერთს გეტყვით ის იყო ფილოსოფოსი და ლექციებს კითხულობდა უნივერსიტეტში. მეტი არც მე ვიცი მასზე რამე.

სამწუხაროდ მეორე ბაბუა არ მახსოვს , ის გარდაიცვალა მაშინ როდესაც მე 40 დღისაც კი არ ვიყავი.

აი ასეთები არიან ჩემს გარშემო ადამიანები რომლებიც მქმნიან და მქნიდნენ მე , რომელბიც ეხლაც ახდენენ გავლენას ჩემზე და ჩემს ცხოვრებაზე.

Monday, March 22, 2010

ასე დაიწყო დასასრული

-შენი საქმეა, მაგრამ იცოდე რომ მე შენი წესებით აღარ ვთამაშობ – მიაძახა უკვე სამზარეულოს კარში მდგომ მეგობარს და მოცელილი დაასკდა ტახტს, რომელიც სამზარეულოში ძალიან უადგილოდ ეჩვენებოდა ამ მომენტამდე.

-თუ არც თამაშობ, შენმა ხასიათებმა ტვინი წაიღო. საერთოდ ამდენი Frazzled_Dib___DADR_by_neofox ხანი როგორ გავძელით წარმოდგენა არ მაქვს. რა გინდა შენ თითონაც არ იცი -მოისმა მოგუდული პასუხი საძინებლიდან, მოგუდული და თითქოს უკვე ატირებული….

არადა რა აქვთ გასაყოფი მეგობრები არიან, 2 წელია ერთ ჭერ ქვეშ უწევთ ყოფნა, ერთი საქმისთვის არიან იქ სადაც არიან . ამდენი აქვთ საერთო, თუ უფრო სწორია ჰქონდათ - უკანასკნელ მომენტამდე.

მომენტამდე როდესაც მესამე გამოჩნდა, აი სამკუთხედიც შეიკრა, ბედკრული, განხეთქილების სამკუთხედი.

-იცი რა , შენ თუ არ გინდა ასე როგორც გინდა ისე მოიქეცი – ისმის ისევ მოგუდული ხმა საძინებლიდან, შემდეგ სლუკუნი და რაღაც გაურკვეველი ბგერები.

სამზარეულოდან საპასუხო რეპლიკები არ გაჟღერებულა, მხოლოდ მძიმე სუნთქვა არღვევდა სიმყუდროვეს.

ასე ისხდნენ ორივენი ჩუმად, ასე ცხოვრობდნენ ორივენი ჩუმად, არა მაინც ლაპარაკობდნენ მაგრამ საქმეზე, მხოლოდ ძალიან დიდი ძალისხმევის შედეგად….

03ისევ იკრიბებოდნენ მეგობრები, ისევ დადიოდნენ კლუბებში და ყველაფერი თითქოს ისევ ისე გრძელდებოდა უბრალოდ ჩუმად, უკომენტაროდ და უხმაუროდ.

შემდეგ ახალი კამპანია ერთ მხარეს, ახალი მეგობარი მეორე მხარეს…

ეს ორივე სიახლე თითქოს არააა დიდად თავსებადი ამიტომ ქვესკნელი მეგობრებს შორის იზრდება და ღმრავდება…

***********************

მაშ ასე უკვე მე-3 თვე იწურება, არაფერი შეცვლილა გარდა იმისა რომ ამდენი ხნის მეგობრებს თითქმის საერთო აღარაფერი შერჩათ საცხოვრებლის გარდა,საცხოვრებლის რომელში თითქოს არავინ ცხოვრობს, ორი სხეული სულივით ჩუმად და უტყვად დაძრწის….

ერთმანეთის აღარაფერი აინტერესებთ, ერთი სული აქვთ როდის მორჩება ეს ყველაფერი და აღარ მოუწევთ არაფრის გაყოფა, ასე ჩუმადაც კი….

არადა რომ დაფიქრდეთ შესაძლებელია ესეთ დროს მეგობრობა კვდებოდეს? თითქოს არა ხო?

არადა ფაქტია, ხდება ასეთი რამეები და ეს ძალიან, ძალიან მტკივნეული და მძიმეა…

როგორი აუცილებელია ასეთ დროს ახლობელი ადამიანი და ის კი შენთვის აღარა ახლობელი, მისი არაფერი გინდა…

******************************

მეგობრობა მტრობაში არ გადაზრდილა, მაგრამ ასეთი სახე კი მიიღო.

- იცი რა სახლში არაფერი არ გვაქვს და იქნებ რამე გვეყიდა- ისე მორიდებული და ცოტა აგდებული ტონით ისმის სამზარეულოს ერთი მხრიდან.Alone_by_IgnorantOne

- რავიცი რაც გინდა ის იყიდე , მე არაფერი მჭირდება – ასეთივე აგდებულია მეორე მხრის დამოკიდებულებაც….

აქ ისევ კვდება ყველანაირი იმედი და სიტუაციის გამოსწორების შანსები.

********************************

…ასე გრძელდებოდა მანამდე სანამ კარებზე არ გაისმა ზარი.

ღამეა, დაახლოებით 4-5 საათი.

ფართხაფურთხით ჩაცმული და გაოგნებული იმით, რომ იმ მეორემ გასაღებით კარი თვითონ არ გააღო გამორბის შემოსასვლელში, ასკინკილით მოხტის და ცდილობს ჩუსტი ჩამოიცვას ფეხზე, ჰმ მაინც და მაინც ახლა არ ემორჩილება არც ფეხი, არც ჩუსტი .

აღებს კარს, იქ ვიღაც ფორმიანი, უჟმური ტიპი დგას და უცხო ენაზე რაღაცას უხსნის.

ცდილობს ამ უცხო კაცს გააგებინოს რომ არ ესმის ეს ენა, ძლივს გააწყვეტინა ლაპარაკი და გააგებინა რომ იქნებ მისთვის გასაგებად აეხსნათ რა ხდებოდა…

***********************************

ძალიან რთულია დაიჯერო რომ შენი მეგობარი, მერე რა თუ შეიძლება ყოფილი ან მაგისაკენ მიმავალი – მკვდარია.

უცხო მამაკაცი პოლიციის წარმმადგენელი აღმოჩნდა , რომელმაც შოკისმომგვრელი ცნობა მოუტანა, ამბავი რომელიც ისეთი გამაოგნებელი იყო რომ გულიც კი წასვლია.

alone__by_HolyAnna მისმა მეგობარმა, თუ მეგობრადყოფილმა ყველაზე ცუდი გადაწყვეტილება მიიღო, ყველაზე დიდი სისულელე ჩაიდინა….

ის აზრი რომ შეიძლება ამაში დამნაშავე თვითონაც ყოფილიყო - ბოლოს უღებდა….

რატომ აირჩია ასეთი ხერხი , რატომ იმ ხიდიდან რომელიც ასე არ უყვარდა და რატომ მაინც და მაინც ხიდიდან?

ახლა რა უნდა ქნას?

როგორ უთხრას ვინმეს რა შეიძლებოდა ყოფილიყო მიზეზი…

ნუთუ მართლა არის მისი ბრალი ამ ყველაფერში…

ნუთუ შეუწყო ხელი მკვლელობას, თვითმკველობას?

*********************************

ალბათ მეგობრობა ასე არ უნდა სრულდებოდეს , ალბათ მეგობრობა საერთოდ არ უნდა სრულდებოდეს თუ ის საერთოდ არსებობს….

ალბათ არსეობს რაღაც რაც მეგობრულ კავშირებს აბავს და როგორც აბავს ისე წყვეტს, ისევე ერთი ხელის მოსმით უღებს ბოლოს და მაინც ასეთი დასასრული არ უნდა ჰქონდეს მხიარულ ისტორიას….

…წყალმა წაიღო ის ისტორია რომელიც შეიძლებოდა ვიღაცას გამოსდგომოდა და რაიმე ესწავლა…

Daughters_by_gorjuss

Sunday, March 21, 2010

დრონი მეფობენ ….

თითქოს 4 წელიწადი არც ისე დიდი დროა, თუმცა გააჩნია ალბათ რისთვის.

gallery_9484_6_1179786416განვითარებისთვის, ცვილებისთვის, ჩამოყალიბებისა და გაზრდისთვის მგონი ბევრიც კია…

 

დღეს ვათვალიერებდი ჩემს პირველ პოსტებს, რა უცნაურად ვიწყებდი(2006 –ში) …

 

ძირითადად ვცდილობდი ჩანახატებით გადმომეცა ის რაზეც ვფიქრობდი, ვერ ვწერდი ღიად და გახსნილად, თუმცა თავიდანვე ვიცოდი რა მინდოდა.

აი სულ სულ პირველი პოსტიც:

”Friday, October 06, 2006

ასე იწყება ისტორია ჩემი.....

არაფერი განსაკუთრებული ....
ვწერ....
ვწერ იმიტომ რომ დავწერო , იმიტომ რომ გადავიტანო, იმიტომ რომ მომეშვას გულზე, იმიტომ......
რასაც ვწერ შეიძლება ყველაფერი არც უნდა დაიწეროს, მაგრამ მაინც, მე ეს ძალიან მჭირდება -როგორც წყალი და ჰაერი......
დღეიდან დავწერ..... არც ისე ხშირად უბრალოდ დავწერ......... ”

მაშინვე ვიცოდი რომ ყველაფრის წერა არ იყო საუკეთესო გადაწყვეტილება , მაგრამ ეს გულით მინდოდა…

ყოველთვის მიყვარდა წერა, ამბობდნენ (ახლაც ამბობენ ხოლმე) რომ კარგად ვწერ…

არ ვიცი ეს ალბათ იმან უნდა შეაფასოს ვინც კითხულობს, მე ხომ სუბიექტური ვიქნები…

ამ პოსტის შემდეგ დავიწყე ნელა ნელა შემოპარება ჩემი ”ქმნილებების”

ჩემი ერთ ერთი მაშინდელი ჩანაწერი, (დათარიღებული October 08, 2006-ით) რომელიც ძალიან მიყვარს (ეხლაც) და რომლის დაწერაც მეგობრის მონაყოლმა შთამაგონა - ასე იწყება:

”ჩიტის გაფრენის სიმაღლეზე.........
ვზივარ... სუნთქვა მიჭირს...

როგორც არ უნდა იყოს 4100 მეტრი არც ისე ცოტაა..... მაგრამ მაინც რა სასიამოვნოა....
ყველაფერი უკან დარჩა... ყველაფერმა ჩაიარა...”

image_350shisha1sud

მართლია ახლა ალბათ ბევრისთვის გაუგებარია რას ვგულისხმობდი ამ ჩანახატში , მაგრამ მე ძალიან ძალიან კარგად მახსოვს ისტორიაც, განცდაც რომლითაც წერა დავიწყე და იმ მეგობრის რეაქციაც , ეს რომ წაიკითხა….

მას მერე შეიცვალა ჩემი წერის მანერა/სტილი, ჩანაწერების სიხშირე და რაოდენობა, თუმცა ნამდვილად დიდად არ შეცვლილა თემატიკა და ჩემი დამოკიდებულება რიგი თემების და მოვლენების მიმართ… უბრალოდ ცოტა უფრო მეტად ჩავუღრმავდი, ცოტა უფრო მეტი გავიგე და ცოტა უფრო კრიტიკულიც გავხდი ალბათ…

ასე მაგალითად მაშინაც ვწერდი თავისუფლებაზე (ჩანაწერი დათარიღებულია (December 23, 2006 –ით) :

”ვარ თავისუფალი შეზღუდვებისაგან...
...თავისუფალი სტერეოტიპებისა და დოგმებისაგან...
თავისუფალი ვარ სხვისი შთაგონებული აზრებისაგან...
თავისუფალი ვარ გარშემომყოფებისაგან....”

და ეს ჩანაწერი ასე მთავრდება:Because_She_Is_My_Rose_by_gorjuss

”p.s. ყველა გიჟი თავისუფალია....”

არ ვიცი რატომ მეგონა თავი გიჟი… უბრალოდ ეტყობა მაშინ ეს ჩემი ახსნა იყო :)

ვწერდი სიკვდილზეც (პოსტის დაწერის თარიღია December 19, 2006) :

”თეთრი სხივი, სიბნელე...
მომენტალური წრფივი გაელვება, ახელ თვალს, ხვდები....
მარტო ხარ!
თურმე რა მოუხერხებელია საოპერაციო მაგიდა.
გახსენდება, უფრო სწორად იხსენებ.... თავს ძალას ატან.”

თუმცა მას შემდეგ სიკვდილზე უფრო პირდაპირ და კონკრეტული არგუმენტების და მოსაზრებების მოშველიებით დავიწყე წერა (პოსტის თარიღია February 08, 2010):

” …..

მაინტერესებს როგორია ბედნიერი სიკვდილი?

…..”

ან კიდევ ასე -

”…..

ნუ მოკლედ პოსტი ისევ სიკვდილს და რიგ შიშებს უკავშირდება. არა არაფერი არ იფიქროთ კაცო, ძალიან კარგად და ბედნიერად ვგრძნობ თავს,

….”

ასე იცვლებოდა მოვლენები, სამყაროს ხედვა და აღქმა…

ვწერდი იმაზეც რაც ჩემს (ძალიან, ძალიან უცნაურ) ოჯახში ხდებოდა და ხდება… (თუმცა ამ თემაზე კიდევ ხშირად წაიკითხავთ  აღიარებების სერიაში რომელიც ჩემს 22 განვლილი წელიწადის  სასაცილო მომენტებს აღწერს)

ეს ყველაფერი ალბათ ძალიან კარგია, რომ არა კითხვა – რატომ ვწერ?

ეს კითხვა აქამდეც დაუსვამთ რამდენჯერმე და ალბათ კიდევ ბევრჯერgse_multipart43990 დამისვამენ….

რატომ ვწერ?

სიმართლე თუ გინდათ არ ვიცი, ალბათ იმიტომ რომ მინდა წერა და ეს პროცესი სიამოვნებას მანიჭებს.

იმიტომ ვწერ რომ გავუზიარო დაინტერესებულ ადამიანს (თუნდაც ერთს მაინც) რას ფიქრობს სხვა , როგორ ხედავს მოვლენებს და აღიქვავს ფაქტებს…

არ ვიცი რატომ ვწერ, უბრალოდ ამას ჩემს ჰობის დავარქმევ…

ისე როგორც ვიღაცა ფეხბურთის თამაშს , კარტს, სეირნობას, ფოტოების გადაღებას (თუმცა ამასაც ვაკეთებ) ეძახის ჰობის და გართობას.

ჰოდა ასე და ამგვარად, იცვლება დრო, ვიცვლები მეც – აღქმა , აზრები, დამოკიდებულება მაგრამ მიუხედავად დროის სვლისა მაინც ვწერ…

არ ვიცი მომბეზრდება თუ არა ეს როდისმე (ისე 22 წელია არ მომბეზრებია , ნუ მანამდეც ვწერდი რაღაცეებს, მაგრამ ფურცლებზე) ჰოდა რა აუცილებელია როდესმე მაინც რომ მომბეზრდეს…

უბრალოდ ამ ბოლო დროს წერის მანიაკალური სურვილით ვარ შეპყრობილი…

შეამჩნიეთ ალბათ, რომ ყოველ მეორე ან მესამე დღეს ახალი პოსტი ჩნდება ჩემს ბლოგზე და თან სულ სხვადასხვა თემაზე…

არ ვიცი ეს რისი ბრალია, მაგრამ ასეა და ჯერ ჯერობით არაფერის შეცვლა არ იგეგმება :)

პ.ს ჩათვალეთ ესეც ჩემი ერთ ერთი ღიარებაა…

Friday, March 19, 2010

აღმოჩენა…

აუ აი იცით რა მიყვარს?
ახალი და წარმოუდგენელი რაღაცეების აღმოჩენა, თითქოს უკვე დიდი ხნის , კარგად ნაცნობ ადამიანებში.
მიყვარს ის ემოცია, რომელიც რაღაც სიახლის გაგებისას მიჩნდება.
Wish_You_Were_Here_by_gorjuss
ძალიან მაგარია როდესაც აღმოაჩენ, რომ ბევრ რაღაცაზე აქვს ძალიან დადებითი წარმოდგენა (ნუ შენ როგორიც გაქვს იმასთან მიახლოებული მაინც) და ეს აქამდე რატომ არ იცოდი ვერ ხვდები…

ვერ იგებ რატომ იყო ეს ადამიანი ამდენი ხანი ამდენ რამეზე ჩუმად, ან რატომ ჰქონდა ნეიტრალური დამოკიდებულება.
ძალიან მაგარია როდესაც ვიღაც დიდი ხნის ნაცნობში აღმოაჩენ რაღაც არასტანდარტულს და თითქოს მისი საზოგადო იმიჯისთვის შეუფერებელს.


ძალიან მიყვარს აღმოჩენები, მიყვარს ამ დროს გაჩენილი შეგრძნება, დიდი ხნის ნაცნობებიც მიყვარს რომელებიც არასოდეს ვიცი რას მალავენ….

Wednesday, March 17, 2010

აკვიატება და გარდაცვლილი წარსული

უაზრო აკვიატებები ვიცი, აკვიატებები რომელიც იმდენ ხანს მიმყვება სანამ ან გულს არ მოვიოხებ, ან გული არ ამიცრუვდება.

5624ასეთი ჩემი აკვიატებები ძირითადად ადამიანები არიან ხოლმე.

შემიძლია ავიკვიატო ადამიანი და გულდასმით დავაკვირდე, დავეხმარო , მოვუსმინო, მქონდეს ურთიერთობა რომელიც თითქოს არაფრის მომცემია….

ასეთი აკვიატებები არაფრით არ მტოვებს… ქრება ერთი, ჩნდება მეორე,შეიძლება ამ დროს მესამეც…

ადამიანებზე დამოკიდებულიც კი ვხდები ხოლმე….

როდესაც ამეკვიატება ადამიანი თავს ვეღარ ვანებებ… მშვიდად შემიძლია ვიჯდე და ველოდო მონოტონურ ერთფეროვნებაში როდის მექნება შანსი მივიღო ან მოვახდინო, შევიგრძნო ან დავინახო რაიმე განსაკუთრებული და აღმაფრთოვანებელი…

მაგრამ… არსებობს უკიდეგანოდ დიდი მაგრამ…

საკმარისია სულ მცირე უსიამოვნო განცდა, მიუღებელი საქციელი…

…არა, ერთი სიტყვაც კი და შემიძლია ამ ადამიანზე გული ისე ავიცრუვო რომ Sinchronicity__by_loganartმისკენ გახედვაც აღარასოდეს მომინდეს…

ძირითადად ასეთი აკვიატებები წარსულიდან მომყვება და სადღაც აწმყოში კვდება ხოლმე…

დღეს კიდევ ერთი ასეთი აკვიატება საბოლოოდ დასამარდა…

დასამარდა ერთხელ და სამუდამოდ, მე ის ამოვწურე …

მენანება , უფრო სწორად გული მწყდება , საინტერესო იყო, თუმცა აკვიატების ობიექტი არც ისე ღირსეული აღმოჩნდა, როგორც ერთი შეხედვით ჩანდა…

დაე დარჩეს მხოლოდ კეთილ მოგონებად…ამდენი წლის შემდეგ…

196234LqSP_w

Monday, March 15, 2010

ქართული კინემატოგრაფია ქართულ ფეხბურთზე უფრო მკვდარია…

 

ეხლა საიდან დავიწყო არც ვიცი…

 

ნუ მოკლედ, გუშინ როკ კლუბში (ლინკი #1 , ლინკი #2  ) შედგა ქართული ფილმის ჩვენება.

 

 

შოთა კალანდაძის ტრილოგია (ეროტიკა) –
ძალიან რთულია აღვწერო რა შინაარსი
ჰქონდა ამ ფილმს, რაზე იყო ან საერთოდ იყო თუ არა რამეზე.

ფილმში მონაწილეობენ ცნობილი ქართველი მსახიობები :

  • ლიკა ქავჟარაძე
  • ნანკა კალატოზიშვილი
  • კახი კავსაძე
  • ნინო ჩხეიძე
  • რეზო ესაძე
  • ნინო ბურდული
  • მარინა კახიანი და სხვები.

ინტერნეტში შეგიძლიათ მოიძიოთ ასეთი შეფასებები ამ ფილმზე:

ახალი კინოერა - შოთა კალანდაძის ტრილოგია. პირველი ეროტიკული ფილმი.
ფილმი, რომელიც არ აჩვენა არც ერთმა კინოთეატრმა.
მონაწილეობენ ცნობილი მსახიობები და საზოგადოებისათვის კარგად ნაცნობი სახეები.
ეს არის ფილმი, რომელმაც ხმაურიანი რეზონანსი გამოიწვია ისე, რომ არავის უნახავს.

ან კიდევ ამბები.გე –ზე გამოქვეყნებულ სტატიაში წერია (სტატიის სრული ვერსია ნახეთ – აქ ):

შოთა  კალანდაძემ ამ ფილმის კინოფესტივალ "პრომეთეზე" წარდგენაც სცადა, მაგრამ ამაოდ.

იცით რაშია საქმე, არ შეიძლება გქონდეს ამბიცია მაშინ, როდესაც ქმნი  რაღაცას, ოღონდ ამ რაღაცას არც სახელი აქვს , არც დანიშნულება, არც მხატვრულობა და არც ტექნიკურადაა გამართული.

ფილმში არის ძალით ეროტიული/სექსუალური სცენები (უფრო სწორია ზასაობა მხოლოდ და შიგადაშიგ ძუძუც ჩანს) რომლებიც ისე ცუდად არის შესრულებული რომ ყველანაირ სექსის და ეროტიულობის სურვილს შეგრძნებას და განცდას იმავე წამს მოგიკლავთ.

ფილმს საუნდტრეკებად ადევს კლასიკური ნაწარმოებები, რომლებიც არაფრით , არც ერთ მომენტში არ შეესაბამება ფილმს (ნუ ფილმი რთული სათქმელია, არ შეესაბამება კადრებს  რომელიც რომელიც ამ დროს მიდის)

ეჭვი მაქვს (და არა მარტო მე , ბევრ მაყურებელს გაუჩნდა ეგ განცდა გუშინ) ავტორს აქვს რიგი პრობლემებისა , რომელიც ამ ფილმში თან ჩააქსოვა, თან უნიჭოდ ჩააქსოვა, თან ვერ შეასრულა - ნუ მოკლედ…

ფილმში იყო ბევრი ძალით ეროტიული კადრები და ბევრი ფალოსები, მართლაც ბევრი ფალოსები….

ფილმს მთელი 1.2 საათის განმავლობაში გასდევს ტიტრები, ტიტრები -ხო თითქოს რა მერე , მაგრამ აი მათი თარგმანი ინგლისურ ენაზე ისეთი საოცრება იყო რომ სიცილს ვერ ვიკავებდით, თავიდან გვეგონა რომ ეს შეცდომები უბრალოდ ხუმრობა იყო (იმდენად ბევრი იყო, ავტორის გვარიც კი შეცდომით ეწერა) თუმცა შემდეგ უკვე ფილმის გარჩევაზე მივხვდით –  ძალიან შევცდით…

ფილმი გახლდათ სამ ნაწილიანი, პირველი ნაწილი ჰა და ჰა , კარგად გავლიეთ . აი მეორე ნაწილის შუიდან დაბრაზი უკვე ხან ბუზებს ითვლიდა , ხან ქვეყანაში განვითარებულ მოვლენებს განიხილავდა და მოკლედ ყველაფერს აკეთებდა ყურების გარდა … ძალიან დამღლელად გაწელილი კადრები, შეუსაბამო მუსიკალური გაფორმება – ეს ყველაფერი ძალიან უარყოფითად მოქმედებდა ყველაზე.

ამ ფილმში მომეწონა კადრები, ფოტო კადრები, რომლებიც სლაიდივით მიმოდიოდნენ , რაღაც სარეკლამო ტიხრებივით იყო შუალედებში და მათით ნამდვილად აღვფრთოვანდი, ეტყობოდა რომ ერთადერთი ვინც უვარგოდათ - ფოტოგრაფი იყო.

 

ოპერატორი რომელიც ფილმს იღებდა (ერთი იყო თუ რამოდენიმე არ აქვს მნიშვნელობა) ძალიან შტერი იყო ალბათ, ზოგიერთ მომენტებში ისეთი კუთხიდან იღებდა რომ მსახიობების სხეულები ჯუჯებისად მოგეჩვენებვოდათ, მომენტებში მსახიობის უკან დაკიდებულ სარკეში თვით ოპერატორის ფიზიონომია შეგეჩეხებოდათ.. ნუ მოკლედ საოცრება იყო ეს ყველაფერი.

აქვე უნდა ვთქვა რომ სტილი , ფილმის იდეა ნამდვილად კარგი იყო და თუ ვიღაცამ შეძლო ამ იდეით მართლა ხარისხიანი და შინაარიანი რამის გაკეთება - უდავოდ კარგი გამოვა, მაგრამ ამ შემთვევაში იდეა მუხანათურად მოკული იქნა ცუდი შესრულებით, უხარისხობითა და ცუდი მსახიობური ნიჭით.

ფილმის დასასრულს მოეწყო პატარა განხილვასავით, პირველი სიტყვა რა თქმა უნდა კლუბის წარმომადგენელმა წარმოთქვა, რომელიც სიმართლე რომ ვთქვათ ზრდილობის გამო ძალიან ლმობიერად მოეპყრა იმ უნიჭობას რაც ვნახეთ, შემდეგი თამამი მაყურებელი დოდკა გახლდათ.

დოდი გავიდა და ძალიან ღიად თქვა ის რაც ყველამ ვიფიქრეთ- მან საუბარი დაწყო ფრაზით: ”მესმის თუ რატომ არ გაუშვესეს ფილმი არც ერთ კინოთეატრშიო”, კიდევ თქვა  ის რომ ფილმი არ ვარგოდა , რომ უპასუხისმგებლოდ იყო შესრულებული ყველაფერი და რომ ტიტრები სულ მინიმუმ წესიერად უნდა ეთარგმნათ, იმიტომ რომ უბრალოდ სასაცილო იყო, ძალიან სასაცილო.

ამ დროს წამოუხტა - როგორც შემდეგ აღმოჩნდა ამ ტიტრების მთარგმნელი გოგო და აღშფოთებით განაცხადა რომ ორი უნივერსიტეტი აქვს დამთავრებული ამერიკაში ხოდა როგორ თუ არასწორად იყო ტიტრები და რომ თუ სადმე შეცდომა იყო, ეგ იმ ”კომპიუტერშიკის” ბრალი იყო ვინც ტიტრები აკრიფა… მოკლედ დოდკას შეფასებაზე მთელი იქ წარმოდგენილი ავტორები აიწეწნენ და პირდაპირ მუქარასა თუ შეურაცხყოფაზე გადმოვიდნენ.

ნუ თავი ვერაფრით შევიკავე და დოდკასთან მივიჭერი, მიკროფონი ავიღე , მეც ჩემი შეფასება მოვახსენე (ის რაც ზემოთ წაიკითხეთ) ამ დროს კი ავტორმა თითი დამიქნია და ძალიან სერიოზული სახით დამემუქრა:

”სანამ რამეს იტყვი დაფიქრდი და იცოდე ფრთხილად იყავიო.”

აი ეს კი უკვე იმდენად სასაცილო იყო რომ გულიც კი ამიჩუყდა, რა საცოდაობაა გქონდეს ამბიცია მოწმენდილ ცაზე, უსაფუძვლო და არგუმენტს მოკლებული.

კრიტიკის საპასუხოდ ავტორმა თქვა ფრაზა – ” ქართველები ერთმანეთს რომ ვჭამთ/გვშურს ეს არის ამის მაგალითიო” (თუ რაღაც ამდაგვარი)

ან კიდევ რა არგუმენტია ის რომ ბიუჯეტი არ გქონდა და ვერ გააკეთე კარგად , მაშინ საერთოდ რატომ აკეთებ?

ნუ საბოლოო ჯამში დასკვნის სახით მინდა გითხრათ რომ ავტორი ძალიან ძალიან შეუვალი და ამბიციური, უზრდელი ადამიანია.

ფილმი კი არაფრად არ ვარგა , თუ იმ კადრებს არ ჩავთვლით რომელიც ფოტოგაფმა გადაიღო და ფილმში სლაიდშოუს სახითაა ჩასმული.

0/10 დან ასეთია ჩემი და გუშინ კლუბში მყოფი მაყურებლის აბსოლუტური უმრავლესობის შეფასება.

Sunday, March 14, 2010

აღიარება – ნაწილი II (ისევ ბავშვობა)

მაშ ასე თქვენ უკვე გაეცანით პირველ ნაწილს ( თუ ერ კიდევ არა მაშინ აგერ დაკლიკეთ – აგერ)

თუმცა ეს მხოლოდ მცირე ნაწილი იყო იმ ისტორიისა რასაც ჩემი ბავშვობა ქვია.

ნუ იმის მოყოლას აზრი არ აქვს რომ მეც ისევე როგორც იმ დროის ბევრი სხვა ბავშვი ”სიმილაკ”-ზე გავიზარდე და პამპერსის წინაპარს - ”პადგუზნიკს” (სხვანაირად არც ვიცი რა ერქვა) მიკეთებდნენ, გაუბედურებული უცნაური ეტლით მასეირნებდნენ და უხარისხო ”რეიტუზს” მაცმევდნენ.

2CF14A94-0C6B-42C6-9E4D-FFB523328EF920 ეს ყველაფერი ისე საშინელად არ მეჩვენებოდა მე ხომ დიდი დროის გატარება მიწევდა ვერის პარკში არსებულ ჩოგბურთის კორტებზე (და მის შემოგარენში), რადგან დედა იქ ასწავლიდა და მეც რაღა თქმა უნდა დიდი გულისყურით ვიკვლევდი ყველაფერს. მინდა გითხრათ დღემდე მიყვარს იქაურობა  სიბინძურისა და რაღაც ცუდი აურის მიუხედევად.

დღემდე ძალიან კარგად მახსოვს რა უცნაურად იკარგებოდა ბადეს მოხვედრილი ბურთები, ისინი უკან თითქმის არასოდეს ვარდებოდნენ. ჩემთვის ეს დღემდე გამოცანაა… როგორ ვაკვირდებოდი ღობის უკან მსხდარ წყვილებს რომელბიც უცნაურ დისტანციაზე ისხდნენ და რას აკეთებდნენ დღემდე არ ვიცი. :) მოკლედ ბევრი კითხვები მქონდა პასუხების ძებნაზე კი დროის დაკარგვა ძალიან მეზარებოდა (თუმცა ეს ჩვევა არ გამომყვა ბოლომდე და ახლა პირიქით შეიძლება მთელი ძალისხმევა ახსნისა და პასუხის მოსაძიებლად გამოვიყენო)

ამ პერიოდში იცით როგორი ვიყავი? ძალიან მოუსვენარი, შემეძლო მერბინა ერთი ოთახიდან მეორეში, მეორედან მესამეში და ასე დაუსრულებლად. ან კიდევ სულ ისმოდა ფრაზა :

”- მარიამ დასვი ლუკა, დასვი ლუკა, დაგივარდება…”

დიახ, დიახ მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი ძმა თვითონაც კარგად დადიოდა და საკმაოდ მძიმე იყო, მაინც დავატორღიალებდი უბედურს აქეთ იქით და ვსარგებლობდი იმით რომ 3 თუ 4 წლამდე არ ლაპარაკობდა. 

მეც მოგეხსენებათ მეტი რა მინდოდა და ვაწვალებდი საწყალს, თუმცა ძირითადად ვალში არ მრჩებოდა… საძაგელი.

კიდევ ძალიან სასაცილო იყო ერთი მომენტი, მე და ლუკა ვიჯექით დიდ ოთახში (ლუკა სადღაც 2.5 წლისაა, მე 4ის) დედა არ ვიცი სად იყო , მაგრამ ფაქტია ის რაც იქ მოხდა ვერაფრით აიცილა თავიდან.

ლუკა მიხოხდა განჯინასთან (კედლის დიდ კარადასთან, სადაც დიდი P1110427რაოდენობით ჭურჭელს ინახავს ყველა ოჯახი, არადა რისთვის კაცმა არ იცის, იქიდან ხომ ნახევარსაც არავინ იყენებს/და), გახსნა უზარმაზარი კარი , საიდანაც  გამოახოხა ორი ასევე უზარმაზარი ბროლის ლარნაკი.

მე ამ ყველაფერს მშვიდი სახით ვუყურებ სავარძელში ჩაფლული და აზრადაც არ მომდის მისი შეჩერება.

ხოდა მერე ეს ორი ლარნაკი დაიჭირა აქეთ იქით, თითო ხელში და რაც კი ძალა და ღონე ჰქონდა მიაფშვნა ერთმანეთს.

თქვენ არ იცით რა ბედნიერი სახე ჰქონდა მას, როდესაც ჰაერში აიჭრა და შემდეგ უკან ჩამიცვივდა  ბროლის უამრავი ბრჭყვიალა ნატეხი. ამ ზრიალზე შემოვარდა ოთახში დედაჩემი და ჩემს ძმაზე მეტად მე მომხვდა, თუმცა ეს ამად ღირდა. :)

კიდევ ერთი და თანაც მე მგონი ძალიან სატნადრტული სიტუაცია იყო როდესაც სახლში დაჭერობანას თამაშისას თავით შევვარდი დიდ შუშიან კარებში, მე თვითონაც ფრიად შემეშინდა , თუმცა კიდევ კარგად გადავრჩი რომ არ ავისისხლე/ავიჩეხე.

ამავე პერიოდში დედამ სადღაც მიპოვნა ძველი , არა უფრო სწორია ძალიან ძველი ”როლიკები”, იცით როგორი, რაღაც რკინა რომაა 12 ბორბლებით(4 ცალით) და ზემოდან უბრალოდ თასმები რომ უნდა გადაიჭირო.

ძალიან სასაცილო ვიყავი , მე ამ 4 ბორბლიანი ”დაპატოპნი” როლიკებით, დიდ ოთახში და სავარძელზე დედა - რომელიც მაგულიანებს , თან მიხსნის როგორ უნდა ვიარო. რა თქმა უნდა უამრავჯერ განვერთხე პარკეტს და კიდევ უფრო მეტჯერ შევქმენი სახლში საავარიო (საშიში) სიტუაცია ავეჯისა და ჭურჭლისთვის, მაგრამ მინდა გითხრათ მას მერე გენიალურად ვდგევარ ”როლიკებზე” და ძალიან მიყვარს.

კიდევ ერთ რამეს გავიხსენებ ამავე პერიოდიდან -

მაშ ასე - ბებიასთან აგარაკზე ყოველ ზაფხულს მივდიოდით, ბავშვებს სუფთა ჰაერი და ამბავი სჭირდებათო, ხოდა მეც რაღა თქმა უნდა Marf(268)გამოწერილი მქონდა ყოველ ზაფხულს იქ ჩასვლა. ეზო დიდი გვაქვს, საქანელაც კი იდგა ერთ დროს (ნუ მანამდე სანამ შიგნით ვეტეოდით ), ხეები , ჩრდილი მოკლედ საუკეთესო ადგილია ბავშვი რომ ზაფხულში წაიყვანო.

ისე სიმართლე რომ ვთქვათ ეხლაც ძალიან მიყვარს იქ ყოფნა უბრალოდ  3-4 დღეზე მეტად ვერ ვლძებ, მერე ვტყიურდები და ძალიან საშიში ვარ სიცოცხლისათვის.

ხოდა სად გავჩერდი, ა ხო მოკლედ მეც ასე 3-4 წლის გახლავართ, ჩასული ვარ ბებიასთან და ზუსტად იმ წელს საადრეო ვაშლმა ისე მოისხა რომ ავ თვალს არ ენახვებოდა და მეზობლებს გულს უხეთქვდა.

ხოდა ამ ვაშლის წინ ერთ მწკრივად გახლდათ დარგული ვარდები, P1110428ვარდები დაახლოებით ჩემი სიმაღლის იყვნენ, თუმცა ბოლო მომენტამდე ამას ხელი არ შეუშია ჩემთვის ვაშლის მოწყვეტა მეცადა.

შევძვერი ბუჩქებში, მივაღწიე ხემდე და როდესაც ხელი გავიწვდინე ვაშლისკენ შარვალზე უკან რაღაცამ დამქაჩა, (ვავა მე ვავა ) წავიწიე თუ არა და უფო ძლიერად დამქაჩააა…

აი იქ წახდა ჩემი საქმეეე, რომ მოვრთე ღრიალი - ”ბებიაა ვიღაცამ დამიჭირაა” მეთქი მთელი დასახლება ფეხზე დავაყენე. აი ასე ჩამეშალა ვაშლის მოპარვის მცდელობა , სადღაც ღრმა ბავშვობაში.

 

რა თქმა უნდა არაფრით არ შეიძლება აქვე არ მოგიყვეთ ჩემი და ნათლიაჩემის შვილის ურთიერთობა, რომელთან ერთადაც დიიდი დრო მაქვს გატარებული ბავშვობიდან. მას სანდრო ქვია და სადღაც უხსოვარ დროს თურმე ძალიან სასაცილოდ მივმართავდი :

”სან (ამოხვნეშა) დროოო” – ასე ვეძახდი .

ერთ ზამთარს მშობლებს ჩვენი ბაკურიანში წაყვანა გადაუწყვიტავთ,ნუ რა თქმა უნდა ეს აზრი სისრულეშიც მოიყვანეს და ასე აღმოვჩნდით პირველად ბევრ თოვლში.

სიმართლე თუ გინდათ მე ბევრი არაფერი მახსოვს ამ ვოიაჟიდან მაგრამ ასეთ ისტორიას გვიყვებიან მშობლები:

”გვერდიგვერდ გვეძინა ხოლმე, მე ბავშვის გისოსებიან საწოლში , სანდროს მშობლების საწოლზე (ერთი წლით დიდია ჩემზე) დილით  გავიძვიძებდით თუ არა ეგრევე ვყოფდით ერთმანეთთან ხელს, ვცვლიდით საწოვარებს (სოსკებს ანუ) ცოტა ხანი ვღეჭავდით ერთმანეთის საწოვარებს, შემდეგ ვწვდებოდით ერთმანეთს თმებში და ვაჯაგუნებინებდით თავს ამ ჩემი საწოლის ”რიკულებზე”.

დიახ, აი ასეთი უცნაური ტრადიციული გაღვიძება და დილა გვქონია ჩვენ.

____________________________________________________

დღესაც აქ შევჩერდები და შემდეგ ნაწილში უკვე ჩემს სკოლაში მისვლას და იქაურ ისტორიებს მოგიყვებით .

Friday, March 12, 2010

Friends will be Friends…Vol 2

მეგობარი აღმატებული სიტყვაა, ისევე როგორც აღმატებული და განსაკუთრებული სტატუსი და ქმედება, მაგრამ როგორ (რით) განისაზღვრება მეგობრობა?
what_friends_are_for_by_auroille როგორია ნამდვილი მეგობარი? მეგობარი რომელიც იცი რომ დანამდვილებით შენია, შენიანია?
რის საფუძველზე ვასკვნით რომ ადამიანი მეგობარია?
იმის თუ რამდენი ხანია ვიცნობთ?
რამდენი მსგავსებაა ჩვენს გემოვნებასა და სამყაროს აღქმაში?
იმის მიხედვით ხომ არ ვსაზღვრავთ თუ რამდენჯერ დაგვეხმარა გასაჭირში? ან იქნებ იმის მიხედვით თუ რამდენად ხშირად ვხედავთ, ან გვიწევს ერთად ყოფნა?
არის თუ არა მეგობარი ის, ვინც იზიარებს ყველა ჩვენს ტკივილს და ბედნიერებას?
იქნება მეგობარი ისაა რომელიც ყველა ზემოთ დასმულ კითხვაზე იღებს დადებით შედეგიან პასუხს?


შესაძლებელია თუ არა რომ ადამიანი, რომელიც მიგაჩნია რომ შენი მეგობარია არ ნახო 3-4 თვე არ დაელაპარაკო და მაინც შენი მეგობარი იყოს? ასე უცებ გამოჩნდეს , ისევ ყველაფერი ჩვეულებრივად იყოს?
friends_by_nunoramos0
თუ აუცილებელია რომ მეგობარმა ყოველ დღე თუ არა ყოველ მეორე დღეს გირეკოს ? გნახოს? ყოველ წამს მოგწეროს რა ხდება ეხლა მის თავს? რას აკეთებს?
(აქ არ იგულისხმება ადამიანები რომლებიც არ არიან იმავე ქვეყანაში სადაც შენ, დიდ დისტანციებზე მყოფ ადამიანებს არ ვგულისხმობ)
არის თუ არა აუცილებელი რომ ნამდვილმა მეგობარმა ყოველ მეორე დღეს, მეორე წამს, წუთს გამოხატოს თავისი სიყვარული, სიმპატია თუ რაც არის?


ან იქნება სჭირდებათ მეგობრებსაც ცოტა ხანი დაკარგვა იმისათვის, რომ უფრო მძაფრად იგრძნო ის კავშირი რაც თქვენს შორის არსებობს?
იმ ადამიანებს ვისაც ბეზრდებათ სხვა ადამიანები როგორ შეუძლიათ ჰყავდეთ მეგობრები?
3
როდესაც ადამიანს უწოდებ მეგობარს შეიძლება ის მოგებზრდეს? კი შეიძება ნერვები მოგიშალოს, წაკინკლავდეთ, რაღაც უთანხმოება იყოს (ადამიანური მომენტია რობოტები ხომ არ ვართ) მაგრამ მოგბეზრდეს? შეიძლება ესოდენ მნიშვნელოვანი წოდების, ემოციის მატარებელი მოგბეზრდეს?


ძალიან უცნაური რამეა ეს მეგობრობა!


მე მაგალითად მეგობრობა ”კრუგლასუტოჩნი” ვიცი!
რამდენჯერ ყოფილა მე დამირეკავს ან ჩემთანდ აურეკავთ და (თუ რა თქმა უნდა მქონია ფიზიკურ – ფინანსურ - მორალური შესაძლებლობა) f11 (5) დაუფიქრებლად მიმოქმედია, წავსულვარ სადღაც გადაკარგულში, ან დამიპატჟებია ყავაზე შუა ღამეს, თუ გამეთნია დილას….
თუნდაც ბაკოს ძველი სიურპრიზი (პრაღიდან რომ მოულოდნელად ჩამოვიდა და არ ვიცოდი) რომელიც ბაჩომ განახორციელა, ღამის 5 საათზე დარეკვით და მარ მჭირდები შენთან საქმე მაქვსო – ამის თქმით… დაუფიქრებლად ავდექი და დავიწყე ლოდინი როდის მოვიდოდა….


მეგობარია და როგორც არ უნდა იყოს, რადგან რეკავს და მოდის ესეიგი ეგრეა საჭირო…
რატომ არის ხოლმე ასეთი რაღაცეები ბევრისთვის გაუგებარი?
კი მესმის მეც ვმუშაობ, მეც არ ვცხოვრობ მარტო , მაგრამ ეგ მიზეზი არაა….
lolხოდა , როგორია ნამდვილი მეგობარი? როდის არის მეგობარი ნამდვილი? თუ როგორია მეგობრებს შორის ნამდვილი ურთიერთობა?

Wednesday, March 10, 2010

აღიარება – ნაწილი I

წარმოდგენა არ მაქვს როგორ იწერება წიგნები, ან როგორ იწყებენ წიგნის წერას ავტორები, მაგრამ ვეცდები მეც დავიწყო. (ნუ წიგნი ცოტა ამბიციური ნათქვამია , მაგრამ დაე ერქვას ასე ამ წამოწყებას)
რამენაირად ხომ უნდა მოვაბა ამ ამბავს თავი.
გემახსოვრებათ მინდოდა მემუარების დაწერა, არა იმიტომ კი არა რომ რაღაც მნიშვნელოვანი მაქვს სათქმელი, არა უბრალოდ იმიტომ, რომ მენანება იმ ყველაფრის დავიწყება რაც ამ 22წლის განმავლობაში თავს გადამხდა.
Picture 003
მენანება ამდენი სასაცილო ამბავი და სიტუაცია დავიწყებისთვის, რადგან დროთა განმავლობაში ხომ ასაკთან ერთად ცუდი მეხსიერებაც მომაკითხვას და ვეღარაფერს გავიხსენებ, ან თუ გავიხსენებ ყველაზე საინტერესო დეტალები მაინც გამომრჩება, ამიტომ აქედანვე დავიჭერ თადარიგს და დავიწყებ წერას.
მაშ ასე ძირითადად წიგნებში ამბის მოყოლას ბავშვობის მხიარული პერიოდიდან იწყებენ, მოდით მე სულ სულ თავიდან – დაბადებიდან დავიწყებ.
ასე ამბობენ იმდენად ჯიუტი ვყოფილვარ თავიდანვე, რომ 9 თვის მაგივრად ცოტა უფრო მეტი ვიყავი დედის მუცელში.
10 –12 დღე გადამიცილებია დაბადებისთვის და რომ არა ექიმებს სასწაული სურვილი და დედაჩემის მონდომება ვიჯდებოდი იქ სადღაც, სიბნელეში კიდევ დიდი ხანი.
მაშ ასე 1987 წლის 13 ნოემბერს დავიბადე მე, დავიბადე, მაგრამ მანამდე დედას ჩემს გამო ბევრი მწარე წამლების გაკეთებამ და პალატაში დიდი ხანი სიარულმა მოუწია.
me pacua
დაბადების მომენტიც ძალიან სასაცილო ყოფილა, იმხელა თავი მქონდა გავეჩხირე, ძლივს გამომაძვრეს – რის გამოც თავზე გემატომა გამჩენია.
აი ასე თავიდანვე ჯიუტი და აუტანელი ვყოფილვარ, თუმცა ეს გვიან გავიგე და გვიან მივხვდი სად იმალებოდა ძაღლის თავი.
ყველაზე ადრეული მოგონება ჩემი ძმის დაბადებაა (მაშინ 2.5 წლის ვიყავი).
ძალიან კარგად მახსოვს მაღალი (5 სართული ასე მეჩვენებოდა ) სამშობიარო , წითელი აგურის შენობა დიდი ფანჯრებით, დედა მესამე სართულზე, მწვანე ხალათში, ხელს როგორ გვიქნევდა ქვემოთ მომლოდინე საზოგადოებას, ბებიები და ბაბუა, მამაც მახსოვს მის მეგობრებთან ერთად პატარა ბიჭის დაბადებას რომ აღნიშნავდა.
ეს ყველაფერი დანამდვილებით მე მახსოვს, იმიტომ რომ სანამ ამას გავიხსენებდი , მანამდე ეს ყველაფერი არავის ჰქონდა მოყოლილი ასეთ დეტალებში.
შემდეგ უკვე მახსოვს ჩემი თავი ბაღში, სადაც ვიღაც ბავშვს სახე ჩამოფხორჭნე (ვერ ვიტანდი თავიდანვე უსამართლობას და ვერ ვეგუებოდი) ხოდა მაგით დასრულდა ჩემი მოღვაწეობა ბაღში.
ასე დაახლოებით 5 წლამდე (სანამ სკოლას მიმაბარებდნენ) ძალიან ხშირად ბიძაშვილებთან ვრჩებოდი – ძალიან მიყვარდა იქ ყოფნა.
сканирование0001
ბებია, ბიძა, ბიცოლა , ორი გადარეული ბიძაშვლი და ბევრი ცხოველები , მწერები და სხვა ცოცხალი არსებები, საუკეთესო გარემო იყო სადაც შეიძლებოდა თავი კარგად მეგრძნო.
ჩემი ბიძაშვილები ჩემზე 6 და 4 წლით უფროსები იყვნენ მაგრამ ეს მათ ხელს არ უშლიდათ ჩემთან ურთიერთობა ჰქონოდათ , თანაც კარგი. ყოველთვის მათთან ერთად დამაბოდიალებდნენ, სადაც ამის შანსი იყო, მათი მეგობრები რომ მოდიოდნენ მეც იქვე ვიყავი სადმე ახლოს, ძირითადად ჩემი საქმით გართული, მაგრამ მაინც დიდი ყურადღებით ვუსმენდი მათ საუბრებს.
დაახლოებით 4-5 წლის ვიქნებოდი მე და ჩემი უფროსი ბიძაშვილი მის 2 მეგობართან ერთად საძინებელ ოთახში რაგბს რომ ვთამაშობდით.
მთელი ჩემი დანიშნულება იყო ბურთს გადავფარებოდი, შემდეგ ჩემი ბიძაშვილი მიმაჩოჩებდა ”ლელოს” ხაზთან , მე ბურთს ორივე ხელით გამოვაძრობდი, სადღაც ჩემს ქვეშიდან და ასე ვიმარჯვებდით. თავიდანვე ფრიად ფერხორციანი ბავშვი გახლდით და ისე ვახერხებდი რომ რაგბის ბურთს თუ გადავეფარებოდი , ჩემს ქვემოდან მისი გამოცლა ფაქტიურად სასწაულის ტოლფასი იყო და ამიტომ საუკეთესო ”კამანდა ვიყავით”.
ბიძაშვილები, მამისმხრიდან ბებია და ჩემი მშობლები + ჩემი ძმა
მე და ჩემი უფროსი ბიძაშვილი (ისე რა უცნაურიც იყო ისეთივე დარჩა და დღემდე თამაშობს რაგბს) ვახერხებდით გემო გაგვესინჯა სხვადასხვა უცნაური არსებებისთვის, მაგალითად ერთხელ გადაწყვიტა რომ თევზების საჭმელი ჭიაყელების გემო უნდა გაგვეგო, დიდი ხანი არ გვიფიქრია, შევედით აბაზანაში (სადაც ისინი დიდ ჯამში ბინადრობდნენ) და პინცეტით აღებული პატარ-პატარა ულუფა ჭიაყელები დავაგემოვნეთ.
სიმართლე რომ ვთქვათ გემო არც ერთს არ მოგვეწონა და მეორედ აღარ გვიცდია მათი ჭამა.
ლევანთან (უფროს ბიძაშვილს ასე ჰქვია) ერთად ვაკვირდებოდი ჩოქელების გამრაველებასა და ცხოვრების წესს, პირანიების კვებისა და განვითარების ეტაპებს (ამ პირანიებმა ბოლოს ერთმანეთი დააგემოვნეს და ბოლოს ნახევრადშეჭმული ერთი ცალი პირანიაღა დაცურავდა აკვარიუმში) , ვასეირნებდით სულელ დობერმან ”შვარცს”, ვეფერებოდით ვეფერებოდით სამეფო პითონ ”გრიშას”(ულამაზესი არსება იყო , რომელიც მერე რაღაც პერიოდი ჩემს სახლშიც ცხოვრობდა და პანიკას სთესდა ბებიაჩემში, მამის დედა იგულისხმება აქ) და რავიც მოკლედ მოწყენილი ვიყავითქო ვერ ვიტყვი. დედის დედა ბიძაშვილები და ჩემი ძმა
მაშინ როდესაც მბეზრდებოდა ცხოველთა სამყარო, შემეძლო გადმომელაგებინა ბიძაჩემის და ბიძაშვილების კოლექციები (რა წესიერად ვეპყრობოდი უნდა გენახათ, არც ერთი ექსპონატი არ გამიფუჭებია არადა პატარა ვიყავი 4 წლის) და მეთვალიერებინა ისინი გულის წასვლამდე.
რას აღარ ნახავდით მათ დიდი საკოლექციო უჯრაში – ასანთის კოლოფები, სიგარეტის კოლოფები, მარკები, გულსამაგრები, სხვადასხვა მანქანების და საფრენი აპარატების მოდელები, საღეჭი რეზინის ”ნაკლეიკები”, მოკლედ მოწყენის დრო არ მქონდა.
აი ასე ვატარებდი ხოლმე დროს ბიძაშვილებთან, თუმცა ამას კიდევ ემატებოდა ჩემი ცხოვრების სიყვარული, უგენიალურესი მულტფილმის ყურება (ვიდეო მაშინ ყველგან არ იყო და ბიძაჩემს სახლში ჰქონდა ეს how-disney-princess-works-15 გენიალური მოწყობილობა) ეს მულტფილმი გახლავთ დისნეის ”მძინარე მზეთუნახავი”. რა თქმა უნდა ეს მულტფილმი კასეტაზე ინგლისურ ენაზე იყო, მაგრამ მაგას არ ჰქონდა გადამწყვეტი მნიშვნელობა. ვიჯექი და ვუყურებდი, დასრულდებოდა თუ არა გადახვევის ღილაკს ვტიკავდი, თავიდან ვახვევდი და ისევ ვუყურებდი და ასე შემეძლო დაუსრულებად.
ეს მულტფილმი დღემდე ასე სასწაულად მიყვარს და წარმოდგენა არ მაქვს რატომ…ზღაპრების არ მჯერა (მგონი არც მაშინ მჯეროდა, აბა რა გადამაფიქრებინებდა)
ბიძაშვლებთან ცხოვრებისას მე და ბებია (დედის დედა) ბევრ სხვადასხვა კულინარულ შედევრებს ვქმნიდით, ჩვენი ყველაზე დიდი წარუმატებლობა გახლდათ მწვანე კექსი.
531530651_e50087ca88წარუმატებლობა იმიტომ კი არა რომ უგემური იყო, არა უბრალოდ იმიტომ რომ არც ერთმა ოჯახის წევრმა არ ისურვა იმის გასინჯვა რაც ჩვეული ფორმის და მწვანე ფერის იყო :) ამიტომ მე და ბებიამ იხტიბარი არ გავიტეხეთ და მარტოებმა შევსასნსლეთ უზარმაზარი კექსი. მართალია მუცლის გვრემა არ აგვცდა სამაგიეროდ დღემდე ახსოვს ყველას ეს გენიალური კექსი, რომელიც ბაყაყისფერი იყო, მაგრამ ძალიან გემრიელი გამოვიდა.

____________________________________________________
ამ მომენტისათვის აქ შევჩერდები და მოვიფიქრებ როგორ სტილში განვაგრძო წერა :) ისედაც ბევრი ვწერე და ეს მხოლოდ ჩემი 4 წლის განმავლობაში მომხდარი სასაცილო მომენტებია, რომელიც მაინც ძალიან არასრულია და კიდევ ორი ამდენი მოსაყოლი დამრჩა.
ვნახოთ მვიფიქრებ როგორი სახით მოვახდენ ხოლმე ამ ისტორიების მოწოდებას. თქვენ კი მანამდე ამაზე იხალისეთ :)