Friday, December 31, 2010

ორი კურდღლის მადევარი, ან იქნებ ჩავანაცვლოთ ერთი კატით

1987 - დავიბადე, ნუ ასე ამბობენ
1988 - ერთი წლის ვარ
1989 - 2 წლის ვარ და ძალიან ანციაო
..........
..........
.........
1992 - სკოლაში მიმიყვანეს

........
1994 - საქართველოდან პირველი წასვლა
........
........
........
1996 - ფარიკაობა დავიწყე

.........
1998 - პირველი მნიშვნელოვანი დანაკარგი -გარდამეცვალა ბებია
1999 - ჭკუა მასწავლეს - დავკარგე მეგობარი
.......
.......
2001 - მეორე დანაკარგი - ბაბუა გარდაიცვალა
2002 - ვხატვდი და აკადემიაში მინდოდა ჩაბარება , არ დამანებეს
2003- ჩაბარება გადაწყდა - იესემში
2004 - ჩავაბარე (იიშ)

.......
.......
2007 - მივხვდი რა ძნელია მიზნების მიღწევა, ძალიან ძნელი, მაგრამ მაინც მთავარია მოინდომო
2008 - ყველას ჯინაზე დავამთავრე ინსტიტუტი
2009 - ცხოვრების გემოს და სიტკბოებას ვამუღამებ...
         -პატარა და გამიჩნდა.

2010 - ჭკუას ვერ ვსწავლობ მაგრამ მაინც ძალიან შეიცვალა ბევრი რამე.
        - ჩემი ორი კურსელი გარდაიცვალა, ძალიან მტკივნეული, მოულოდნელი და საზარელი იყო .

        - დიდი ბებიის მადლობელი ვარ, ესტონეთის მოქალაქეც გავხდი
2011 - მოლოდინის რეჟიმი ჩართულია!








Sunday, December 26, 2010

შუშის მიღმა ჩაბუდებული საახალწლო სული

ახალი წელი იმიტომაა კარგი და გასახარებელი, რომ ახალია.

საერთოდაც კიდევ ერთი მიზეზია იმისათვის რომ გამოამჟღავნო სიყვარული, სითბო და კრეატიულობა.

თბილისი თითქოს საახალწლო სულით გაიჟღინთა, ქუჩები ლამაზადაა განათებული (ნუ სილამაზე ფართო და ფარდობითი ცნებაა, მაგრამ მაინც) მაღაზიის ვიტრინებიც მორთულია, თუმცა აი ზუსტად ამ ბოლო პუნქტზე მინდა მოგიყვეთ რაღაც.

საქართველოში არც თუ ისე ცოტა ბრენდ მაღაზია და მიღებული ნორმა-სტანდარტების გამტარებელი ფირმაა უკვე, თუმცა მათი უმეტესობა მგონი მაინც ვერ ხვდება იმას, რომ ახალი წელი და მისი წინა პერიოდი საუეთესო საშუალებაა გაყიდვების გაზრდისათვის. ვერც ერთი მაღაზიის მეპატრონე მგონი ვერ იაზრებს იმას თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია კარგად მორთული ვიტრინა დამატებით  ხალხის  მოსაზიდად და რაც უფრო თვალწარმტაცია ვიზუალურად მისი დაწესებულება უფრო მეტ ადამიანს ამახსოვრდება ან აინტერესებს იგი.

გაიხსენეთ თუნდაც ერთი კარგად მორთული მაღაზია და მისი ვიტრინა თბილისში?

ვერ იზავთ მაგას, იმიტომ რომ ეგეთი უბრალოდ არ არის.

აი ესენი გადავიღე ორი დღის განმავლობაში ქალაქის სხვადასხვა უბანში:

shops

არავინ მითხრას რომ ამ კომპანიებს არ აქვთ საკმარისი ფული იმისათვის რომ თავს უფლება მისცენ კრეატიული დეკორაციების გაკეთებისა.

რატომ არ შეიძლება რომ თბილისშიც იყოს აი ასეთი საახალწლო ვიტრინები მაგალითად?

5204752079_4404c66516 1204587 xmas10-hermes-1 163089_477795229774_318223834774_5964065_7510977_n52807-black-friday  164426_477795024774_318223834774_5964053_7626060_n

ან რატომ არ ტარდება საქართველოში (ისევე როგორც ნიუ იორკში) საახალწლო მორთულობიანი ვიტრინების კონკურსი?

მოკლედ მე პირადად (თუ ქალაქის ზოგიერთი უბნის მორთულობას არ ჩავთვლით) თბილისური დეკორაციები სულ არ მიქმნის დღესასწაულის შეგრძნებას რაც ძალიან გულდასაწყვეტია, არადა ასეთი მაღაზიები ხომ ღიმილს და აღფრთოვანებას უნდა იწვევდეს….

ეხ.

გილოცავთ დამდეგ 2011 წელს ყველას!

პ.ს ვგონებ ახალ წელს საინტერესო პოსტით შევხვდებით :)

Sunday, December 19, 2010

☺M☻

 

 

 

მის ამაყ სახეს მზე ანათებდა, სიკვდილზე ძლიერი ეგონა თავი…

Monday, December 06, 2010

მკვლელობა არავის შერჩება!! დავისჯებით!

„ტყე შეუნახე შვილებსა,
მამა ხარ, შენი ვალია,
ტყეებს ნუ კაფავ ძმობილო,
ტყე გაშიშვლდება, ბრალია,
ია და ვარდი გახმება,
...ფესვებს მოუთხრის ქარია...

 

ყოფილხართ როდესმე ბახმარო - ადიგენის გამყოფ ქედზე? გადაგივლიათ ტყე რომელიც ტყე აღარაა?

იცით რას აკეთებენ ადამიანები იმისათვის , რომ ტყე განადგურდეს და გაჩნდეს აუცილებლობა ხის მოჭრის?

  1d12b9b008ce    

ბახმაროს გარშემო მთელი ტყეები განადგურებულია და კიდევ გრძელდება ეს პროცესი. ყოველ მეორე ხეს ქერქი აქვს შემობრდღვნილი (დიახ ,ზუსტად ეს სიტყვა ასახავს მდგომარეობას) და ზედ ნავთი, თუ ბენზინია მისხმული, იმისათვის რომ ხე იმაზე მალე გახმეს ვიდრე საჭიროა. შემდეგ კი ვიღაც იდიოტები მივლენ , ელექტრო ხერხს ჩართავენ და მშვიდად გაავლებენ მუსრს ნახევარ ქედზე ძლივს გაზრდილ 100 წლოვან ტყეს.

რამდენჯერაც სადმე ვყოფილვარ ლაშქრობაში, არ მახსოვს როდისმე შემთხვევა რომ ნაგავი მთელი ამდენი კილომეტრი უკან არ გვეთრია. რაც იწვებოდა (ქაღალდები, ბიჩოკები,საჭმლის ნარჩენი და მსგავსი) იმათ ვწვავდით ხოლო პლასტმასები, პოლიეთილენის პარკები და ასეთი არალპობადი რამეები უკან მოგვქონდა.

598cce898a7b

ჩემამდე არ დადის ის თუ როგორ შეიძლება გაანადგურო გარემო, რომელიც ასეთი ლამაზია, მაგრამ დავანებოთ სიმალაზეს თავი…. როგორ უნდა გაანადგურო გარემო რომელიც გკვებავს და გაწვდის ჟანგბადს?

მესმის რომ ზოგჯერ ქალაქში სრულიად გაუზარებლად ან გამოუვალი სიტუაციის გამო დაგვიგდია რაღაც , მაგრამ ეგ კიდევ არ ითვლება იმხელა დანაშაულად, რადგან ქალაქს ამდენი ათასი დასუფთავების მუშაკი ჰყავს, რომელიც ყოველ დღე ადევნებს წესრიგს თვალს (თუმცა ეს დანაგვიანების გამართლება მაინც არაა) ხოლო რა ქნას უბედურმა ქედმა, რომელზეც 100 წელიწადში ერთხელ თუ გამოჩნდება ვიღაც, და ისიც ალბათ ადგილობრივი მაცხოვრებელი, რომელიც არც კი ფიქრობს იმაზე რომ იქ დაგდებული პლასტმასის ბოთლი პირველად მასზე და მის ოჯახზე იქონიებს გავლენას და მერე მიაღწევს ეს ცუდი სიტუაცია ქალაქებამდე.

მიკვირს ის თუ რატომ უკვირთ ადამიანებს ბუნებრივი კატაკლიზმები? დედამიწა სამაგიეროს გვიხდის და ძალიან დამსახურებულადაც! ვჭრით ხეებს და ამიტომ ჩნდება მეწყერი, ვაზიანებთ ოზონის შრეს და გვემართება კიბო, ვაბინძურებთ ნიადაგს და აღარ გვაქვს საკვები, ვწამლავთ ცხოველებს და მერე მათგან გვედება ათასი დაავადება!

მეტის ღირსები ვართ!! სულ უნდა გადავშენდეთ მე თუ მკითხავთ!

მესტიაში (არადა რა ლამაზია მთლიანად სვანეთი) ერთგან მდინარის კალაპოტში იმდენი ნაგავი იყო ჩაყრილი - გლდანის ნაგავსაყრელს რომ სცოდნოდა და ენახა გულით შეშურდებოდა ალბათ! არადა რატომ? გეკითხებით – რატომ უნდა გააკეთო ისე რომ ულამაზესი ბუნება, მდინარის კალაპოტი და საერთოდ გარემო დაამახინჯო და დაანაგვიანო? შექმნა ეკოლოგიური კატასტროფის პირობები??

ნაგავი

ან ნუთუ არავის არასოდეს მიგიქცევიათ ყურადღება რომ ზოგიერთ რეგიონში დიდ ქალაქებს შორის ცელოფნის პარკების ”ბუნებაა” ხოლმე? ხეებს ფოთლების მაგივრად ფერად - ფერადი ნაკუწები ჰკიდია ტოტებზე , მიწაც დაფარულია ხოლმე ცელოფნითა და პლასტმასით?

ამით ხომ არა მხოლოდ ფლორის , არამედ ფაუნის წარმომადგენლებიც ზარალდებიან და იხოცებიან? მათ უქრებათ საკვები, ნიადაგში ჩაფლული პარკები და პლასტმასები მათი ბუნაგების გაკეთებას უშლის ხელს და რავიც კიდევ რამდენი უბედურება მოსდით…

764e62f3a0da00113_1270799235_gnvsh

მაინტერესებს არსებობს ორგანიზაცია რომელიც დამეხმარება აქციის მოწყობაში, სადაც ყოველ  ათეულ ან ასეულ პარკზე, რომელსაც სხვადასხვა ადგილებში მოაგროვებენ ადამიანები- მათ გასამრჯელო გადაეცეთ? ან ნუ დამეხმარება მე , ისე გააკეთოს რომელიმე ორგანიზაციამ მსგავსი აქცია!!

მოკლედ ნუ დაყრით ნაგავს, ნუ შეუწყობთ ისედაც ნახევრადმკვდარ გარემოს ბოლომდე დალიოს სული! ბოლოს და ბოლოს ლამაზი ფოტოები ხომ მოგწონთ და ვოლფეიფერებად ხომ იყნებთ??!! მიეცით სხვებს საშუალება გადაიღონ მსგავსი ფოტოები, სხვა თუ არაფერი!!!

gallery_540_34_1287994391gallery_24495_34_1289766527

Friday, December 03, 2010

ბლოგზე მიმდინარეობს რე-ჩორვენიზაცია

ჰოდა მოკლედ ფრთხილად იყავით.

 

სადმე თუ თხრილი შეგხვდათ ფეხი არ დაგიცდეთ!! მოერიდეთ მაღალი სიმაღლიდან ჩამოვარდნილ პოსტებს და ვიჯეტებს!

 

მე გაგაფრთხილეთ და ჭრელი ლენტი არ მაქვს ბლოგს წრე რომ შემოვავლო!!!

reconstruction_by_ninhol

Tuesday, November 30, 2010

გაი*ვეს დაცვის ბიჭებმა!

აღშფოთებული ვარ უკვე რა ხანია, მაგრამ აქამდე თავი ვერ მოვაბი ამ პოსტის დაწერას.

ესეიგი მეგობრებო - მე არ ვიცი ვის ექვემდებარებიან ქალაქში არსებული დასასვენებელი სკვერ-პარკები და გამწვანებული ტერიტორიები , ალბათ მერიას, ხოლო იქ ”მომუშავე” დაცვის ბიჭები ამ სკვერების მეთვალყურე  ”უფროსობას” არა?

თუ ეს იერარქია ამ პრინციპითაა აწყობილი, მაშინ მერიიდან ქვემოთ ყველა დასახოცი და თავდაყირა დასაკიდებელია, მაგრამ უპირველეს ყოვლისა დაცვის ბიჭები.

არ ვიცი თქვენ შეგმთხვევიათ თუ არა სიტუაციები რომლებშიც მე ვარ მოხვედრილი.

მაგალითად:

მუშტაიდის პარკში სცენასთან ამფითეატრის სტილში განლაგებულ სკამებზე ვისხედით ერთ რიგში ბევრი ადამიანი, ერთ ერთ წინა რიგში ვიჯექი, გვერდულად და ფეხები შემოკეცილი მქონდა სკამზე [თუმცა ფეხსაცმელი დასაჯდომ ნაწილზე არ მეწყო, ჰაერში ვაქანავებდი]. ამ დროს მოენთო ჩემთან ორი დაცვის ბიჭი და მეუბნებიან

- გასწორდი ეგრე ჯდომა აკრძალულია.

მე ვეკითხები:

- როგორ ეგრე ? მე ფეხებით არ ვსვრი და არ ვაფუჭებ სკამს.

-არ შეიძლება და მორჩა, შემოტრიალდი.

ძალიან გავცეცხლდი და ისევ ვეუბნები:

-იქნებ წარმომიდგინოთ წესები სადაც აკრძალიალულია ამ პარკში სკამზე გვერდულად ჯდომა მეთქი.

ამაზე ისინი მპასუხობენ რომ რომ ეგრეა და ბევრს ნუ ვლაპარაკობ.

ამ ისტორიაში პირველი გამაღიზიანებელი იყო მათი ტონი პირველად რომ მოვიდნენ, მეორე ის რომ გებლატავებიან და ჰგონიათ რომ შენზე რამით მაინც უკეთესები არიან და ბოლოს წარმოდგენა არ აქვთ არანაირ წესსა და უფლება - ვალდებულებებზე.

მეორე ისტორია ვერის პარკში საღამო ხანს შემემთხვა.

ამ პარკის ერთ მიყრუებულ ნაწილში ვიჯექი მეგობართან ერთად , უფრო სწორად ის იჯდა მე კიდევ ნახევრად მასზე მიყუდებულ- დაწოლილი, მისკენ ზურგით ვიყავი. (მინდა გაცნობოთ რომ არც ზასაობას და არც მსგავს კიდევ უფრო პიკანტურ ქმედებას ადგილი არ ჰქონია თორე ალბათ დაგვიჭერდნენ კიდეც, არც ფეხები მქონდა აწეული, ისინი მიწაზე მეწყო მშვიდად) ამ დროს ისევ მოენთო ჩვენთან ორი, თანაც მთვრალი დაცვის ბიჭი.

- პარკში სკამზე წოლა არ შეიძლება.

რაც შემეძლო მშვიდად ვპასუხობ (და თან უკვე წამოვჯექქი)

- რომელი წესების მიხედვით? და თანაც მე არ ვწევარ , იქნება მანახოთ სად წერია მსგავსი რამე?

- არ წერია და მე რომ გეუბნები ეგრეა გაიგე?? – მპასუხობს ისე უხეშად რომ ჭკუიდან გადავდივარ.

- თქვენი სახელები მითხარით თუ შეიძლებათქო და ამოვიღე ბლოკნოტი რომ ჩავიწერო

ცოტა კი შეცბნენ და რად გინდაო მკითხეს .

- ჩემთვის თუ წოლა არ შეიძლება სკამზე, თქვენთვის ალბათ სამსახურეობრივი მოვალეობის დროს დალევა არა??

ამის შემდეგ კიდევ ბევრი იბლატავეს და ბოლოს წავიდნენ.

 

იცით რაშია საქმე? თუ მართლა არ შეიძლება ეგეთი რაღაც, მაშინ ან ამ დაცვის ბიჭებს ამოუბეჭდონ ეს წესები რომ მე და ჩემნაირებს ცხვირზე აგვაკრან და სალაპარაკოდ არ გავიხადონ ეს ყველაფერი, ან პარკში აბრები ჩამოკიდონ (რა გაუხდათ მილიონებს სისულელეებში ხარჯავს მერია და) ან ამ დაცვის ბიჭებს ცოტა კარგად აუხსნან რისი უფლება აქვთ და რისი არა , ან როგორ ესაუბრონ პარკის ვიზიტორებს.

ისე ამ ინციდენტების შემდეგ შევამოწმე და :

  • თუ შენ ზიხარ სკამზე, ორივე ფეხი აკაპიწებული გაქვს და ფეხსაცმლის ძირი გიდევს დასაჯდომ ადგილზე – ხმას არ გცემს არავინ, საერთოდ . ზედაც არ გიყურებენ
  • თუ შენ ზიხარ პარკში და გულიანად იფურთხები მზესუმზირის ან სხვა რამის ნარჩენებს , ან სულაც ნერწყვის დიდი გუბეებით ავსებ გარემოს – ეგეც არავის ადარდებს და ხმას არ გცემენ.
  • თუ შენ ცარიელ სკამზე ზიხარ მარტო და ისე აკეთებ რომ შენს გვერდით ვერავინ ჩამოჯდება და ამას აკეთებნ გამიზნულად – ესეც არავის ადარდებს.

ხოდა მაშინ მითხარით ეხლა მე – არიან თუ არა ეს დაცვის ბიჭები ###-ბი??

uniInc.php

იცით რატომ მგონია რომ ეს მხოლოდ და მხოლოდ ამ ბიჭების ამბიციის ბრალია??

კიდევ ერთი ისტორია შემემთხვა როდესაც ეთნოგრაფიულ მუზეუმში (არტ გენის დროს) მოვიდა დაცვა ჩემთან და ჩემს მეგობრებთან და გვითხრა : ”ბალახზე ნუ ზიხართ გაზონი ფუჭდებაო”,(გაზონი თურმე გაუკრეჭავი ყელამდე ბალახია, რომელიც უაზროდ არის დაგაწოლილ გადმოწოლილ და 1000 ხვიარით გავსებული) მე ვკითხე აბა სად წავიდეთ მეთქი და ეგ ჩვენი საქმე არაა დირექტორის ბრძანებააო.

გავცეცხლდი, მივენთე სალაროში და დირექტორი ვინაა და სად ვიპოვნო მეთქი, იქვე მიმითითეს – აი იქ ზისო.

შევედი ამ კაცთან და ვკითხე რატომ გასცა ასეთი ბრძანება და რა უნდა გვექნა ხალხს, ის ტიპი გამოშტერდა – ვინ გითხრა ეგეთი სისულელე, ეგრეც რომ იყოს არტ გენზე მსგავს განკარგულებას ვერ გავცემდი ორგანიზატორებთან კონტრაქტი მაქვსო.

გამომყვა იმ დაცვასთან და ისეთი დაახურა თავზე ყველაფერი, რამდენს ბედავთ ვინ მოგცათ უფლება ჩემი სახელით რაღაცეების გადაწყვეტისო. ხოდა აი ზუსტად ამიტომ მგონია რომ ეს დაცვის ბიჭები უბრალოდ თავზე იჯვავენ. ჰგონიათ რომ რადგან ფორმა ჩააცვეს და რაღაც უფლებები მისცეს შეუძიათ რაც მოეპრიანებათ ყველაფერი აკეთონ!!

ასე რომ მერიამ და პარკების დირექტორ - მეთვალყურეებმა მიხედონ სასწრაფოდ ამ საქმეს ჯობია.

[ ვერანაირი ცხელი ხაზის ნომერი ვერ მოვიძიე ამ საკითხზე თორე დარეკვას ვაპირებდი]

Wednesday, November 24, 2010

ბურძგვლები და აღფრთოვანებები

აქ რაიმე დამაინტრიგებელი შესავალი უნდა ყოფილიყო

იცით რა არის? მე ვიცი, რომ ადამიანებს ბევრი რამე ახარებთ : ) ყველას სხვადსხვა რაღაც , თუმცა ძირითადად მაინც ერთი და იგივე პუნქტები არის ხოლმე ყველა ჩამონათვალში.

ხოდა აი რამდენიმე დღის წინ ვფიქრობდი რა იწვევს ჩემში თავბრუს ხვევას, ყმუილისა და ჭყლოპინის სურვილს, რა მაიძულებს ვცმუკავდე ადგილზე და სიამოვნებისაგან ხელებს ვიფშვნეტდე.

გადავწყვიტე პატარა სია გავაკეთო:

  1. ყველა ფრაზა რომელიც იწყება ”შენთვის რაღაც მაქვს” ან ” შენი საჩუქარი მზადაა” [ეს უკანასკნელი კუდამ მითხრა რამოდენიმე დღის წინ ♥] P1130861
  2. ნისლიანი და მოღრუბლული , რუხი ამინდი დილით , როდესაც იღვიძებ და ფანჯრების მიღმა გხვდება სიტუაცია რომელიც გამცნობს – ზამთარია, გულიანი და გემრიელიP1080340
  3. მოლოდინის შეგრძნება – როდესაც უცდი საკუთარი ქმედების შედეგს, უცდი ადამიანებს ან მათ რეაქციას
  4. სტუმრიანობა მიყვარს – ჩემთან თუ სხვასთან არ აქვს მნიშვნელობა.
  5. საინტერესო მიწვევები მიყვარს - საინტერესო დღესასწაულებზე
  6. წინასამგზავრო არეულობა ჩემში ახალ ადამიანს ბადებს
  7. კარავში გაღვიძების შეგრძნება არის ყველაზე გამაოგნებელი ყველა გაღვიძებას შორის
  8. მზის ამოსვლა მიყვარს ყველგან და ყოველთვის და მასთან ერთად ეს სიმღერაც - ”და აი მოვიდა მზეეე”P1100490
  9. მეგობრების გახარება – ისეთი მაგარი შეგრძნებაა რომ ცმუკვა რაღაა და ფრენასაც ვსწავლობ
  10. შორ გზაზე [მანძილზე] მანქანით და სასიამოვნო მუსიკით, უჩუმრად გადაადგილება (საბოლოო დანიშნულების პუნქტის არ არსებობის შემთხვევაშიც კი) უკიდეგნო სიამოვნებაა.
  11. რამე საინტერესო (ჩემებური) გემრიელობების მომზადება განსაკუთრებულად მაღტკინებს : )

ამ დროისათვის სულ ესაა რაც უცებ გამახსენდა და რამაც შთამბეჭდა ♥

გამიზიარეთ თქვენი ბურძგვლის მიზეზები , იქნება და მეც მაქვს მაგრამ არ გამახსენდა…

Friday, November 19, 2010

მზიანი ქუჩა უცხო ქალაქში

ჟღალი თმა და ღია ფერის თვალები მომღიმარ სახეს მუდამ მზისფერ ელვარებას აძლევდნენ.

უცხო ქალაქის (უკვე ნაცნობ მაგრამ მაინც ) უცხო ცის ქვეშ ამაყად დააბიჯებდა ყოველ საღამოს, ისე უბრალოდ მიმართულების გარეშე…

ტკბებოდა იმით რაც ჰქონდა , ან არ ჰქონდა, მაგრამ უნდოდა … ტკბებოდა იმით რომ იყო , რომ მარტო არ იყო… იმითაც ტკბებოდა რაც წინ ელოდა – სადღაც მომავალში…

მისი გაცნობა არ მეღირსა, მაგრამ მე მუდამ თვალს ვადევნებდი მას, პატარა სარკმლიდან - რომელშიც მთლიანი სურათი თუ არა  მისი პატარა  ნაწილები მაინც ჩანდა.

ზუსტად აქედან მქონდა წარმოდგენა მის ცხოვრებასა და ხასიათზე.

ეს გოგონა ყოველთვის ისე მოძრაობდა ქუჩაში თითქოს რაღაც ჰაეროვანს ჰყავდა ატაცებული და დააფარფატებდა.

far_off_memories__by_ShortAxel

მისი ცხოვრების დეტალები და ისტორიები არასოდეს მომისმენია, უფრო სწორად მათზე მქონდა ძალიან, ძალიან ზედაპირული წარმოდგენა დ გასაოცარია რამდენად ემოციურია და განსაკუთრებული ამ ადამიანის დამოკიდებულება ყველაფერი იმისდამი რასთანაც ნათესაურ კავშირს გრძნობს…

ისე ამ ადამიანს შემყურე ყოველთვის ვფიქრობ რომ ცხოვრების მცდარი და უცნაური გზები არ არსებობს, ყველა გზა რომელსაც ჩვენ თვითონ ვირჩევთ და მივუყვებით საუკეთესოა – იზიარებს ამას დანარჩენი სამყარო თუ არა. ყველა ქმედება არის საფუძველი და ბიძგი ჩვენი მიმართულებისა (მიზნისკენ თუნდაც).

ადამიანი   რომლისთვისაც ცხოვრება დიდი გამოცდაა , თამამად მიჰყვება ეკლიან ბილიკს…

საინტერესოა საიდან მოდის, სად მიდის და სადამდე მივა წითური , გაბრწყინებულ სახიანი გოგო, რომელსაც უცხო ქვეყნის , უცხო ცის ქვეშ დიდი ფერადი ქოლგა უჭირავს, თავაწეული მიუყვება სველ ქუჩას და ამინდის მიუხედავად მომავლის ნათელ გეგმებს აწყობს….

(პოსტის მუზა Sophie Sunny Golden)

Saturday, November 13, 2010

13♀23

რიგით მეათე თვეა, მაგრამ არაფერი არ ხდება.

რა თქმა უნდა ეს უკვე შეშფოთებას იწვევს, ყოველთვის ასეა – როდესაც დათქმულია ვადები, ყველანაირი გადაცდენა საკმაოდ დიდი დისკომფორტია.

ბადრიჯნისფერთმიანი ქალი მშვიდად დააბიჯებს ოთახიდან ოთახში, თითქმის არაფერი ანაღვლებს, უფრო სწორად ანაღვლებს ყველა ის მოვლენა რაც უნდა გაიაროს და გადაიტანოს , მაგრამ სხვა გამოსავალი არაა, დათქმული ვადები თავისას შვება.

მაღალი აგურის შენობაში ბევრი ხალხი დადის, თითქმის ყველა საქმიანია, გულშემატკივრებისა და უბრალოდ გზააბნეული ვიზიტორების გარდა.

ბადრიჯნისფერთმიანი ქალი , რამოდენიმე ადამიანის თანხლებით დიდი ოთახში შედის, სადაც ყველაფერი მზადაა მთელი პროცესის დასასრულამდე მიყვანისათვის.

ორი თეთრხალათიანი ახალგაზრდა ქალბატონი საჭირო ხელსაწყოებს ამზადებენ, აგერ პირველი ჩხვლეტაც გაკეთდა, ჯერჯერობით არაფერი შეცვლილა, ყველაა მშვიდადაა და ელოდებიან მოვლენების განვითარებას.

მესამე და მეოთხე ჩხვლეტის შემდეგ სიტუაცია იძაბება, ოთახში შემოჰყავთ მკაცრი, თეთრებში ჩაცმული კაცი , რომელიც ბადრიჯნისფერთმიან ქალს გულდასმით ათვალიერებს, კარგად ეცნობა და ამბობს რომ აგვიანებენ, უფრო სწორად პროცესი ისევ ჭიანურდება.

ნელა ნელა ბადრიჯნისფერთმიანი ქალი იძაბება , იძაბება და თეთრებში ჩაცმული კაცის უკან დაბრუნებას ითხოვს. მის სხეულში უკვე აქტიური მოქმედებები იწყება, ბრძოლის ველს ემსგავსება ცოტა ხნის წინ ასეთი სიმშვიდით დატვირთული ოთახი.

ქალს სპეციალურ მაგიდაზე უთითებენ , თუმცა თეთრხალათიანი ქალებიც იქვე არიან და უკვე შორს აღარ მიდიან, პროცესები გააქტიურდა, მთელი პერსონალი მზადყოფნაშია, ბადრიჯნისფერი თმები ქალს უკვე ყალყზე აქვს და მთელი მისი სხეული განიცდის პროცესების მიმდინარეობის სიმძაფრეს….

დრო იწელება , იწელება თუმცა აქტიური მოქმედებები აღარ წყდება და აი სადაცაა სრული პროცესი შეიკვრება, სულ ცოტა დარჩა მაგრამ არა….. ყველა დასაწყისი ხომ არ სრულდება ბედნიერად და ექსცესების გარეშე?

პროცესი უცებ გაიჭედა, გართულდა და თეთრებში ჩაცმული კაცის აქტიური და გადამწყვეტი ქმედებების დრო დადგა, მანაც რა თქმა უნდა ყველა არსებული და არ არსებული ხერხი და ხელსაწყო მოიშველია, ცოტა ყველა დაიძაბა, არა კიდევ უფრო დაიძაბა და აიიი….

არის , დასრულდა….

და მე ღრმად ჩავისუნთქე პირველად ცხოვრებაში და ფილტვებიდან გამკივანი ღნავილი ამოვუშვი : )

გამარჯობათ , მე წელს უკვე 23-ედ დავიბადე და მადლობა დედა! [იმედია 23-ედ არ გიწევს ამ ყველაფრის გახსენება და განცდა]

 

 patara me22

 

update :

პირველად მე მგონი დაბადების დღე მქონდა უზარმაზარ რესტორანში, ძალიან ბევრი ხალხით. მართალია ეს ხალხი ყველა ჩემი ნაცნობი არ იყო და მე იქ მხოლოდ და მხოლოდ ჩემს 50 კურსელს ”ვეაბშენიებოდი” , მაგრამ მართლა ძალიან, ძალიან, კარგი იყო.

ძალიან ძალიან ამაჩუყა ტორტმა, რომელშიც პატარა ვარდისფერი სანთელი იყო დარჭობილი და დაბადების დღის სიმღერამ ♥

ძალიან, ძალიან ბევრი ჩახუტება შემხვდა წილად ყველაზე მეტი რა თქმა უნდა, როგორც იუბილარს.

ძალიან ძალიან ამაჩუყა ბიძაჩემის და მისი ოჯახის ზარმა ახლა ჩვენც შენს დაბადების დღეს აღვნიშნავთო♥

კიდევ ძალიან ძალიან ძალიან ბევრი ადამიანის მოლოცვამ… დაბადების დღეები (ვისიც არ უნდა იყოს) ხომ ჩემი საყვარელი დღესასწაულია და თანაც მხოლოდ წელიწადში ერთხელ [მე ყოველთვის მესმოდა კარლსონის]

მოკლედ 13 ნოემბერი ძალიან აჩუყებული დღე მქონდა ♥

პ.ს ამდენი სიტყვა ”ძალიან” დიდი ხანია არ მიხმარია

Friday, November 05, 2010

♥♥ სექსტრემი ♥♥

-ნუ მკბენ რა.

-არ გკბენ, გეფერები – გამეცინა.

- აბა ეს კბილების კვალი რა არის? – მიბღვერს.(არადა რა ფსევდო სიბრაზეა თქვენ არ იცით)

- მოფერება, ხომ გითხარი უკვე – ახლა უკვე ვფხუკუნებ, რა კეთილად ბრაზდება თქვენ არ იცით.

- კარგი რა, ჯერ ერთი მტკივა და მერეც კიდევ ფაქტები რჩება- ისევ მიბღვერს.

- მერე და უმალავ ვინმეს რამეს? – ვწევ წარბს და ვითომ პასუხი არ ვიცი ვიღუშები

- არა , მაგრამ ცუდად ჩანს, პულავერის საყელო ვერ მალავს და ჩვენთან ოთახში რომ მარი ზის ის დაყვლეპილი მიყურებს ხოლმე – თავს იმართლებს

- მერე და გაუზიარე გამოცდილება, ცოდო არაა მხოლოდ შენი ნაკბენების ყურებით რომ კმაყოფილდება? – დავცინი და ველოდები როდის აფეთქდება.

- იცი რა ეხლა განახებ მე შენ როგორია როცა დაყვლეპილი თვალებით გიყურებენ – მკვეთრი მოძრაობით ჩემკენ იხრება და დიდ პუფზე მაკრავს.

*****

 we_stopped_caring_by_domsplinter-d30kjha

წინააღმდეგობა არ გამიწევია, ძალიან ნაზად მკბენდა ყელზე, თუმცა ეგ არ ეყო და ახლა ყურის ბიბილოზე გადავიდა , თუმცა კბენები მერე აქტიურ მოფერებაში გადაიზარდა.

წინააღმდეგობას ვერ ვუწევ, სულ ასე იცის… დაიწყებს და დარწმუნებულია, რომ თავიდან ვერ მოვიცილებ. მოფერება არასოდეს ჰბეზრდება, ისევე როგორც ჩემთან ერთად ექსტრემალური სექსი.

თუმცა მართალია ექსტრემი ძალიან ფარდოფითი ცნებაა და ყველასთვის სხვადასხვა რამეს მოიცავს მაგრამ მაინც, წარმოუდგენელი ადგილები და სიტუაციები ჩვენი ”კანიოკია” როგორც იტყვიან.

მისი მოფერება უფრო და უფრო აქტიური გახდა, ჩემი მაისურიც -უფრო სწორად თხელი პულოვერი -ნელა ნელა ყელისკენ ისე აცოცდა ვერც კი გავიგე .

ჩვენი სხეულების სიმხურვალემ პიკს მიაღწია, მძიმედ დავიწყეთ სუნთქვა, მოძრაობები უფრო აქტიური და სწრაფი გახდა. სიტუაცია შეიცვალა, პოზაც…

მე მას ზემოდან მოვექეცი, მის ტანსაცმელის ნაწილიც ელვისებურად გაქრა და ახლა უკვე მძიმე სუნთქვასთან ერთად გაურკვეველი ბგერების კორიანტელიც დავაყენეთ… ისედაც ცხელ გარემოში ჩვენი სხეულის ტემპერატურის შეჯახებისას კანი  წვრილი ცვრით დაგვეფარა, თუმცა ამან შეგრძნებები და სურვილები კიდევ უფრო გაამძაფრა.

ეს იყო აქტიური სექსი მინიმალური მოძრაობებით, ეს იყო სიამოვნება არა მხოლოდ ქმედებისგან , არამედ იმის გააზრებისაგანაც რომ ჩვენს გარშემო კიდევ ბევრი რაღაც ხდებოდა…

არ გავჩერებულვართ, არ დავფიქრებულვართ, არ შეგვიწყვეტია…

*******

- განძრევის თავი აღარ მაქვს – ვეუბნები და ტანსაცმელს ვისწორებ, უფრო სწორად კისერზე შემოგრაგნილ პულავერს ქვემოთ ვექაჩები

-მეც , კიდევ? – მეკითხება და გამომცდელად მიყურებს…

- არაა, ვწელავ პასუხს

-ასე საინტერესო აღარაა – და ვიწყებ გარშემო ყურებას…

….წასვლის დროა Dance Floor დაცარიელებულა, თითქმის აღარვინ დარჩა და მუსიკაც ძალიან ხმადაბლა უკრავს )

Empty_Tuesdays_by_meatnerd

Thursday, October 28, 2010

პარალელური საწოლის სიზმრის ჩემი ვერსია

დედა ყურადღებიანი მაგრამ მკაცრია – მე ასეთი არ ვარ. მას სულ აქვს დარიჩინის სურნელი და ძალიან კეთილი თვალები. მეც მინდა როდესმე ასე…

მოგონებებს მწკლარტე გემო დასდევს თან, აი ისეთი მკვახე შინდის გასინჯვისას რომ გაგვკრავს ხოლმე.

ძილი კარგია მაგრამ მხოლოდ იმისათვის, რომ ახალმა იდეებმა გიპოვნონ, ან შენ იპოვნო და დაიმგზავრო რეალურ სამყაროში, უფრო სწორად იმ სამყაროში - ძილში რომ იღვიძებ  და რეალობაში გესიზმრება.

****

smoking_by_lolita_art

მთელი დღეა იისფერი მზის სხივებისგან მაცემინებს, მას მერე რაც მზის ფერის შეცვლა გადაწყვიტეს ქალაქში ხეებმა შინდისფერი ფოთლებისა და ზოლიანი მერქნის გამოზრდა იწყეს. თმა - გუბეში ჩაჭყლეტილი ბაყაყისფერი გამიხდა და თვალები სიბნელეში მიელავს. ვწუხდები სიმართლე თუ გინდათ. ღამე თვალი ვეღარ გამიხელია მე თვითონ ვკრთები ისეთი სხივი მაქვს.

****

ჩაის უკვე 2 წელია აღარ ვსვამ , მხოლოდ მის აბაზანებს ვიღებ იმ იმედით რომ ფორთოხლის გემოს როგორმე დათრგუნავს ჩაის არომატი და უფრო გემრიელი გავხდები, ჯერჯერობით შედეგი არ ჩანს, თუმცა ჩვენი ქუჩის კუთხეში მდებარე ალქიმიის მაღაზიის დამლაგებელმა მითხრა უცებ იქნება შედეგი მაშინ როცა არ ელოდებიო – მე კიდევ მაინც ველოდები სულმოუთქმელად და ეფექტიც ალბათ ამიტომ  არ ჩანს.

არადა რა ვქნა არ უხდება ფორთოხალი ჩემი ბიჭის ვანილიან ენას და ამის გამო სულ ვკინკლაობთ, არ სჯერა რომ 2 წელი პროცედურებს შედეგი არ აქვთ. ამიტომ მასთან შეხვედრისას ვცდილობ ხოლმე ჩვენი ცენტრალური მოედნის შოკოლადის შადრევანში დიდი ხანი ვიცურავო,იქნებ ფორთოხლის არომატი ცოტა გადაფაროს… ცოტა უფრო დიდი ხანი მაინც გასტანს სიამოვნების წუთები…

****

სამსახურში უფროსს გუშინ ყური მოვატეხე. ძალით არ მინდოდა, მაგრამ რა მექნა თუ იმ შტერმა ჩვენი შაქარყინულის ტელეფონის ლოკვას თავი ვერ დაანება და მერე საქმიანი ზარის განხორციელება გადაწყვიტა? დროულად რომ არ მემოქმედა შაქრის წვენი მის ლიმნის ყურებზე ძალიან ცუდ გავლენას იქონიებდა და საერთოდ აღარაფერი უშველიდა.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA         ისე, ამის შემდეგ დამაწინაურეს და დღეიდან შაქარყინულის ზარებისა და კონტრაქტების მაგისტრი ვარ.

****

დღეს საღამოს ჩემი 12 ფანჯრიანი ახალი ენოტქანის ტარება უნდა ვისწავლო, ცოტა უხასიათო სამართავიაო ასე მითხრეეს ზოოცენტრში, მართალია ახალი ჩამოყვანილი გვყავს და კაი ფორმაშია ,მაგრამ თავიდანვე ცოტა ცუდად უვლიდნენ და გაჯინიანებულიაო. ავიღებ ახლა დიდი ხორცის ნაჭერს ჩავჩრი ხახაში და იქნება უფრო ადვილად დაიქოქოს.

მომავალ შეხვედრამდე, კარგად მენახეთ მთვარის მე128 987 დაბადების დღეზე. (არ დაგავიწყდეთ შინდისფერი კოსტუმები, სხვანაირად გაგვინაწყენდება)

Friday, October 22, 2010

ოპ(იუმ)ტიმიზმი

ეს პოსტი ნარკოტიკულ ნივთიერებებთან არ იქნება კავშირში, მაგრამ მე გეტყვით რას აქვს ჩემთვის მსგავსი მოქმედება.For_sale___

გაგიზიარებთ იმ შეგრძნებებს, არა უფრო ქმედებებს , რომლებსაც არანაკლები ”კაიფი” მოაქვს ვიდრე ყველა ქიმიურ თუ ბუნებრივ ნარკოტიკს.

 

ყოველთვის, ყველაზე ცუდი მოვლენების დროსაც კი , არ ვკარგავ შემართებას. შეიძლება ცუდ ხასიათზე დავდგე და ზოგჯერ გავბრაზდე კიდევაც, თუმცა სულ ცოტა ხნით, შემდეგ კი ისევ ვიმართები წელში და ვაგრძელებ მოქმედებას - მიზნებისკენ ვმოძრაობ.

 

მართალია მეც ისევე როგორც ყველას ბევრი მარცხი და ცუდი მოვლენები მქონია და ალბათ კიდევ მექნება ცხოვრებაში , მაგრამ ეგ არასოდეს ყოფილა ჩემთვის მიზეზი რომ დავჯდარიყავი სახლში, მდომებოდა მარტოობა და ხელები ჩამომეშვა, დეპრესიაში ჩავვარდნილიყავი და მეთქვა რომ მორჩა – დამთავრებულია ბრძოლა.

ყველა წარუმატებლობა რაღაცნაირ მუხტს მაძლევს იმისათვის, რომ მორიგი შეტევა წინაზე უფრო კარგად დაგეგმილი და ზუსტი აღმოჩნდეს, რომ მიზანთან სულ ახლოს თუ არა კიდევ ერთი ნაბიჯით ახლოს მივიდე.post-12-1150618447

დამიჯერეთ ძალიან, ძალიან მაგარი სიამოვნებაა, როდესაც წარუმატებლობის და დაცემის შემდეგ გასწორდებით და კიდევ რამდენიმე ძლიერ და წარმატებულ მოქმედებებს განახორციელებთ.

 

მართალია გამოთქმა – მიზანი ამართლებს საშუალებებს-ო ! მთავარია მიაღწიო და მთავარია ხელები არ ჩამოუშვა , არ დანებდე !

 

უმაგრესია როდესაც ბრძოლით, მაგრამ მაინც აღწევ იმას რაც გინდოდა დიდი ხანი!

 

 

მენდეთ ერთი, ორი და თუნდაც 10 წარუმატებლობა არ ღირს დეპრესიად და პესიმიზმში გადავარნად, უბრალოდ მოძებნეთ ახალი გზები, ახალი შესაძლებლობები და უბრალოდ რამე ახალი მოძებნეთ!

funfair_by_lolita_art

Friday, October 15, 2010

რა იგეგმება – ჩემს ქორწილში : )

პოსტის შთაგონება მორიგი ქართული (ტრადიციული) ქორწილი გახლავთ!

როდესაც თავში დამკრავს იდეა, რომ გათხოვებას გადავწყვეტ და მომინდება რომ მქონდეს ქორწილი - არ ვიცი რა არ იქნება იმ ქორწილში , რა გამოვა და როგორ, მაგრამ ნამდვილად ვიცი რომ შემდეგი პუნქტების შესრულებაზე ძალისხმევას და მონდომებას არ დავიშურებ:

  • პირველ რიგში სტუმრების სია

ძალიან ვიმედოვნებ, რომ ის ადამიანი რომელთან ერთადაც გადავწყვეტ მსგავსი სიგიჟის ჩადენას დაახლოებით მაინც იქნება იგივე აზრზე რაზეც მე , ამიტომ ვფიქრობ მაქსიმუმ 50 ადამიანი საკმარისი იქნება ამ დღის საუკეთესოდ აღსანიშნად

  • მეორე სტუმრების  DressCode

ნუ ვფიქრობ იმისათვის რომ არდაპატიჟებულ საზოგადოებას გული არ დასწყდეს ესოდენ ექსცენტრულ ქორწილზე ვერ მოხვედრის გამო , ყველა მოპატიჟებული სტუმარი აუცილებლად ნუდისტურ სტილში ”კოსტუმირებული” უნდა გამოცხადდეს : )

213

  • სტანდარტული რიტუალები

მართალია უკიდეგანოდ მორწმუნე არ ვარ და არც ეკლესიური წესებით ვცხოვრობ, მაგრამ თუ ჯვრისწერა გადაწყდა – აუცილებლად საფარაში. ხოდა თუ არადა მაინც საფარის მონასტერთან ახლოს განვითარდება მოვლენები: )

  • მოვლენების განვითარების ადგილი

როგორც უკვე აღვნიშნე მოვლენები განვითარდება ღია ცის ქვეშ, სადმე საფარის მონასტრის ახლოს (ნუ მთლად მიმდებარე ტერიტორიაზე არა რა თქმა უნდა. აუცილებლად ღამისთევით, ბევრი კარვებით მუსიკით და ღრიანცელით.

dancefloor_188aprev

  • პატარძლისა და სიძის (ნეფესაც ეძახიან ხო? ) ჩაცმულობა

ესეიგი ამაზე დიდი ხანი ვიფიქრე და ვერაფერი მოვიფიქრე, ასე რომ დამსწრე საზოგადოება საჭირო დროს, საჭირო ადგილზე თვითონ ნახავს ,თუმცა გპირდებით ხელში მეჭირება კაკტუსების დიდი თაიგული : ) რატომ?? აბა ვინც იჭერს იმას რომ უხარია მეც რომ გამიხარდეს ცოტა ხომ შეიძლება?

  • ტორტი

ოო მეგობრებო, რა თქმა უნდა ტორტი აუცილებლად იქნება (ჩემი ტორტებისადმი უსაზღვრო სიყვარულის დასტურად რა თქმა უნდა) მაგრამ მხოლოდ საჭმელად არა : ) ტორტი იქნება შესაზელად – ცხვირპირში. აბა ისე არაა საინტერესო – მოგიჭრიან , შეჭამ, მოგიჭრიან შეჭამ… ასე რომ როგორც კი გაიჭრება ტორტი პირველ ნაჭერს მე გავისვრი ნებისმიერი მიმართულებით : )

80__s_Themed_Wedding_Cake_by_DontDeconstruct

  • მუსიკა

ნუ მუსიკა ყველას რომ ესიამოვნოს ამისათვის ყველა სტუმარს მოსაწვევში ეწერება თან იქონიოს რამე ციფრული ინფ. გადამტანი საშუალება და ცოტა ცოტა ყველას გავახარებთ : )dreamstimecomp_9918070

მოკლედ მგონი სულ ეს იყო რაც გამახსენდა, დამამახსოვრდა და დავგეგმე : )

იმედია კარგი გამოვა , თუ გამოვა , როცა გამოვა, რაც გამოვა : )

Monday, October 11, 2010

ფარიკაობა- ჩემია…

ყოველთვის ჯინიანი და უცნაური ვიყავი.
ყოველთვის ვცდილობდი ჩემი გამეტანა. სულ მინდა და მორჩა მქონდა, თუ რაღაცას გადავწყვეტდი ეგრეც უნდა მომხდარიყო.
post-25-1182249209ძალიან ხშირად ”მინდა”ს დიდი ხანი ველოდებოდი და ”უნდა”ც დიდად არ ნებდებოდა ჩემს ახირებას, თუმცა ისევე როგორც ყურის გახვრეტას შემპირდა დედა (მას მერე რაც ძალიან ძალიან ტვინი წავიღე) ასევე მიმიყვანეს ფარიკაობის დარბაზში.
თავიდან ფრიად მორიდებული ვიყავი, შემდეგ გავშინაურდი და მალევე თავი დავანებე ამ სპორტს. არა იმიტომ კი არა რომ აღარ მომწონდა? არა პირიქით კივილამდე მომწონდა, უბრალოდ იქ არავინ იყო ისეთი ვისგანაც ვისწავლიდი, ვისაც მივბაძავდი , ვისაც ნამდვილ მასწავლებლად ვიგრძნობდი.
ასე დასრულდა ჩემი პირველი მცდელობა ვყოფილიყავი მოფარიკავე, თუმცა ამ მცდელობიდან ჩემი საყვარელი მუზარადი და გაცრეცილი მაგრამ მაინც ძალიან ძვირფასი ხელთათმანი შემრჩა.

******
დიდი ხანი გავიდა მას მერე რაც ბოლოჯერ ვიყავი დარბაზში,თუმცა ფარიკაობა სულ თან მდევდა…
სულ მახსენდებოდა , სულ სადღაც ვეჩეხებოდი…
ეს არის სპორტი რომელიც სავსეა დახვეწილი მოძრაობებით და განსაკუთრებული სულით (თუ შეიძლება სპორტის სახეობას ჰქონდეს სული)
******
symb339
ჰოდა აი როცა რაღაც ძალიან გინდა და ძალიან გიყვარს მაინც მეორდება, მაინც გაქვს ადრე თუ გვიან , მაინც აღწევ მიზანს…
მე ისევ დავდივარ საფარიკაო დარბაზში და ისევ დავიწყე ვარჯიში!
ისევ ისე მომწონს და მსიამოვნებს ეს სპორტი.
უმაგრესია.
ერთი სული მაქვს როდის დავიჭერ ხელში ჩემს იარაღს ♥

Saturday, October 02, 2010

მე , შენ, ჩვენ და ისიც

იცით როგორ მომწონდა?

ძალიან , ძალიან … ნუ თავს ვიკლავდი მასზე ფიქრითთქო ეგრეც არა, მაგრამ სულ იყო მომენტები როდესაც ვხვდებოდი და ვშტერდებოდი, ამის შემდეგ რაღაც პერიოდი სულ პირზე მეკერა, ან სულაც  სადღაც ვიღაც ახსენებდა და მე ისევ ამიჩქარდებოდა გულისცემა,თუმცა ასევე მალე გადამივლიდა და მიმავიწყდებოდა.

არა გატყუებთ , იყო პერიოდი როდესაც განუწყვეტლივ მესიზმრებოდა.

არა, არა, ეროტიული სიზმრები არ ყოფილა, უბრალოდ ყველა სიზმარში რაღაც როლი ჰქონდა, რაღაცას აკეთებდა და მამახსოვრდებოდა – დილით კი გაოგნებული ვიღვიძებდი და ვფიქრობდი რომ გავგიჟდი და ისევ ამეკვიატა მორიგი ადამიანი.

ასე გრძელდებოდა არც თუ ისე ცოტა ხანი.

 

******

იმ საღამოს , ჩვეულებრივზე მეტი დავლიეთქო შემიძლია ვთქვა.

ბევრი ხალხი ირეოდა ძალიან, სხვადასხვა რასის წარმომადგენლები ერთმანეთში ისე იბლანდებოდნენ რომ ცომის ჭრელ გუნდას ემსგავსებოდა საზოგადოება…

იატაკზე დაგდებულ უფორმო პუფში კიდევ უფრო უფორმო მე ვიყავი გაშხლართული და არაფრის თავი არ მქონდა. ძალიან მინდოდა ხმამაღალი მუსიკისათვის ამეყოლებინა სხეული, მაგრამ ვერაფრით ვიმორჩილებდი, ამიტომ ტყავის ზედაპირზე მხოლოდ თითები ავათამაშე და გავაგრძელე უსულოდ განრთხმულობა.

ცოტა ხანში ხალხი შეცოტავდა, თუ ზომაში დაიკლო ყველამ არ ვიცი ,მაგრამ ტერიტორია ერთი ორად დიდი გამოჩნდა და ბევრი ადგილიც განთავისუფლდა, ნელა ნელა სხეულის აზიდვა მოვახერხე და რყევა - რყევით დავიწყე კუთხიდან კუთხემდე ბოდიალი…

სასმელის და სიგარეტის სურნელით გაჟღენთილი ოთახი ტრიალებდა კარუსელივით, თუმცა მე უკვე აღარ ვიმჩნევდი – უკანასკნელი 2 საათის გამვალობაში შევეჩვიე ასეთ მდგომარეობას.

დავბოდიალობდი და ჩემსავით , ან კიდევ უფრო მეტად გათიშულ საზოგადოებას ნელა ნელა ვათვალიერებდი, პრინციპში არსადაც არ მეჩქარებოდა – დილამდე დიდი დრო იყო, წასვლის თავი არ მქონდა, მეგობარს ვერ ვპოულობდი,  ასე რომ შემეძლო თავისათვის ამის უფლება მიმეცა.

უცებ ნაცნობ სილუეტს მოვკარი თვალი, უფრო სწორად ასევე ნელა მოძრავ და ძალიან ახლობელ სხეულს გადავაწყდი…

ისევ ამიჩქარდა გულისცემა , მაგრამ სასმელის ბრალი აღარ იყო ეს…

თმის ფერი, ვარცხნილობა და პერანგიც კი ძალიან ნაცნობი მომეჩვენა, ვიღაც გოგოსთან ერთად ხელჩაკიდებული, მოძრავ ჭიქაში ჩასხმული  ბლანტი სითხესავით ირწეოდა არც თუ ისე ნელი მუსიკის ფონზე.

სწრაფად (ნუ რამდენადაც ეს შემეძლო) მიმოვიხედე გარშემო და ძალიან გამიმართლა როდესაც თავისუფალი პუფი სულ ახლოს დავინახე, ფრთხილად – ისე რომ არ წავქცეუულიყავი თავბრუსხვევისაგან , ჩამოვჯექი და დავიწყე თვალთვალი. თვალთვალი ხმამაღალი ნათქვამია , უბრალოდ ავიღე და ამ წყვილს უბოდიშოდ მივაშტერდი.

party_1_by_Trueblood

ჯერ ის ბიჭი დავათვალიერე კარგად რომელიც ამდენი ხანი მესიზმრებოდა და რომლის დანსახვისთანავეც გულისცემა მიხშირდებოდა , შემდეგ კი ჯერი გოგოზეც მიდგა.

იცით როგორი გოგო იყო? როგორი და წვნიანი. ერთი შეხედვით  განსაკუთრებულად ლამაზი ტანი არ ჰქონდა, სახეც ჩვეულებრივად კარგად ჰქონდა აგებული – ნორმალური ცხვირი, საშუალო თვალები , საშუალო ტუჩები და ოდნავ მაღალი შუბლი. ეცვა ზოლიანი კაბა , რომელიც ტანზე საკმაოდ სასაცილოდ ჰქონდა ადგილ ადგილ მომდგარი და ფეხზეც გაურკვეველი შეფერილობის სამხედრო ”ბატინკი”  ამოეცვა.

ამ გოგოს ყურებისას საერთოდ დამავიწყდა ბიჭი , რომლის გამოც რეალურად ამ წყვილის თვალთვალი გადავწყვიტე.  ეს გოგო მაიძულებდა ენა მეწკლაპუნებინა – აი ზუსტად ისე ტორტის მსუყე ნაჭერს რომ შევცქერით და პირის ცმაცუნი რომ აგვიტყდება ხოლმე.

თავბრუსხვევა გამიძლიერდა, ეს წყვილი გარემოს შეეერია და ისევ ყველაფერი კარუსელივით დატრიალდა….

********

მეზიზღება ნაბახუსევზე გაღვიძება, თუ ჰქვია ამას გაღვიძება.

პირში მკვდარი ვირთხის გემო მაქვს, თავი მისკდება – არა უფრო სწორად ორივე თავი მისკდება, ან იქნებ სამივე.

უხ რა საზიზღარია პოსტალკოჰოლური თრობის შედეგები. მინდა ჩემი სხეულიდან გამოვიდე და სადმე ურნაში ჩავტენო თავით, ან ორი თავით - რომლებიც სასწაულად მტკივა.

ჯერ ერთ თვალს ვახელ, მერე მეორეს. წინაღამის გაოფლილ სახეს ვიშმუშნი და ნელა ნელა ვითრევ კისერს. კისრის მაგივრად მგონი ჯირკვი მაქვს ან რაღაც კიდევ უფრო ნაკლებად დრეკადი.

ოთახში მძიმე ჰაერია, უფრო სწორად მძიმე უჰაერობაა. ვდგები მუხლებზე და ვცდილობ ტანი ავისროლო ზემოთ, რომ როგორმე ფეხებზე დავდგე და არა ოთხზე როგორც მეზობლის უჯიშო ფინია.

გავსწორდი, მეღირსა, ახლა დროა ფოკუსი გავასწორო და მიმოვიხედო.

ჰმმ რამდენი უსულო სხეულია გარშემო – ჩემი არ იყოს, მერე რა რომ ფეხზე ვდგევარ …

აგერ სადღაც შორეულ კუთხეში ჩემი მეგობრის ქუდს ვხედავ, ნეტა თავიც იქვეა თუ უბრალოდ ქუდი გდია.

აი ასეთი შეგრძნებებითა და კითხვებით დავიძარი ოთახის ერთი მხრიდან , რომელშიც მთელი ღამე მყარად ვიყავი განლაგებული.

******

დავიძარი და მეგონა , რომ ნახევარი საათი ვმოძრაობდი ოთახის ერთი კუთხიდან მეორემდე.

ქუდის ქვეშ ჩემი მეგობარიც აღმოჩნდა, რამაც ძალიან გამახარა, ჯანჯღარით გავაღვიძე – სულ არ მომრიდებია იმის რომ შესაძლოა ისიც ჩემნაირ, ან უფრო ცუდ მდგომარეობაში ყოფილიყო. ძალიან ძალიან მინდოდა იქიდან წასვლა, მაწუხებდა უსულო ხორცი - მიმოფანტული ოთახში, უჰაერო ჰაერი და საკუთარი თავიც.

ხმა არ ამოუღია ისე ადგა და კარისაკენ წავედით, უფრო სწორად გრძელი დერეფნისაკენ, რომელიც ბოლოს გასასვლელით და სუფთა ჰაერის ნაკადით უნდა დასრულებულიყო , თუმცა მანამდე პატარა სიურპრიზი მელოდებოდა.

დერეფნის ბოლოს დაგდებულ უზარმაზარ პუფზე ჩემს გულშინდელ სამიზნე წყვილს ძალიან სათნოდ ეძინა.

გავბრაზდი სიმართლე თუ გინდათ, გუშინდელი ღამე არ მეყოფოდა, ეხლა ამ გასიებულ თავზე კიდევ ესენი რომ არ მენახა.

მოურიდებლად გავკარი ფეხი რომელიღაცას და ისე გავიარე. გულისცემა არც შემცვლია , მაგრამ გოგონას კიდევ ერთხელ კარგად ჩავაკვირდი და კარი მკვეთრი მოძრაობით გავაღე….

*****

სუფთა ჰაერის უხვმა ნაკადმა ცოტა აზრზე მომიყვანა, მაგრამ დიდი არაფერი შევცლილა – ისევ სამთავიანი პირშივირთხაგამოვლებული გოგო ვიყავი , რომელსაც წინა ღამის ოფლი ტანზე ჰქონდა შემშრალი, ტანსცმელი უკანასკნელი უსახლკაროსავით აჯაჯვოდა და თმა ცოცხის ბოლოს მიუგავდა.

ბუზღუნით ამოვიღე სიგარეტი, ერთი ჩემივე თანამგზავრს მივაწოდე , რომესაც ეტყობოდა რომ არ იყო ჩემზე უკეთეს დღეში. ერთდროულად მოვუკიდეთ და ზუსტად ერთად ვიკითხეთ:

- გუშინ რა მოხდა?

გაგვეცინა : ) მივხვდით რომ ორივემ გადავამეტეთ და გუშინდელზე ფიქრს აზრიც არ ჰქონდა.

შუქნიშანთან დავემშვიდობეთ ერთმანეთს და საპირისპიროდ გავუყევით ქუჩას.

******

შემდეგი ერთი კვირა ჩემს სიზმრებში ბიჭი გოგომ ჩაანაცვლა. გულისცემა ერთი სახელის მაგივრად ორზე, თუ სულაც მეორეზე დამეწყო…

რთული სათქმელია რა მომივიდა , მაგრამ ფაქტია რომ მეორე საღამოსვე ვიცოდი სახელი, გვარი, მამის სახელი, ფეხის ზომა, საცხოვრებელი ადგილი, საყვარელი ფერი და კიდევ რავიცი 1000 უბედურება რასაც სასურველ ადამიანზე იგებენ ხოლმე.

მას მერე , მას მერე არაფერი განსაკუთრებული, გადავწყვიტე რომ უნდა გამეცნო რადაც არ უნდა დამჯდომოდა ეს…

ვინაიდან და რადგანაც ქალები ძალიან სათნოები და მინდობები არიან, სულ მალე ერთმანეთთან ”დუშა ვ დუშუ”  გავხდით (რაზეც დიდი ძალისხმევა სულ არ დამჭირვებია სიმართლე თუ გინდათ)

ის ისევ ისეთი მიმზიდველი იყო ჩემთვის , თუმცა მაინც დისტანციაზე ვიყავით…იმ დროისათვის …

ის მიყვებოდა სხვადასხვა ისტორიებს და ურთიერთობის დეტალებს, მე ვისმენდი და ვიმახსოვრებდი…

*****

ალბათ მე იმ ადამიანების რიცხვს განვეკუთვნები რომლებიც მტაცებლური სისხლის თუ გენის უხვი დოზების მატარებლები არიან, ან სულაც  ბოროტ და უკიდეგანო ეგოისტ (ნუ ყველა ეგოისტია კი, მაგრამ აი ისეთებისას რა, არაფერი რომ არ აკავებთ მიზნის მიღწევამდე) ადამიანების რიცხვს მივეკუთვნები -მაგრამ რა ვქნა ასეთი ვარ.

ერთი წუთით არ დავფიქრებულვარ იმაზე გამეკეთებინა ეს თუ არა, ერთი წუთით არ დავფიქრებულვარ სხვის გრძნობებსა და განცდებზე, ერთი წუთით არ შემიფასებია სასწორის რომელი მხარე მერჩივნა, არც ერთი წამი არ შემპარვია ეჭვი რომ ერთის მიღებით მეორეს საერთოდ უნდა დავმშვიდობებოდი , მაგრამ მაინც ძალიან აუღელვებლად გავაკეთე ეს და თანაც ყველანაირი ზედმეტი ძალისხმევის გარეშე.

******

girls_by_phanie

 

სულ მალე მორიგი ”ფართი” მოეწყო, ისევ იქ , ისევ იგივე ხალხით.

”ჩემი პატარა, საყვარელი” ბიჭი იმ დღეს იქ მარტო მოვიდა, მე და ჩემი გოგო კი მთელი ღამე გაუჩერებლად , ხელიხელჩაკიდებულები, მოძრავ ჭიქაში ჩასხმული  ბლანტი სითხესავით ვირწეოდით არც თუ ისე ნელი მუსიკის ფონზე.

Wednesday, September 29, 2010

მსოფლიო განვითარების ორბიტას მოვწყდით

თუ დავაკვირდებით დავინახავთ, რომ მთელი მსოფლიო ერთნაირად ვითარდებოდა.

თავიდან ყველგან იყვნენ ველურები რომლებიც ქვის იარაღებით დარბოდნენ , ჰქონდათ მკაცრი თემური წყობა და პატრიარქატი. ცხოველების ტყავით ნახევრად შემოსილნი ძლივს ატანდნენ ზამთრიდან ზამთრამდე.

შემდეგ ცოტათი ყველგან დაიხვეწნენ (ნუ თითქმის ყველგან ერთდროულად) , დაიწყეს სხვადასხვა წიაღისეულის მოპოვება და გამოყენება, ისწავლეს ცეცხლის დანიშნულება , დაიხმარეს ეს აღმოჩენა  კვებისათვის.

დაიწყეს მარტივი, მაგრამ მაინც - შენობების აგება.

ამის მერე სულ უფრო და უფრო სწრაფად წავიდა წინსვლა.

მალევე ადამიანებმა დაიწყეს ქსოვილის შექმნა, საკვების მარტივად მოპოვება, შექმნეს ცეცხლსასროლი იარაღი. მყარი შენობები ააგეს და დაიწყეს შიგნით ცხოვრება.

აღმოაჩინეს ფუფუნების საგნები და მათი გამოყენების მეთოდები. ეს ყველაფერი მთელს მოსფლიოში დღემდე ხდება, დღევანდელ დღემდე ვითარდება მთელი მსოფლიო გარდა…

…..გარდა საქართველოსი.

ჩვენ სადღაც ფუფუნების საგნების წინა პერიოდში გავეკვეხეთ და დღემდე იქ ვართ.

ნუ კარგით ცოტა ვაბუქებ, მაგრამ დიდად წინ არ წავსულვართ და რატომღაც სტაგნაციას განიცდის ჩვენი განვითარება.

არადა სად ”გავმაზეთ”? სად ჩამოვრჩით მსოფლიოს? რომელ პერიოდში?

ღმერთმანი არ ვერჩი საქართველოს ზოგადად მაგრამ 2 დღის წინ ვუყურე გადაცემას მსოფლიოს საოცრებები (თუ რაღაც მსგავსი ერქვა) და აჩვენებდნენ სხვადასხვა ქვეყნის ტურისტულ თუ ისე ღირშესანიშნავ ადგილებს.

იქ იყო უამრავი სხვადასხვა კატეგორიის გასართობი თუ ისტორიული ადგილები.

რა გვაქვს ჩვენ საჩვენებლად საქართველოში? ეკლესიები?? ციხესიმაგრეები? ეკლესიები? ისევ ციხესიმაგრეები? და მერე?

მთები? ტყე? კიდევ? გარდა იმისა რაც ბუნებამ გვაჩუქა- რა გვაქვს?

რა შევქმენით ჩვენ, იმის შემდეგ რაც წინაპრებმა  შექმნეს და დაგვიტოვეს?

ისევ ეკლესიები ყველა კორპუსის ეზოში? :|

ჰოდა სად ავცდით მსოფლიო განვითარებას? რომელ ეპოქაში?