Sunday, June 28, 2009

GirLs iN dA HoUsE

მოკლედ დღეს გეგმაში იყო სვითისთან სტუმრად წასვლა. გვანცა და ლოლა შუადღეზევე იქ იყვნენ, მე და ბაკომ კი ცოტა დავიგვიანეთ!

საუკეთესო საღამო იყო, ფაქტიურად ძევიშნიკი, ფაქტიურად იმიტომ, რომ კოტეც სახლში იყო, თუმცა ყურებზე ”ნაუშნიკებ” ჩამოცმულს არაფერი ესმოდა და არც ეცალა ჩვენთვის - თამაშობდა გაქანებული.

4

გოგოები შუა ოთახში ვისხედით, ვჭორაობდით, ვაგემოვნებდით ჭიან ბალს, ვიცინოდით, ვუჩხიკინებდით კომპს და მოკლედ დროს არ ვკარგავდით უქმად.

1საღამოსკენ მოგვშივდა და მარომ თხოვა რამე გააკეთეო (მე ხომ ოჯახის დამსახურებული მზარეული ვარ) ხოდა მეც როგორ ვახვეწებდი დიდხანს -დავთანხმდი. დავთანხმდი , მაგრამ დროებით მარჯვენა ხელის მოძრაობა ფრიად შეზღუდული რახან მაქვს ( წინა პოსტში რომ დავწერე როლიკებით დავეცითქო, იმის გამო) გოგოებმა ყველაზე საპასუხისმგებლო მოვალეობები გადაინაწილეს, მე კი ვხელმძღვანელობდი საჭმლის გაკეთების პროცესს.

მარო კარტოფილს წმენდდა, ბაკო აქუცმაცებდა, გვანცა მოსასხმელ სოუსს ამზადებდა, ლოლა სალათს ჭრიდა, მე ვხელმძღვანელ-ვმეთვაყურეობდი, ხოლო კოტე რა თქმა უნდა თამაშობდა და თამაშობდა.

მინდა გითხრათ ჩინებული ვახშამი გამოვიდა გოგოების დამსახურებით, მზადების პროცესში კი ვმაიმუნობდით მუსიკის ფონზე.

Image Hosted by ImageShack.us

საღამო ძალიან ემოციური და სასიამოვნო იყო! დაიგეგმა მომავალი Weekend-ი და მოკლედ დრო ფუჭად არ დაგვიკარგავს.

გოგოებო მიყვარხართ ძალიან!

3

Sweet-ის პოსტი



Bako-ს პოსტი

Wednesday, June 24, 2009

დღე რომელიც ერთ ბევრ წელიწადს უდრის!

დღეს გვაინ ავდექი, მეძინებოდა ფრიად , მაგრამ მაინც სულ ხტუნვა ხტუნვით და კუნტრუშით მოვემზადე!

უკანასკნელი 5 წელია როლიკები არ მცმია, ბოლოს მე და ბაკომ წერეთელზე ვიარეთ - ეგ იყო და ეგ! დღეს კი ჩვენი საზაფხულო გეგმის ერთ ერთი ნაწილი – როლიკებით სადმე სიარულის განხორციელება დავიწყეთ!

ჯერ შევხვდით რუსთაველზე, ჩავჯექით გატენილ მთაწმინდის პარკისკენ მიმავალ ავტობუსში და სუნთქვა შეკრულებმა ვიარეთ 15 წუთი :) როგორც იქნა მივაღწიეთ პარკ ”ბომბორამდე”

    14

შესასვლელთან დიიიდად იყო გამოკრული, რომ აკრძალულია ძაღლით, ველოსიპედითა და საჭმლით შესვლა, თუმცა არაფერი იყო გამოკრული როლიკების შესახებ.

დიდი ხანი არ მიფიქრია შევვარდი საინფორმაციო ცენტრში და სხაპასხუპით მივაყარე კითხვა რომელიც ასე ჟღერდა : ” რაც იმ აკრძალვების დაფაზე არაა ესეიგი ნებადართულია ხო?” (ძალიან ლოგიკური კითხვა გამომივიდა) ცოტა გაოგნდნენ, მაგრამ მაინც დამიქნიეს თავები, შემდეგ უკვე ფრიად კმაყოფილი გამოვედი ცენტრიდან და შევაჭერით პარკში.

12დიდი ხანი ვიბოდიალეთ და თავიდან თითქოს მივაკვლიეთ სასურველ ადგილს, ჩავიცვით როლიკები და მე პირველივე ცდაზე სასწაული სისწრაფე ამეკრიფა (ჩემი დაპალი როლიკები ძალიან სწრაფია და დამორჩილება მიჭირს) ხოდა გავიშხლართე :)

მეორე ცდაზეც იგივე ვქენი და ამიტომ გავიხადე როლიკები, თუმცა მერე ბაკომ უკეთესი სწორი, გალოკილი ადგილი იპოვა და იქ კი შევუბერეეთ!

გაოგნებული დაცვა ჩვენს მაიმუნობას ხმის ამოუღებლად აკვირდებოდა, გამვლელებიც ზოგი დანანებით , ზოგი კიდევ გაკვირვებით აღნიშნავდა როლიკების ავ-კარგიანობას.

მოკლედ კარგა ხანი ვიმაიმუნეთ, ფოტოებიც გადავიღეთ და სადღაც 7 საათისთვის იქიდან წამოვედით, ისევ ავეტენეთ გავსებულ ავტობუსში და აი აქ მოხდა ის რაც არასოდეს ყოფილა აქამდე :

მე და ბაკოს ერთი და იგივე ტიპი მოგვეწონა. (ჯერ არც ერთხელ არ 4ყოფილა რომ ერთ და იგივე მამრზე გვეთქვას რომ კაი ტიპია , ან დაგვევასა, ან რამე მსგავსი. არადა 13 წელია მეგობრები ვართ) ერთხმად , უფრო სწორად ერთდროული თვალისჩაკვრით აღვნიშნეთ ეს ამბავი და უცებ დამარტყა გენიალურმა აზრმა – მე ხომ ეს უნდა დავბლოგო, ესეიგი ფოტოც მჭირდება, ესეიგი უნდა ვიპაპარაცო.

 

 

ამოვიღე თუ არა აპარატი კოკომ დამცეცხლა, მარა ვერაფერს გახდა და ამიტომ მორჩილად დაიწყო ჩემი გულშემატკივრობა. მთელი გზა ვცდილობდი ამ ტიპისათვის შედარებით ნორმალური ფოტო გადამეღო, ეს კი მხოლოდ ერთ ერთ გაჩერებაზე მოვახერხე.

boy

აი ასეთი იყო ეს დღე, დღე რომელიც მთელს წელიწადს უდრის, წელიწადს რომელიც ბაკო არ იყო საქართველოში.

პ.ს მგონი ხელი მაქვს ნაღრძობი, ხვალე რენდგენზე წავალ.

პ.პ.ს დანარჩენი ფოტოები შეგიძლიათ იხილოთ აქ – Tjorven-My Photo World

Monday, June 22, 2009

ადამიანი როგორც აზარტი!

რა უცნაურია , ზოგჯერ რა ცოტა არის საჭირო იმისათვის, რომ ადამიანმა ”წამოგიკიდოს”, ანუ დაინტერესდე კონკრეტული სუბიექტით.

თითქოს ყველაზე უმნიშვნელო დეტალი ესოდენ მიმზიდველი და საინტერესო ხდება, იწყებ დამუღამებას, აღფრთოვანდები, გაკვირვებს….

…მერე უფიქრდები რომ დებილურად გამოგდის და ძალიან სასაცილოდ გეჩვენება საკუთარი თავი , ხოლო რაც უფრო მეტს ფიქრობ ამაზე, მეტად და მეტად გითრევს ეს ”გატაცება”….

ნელა - ნელა ხვდები, რომ უძირო მორევივითა ადამიანის ეგრეთწოდებული შესწავლა….

აღმოჩნდება ისე, რომ ის შენთვის რაღაც საცდელი დაკვირვების ობიექტივითაა…. არადა გამოდის - არის კიდეც :)

ისევ გეცინება საკუთარ თავზე, მაგრამ ამ მომენტისათვის უკვე მტკიცედ გაქვს გადაწყვეტილი ჩათრევას რომ ჩაყოლა უნდა ამჯობინო და მიყვები და მიყვები….სანამ ბოლომდე არ დაიძირები , სანამ ან კედელს არ შეასკდები ან ახალ განვითარებას არ უპოვნი მოვლენებს ვერ ანებებ თავს…. ეს რაღაც აზარტზე უფრო მეტია , ეს ავადმყოფური აკვიატებაა…..

ნეტა რა მეშველება ასე არანორმალურად რომ ვიცი ჩაციკვლა და მერე თავს ვერ ვანებებ ….

არა ჩემთვის არ შეიძება არაფერი რაც აზარტს იწვევს, არადა ჩემს გარშემო რატომღაც ყველაფერი ეგეთია… ეტყობა მე უკვე ავად ვარ, ავად ვარ ინტრიგის , ექსტრემის, ადრენანილის უჩვეულო გზებით მოპოვების და უბრალოდ ”მინდა და გავაკეთებ”- ის დიაგნოზით :)

არ მიშველოთ მე ეს მომწონს….

თუ მე ამ ყველაფერს ვერ შევიგრძნობ , ვერ ვხვდები რომ ვცხოვრობ და მიხარია ….

Friday, June 19, 2009

2 ბლოგერს ბავშვები შეეძინათ!

მოკლედ დღეს საღამოს მას შემდეგ, რაც დოდკამ დამირეკა და მამაჩემისთვის რაღაცეები მაკითხინა , აღმოჩნდა რომ სამშობიაროში ამოყოფდა თავს.

რა თქმა უნდა არ დავაყოვნეთ და მე, ლოლიტა და ლევან17-იც გავეშურეთ სამშობიაროსკენ. სამშობიაროში უკვე ნერვიულობდნენ დოდის დედა, კიბორგას (მამა რომ ქვია და ქმარი)დედა და ძმა , ხოლო მამა ანუ კიბორგა ანუ ქმარი იჯდა გაუნძრევლად, წარბშეუხრელი და ეგრე იჯდა ბავშვის ნახვამდე, მაგრამ ეგ იქით იყოს…

მოკლედ რომ მივედით დოდის უკვე ამზადებდნენ ასე რომ ვერ ვნახეთ , ამიტომ მისაღებში განვთავსდით და დავიწეთ საუბარი, ხუმრობა და ბევრი სიცილი. სადღაც 2-3 საათი იქნებოდა რომ მეორე მშობიარეც გამოჩნდა ჯამრთელობის სახლის კარებში….

დიახ დიახ, ეს ზუსტად ბავშვუკელას დაგვიანებით შეწუხებული , ”მატყუარა” დედა თაა გახლდათ, მას უკვე ძალიან სტკიოდა მუცელი და სავარუდოდ ქმარმა და დედამ (შეიძლება ვცდები და დედა არა დედამთილი იყო) მოიყვანეს. თააც მალე გაუჩინარდა სამშობიაროს დახურულ (მნახველებისთვის ) სივრცეში.

ასე ვიჯექით მანამდე სანამ დაახლოებით დილის 4საათისთვის არ გამოვიდა ექიმი და არ გვითხრა, რომ დოდკას ბავშვი გაუჩნდა -

3.4კგ და 52 სმ. შემდეგ კიბორგა ანუ ქმარი ანუ მამა და დოდის დედა შევიდნენ ბავშვის და კისის სანახავად და პატარას ფოტოც გადაუღეს (ბავშვი ფოტოზე გაკაპასებული ღნავის, მაგრამ საყვარელია)

აი ასე ბლოგერებო და უკვე დედიკო ბლოგერებო გილოცავთ , ჩვენს რიგებს კიდევ ორი ადამიანი დაემატა რომლებზეც სულ მალე საინტერესო ისტორიებს წავიკითხვათ მეზობელ ბლოგებზე :)

Saturday, June 13, 2009

წარსულის მხიარული მოგონება

P1090355

ძალიან უცნაური ბავშვი ვიყავი ზოგადად, მაგრამ როგორც ყველა ბავშვს მეც მქონდა დღიურები.

P1090356

ჩემი დღიურები 13 წლის ასაკში წყდება მაგრამ მანამდეც იმდენი სისულელის დაწერა მოვასწარი რომ ნამდვილად არ მწყდება გული დაკარგულ ჩანაწერებზე (იმათზე, ამის შემდეგ რომ შეიძლებოდა დამეწერა)

ალბათ ყმაწილობაშიც (ლოლ) ვგრძნობდი რომ მომავალში მემუარების წერა მომინდებოდა, ამიტომ ზედმიწევნით კარგად მაქვს აღწერილი ყველაფერი რაც ჩემს თავს 11დან 13 წლამდე ხდებოდა.

P1090344ყველა მოვლენა, ადამიანი ან ჩაცმულობა გულისრევამდე მისული სიზუსტით მაქვს აღწერილი , ხოლო თუ გამიმართლებდა ფოტოებსაც “ვჩითავდი” და შიგნით ვაკრავდი (საზარელი მინაწერებით)

 

ჰოდა რატომ გიყვებით ამ ყველაფერს, იმიტომ რომ დღეს ვიპოვნე ზუსტად ეს დღიურები და სიცილისაგან პულსი ეხლაც აჩქარებული მაქვს.

 

 

ძალიან ბევრი სასაცილო რაღაცები მიწერია :

დღიური #1 – 11 წლის

ნუ ჯერ ძალიან კაიფია დღიურის დასაწყისში ჩემი ყოვლისმომცველი დოსიე, სადაც ჩამოთვლილია:

საყვარელი -

  • ყვავილი
  • ფერი
  • წელიწადის დრო
  • მანქანა
  • ტკბილეული
  • წიგნი
  • ფილმი
  • ფეხსაცმელი

და მხოლოდ ეს არ ვიკმარე , აქვე მიწერია ჩემი ფიზიკური მონაცემებიც :

  • სისხლის ჯგუფი
  • სიმაღლე
  • წონა
  • ფეხის ზომა

ნუ ამ ყველაფრის მერე კიდევ წერია ჩემი ოჯახის მიმოხილვა და გაკვეთილების ცხრილი, შემდეგ კი მიწერილი P1090349მაქვს რომ თუ ამ დღიურს ვინმე იპოვის ამა და ამ ნომერზე

დამიკავშირდეს მეთქი (ძაან წინდახედული ბავშვი ვიყავი), ამ პერიოდში დავდიოდი ფარიკაობაზე , სადაც მომწონდა ვიღაც (აარც სახელი მახსოვს

არც გვარი, არც ჩანაწერში ჩანს) მხოლოდ მისი ზედმეტსახელი “დოყლაპია” მიწერია . ხომ წარმოგიდგენიათ 11 წლის ბიჭი რომელიც მომწონდა და დოყლაპიას ეძახდნენ.

ამის შემდეგ ერთი 5 გვერდი არის ჩემი მსჯელობა იმაზე თუ რატომ დამაწიწკნა პარალელურკლასელმა ბიჭმა თმები და რას გულისხმობდა ის (ნუ ძალიან ძალიან ჩაფიქრებული ვიყავი ამ ამბავზე)

 

 

 

 

ამ დღიურში დანარჩენი სულ სკოლის გაცდენაზე და ტყე ღრეში ხეტიალზე წერია. კიდევ წერია იმაზე რა უნდა გავაკეთო ზაფხულში, რომ აუცილებლად უნდა წავიდე აგარაკზე და იქ ბევრი ვიკითხო. (მუდრაია ია)

P1090357

დღიური # 2- სახელით “მეგობრობის გალაქტიკა”

P1090345 შემდეგი არის დღიური რომელიც ისევ 11 წლისას მქონდა მაგრამ მთავარი ისაა ამაში ვწერდი ჩემს დაქალთან ბაიასთან ერთად (აი იმასთან 13 წელია რომ მიყვარს) მთელი კაიფი ამ ჩანაწერებში ისაა რომ ვწერთ ორ ბიჭზე, ვინც მაშინ მოგვწონდა .  ძალიან სასაცილოა ისიც რომ ამ ჩანაწერებში იმ ბიჭებს მოვიხსენიებთ “ჩვენ შეყვარებულებად” და გვერდით მინაწერები გვაქვს, რომ ვერასოდეს გამოვუტყდებით სიყვარულში. დღიურში არის ბევრი სასიყვარულო წერილები, ლექსები და დორბლები , თანაც ყველაზე სასაცილო ისაა რომ ამ დღიურის წარმოების პერიოდში ვიძიებდით რაღაცეებს ,გვქონდა უცნაური ჩანაწრები, მაგალითად :

ბაია წერს- **** არის ჩემი შეყვარებული,არის შავგვრემანი, უყვარს გოგოების წვალება-განსაუთებით ჩემი. საჭმელებიდან გიჟდება ხაშზე-რაზეც მე გული მერევა. (აი რა ფეხად გვაინტერესებდა ნეტა ესეთი სისულელეები)

მე მიწერია- ანკო (ეს კოდური სახელწოდება იყო) არის ნორმალური სიმაღლის შავგვრემანი, უყვარს ჩაი, გართობა და ბუზღნი (ნე ფიგა სებე დახასიათება) ძალიან უყვარს ბავშვები (ეს მე მგონი ერთადერთი საერთო მახასიათებელი გვქონდა და გამოყოფილად მაქვს აღნიშნული)

ეს დღიური ბოლოში ძალიან ოპტიმისტურად კი მთავრდება მარა როგორც თქვენ ვერ გაიგებთ რა იყო მერე, ისე ვერ გავიგეთ ჩვენც.

 

ბოლო დღიური #3

უკვე 13 წლისას მაქვს დაწერილი , შედარებით “აზრიანი” ჩანაწერები და უფრო მეტი მსჯელობაა (ოი მამა რა მუდრი ბავშვი ვიჩითებოდი)

მიწერია ზოგად ურთიერთობებზე, მაქვს ოჯახის წევრების გარჩევა და სკოლის ამბები, ხოდა ერთ ერთ ასეთ სკოლის ამბავში მიწერია ასეთი რაღაც:

“თურმე ნარგიზას უთქვია, რომ ბიჭები რომ გოგოებს ეკელუცებიან ამიტომ არიან ბიჭები აცუნდრუკებულებიო, აბა ბიჭს თუ არ ეკეკლუცე რა ჯანდაბად გინდიან (ეს სიტყვა ზე გრამატიკულია) , როგორ მაინტერესებს? “

(ნარგიზა დამრიგებელი იყო კლასის და ჩვენი არანორმალური კლასი სულ განხილვის საგანი ხდებოდა სამასწავლებლოში) გადავყირავდი ამის წაკითხვისას.

P1090354

მერე ისევ მაქვს განხილული ამ ასაკში სიყვარულის და ყურადრების გამოხატვის მანერები და ბევრი კითხვები მიწერია, მაგალითად  - “გამიჭირა საქმე სულ მჩქმეტს და ჩემს გევრდით ჯდება რა უნდა ვერ გავიგე, ცარიელი მერხები აღარაა? რას გადამეკიდა რა უნდა”

 

მოკლედ სულ ეს იყო, რაც მინდოდა მეჩვენებინა, მართალია სამივე დღიური თავიდან ბოლომდე მაგარი ხოხმაა მაგრამ ამდენს ხომ ვერ დავწერდი აქ. დასანანია მართლაც რომ 13 წლის მერე არაფერი არ დამიწერია თორე კიდევ უფრო გავერთობოდი.

Wednesday, June 10, 2009

ბავშვის დაბადება და განცდები სამშობიაროში

მოკლედ გუშინ დილით – მე , მამაჩემი, ჩემი ძმა და მამაჩემის ცოლის და წავედით სამშობიაროში.

მე-6 დღე იყო და უკვე უნდა გამოეწერათ მამაჩემის ცოლი და ჩემი და .

4

სამშობიაროში მისვლისთანავე დავიწყე გარემოს თვალიერება, მეტი შანსი მაინც არ იყო , ველოდებოდით ყველა პროცედურის სწორად ჩატარებას.

ჰოლში ბევრი ადამიანი იცდიდა, ყველას სახეზე მოლოდინი ჰქონდა აღბეჭდილი, მაგრამ ყველაზე სასაცილოები მაინც ახალბედა მამიკოები და უკვე კარსმომდგარმშობიარობამომლოდინე ქალები იყვნენ.

P1090163

ჩემს ახლოს ერთი ახალგაზრდა მამაკაცი მოძრაობდა, ძალიან დაძაბული ჩანდა, თავიდან ვერ მიხვდი რატომ , შემდეგ კი მის ხელზე ბეჭედი შევნიშნე ხოლო მობილურზე კი გაუთავებლად შემოდიოდა ზარები. ამ ბიჭის პასუხი სულ ერთი და იგივე იყო “ არა , არ ვიცი, კი ყველაფერი კარგადაა”. ცოტა ხანში უკვე დაცული

P1090164

ტერიტორიიდან გამოვიდა ექიმი და ამ ტიპს თვალები გაუბრწყინდა, მივარდა და დიდხანს ესაუბრებოდა, შემდეგ კი მასაც ხალათი ჩააცვეს და სადღაც წაიყვანეს, ისე საინტერესო იქნებოდა მისი რეაქცია, როდესაც ბავშვს ნახავდა.

მეორე ახალგაზრდა მამაკაცი ძალიან სასაცილო იყო, წინა ეგზემპლარზე უფრო. ორსული ცოლი ჰყავდა გასასინჯად მოყვანილი, თვითონ მისი ჩანთა ჰქონდა გადაკიდებული და ძალიან დაძაბული , მხრებში მოხრილი სვლით ბოლთას სცემდა ჰოლში. უცებ მიირბენდა დაცული ტერიტორიის შესასვლელთან, თავს შეყოფდა და იმედგაცრუებული ბრუნდებოდა უკან.

P1090165ჰოლში როგორც გითხარით ბევრი ორსული ქალი იჯდა, ისინი ძალიან მშვიდად საუბროდბნენ მომავალ მშობიარობაზე, ბავშვის კვებასა და სხვა საჭირო საკითხებზე და სულაც არ ნაღვლობდნენ იმაზე რომ მათთან ერთად მყოფი მამაკაცების ნერვული უჯრედები ელვისუსწრაფესად იხოცებოდნენ.

საერთოდ სამშობიარო გენიალური ადგილია იმისათვის, რომ დააკვირდე და წარმოიდგინო როგორი მშობელი იქნება ესა თუ ის ადამიანი.

თუმცა მე დაკვირვების გაგრძელება ვეღარ შევძელი, ჩვენები გამოვიდნენ და დავიძარით მანქნისაკენ, თანაც მე ხომ ესოდენ დიდი მისია მქონდა, ყველაფერი უნდა აღმებეჭდა.

1

p.s ბოლოსთვის გაცნობებთ მათ ვინც ეს არ იცის – 2 დღეა მე უკვე მაქვს მეორე , ახალი ბლოგი,სადაც თქვენ შეგიძლიათ ნახოთ ჩემს მიერ გადაღებული ფოტოები სხვადასხვა თემაზე, იქ ვერ ნახავთ ხელოვნების ნიმუშებსა თუ ფოტო შედევრებს , მაგრამ შესძლებთ დაინახოთ სამყარო ისე როგორც მე ვხედავ მას ჩემი ობიექტივიდან.

MY PHOTO WORLD!!

Tuesday, June 09, 2009

რელიგიური სიბნელე და მარაზმი საზოგადოებაში

მოკლედ დღეს ფრიად საინტერესო დღე მქონდა, მაგრამ ამ დღის პირველ ნაწილზე ხვალე მოგიყვებით , ქვემოთ -პოსტში კი ძალიან საინტერესო შეხვედრის თაობაზე უნდა გესაუბროთ.

Marf(235)

გუშინ თინიმ ფეისბუქის სტატუსში ძალიან საინტერესო შეხვედრის თაობაზე დაწერა, თანაც უნდოდა, რომ ვინმე გაყოლოდა და მეც დიდ ხანს არ მიფიქრია, გადავწყვიტე წავსულიყავი.

6-ს რომ 20 აკლდა თავისუფლებაზე, ყოფილ მერიასთან შევხვდით და ტაბიძის ქუჩაზე მდებარე “კავკასიური სახლისაკენ” გავემართეთ. მისვლისთანავე რაღაც ძალიან მეგობრული და თავისუფლებით გაჟღენთილი ატმოსფერო დაგვხვდა, თინი ვიღაცეებს ესალმებოდა , ელაპარაკებოდა მე კი მქონდა დრო დამეთვალიერებინა ყველაფერი კარგად.

Marf(238)

იქ მყოფი ადამიანები მშვიდი სახეებით საუბრობდნენ საკმაოდ ემოციურ თემებზე, კითხულობდნენ ერთმანეთში უკანასკნელი მოვლენების განვითარების შესახებ…. მოკლედ სასიამოვნო იყო…

ამ შეხვედრის თემა გახლდათ - “არსებული რელიგიური სიბნეელების გადაჭრის ხერხები”. თემაზე ძირითადი მხარე იყო 3 ადამიანი:

  • ტოლერანტობის ცენტრის ხელმძღვანელი – ბექა მინდიაშვილი
  • მედიატორი ასე ვთქვათ – ბასილ კობახიძე
  • მღვდელი – მამა ზაზა თევზაძე.

Marf(240)საუბარი ძალიან საინტერესოდ დაიწყო, დაისვა კითხვები თუ რა უნდა ქნას საზოგადოების საღად, ობიექტურად და ინდივიდუალურად მოაზროვნე ნაწილმა, მათ ვისაც უნდა რომ იყსო მშვიდად და აკეთოს ის რაც უნდა, იცხოვროს როგორც უნდა, სწამდეს რისიც უნდა?

როგორ უნდა მოხდეს საზოგადოების მხრიდან არსებული სიტუაციის გაპროტესტება? უნდა ამოიღოს თუ არა საზოგადოების ასეთმა ნაწილმა ხმა? რა ხერხები არსებობს მთლიან საზოგადოებამდე ხმის მიწვდენის? რამდენად რეალურია შედეგის მიღება ასეთი მცირე რაოდენობის აადმიანების მიერ სხვადასხვა საპროტესტო მოძრაობით?

მოკლედ კითხვები ბევრი იყო , ასევე ბევრი იყო პასუხებიც, მსჯელობა ძალიან საინტერესოდ მიმდინარეობდა. ზოგიერთების აზრით აუცილებელია განათლების სისტემაში ცვლილება, ზოგიერთის აზრით აუცილებელია სარჩელი სასამართლოში, დანარჩენები თვლიდენ რომ მედია საშუალებები უნდა გამოიძებნოს ისეთი რომელიც მიუკერძოებელია, თუმცა ყველა ერთხმად თანხმდებოდა რომ ადამიანის თავისუფლება უნდა იყოს ხელშეუხებელი -იქნება ის უმცირესობა თუ უმრავლესობა გამოყოფილი ნებირსმიერი ნიშნით.

Marf(237)

Marf(242)აქვე უნდა აღინიშნოს რომ იქ მყოფი 15-20 ადამიანი გამოთქვამდა აბსოლუტურ მზადყოფნას მოქმედებისთვის და ფიქრიც კი დაწყეს რა, ან როგორ შეიძლება გაკეთდეს, რასაც ხვალინდელ – რიგით მეორე თემატურ შეხვედრაზე განიხილავენ!!

საბოლოოდ მინდა გითხრათ რომ ძალიან მნიშვნელოვანია თითოეულმა ჩვენგანმა გავიაზროთ - აუცილებელია ხმის ამოღება ყველანაირ უფლებების შელახვაზე, რატომ უნდა დაიჩაგროს სხვადასხვა რელიგიის, ეროვნების თუ სექსუალური უმცირესობის წარმომადგენელი?

აუცილებელია საზოგადოების უმეტესმა ნაწილმა დაინახოს , რომ ასე არ შეიძლება , რომ თავისუფლება არის Marf(241)მთავარი მონაპოვარი ცივილიზებულ საზოგადოებაში, მაგრამ ვაართ კი ჩვენ ეგეთები??

გირჩევთ ყველას აუცილებლად დაესწროთ შემდეგ შეხვედრას და გააკეთოთ სულ ცოტა იმისათვის, რომ საბოლოოდ ჯამში მივიღოთ ძალიან ბევრი და შეგვეძლოს იმის თქმა რომ ჩვენ შეგნებულ საზოგადოებაში ვცხოვრობთ!!

პ.ს იქ იყო ძალიან მაგარი ადამიანი- სასულიერო სემინარისს პირველი გამოშვების წარმომადგენელი, ადამიანი რომელიც ჩამოვიდა ფშავიდან, მე იშვიათად მინახავს მაგ ასაკის ეგეთი გონება გახსნილი ადამიანები.

თემატური ჩანაწერი - ჯვაროსნები


Tiny

Sunday, June 07, 2009

სიურპრიზი რომლისგანაც კინაღამ გული გამიჩერდა

გუშინ ღამე , უფრო სწორად დღეს (7 ივნისს) ღამის 2 საათზე დავწექი დასაძინებლად, დილით ადრე უნდა ავმდგარიყავი, ოფფროუდზე მივდივარ….

კარგა ხანს ვიწრიალე , როდის ჩამეძინა არ ვიცი…. დაახლოებით 5ის ნახევარზე მირეკავს მეგობარი(ბაჩი) და მეუბნება რომ ჩემთან მოდის და აუცილებლად უნდა მნახოს (ნუ ვინაიდან ჩემთვის მეგობრობა ვერტიკალურია და თან ბრუნვადია, რა თქმა უნდა სასწრაფოდ ავდექი ხალათი ჩავიცვი და ჩავედი ქვემოთა სართულზე) , 5 წუთში ჩემს კარებთან იდგა მისი მანქანა. კარები ჩუმად გავაღე (მამაჩემს ეძინა და გულიც გაუსკდებოდა რომ გაეგო ხმა) შემოვიდა , როგორ ხარო ძალიან უცნაური სახით მკითხა, დავჯექით სმზარეულოში და უცებ წამოხტა , “მანქანაში რაღაც დამრჩაო” და გაემართა ისევ კარებისკენ, ნუ მეც მორჩილად გავაღე კარი და ველოდები ….

P1090118

ველოდები და ამ დროს კი სიბნელეში მანქანიდან ვიღაც გადმოვიდა , კარებთან მოირბინა და …..

P1090136 ვეღარ ამოვისუნთქე, სახლში შემოვედი და კედელთან ჩავიკეცე…. ჩემი 13 წლიანი სიყვარული, ერთადერთი ამ დროისათვის , ის რომელიც ერთი წელია პრაღაშია სასწავლებლად და რომელიც 16 ივნისს უნდა ჩამოსულიყო…. ჩემს კარებთან იდგა…. ცრემლები ძლივს შევიკავე…. ვერ აგიღწერთ რა გრძნობა დამეუფლა…. ჩავეხუტე და … სუნთქვა ძლივს დავიწყე…..

დებილი, დებილები…. კინაღამ გული გამიჩერდა….

სიურპირიზი ამაზე ნაკლები არ უნდა იყოს ნამდვილად……

მთელი ღამე ვიჯექით , ვიცინოდით, გვიყვებოდა პრაღის ამბებს…. ამ დროის განმავლობაში მოვასწარით ნაყინის , მარწყვის და კიდევ ბევრი საკვების შთანთქმა…. ამ წუთამდე აზრზე ვერ მოვსულვარ….

დებილი, არადა ეგონა რომ მივხვდებოდი , სულ ვხვდები ხოლმე ყველაფერს , მაგრამ ამას ნამდვილად არ ველოდებოდი, არადა რამდენიმე დღით ადრე ეს იდეა მე თვითნ შევთავაზე ოჯახისთვის გაეკეთებინა და უარი მტკიცა , თვითონ კი თურმე ზამთრიდან ამას გეგმავს….

P1090138

საყვარელიი, ღმერთო რა უკიდეგანოდ მიყვარს!!!!!

ეხლახანს წავიდნენ, ოჯახი უნდა ნახოს, არც იმათმა იციან….  არადა ჩემთან მოვიდა , დილა უთენია….

P1090142

თანაც იცოდა, რომ ჩემი გაღვიძება საშინელი საქმეა, მაგრამ ისიც იცოდა

რომ ძალიან გამიხრდებოდა, მაგრამ ნამვილად არ იცოდა რომ ასე

უკიდეგანოდ გამიხარდებოდა!!!

ძალიან მიყვარს და ამ წუთამდე ჯერ ააზრზე ვერ მოვედი!!!!

კოკო მიყვარხარრრ!!!!!

 

პ.ს ულამაზესი საჩუქრები ჩამომიტანა

P1090144

Saturday, June 06, 2009

ღიპის მუღამი

მოკლედ ძალიან სასაცილოა მარა გუშინ ვფიქრობდი (ძილის წინ პრი ეტამ)

რატომ არის რომ საგრძნობი ზომის მუცელი (ღიპი, ღიპუცა როგორც გინდათ დაუძახეთ მარა მე მაინც განახებთ მათ შორის სხვაობას ჩემი აზრით) მამაკაცებზე მისაღებია ზოგადად და ქალებზე არა??

მოდით იმისათვის რომ გასაგები იყოს რას ვგულისხმობთ განახებთ რომელი როგორ გამოიყურება ჩემი აზრით, მაშ ასე დავიწყოთ:

მუცელი

muc1

ღიპუცა

muc2

ღიპი

muc3

ხოდა ახლა რას ვამბობდი, არც ერთი ამათგანი განსაკუთრებულად არ მიმაჩნია, ხოდა რატომაა რომ ზოგში ეს იწვევს ზიზიღს და უსიამოვნო ემოციებს??

მე პირადად მამაკაცში (ნუ რა თქმა უნდა თუ ის ძაააალიან დაბალი არაა და ღიპის გარშემოწერილობა 2 მეტრს არ აღემატება:) ) არანაირ მნიშვნელობას არ ვანიჭებ ვიზუალური მხარის ამ ნაწილს.

ახლა მეორე მომენტი საკმარისია გოგოს ჰქონდეს (ჩემს მიერ დარქმეული) ღიპუცა ან რამე მაგდაგვარი უკვე რაღაც სხვანაირი ემოცია უჩნდებათ მამაკაცებს, ქალს ჩემი აზრით მუცლის არეში ძალიან ბრტყელი ადგილი არ უხდებათ, ვთვლი რომ პატარა ღიპუცა ქალზე ძალიან მიმზიდველია.

ხოდა მოკლედ გუშინ იმდენი ვიფიქრე ამ თემაზე რომ ძილმაც გადამიარა, არადა ესეც არ იყოს რაღაც სასიცოცხლო მნიშვნელობის საკითხი :) საბოლოოდ მაინც გადავწყვიტე ამ ამბავზე დამეწერა რადგან თანამოაზრე ვერც მდედრებში და ვერც მამრებში ვერ ვიპოვნე :)

Friday, June 05, 2009

ოჯახის ახალი წევრი – გამეორებადი ემოცია

ძალიან კარგად მახსოვს ჩემი ძმის დაბადება, მახსოვს სამშობიარო,
დედა რომელიც მესამე –მეოთხე სართულის ფანჯრიდან ხელს მიქნევდა,
მახსოვს ეზოში მომლოდინე ხალხი, მანქანა…. ყველაზე უკეთ კი ემოცია მახსოვს….
არაფერს არ ვგრძნობდი მაშინ როდესაც მამაჩემმა პირველად მითხრა მისი მესამე ცოლის ორსულობის შესახებ, არც მაშინ როდესაც ცოლს მუცელი დაეტყო, ვერც მაშინ ვიგრძენი ვერაფერი ექოსკოპიის უცნაური სურათები რომ მანახეს და ზედ რაღაც ადამიანის სხეულისებრი გამოსახულება დავინახე, რატომღაც შეგრძნებები არც მაშინ ყოფილა სახლში მოტანილი პატარა ფაჩუჩები და ტანსაცმელი რომ ვნახე….
4 ივნისს ღამის 3 საათზე პირველი შეგრძნება გამიჩნდა, როდესაც მამაჩემი, მისი ცოლი და ჩემი ძმა სამშობიაროში წავიდნენ…. ავღელდი…


თვალი არ მომიხუჭავს, ვიჯექი დილამდე, ვიჯექი ისევ თითქოს უმეციოდ , მაგრამ ვღელავდი. ამ დროს რეალურად მამაჩემზე უფრო მეტად ჩემი ძმის იმედი გამიჩნდა (არადა არაფერი არ ხდებოდა ეგეთი რომ იმედი ყოფილიყო საჭირო , მაგრამ მაინც), ვიჯექი და ვფიქრობდი….


გამთენიისას 6ს რომ 15 აკლდა მამაჩემმა დამირეკა და მითხრა რომ პატარა დაიბადა, უცებ მოვდუნდი, ისევ ჩემი ძმის დაბადება გამახსენდა… ისევ ამიჩქარდა გული, მაგრამ ამჯერად ეს იმდენად ძლიერად აღარ განვიცადე…. ალბათ 18 წლის წინ ეს ჩემთვის ძალიან გაუგებარი და უცხო რამე იყო…. ფრაზა “ შენ ძმა გაგიჩნდა” ეხლა უკვე შემდეგნაირად ჟღერდა “მარიამ გილოცავ პატარა და გყავს”….

რა გამეორებადია ემოცია მსგავს სიტუაციებში, უბრალოდ ეს ემოცია აზრივნების უნარის გაჩენასთან და რეალობის უკეთ აღქმასთან ერთად უფერულდება ალბათ…..

მაინც ძალიან ავღელდი, მაინც ძალიან გამიხარდა, მაინც ძალიან სასიამოვნოა….
მიუხედევად ყველაფრისა ახლა ვიცი რომ მე ორი ჩემზე პატარა არსება მყავს გვერდით, ორივე მთელი ცხოვრება გამაბრაზებს და ორივე მაინც ძალიან მეყვარება :)
მე ახლა მყავს დიდი ძმა და ახალშობილი და ….

Wednesday, June 03, 2009

როგორ არ უნდა ვეძებოთ პარტნიორი – გულისტკივილი

დღესდღეობით არსებობს რა ინტერნეტი და კომპიუტერი ძალიან ბევრი საშუალებაა იმის, რომ ვიღაც გაიცნო დაუმეგობრდე, დაუახლოვდე და გქონდეს ურთიერთობა (ნებისმიერი სახის და სახით).

ზოგადად ინტერნეტი საუკეთესო საშუალებაა ადამიანს რაიმე განსაკუთრებული სახით მოაწონო თავი, სხვადსხვა web რესურსებზე განსხვავებული საშუალებებია ამის, მაგრამ არა, ჩვენ ხომ ქართველები ვართ და ქართულადვე უნდა გავაკეთოთ ყველაფერი, მიუხედავად იმისა რა შესაძლებლობები გვაქვს.

ასე მაგალითად ავიღოთ Face.ge –ამ სოც. ქსელში შეგიძლია მოიწონო კონკრეტული მომხმარებლის ფოტოები , შეაფასო ყველა მისი მონაცემი (პროფილი, სურათი და რავიც) გააბა მასთან ონლაინ ურთიერთობა , გახდეთ წყვილი , მოკლედ ბევრია საშუალებები , მაგრამ რატომღაც უმეტესობა ფოტოების ქვეშ ნახავთ ისეთ ხისტ კომენტარებს როგორიცაა :

“MAGRAD MOMWONE DA RA VQNA? GAMECNOBI TU RA VQNA? MITXARI.”

ნუ აი ეს ყველაფერი მკლავს მინდა ვთქვა. არადა ხომ შეიძლება ნახო ფოტო დაწერო ნორმალური კომენტარი და მერე მისწერო ადამიანს პრივატ წერილში ყველანაირი სისულელე.

ან კიდევ ისეთი სოც. ქსელი როგორიცაა  odnoklassniki.ru ,საიტზე არის 1000 საჩუქარი და  სმაილიკების მთელი არმია იმისათვის რომ რამენაირად გამორჩეული კომენტარი, მილოცვა და წერილი მოამზადო, მაგრამ არა ვიღაც ქართველი ჯიგიტი  მოგწერს :

“au dz lamazi gogona xar, vimegobrot? “

ბლიად არადა ხომ შეიძლება რამე შეკითვა დასვა, სულელური მაგრამ ისეთი მაინც რომ აეწყოს დიალოგი?

მკლავს მე ეს ყველაფერი.

აჰა კიდევ მაგალითი – ნებისმიერი ქართული ფორუმი, საკმარისია რამე დაწერო , ოდნავ მაინც სექსუალური ნამიოკით, ან მიუღებელ ტაბუდადებულ თემაზე ღიად გამოთქვა აზრი რომ, პერსონალური წერილების შემოტევას ვეღარ აიტან და ძირითადად ყველა არის ასეთი შინაარსის:

“შენი გაცნობა მაინტერესებს” (ძალიან კარგად ფლობს ქართულს)

ან

“მევასები “

და ბოლოს პიკი

სალამი, მოკლედ მე და ჩემ ახლობელს დღეს გამე გვინდა ვინმე კაი გოგოები გავჟიმოთ,"საუნა ეგეთები არ მინდა"
ამისთვის ყველაფერი ხელს გვიწყობს, გარეგნობა, "ზომა" მანქანა
უბრალოდ, "პონტი" არ არის ესე მგონია სადღაც დახურულ სივრცეში ვარ და ვერაფელს ვერ ვაკათებ, არადა ძაან მინდა ხომ გესმის : )
ერთი ღამეს ხომ არ იცი ისეთი გოგოები ჩვენთან რომ გაატარონ
თავისუფალი, ევროპული, სექსი თავდავიწყება და ნეტარება უამაღლესი ხარისხით, (კონფიდენციალურობა დაცულია 100%)
ველი გამოხმაურებას
ადამაიანმა თუ არ ცადე ისე არაფელი გამოვა, და აი ეს არის ჩემი სურვილი, დღეს ღამე”

ნუ ეს არის ძალიან მცირე ნაწილი იმისა რაც საერთოდ ხდება ინტერნეტ სივრცეში, მაგრამ მოიცადეთ , ეს კიდევ არაა დასასრული.

გთავაზობთ ქართული ჟურნალის (ძალიან ყვითელი პრესის წარმომადეგენელი) “გავიცნობ, ვეძებ” რუბრიკიდან მარგალიტებს:

“გამარჯობათ, დათო ვარ 23 წლის. დაამესიჯეთ. სასურველია შეძლებული გოგო”

არადა ყოველთვის მეგონა რომ ალფონსები და ჟიგოლოები , ცოტა აზრზე მოსული და ჭკვიანი ტიპები იყვნენ.

ვარ ზანგი, გავიცნობ ისეთ გოგონას , ვისაც შავი ფერი იზიდავს, ოუნ”

გენიალურია, “ქართველი” ზანგებიც გაიჩითნენ და თანაც ქართულად მოაზროვნეები. ქრაი

“მე ვარ ნიკუშა, ოჯახის შექმნის მიზნით გავიცნობ თბილისელ, სულით ლამაზ და სულით მდიდარ, ტრადიციულ ოჯახში აღზრდილ გოგოს, ვარ ბინით და სამსახურით უზრუნველყოფილი.”

ამან რა, არ იცის ტრადიციულ ოჯახში აღზრდილი წესიერი გოგონები რომ ამ რუბრიკას არ კითხულობენ და კაცებს ესე არ იცნობენ? ან თ უამ ყველაფრით უზრუნველყოფილია რა გაუჭირდა ესე?

“თუ მარტო გრძნობ თავს და აუცილებლად მომხიბვლელო , 20 წლიდან ჩემს ასაკამდე მშვენიერო მანდილოსანო, გელოდები 858-----“

ეს ნათელმხილველებს და მაგებს ეძებს როგორც ჩანს :)

“ვარ რომის იმპერატორი, სიმპათიური და სექსუალური, არნახული და უძლიერესი ფლირტი. ვისაც სურს გამომეხმაუროს ქალბატონებმა. ვარ 33 წლის, ასაკს მიუმატე 27, მიუმატე 32 მიუმატე 39 , ჯეოსელი”

ეს ტიპი ან დარტყმულია, ან დარტყმული მათემატიკოსია, ან მაგარი ფანტაზიის უნარი აქვს , ან ყველაფერი ერთად, მაგრამ ყველაზე მაგარი ტიპია, მაგრად გამახალისა მისმა წერილმა.

და ბოლოს ჯეიმს ბონდიც გაიჩითა:

ვეძებ ქალს, მშვენიერ ქალს, ლამაზი შეხვედრებისათვის, კონსპირაციულობა მეც მაწყობს.”

მოკლედ ეს პოსტი იმისათვის დავწერე რომ იცოდეთ – ასე არასოდეს “ეძებოთ” პარტნიორი . საშინელებაა როდესაც ადამიანს არც ჭკუა-გონი უჭრის, არც ფანტაზიასთან მეგობრობს და საერთოდაც თავისუფლება არ იცის რა არის.

Monday, June 01, 2009

ART IDEA დაბრუნდა

მოკლედ ალბათ ყველა ბლოგერმა თუ არა დიდმა ნაწილმა მაინც იცით რომ იყო ეგეთი ბლოგპროექტი  “არტ იდეა”

სადაც ყველა კრეატიული თუ უბრალოდ მონდომებული ადამიანი ახდენდა მისი შემოქმედების გამოფენას.

იდეა და საერთოდაც პროექტი ძალიან საინტერესო, სახალისო და ერთობ შთამბეჭდავი იყო, თუმცა ჯერ თავიდან თავმოუბმელობის გამო მოკვდა მერე იმის გამო რომ გე დომეინზე გადავიდა და მოკლედ ასე სიკვდილ სიკვდილ მოვიდა დღემდე.

ახლა კი ყვავამ ისევ აამუშავა იგი და გირჩევთ ყველას მიიღოთ მონაწილეობა ამ ყველაფერში!!!

 

იყავით კრეატიულები და ორიგინალურები!!!

 

Be creative!