Tuesday, January 30, 2007

დღეს სარკე დავამტვრიე ოთახში და ხელი გავიჭერი.....

სისხლი უხმაუროდ მაგრამ სწრაფად ავსებდა სარკის ნამსხვრევებს, მორიგეობით....

შემდეგ უკვე იატაკზეც გადმოიღვარა ....

ასე მომდის სულ......


სანამ რაღაც საბოლოოდ არ მოუღებს ბოლოს ჩემს ნერვებს....

....მანამ, სანამ არ ამოვხეთქავ და ჯავრს არ ვიყრი ყველაზე და ყველაფერზე არავინ მაცლის წყნარად ვამსხვრიო სხვისი ცხოვრება და სტერეოტიპები....


საერთოდ ამ ბოლო დროს ხშირად მტკივა......

არაფერი, უბრალოდ მტკივა რა.....
ძალიან მარტივად - განვიცდი აუტანელ ტკივილს, საღაც შიგნით ქვეცნობიერსა და სულიერს შორის რაღაცა არ მასვენებეს...



ჰოდა რატომ???

რატომ და რამოდენიმე მიზეზი ვიცი, მაგრამ ასეთი ძლიერი ტკივილისა არ იქნება ეგენი......


აი იცი რა მემართება???
..... ხის წვერში როდესაც ყველაზე გემრიელი ვაშლი კიდია და ძალიან გინდა ...
წვალობ, იღებ და მას უკვე ბევრი ჭიები ჰყავს.....

როგორ ახერხებს ყველაფერი ამ ცხოვრებაში ასეთი ლამაზი გარსის ქვეშ მალვას და ასე ხანგრძლივად თანაც?

წარმოიდგნე რა გრძნობა მეუფლება როდესაც იმედი მიცრუვდება?

როდესაც ერთი მახინჯი "არსების" გულისათვის ვერ აღწევ იმას რაც გინდა....

სიმახინჯე სულიერი ნაკლია.....

ვერ წარმომედგინა ბუნება ამხელა შეცდომებს თუ უშვებდა, ან იქნება ბუნება არაფერ შუაშია და ის იდეალურებს გვქმნის და ჩვენ ვიმახინჯებთ თავს....


აღარ მტკივა.......

ნეტავ რატომ.......



სარკეში აღარ ირეკლავს ჩემს გამოსახულებას და თუმცა სიგრილეს შევიგრძნობ - სხეულს ვეღარ.......

აღარაფერი შემრჩა........









სისხლმა ოთხის იატაკიც გაავსო .....

No comments:

Post a Comment

დასტოვეთ თქვენი მოსაზრება...ნუ მოგერიდებათ გამოხატოთ თქვენი ჰაზრები თავისუფლად!